Τα δύο όλα

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

ta-dio-ola

Ο μαρξισμός προσπάθησε αγωνιωδώς να δώσει μιαν ανθρωπολογική έμφαση στο εξωτερικό εργαλείο και κατά συνέπεια στην εξέλιξη και τις προεκτάσεις του χεριού, υπογραμμίζοντας την αλλοτριωτική μηχανοποίηση του ανθρώπου, συγκεντρωμένη στα χέρια του Κυρίαρχου της υπεραξίας.

Ο φροϋδισμός έδωσε έμφαση στη νατουραλιστική προπέτεια του φαλλού, σαν σύμβολο παντοκρατορικό και κυρίαρχο, σημαίνον τού ασυνειδήτου, άρα και του Λόγου, ταυτίζοντας έτσι τη γνώση άρα και τη γλώσσα με την επιχείρηση αλλοτρίωσης και εκμετάλλευσης τού Κυρίαρχου της υπεραξίας κάτω από οποιεσδήποτε κοινωνικές συνθήκες.

Η ποιητική γλώσσα απ’ την άλλη, συνιστά τον βαθμό μηδέν της γλώσσας που αμφισβητεί κάθε κυρίαρχη ομιλία, αφού στην πραγματικότητα εισάγει τον αναλυτή απ’ την κρυφή πύλη των δομών ως εντεταλμένο του Κυρίαρχου της υπεραξίας και μάλιστα ως ένα πρότυπο κεκαθαρμένου όντος που ανεξάρτητα απ’ τις κοινωνικές δομές μπορεί να παίξει το ρόλο του απελευθερωτή. Κατά βάθος όμως παραμένει ο κληρικός των υφιστάμενων ιεραρχήσεων.