Η Νύμφη Καύλα

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

nifoyla

Η ποίηση ξυπνά μέσα μας το σεξουαλικό ένστικτο κάνοντάς το χαρά της δημιουργίας και γραμματική βίου ανθόσπαρτου και ανοιχτού στις εκπλήξεις.

Ζωή με εκπλήξεις σημαίνει σπάσιμο τού ρυθμού της επανάληψης μιας καθημερινότητας που την καταπίνουμε αμάσητη σαν λουκάνικο μέχρι να πνιγούμε.

Αν δεν υπάρχει όμως αυτό το αγκάθι μέσα στη γλώσσα να προκαλεί αντιδράσεις, να γρατζουνά, να κεντά, να τραυματίζει, οι εκπλήξεις θα περνούν δίπλα σου κι εσύ θα κοιτάς στον καθρέφτη να βρεις στο νάρκισσο χαμαιλέοντα μια ρυτίδα.

Είναι σπουδή το να μπορείς να βγεις κάθε φορά απ’ το χώρο που έχουν ορίσει άλλοι για σένα αρχίζοντας το ξέφρενο παιχνίδι με το χρόνο.

Αρχίζοντας να παίζεις με το τόπι της Ναυσικάς και την οσμή της αγάπης, όταν τα σώματα αγκαλιάζονται και τυλίγονται στην αγωνία της μικρής παύσης της ανάσας ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο.

Ο προστατευτικός και εκδικητικός μας άγγελος είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Ο χρόνος μας είναι απειροελάχιστος όταν περνάει μέσα στη συντήρηση και τη γκρίνια.

Όταν εξατμίζεται σε μια κοινωνικότητα χαζοχαρούμενη και βλαμμένη.

Όταν μια σταλιά υγρασίας τού απέναντι βλέμματος του Άλλου την αφήνουμε να εξατμιστεί και να χαθεί στον υπόνομο των καλών τρόπων και της ορθότητας που επιτάσσει η γραφειοκρατία του συναισθήματος.

Όταν ζούμε μέσα στην ανεκπλήρωτη ανάμνηση των πόθων και την κατάθλιψη, μοιρολάτρες και δυστυχείς, κάνοντας το θυμό και το θράσος μας βιτριολική κακία και βία.

Είμαι ξαπλωμένος στην όχθη της λίμνης. Είμαι υπερήφανος κι ευτυχισμένος ξέροντας πως στην πραγματικότητα οι δύο αυτές λέξεις είναι υβριστικές λέξεις.

Είναι λέξεις επαναστατικές και εκστατικές. Διότι απ’ τη μια η υπερηφάνεια δεν σε αφανίζει απ’ τον κόσμο αλλά σε κρατά μέσα εκεί στο κουκούλι της αλήθειας και της ζωής, κάτω απ’ το γαλανό ουρανό και τα ευρηματικά πλάσματα.

Διότι η ευτυχία σού υπογραμμίζει πως δεν υπάρχει κανένα φόβος να αντιπαλέψεις, παρά ο φόβος και η ανθρώπινη ματαιοδοξία που γεννά αυτό το αιωρούμενο μακρινό βουητό του θανάτου.

Διότι η ευτυχία σε κεντρίζει πάντα να δεις, πως, όσο και αν όλα τα αισθήματα εκποιούνται από τη δύναμη και το χρήμα, πως, όσο κι αν η αγάπη διαβρώνεται συχνά από την αμφιθυμία και το βίτσιο ή το μίσος, η δόξα της αγάπης και η καύλα για έρωτα και ανταπόκριση παραμένει το πιο μονοδιάστατο και κάθετο συναίσθημα.

Κάθομαι εδώ στην όχθη της λίμνης. Κι είναι τούτος ο φοβερός καημός της «αθανασίας» που με χτυπά κατακέφαλα. Και με χτυπά στο πουτσοκέφαλο. Και σκέφτομαι πως η υπέρτατη στιγμή που ο άνθρωπος είναι άνθρωπος γιατί γίνεται ζώο, πλάσμα του κοσμικού ρυθμού, είναι η στιγμή του γαμησιού.

Αυτή η πιο μυστηριώδης στιγμή. Η πιο συναρπαστική απ’ τις ανθρώπινες λειτουργίες. Απ’ την μνήμη, την ηθική, την παλινδρόμηση, την λήθη. Ακόμα κι απ’ τους μηχανισμούς άμυνας και καταστροφής.

Κάθομαι εδώ στην όχθη της λίμνης. Αιωνίως καυλωμένος. Και δε ζητώ συγνώμη γι’ αυτό.