Λογοθεραπεία

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

logon

Η στιγμή της συνομιλίας ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα σημαίνει το τέλος των Λόγων.

Ο Λόγος προηγήθηκε για να συναντηθούν τα κορμιά. Αφού η συνάντηση επετεύχθη δεν υπάρχει Λόγος αλλά η αποκαλυπτική σκηνή της σεξουαλικής συνεύρεσης των σωμάτων που παγώνει μέσα στη σιωπή.

Το σώμα κατεχόμενο από πόθο καθίσταται ο τόπος μιας παράξενης συνάντησης.

Καθώς, η πραγματική συνομιλία είναι σιωπηρή, ένα θέαμα εκτυλίσσεται μπροστά στο βλέμμα των συζύγων. Με τη σιωπή ανοίγει το παράθυρο της φαντασίωσης.

Με τη σιωπή όλα μας δείχνουν ότι ζυγώνει μια κάποια μεγάλη συμφωνία μεταξύ του ζεύγους, που ένα αρχέγονο κάλεσμά της είναι αυτές οι διάσπαρτες μορφές που επιδιώκουν να ξανασμίξουν.

Το γαμήσι κάνει το ζεύγος να γεννιέται και να πεθαίνει, να ξαναγεννιέται και να ξαναπεθαίνει εν νέου μπροστά στα ίδια του τα μάτια, καθώς κατακρημνίζεται στην αντίστιξη της οικουμενικής και συνεχούς κίνησης.

Ασφαλώς υπάρχει μια καινούργια άνοιξη για του ανθρώπους όταν αποφασίζουν να τρίψουν τα σώματά τους. Όταν αποφασίζουν μαζί με τα βρακιά τους να κρεμάσουν στα τσιγκέλια της σιωπής και τις αναστολές τους.

Άνοιξη τραγική, όπως όλες οι ανοίξεις, τότε που ενεργούν ο φόνος και ο οργασμός για να αυξήσουν και να πολλαπλασιάσουν την ενέργεια για γονιμοποίηση.

Άνοιξη που μέσα της όλα ξεχειλίζουν για να φέρουν στο χείλος της δαιμονικής κίνησης τα κορμιά.

Θαρρείς πως η ερωτική μανία έχει βγει από ένα υπόγειο καμίνι, στο οποίο μια κάποια φλογερή λάβα απ’ τα ανθρώπινα έγκατα ανάμεικτη με τη φυσική ομορφιά και τη δύναμη των σωμάτων παίρνει κάτω απ’ το χτύπημα των σωματικών σφυριών τη συνοπτική και συμπαγή μορφή που είναι αδύνατο να τη διαλύσει το οποιοδήποτε τυχαίο στοιχείο.

Τίποτε δεν μπορεί να διακόψει την ερωτική μανία και τη στιγμή της ερωτικής σιωπής. Ακόμα και την ώρα του σεισμού ή της πυρκαγιάς ο έρωτας βγάζει τη γλώσσα του με όλη τη θριαμβευτική και αυθάδη ακινησία του.

Ένα υπόκωφο κύμα ζωτικής ορμής θέλει να χορτάσει αυτό τον ώμο, αυτό το λαιμό και αυτό το μέτωπο, να φωτίσει το μάτι με μια λάμψη θεϊκής τρέλας, να διατρέξει τα στρεβλωμένα αιδοία με χυμούς και σπέρματα ζυμωμένα στην παραδείσια αρμονία της συνεύρεσης.

Πάντα μέσα στην καθαρότητα και την αθωότητα της ερωτικής μηχανικής που αδιαφορεί για το καλό και το κακό.

Πάντα με μια άγρια, ακόρεστη και χαρωπή όρεξη. Εκεί όπου ο στροβιλισμός των κορμιών δίνει την αίσθηση μέθης και ιλίγγου και απελπισίας βαθειάς, κεντημένης πάνω στη φθοροποιό συνείδηση του οργασμού.

Πάνω στην επιληπτική στιγμή της εκσπερμάτωσης που στοιχειώνει όλους τους εγκεφάλους.