Lovers and other dreams

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

lovers

Ονειρευόμαστε, βουτώντας μέσα στην πιο γόνιμη ασυνειδησία, για να αποκομίσουμε αυτό το πολύτιμο αίσθημα ανάλγητης νοσταλγίας για την ερωτική πράξη.

Όλα μας τα όνειρα είναι όνειρα έρωτος και αφροδισίας. Ρεύσεις που η αγωγιμότητά τους οξύνει την παράφορη σύγχυση που έχουμε για τα κορμιά που ποθούμε.

Στο όνειρο ξεδιπλώνεται η μαστοφόρος φύση των αισθήσεων, μες σ’ ένα αφωτοσκίαστο φως, φανερώνοντας το βάραθρο κάθε χαδιού που παράπεσε.

Στο όνειρο η οικεία ηδονή της απόλαυσης τού εαυτού συναντά τον Άλλο, εκμηδενισμένο και απόβλητο, ενσωματωμένο στα νύχια μας και στα δόντια μας.

Επιθυμούμε πάνω στην κόψη της ανεκπλήρωτης ηδονής να περπατήσουμε ξυπόλυτοι και να χορέψουμε τόσο γυμνοί όσο στο θάνατό μας. Τόσο ελεύθεροι όσο τη στιγμή που γλιστράμε απ’ την κοιλιά της μάνας μας.

Ονειρεύομαι. Εκείνη κι εγώ. Εγώ κι εκείνη. Είμαστε πραγματικά εδώ. Την κρατώ. Την φιλώ. Την κατέχω και με κατέχει τόσο αληθινά που η αλήθεια μοιάζει ψεύτικη.

Τόσο ζωντανά που αναβρύζει αφρός απ’ τα βαθιά κι ακτινοβόλα τοιχώματα του ύπνου. Αχ! εκεί νιώθω πια πως είμαι όλος σπλάχνα. Ένα βρέφος που βλάστησε μες στην αγνότητά του ο ερωτικός χωροχρόνος και ρίζωσε σε μια μυστική ζωή αμετάφραστη για όσους δεν κάνουν όνειρα.

Για όσους ψάχνουν στους ονειροκρίτες αυτό που έχουν στα σκέλια τους κι αυτό που θέλουν τα σκέλια τους. Για όσους ψηφίζουν πρώιμο θάνατο και αιώνιο γήρας.

Τα όνειρά μας τα εκσφενδονίζουμε στην πραγματικότητα και πολλές φορές τα ζούμε με βρόντο και σπασμό.

Τα όνειρά μας τουρτουρίζουν στο σκοτάδι της αρχέγονης βίας και γίνονται εφιάλτες και ένταση και νερό και πάγος. Σχεδόν τα σβήνουμε για να φτιάξουμε απ’ την αρχή τις ερωτικές μας πλεκτάνες, για να σπάσουμε πλάκα με τη λαλιά του μέσα Εαυτού, που μες στο σηραγγώδες εργοστάσιο του εγκεφάλου δουλεύει νυχθημερόν χορδίζοντας τη φιλαρμονική μας συνείδηση.

Τα όνειρα είναι μουσική και λόγος και εικόνες. Είναι οι κολοσσιαίοι εραστές που κολυμπούν ευτυχισμένοι στις σεξουαλικές μας δεξαμενές.

Τα όνειρά μας είναι ολοκληρωτικά, αλλά ο ολοκληρωτισμός τους έχει κάτι απ’ τα πιο φευγαλέα αριστουργήματα και κάτι απ’ τις πιο αέναες περιπλανήσεις μας.

Η ονειροπόληση είναι μια αγγελική επιστήμη που σε περίπτωση θυμού ή απελπισίας συνιστά να στρέφουμε τα μάτια προς τον ουρανό.

Ανάμεσα στους μηρούς μου τώρα νιώθω την Εκκλησία και το Κράτος να με φρενάρουν. Τη βλακεία των συνανθρώπων μου να μού παραπονιέται και να μου γκρινιάζει. Μα η γλύκα του ύπνου θα με παραλύσει σιγά-σιγά. Θα με οδηγήσει εκεί που θέλει το κορμί μου να πάει.

Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης που φρουρεί το φύλλο μου θα παραμερίσει. Η Αγία Θηρεσία μου ξεκουμπώνει το παντελόνι. Ο Όσιος Ποτάπιος μου βγάζει τα πουκάμισο. Η Αγία Μαρκέλα ναρκώνει το θεό για να μη βλέπει και να μην ακούει τα προκλητικά δημιουργήματα του ονείρου.

Πάει τέλειωσε η πραγματικότητα. Η αϋπνία έδωσε τη γλύκα της στην παγκόσμια τρέλα του ύπνου. Ανεβάζω την ηδονή μου στην ψηλότερη κορυφή. Ονειρεύομαι άρα υπάρχω.