Ανατομία του θείου και του μιαρού

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

anatom

Οφείλεις, αφού έρθεις σ’ αυτή τη ζωή, να δοκιμάσεις τα πάντα. Οφείλεις να μεταβάλεις τις απέχθειες σε ηδονές και τις δυστυχίες σ’ ευτυχίες.

Κι επειδή πολλές φορές όλα αυτά μένουν στα χαρτιά πρέπει να ταυτίσεις την τέχνη τού διακονιάρη κάθε χαράς με τη λίγη ζωή που σου αναλογεί.

Πολλές φορές μιλάμε με το πρόσωπο ενός άλλου, οικειοποιούμαστε τη φωνή του και προβάλουμε το λόγο του ως δικό μας λόγο.

Αυτή η αναπαράσταση νοείται πολλές φορές ως θανάσιμη πτώση. Λίγοι μπορούν νιώσουν τη μεταμφιεσμένη μας σιωπή και την αταξία της αυθόρμητης πράξης μας ως τον καρπό μιας άκρας ευαισθησίας.

Θυμώνουμε εύκολα γιατί είμαστε με το μέρος της Φύσης και όχι με το μέρος του Θεού και της Ηθικής. Ενός θεού φερέφωνου της ανθρώπινης ματαιοδοξίας και μιας Ηθικής του μαντριού.

Χαιρόμαστε εύκολα και καυλώνουμε εύκολα τόσο που τη χαρά και την καύλα μας θέλουμε να την εγγράψουμε στο μεγάλο βιβλίο του κόσμου.

Το πολύπτυχο αυτό που απηχεί τις διαδοχικές του αναδιπλώσεις. Τις εγγραφές λέξεων και ιδεών που συνιστούν ένα είδος οντολογικής δωρεάς. Το κλάμα και τη βλαστήμια που κινούνται ευέλικτα σαν τον κεραυνό.

Συνεχίζουμε λοιπόν αυτή την προσπάθεια της ανάπηρης ταξιθεσίας, παρά τις τόσες απελπισμένες κλήσεις αμοιβαιότητας.

Μέσα σ’ αυτό το ασύλληπτα τεράστιο βιβλιακό τσουκάλι των γραπτών κειμένων από καταβολής γραφής, δεν μπορούμε παρά να κρυφογελάσουμε με το σαρδόνιο αλλά και μειλίχιο ήθος του φαρσέρ που αναδύεται στη νέα εποχή της χλιαρής υποψίας.

Κοιτάξτε με μονάχα μέσα απ’ την κλειδαρότρυπα της γραφής!