Η λέξη σιωπή

siopi

Η λέξη σιωπή είναι τόσο πρόστυχη
όταν τραμπαλίζεται πάνω σε κορμί
που κρύβεται, με τα μάτια γεμάτα
από ερωτικό φόβο και την κοιλιά
παραδομένη στις αλλόκοτες ανθήσεις
των λυγμών. Η σιωπή από κούφιο κύμα
στις παραλίες και τα δόντια ξέσκεπα
πάνω στις ετοιμοθάνατες γκριμάτσες
και μια τούφα τρίχες απλωμένες στα
σύνορα της θλίψης και της κάβλας.
Η σιωπή μπρούμυτα και η σιωπή ανάσκελα.
Η θηλυκιά σιωπή σαν λιχουδιά που αρωματίζει
τους στοχασμούς και σε χορεύει στο
χωροχρονικό ταψί, έτοιμη να σου κάνει δώρο τις ωοθήκες της.

Lowers Revolution

 

flowers-revolution_300_300_2

Το πιο φυσικό παυσίπονο του κόσμου είναι ο έρωτας. Όχι απωθημένος στην πετρωτή σιωπή της συνήθειας, αλλά βγαλμένος στην άμπωτη της φθινοπωρινής ισημερίας.

Με το πρώτο αίμα που έβγαλε η στάχτη, με τον ερωτικό αντίλογο της πρώτης στιγμής. Της πιο μαγικής στιγμής συνάντησης δυο πλασμάτων.

Το πιο ισχυρό κράτος, αυτό της ανθρώπινης ύπαρξης με τις απέραντες πεδιάδες του, περιμένει τη συνάντηση και τη σχέση, δηλαδή τη λιποταξία απ’ το Εγώ, εκεί στις πρώτες ιερές στιγμές, που γεννιέται στο καμίνι της ερωτικής πανουργίας η δίψα που θα ρουφήξει απ’ την αδαμική μας πηγή όλο το νεράκι της αθωότητας.

Τίποτε ποτέ δεν φτάνει και τίποτε ποτέ δεν είναι αρκετό.

Κανένα όριο για την εμπειρία και τη γνώση, τη σοφία και το ερωτικό παρανάλωμα.

Δεν υπάρχει ιερό δισκοπότηρο και δεν υπάρχει αιώνια ζωή. Μόνο σύγκρουση. Το ιερό ξετύλιγμα της ύλης που η φυσιογνωμία της καθρεφτίζει το είδωλο της ζωής που τη γέννησε.

Το ποιητικό αίτιο, που, ο λόγος συναρθρώνει μες στην καρδιά του έρωτα, που είναι δρεπάνι και σφυρί, η δίκαιη βροντή των όπλων της επανάστασης.

Είμαι και είσαι

ime

Μας ξέρει καλά ο εγχώριος δαίμονας
των οργασμών. Τα μυστικά μας όλα από
σάρκα. Κορφούλα δυόσμου σκέφτομαι
σαν ξεμυτίζει απ’ το στηθόδεσμο ο παρα-
τατικός λυγμός αλλόφρων επηρμένος.
Η ρόγα όλο συντέλεια από Μολδοβλαχία
μεριά. Σόλο χαιρέκακη των αγγέλων.
Αχ! τα βυζιά σου, ακροκέραμα της Φλώρινας
ποιοι πετεινοί θα τα ραμφίζουν τώρα!

Sumertime

Face_Fragment-1069883260st

Έτσι κάπως άτεχνα αγαπώ τη μελαγχολία σου.
Το διψασμένο σου σπασμό που με θέλει
σερπαντίνα στους μηρούς σου. Ξέρουν οι αστοί
από τρισάγια και ψαλμούς. Ο Ιανός με το παπιγιόν
και το σώβρακο, παραστάτης πλήξης, όσων πίνουν
καφέδες και παρουσιάζουν βιβλία. Μυδράλια του
νωθρού καιρού. Μα εσύ ευγενικά χαμογελάς.
Τόσο εξαίσια ταραγμένη, βγάζοντας
τραγανά κοτσύφια απ’ το λαρύγγι σου.

Ιδού η πρόοδος, ιδού το οίδημα.

lik

Τα έχει όλα ο αδίστακτος λόγος των ποιητών. Ο Κοπέρνικος, ο Δαρβίνος, ο Φρόυντ απετέλεσαν τις τρείς μεγάλες «ταπεινώσεις» του ανθρώπου, οδηγώντας τον από τον μυθικό εγωκεντρισμό του στις εσχατιές του σύμπαντος.

Κι ίσως μπορούμε και μιλάμε ακόμη χάρη στη μεγαλοφυή εξορία της ποίησης που άφησε ο Πλάτων μαζί με τους θνητούς εκτός των τειχών της Ιδανικής του Πολιτείας.

Η ποίησις δεν πείθει, το ξέρουν και οι νερόκοτες και οι τσαλαπετεινοί. Μα ετούτη η τροχιά του αρχέγονου τραυματικού συμβάντος, το ξεγλίστρημα σ’ αυτό το μοναδικό κόσμο των αντιηρώων που τρέφουν τα πάθη τους νανουρισμένοι από το ρόχθο της επανάληψης, είναι, που μας κρατά ζωντανούς.

Αποτυχίες των μισόχτιστων στίχων, οικοδομές ολόκληρες που η ποιητική αιτιοκρατία τις άφησε παρατημένες στον εγκέλαδο της ερμηνείας.

Οργισμένα σβησίματα, και το δειλό κάποτε γράψιμο στα περιθώρια.

Προσχέδια που πήγαν άκλαυτα και δοκιμές που δεν τελεσφόρησαν. Ξεσπάσματα θυμού έτοιμα να κεντρίσουν οδυνηρά τη ζηλοτυπία των πληγωμένων. Έρωτες και κλάψα.

Η ακαδημαϊκή αστυνομία ξεπλένει τις αμαρτίες των ποιητών. Πάρτε Κύριε λαχεία, μέτρα αυστηρά και τιμωρίες για τους αθώους. Και για τους σακατεμένους εξίσου λόγια παρηγορίας.

Μαζί τα φάγαμε, μαζί καταβροχθίσαμε τη γραμματική και το συντακτικό. Μαζί κατάπιαμε φράσεις και κινίνα φιλολογικά, υγρά και βολβούς οφθαλμών, χείλη, δόντια, γλώσσες.

Ας ξεράσουμε τώρα απ’ τα πορνογραφικά μας έγκατα ηρωικές σκιές και θανατογραφικά σημειώματα. Ιδού η πρόοδος, ιδού το οίδημα.

Revolution is on its way

constructvism poster3

Η τέχνη δεν είναι τεχνική αλλά
τού χρεοκοπημένου οι μασημένες
λέξεις. Η μανούλα που άνοιξε μια
κονσέρβα με λογοπαίγνια για να
κεράσει την παιδική ηλικία. Ωραιότατη
προτεραιότητα της τέχνης ο οργασμός,
μια κιλότα που εισβάλει στα πεδία των
μαχών, απορφανισμένη από την ιδέα
της μεγάλης έκρηξης της ηδονής. Μέσα
της κουρνιάζουν χιλιάδες πελώρια αν
θρωπάκια, χτίστες και γενετιστές, ορθό
δοξοι ρουφιάνοι και αμαζόνες από την
εποχή του Ομήρου. Βγάζει ζουμιά, όπως
στις ναυμαχίες το σπαθί τρυπούσε τα
συκώτια και το σκότος υπέρμαχο της
αλαζονείας άλλαζε των φτωχών τις
κλεφτές ματιές με περίστροφα. Είναι
Οχτώβρης χωρίς μεσάζοντες και η τέχνη
γκαρίζει πως έχει γαϊδουρινή υπομονή
η επανάσταση. Οσονούπω λοιπόν
θα σας κλωτσήσει πάλι στ’ αρχίδια.

Κερατομαχίες ευγενών όντων

beardeers

Μέσα στο άναρθρο ζώο παρεπιδημεί μιαν ατροφική εκδοχή της ανθρώπινης ευαισθησίας.

Ότι γρυλίζει κι ότι βρυχάται θέλει να μιλήσει. Κι αυτή η αινιγματική απαίτηση των πλασμάτων για λόγο και συνουσία είναι η φυσική ροπή της ίδιας της ύπαρξής μας που χρειάζεται κοινωνία για να υπάρξει.

Όλα εμείς τα ζώα, έναρθρα και άναρθρα, πάσχουμε από μνήμες ηδονής, γι’ αυτό και οι λειψές αισθήσεις μας παρασύρονται απ’ τη συγκίνηση, το φόβο δηλαδή μπροστά στο θάνατο και την απώλεια, αφήνοντας το Εγώ να προχωράει μπροστά κουβαλώντας τα ματωμένα σκήπτρα του.

Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε τραγικά μόνοι. Κανένας απ’ τους έρωτές μας δεν μας ακολουθεί στον τάφο. Μονάχα ένα πιστό σκυλί τρίβεται πάνω στη μοναξιά όσων από μας παίρνουμε την εκδίκησή μας με το να υποτάσσουμε ερωτικά αυτό τον μελαγχολικό κόσμο που μας είναι ενάντιος.