Σχεδίασμα για την ανάπτυξη σοσιαλιστικής ψυχολογίας

Σχετική εικόνα

Οι σόλες των παπουτσιών μου περιδιαβαίνουν τους ανεχόρταγους κρουνούς. Επιδιώκουν να με πάνε στον κόσμο, να λύσω τα αινίγματα που βάζει ο ευλύγιστος θάνατος γύρω απ’ τον ξανακερδισμένο οικείο χώρο του ερωτισμού.

Μικροεπιδρομές σε εξαϋλωμένα ερείπια, εξερευνήσεις και ρίγη περιπέτειας μες στον αρχαίο ιώδη ωκεανό.

Η στύση μας πάντα εγέρωχη, αληθινή και λυρική, πονεμένη και περήφανη.

Κάποιες λεπτομέρειες για την υπεραξία και τις στενές λουρίδες γης μας μαθαίνουν πως η πεζή και ανελέητη πραγματικότητα επιβάλλει ανεπαίσθητα έναν εκβιασμό.

Τι μπορώ αλήθεια να μάθω για τον κόσμο; Από τη γέννηση ως το θάνατο τι ποσότητα ερωτικού χώρου ελπίζει το βλέμμα μου ότι θα σαρώσει;

Πόσα τετραγωνικά εκατοστά υγρής γης θα έχουν αγγίξει τα ερωτικά μου όργανα; Κάθε απορία κι ένα πείσμα. Ωραία σκουληκάκια που λαμπυρίζουν στο πρώτο χνώτο της ομίχλης.

Τα δάχτυλά μας λερωμένα απ’ το τόσο κοσμικό σεξ. Μυστήρια της αγάπης και δίψα.

Μέσα στον ερωτόλλακο ο καθένας καθρεφτίζεται μόνος του. Η λέξη αγωνία γλιστρά σαν πορδή καντηλανάφτη μπροστά στην εγκράτεια.

Εγώ και οι άλλοι. Του όχλου ηχεί η βοή. Μερικά σονέτα για τα ευγενή αισθήματα και μια ύπουλη λύσσα για την τρύπα.

Ο κώλος σου οικουμένη, που ανήκει σε μένα τον Καίσαρα. Το έδεσμα απ’ την ηλιακή σχισμή, που οδηγεί στην καυτή οργή του πόνου. Σ’ έναν πόλεμο με χύσια και μαύρη νύχτα όπου αφήνομαι στη Μέδουσα να με φιλήσει.

Στη γυναίκα που γυρίζει απ’ τα γαμήσια και τα πρακτορεία, απ’ τις μάγισσες του Πύργου Ηλείας και τους σαμάνους της κάψας.

Υγρή όπως όλες οι γυναίκες που γυρίζουν απ’ τον περίπατό τους και που χιλιάδες βλέμματα τινάζουν απ’ το κορμί τους πριν βρουν τον εαυτό τους.

Σκορπισμένες μες στο σπασμένο τους καθρέφτη, αφού κανείς πια δεν μπορεί να τις τρομάξει και κανείς δεν μπορεί να τρυπώσει κάτω απ’ τα βλέφαρά τους.

Καλλονές μου και βασιλοπούλες, ούτε που ξέρετε τίποτε για τους ήλιους που λάμπουν στα μαλλιά σας. Κι ωστόσο βαδίζετε απτόητες από τη λάσπη στα νερά κι απ’ τα νερά στη λάσπη. Κι εγώ σας ευγνωμονώ, που προχωρείτε και με πηγαίνετε σαν πεισματάρικο μουλάρι από ομορφιά σε ομορφιά.

Ω! κοντεύω να κλάψω. Αρμονία λουλουδιών και σαπίλας, γύρω. Δαίμονες που δεν πρόκειται να γλιτώσουν απ’ τα άντερα του κόσμου.