Εθνική πινακοθήκη

Σχετική εικόνα

Οι ποιητές είναι ηδονοβλεψίες στην κλειδαρότρυπα της στιγμής. Τα χαμένα κορμιά που νιώθουν πως η απλότητα των απλών πραγμάτων είναι οδυνηρή και οι χίμαιρες και τα τριξίματα των οδόντων ένα ζευγάρωμα έκθαμβων τεράτων μπροστά σε κάθε μεγαλείο που πυροδοτεί ο πόθος. Περνούν στο βελόνι τους, μία-μία, τις κλωστές του καλοκαιριού, για να ράψουν πάνω στις λέξεις όλες τις άσπιλες τελειότητες που μαγάρισε η Βίβλος με την ποιητική της συμμόρφωσης των όντων στον ένα και μοναδικό υπέρτατο νόμο της σφαγής και του παραληρήματος. Οι ποιητές χώνουν την ελαφρόμυαλη περιέργειά τους μέσα στο σκεύος ηδονής των καταστάσεων. Ορμάει τότε το αιματηρό λιοντάρι ως απτόητος άρχοντας πάνω στο ανθρώπινο παραμύθι. Ένα παραμύθι γραμμένο απ’ τις διαμάχες του παραδείσου και της κόλασης, του καλού και του κακού. Η άγρυπνη γλώσσα και το άπληστο μάτι τους συνωμοτούν εναντίον κάθε διανοητικής ατιμίας. Δεν προσπαθούν να ντουμπλάρουν τς τραγωδίες αλλά να τελειοποιήσουν αυτή την εφεύρεση του φάσματος της ομορφιάς, που κάποια στιγμή θα σβήσει κι αυτή, μέσα στην συμπαντική ευλάβεια του αέναου κύκλου της φωτιάς.

Γονιμοποίησις

Αποτέλεσμα εικόνας για sperm art pop

Ολοκαίνουργοι δαίμονες γεννιούνται για να γευτούν όλες αυτές τις μικρές αμαρτίες. Είναι πιο έμπειροι από μας καθώς οδηγούν τις λέξεις στον απαλό σαν βούτυρο ποιητικό κόλπο του κόσμου. Απαγγέλνουν τους ρόλους τους με νεανική έπαρση. Τετραγωνίζουν κύκλους και κορδώνονται. Κάποτε αγριεύουν, λιθοβολούν, λεηλατούν καταστήματα, φτιάχνουν μολότοφ για τη δυσεντερία της ασφάλτου. Άλλοτε πάλι δεν προδίδουν όσα συμβαίνουν στο κεφάλι τους. Κανένα καρεκλοπόδαρο δε σείεται. Ελεύθεροι για μια στιγμή απ’ την κακία, αφήνουν τους σαρκώδεις χαρακτήρες τους να ομιλήσουν εις τον οργασμόν. Να ομιλήσουν εις τα ροδαλά έκλυτα ρουθούνια.

Holly Ass

Αποτέλεσμα εικόνας για holy ass

Οι μπλοκαρισμένες ευφυΐες βρίσκουν το δρόμο τους όταν ανακαλύπτουν την πολυφωνική ηχώ της κωλοτρυπίδας τους.

Αν θεωρήσουμε ότι τα σκατούλια του μικρού παιδιού αποκτούν λαλιά, όταν αυτό αντιλαμβάνεται πως διαθέτει ένα μέσο εκφοβισμού ή προσφοράς απέναντι στη μανούλα, η λεγόμενη σκατολογία μυρίζει αποπνικτικά μαμά.

Η σκατολογία εμφανίζεται ως πρόκληση για τη μητέρα που απαγορεύει στο παιδί της να παίζει με τα αποπατήματά του.

Έτσι, ο πρωκτικός ερωτισμός και τα αποχωρητήρια που αναφέρει ο Φρόυντ, παραπέμπουν στην παιδική εμπειρία και σε έναν καθολικό και καθησυχαστικό τόπο εντοπισμένο εκτός του κόσμου.

Οι καλλιτέχνες που ανακαλύπτουν αυτόν-τον εκτός κόσμου-τόπο δεν είναι παρά καλόγεροι αναχωρητές, αφού, ο τόπος αφόδευσης γι’ αυτούς είναι τόπος μόνωσης και προσευχής.

Η κοπρολαλιά είναι η αντανάκλαση της επαναστατημένης συνείδησης, που γνωρίζει πως το παιχνίδι είναι η μόνη υγιής δυνατότητα απέναντι στη δυναστική εξουσία των ανθρώπων.

Αντιμετωπίζεις τους δυνάστες σου απειλώντας τους με σκατά, αφού ως δυνάστες, αυτοί διαθέτουν τα όπλα για να σε ξεκάνουν.

Ποτέ δεν μπορείς να πολεμήσεις τους δυνάστες με τα όπλα τους, αφού τα όπλα τους είναι όπλα ολοκληρωτικού αφανισμού.

Η όψη του σπαθιού η τρομερή-που σήμερα είναι ρουκέτα ή πύραυλος, που βγάζει με ταχυδακτυλουργική ακρίβεια ο βιομήχανος όπλων απ’ το μουνί της πολιτικής υποκρισίας-είναι μιαν όψη θανάτου και μιαν όψη επιβολής του θανάτου.

Η βία της εξουσίας και της τάξης που την υπηρετεί είναι η βία των όπλων και του αφανισμού. Η βία του καλλιτέχνη όμως είναι η βία της ιδιοτροπίας του και η βία της κοπρολαλιάς του που μπορεί να γίνει τόσο επικίνδυνη και ανατρεπτική όσο η βία των όπλων.

Οι μεγάλοι καλλιτέχνες έριχναν πάντα μια πορδή στην καλαίσθητη μούρη των αστών που περίμεναν να τους διακοσμήσουν τα σαλόνια.

Ο μεγάλος εχθρός της τέχνης υπήρξε εξ’ από ανέκαθεν η καλαισθησία.

Οι καλλιτέχνες που εκχώρησαν την κωλοτρυπίδα τους στο κατεστημένο για βραβεία πλούτη και δόξες χάσανε την πηγή της δύναμής τους.

Από εκεί που έβγαινε η πιο ανυπάκουη λαλιά τώρα βγαίνει το αμπαλαρισμένο σκουπίδι. Από εκεί που έρεε το παιχνίδι και ο ερωτισμός, με όλη την καρναβαλική διάθεση της ανθρώπινης κατάστασης, τώρα ρέει η αντεπανάσταση.

Μα πάντα ο άνθρωπος προχωρούσε μέσα απ’ τις οντολογικές του ταπεινώσεις κι απ’ τον μυθικό εγωκεντρισμό του γλιστρούσε στις εσχατιές του σύμπαντος. Στο βασίλειο των εκκρίσεων και των αναγκών.