Ο διάβολος τραγουδάει τελευταίος

Σχετική εικόνα

Το ξέρουν δα, όλοι οι στοχαστές
πως ο διάβολος τραγουδάει τελευταίος
Ο χωροχρόνος μες στα δοχεία του καλού και του κακού
Υπάρχει και δεν υπάρχει
Η θεία Κοινωνία των σταυρών της κούρασης
Άλλοι σφάχτηκαν στις σταυροφορίες, άλλοι
ξεχάστηκαν σφαγμένοι
Άλλοι κρυφοκοίταξαν τα χνούδια στους δυο μηρούς
Άλλοι κυνήγησαν το γονίδιο του θεού
με την απόχη του δαίμονα εαυτού
Παλαβές εκτρώσεις έκανε ο αγαπητικός στη φιλενάδα του
Οι αμερικάνοι τρύπωσαν στο Ιράκ το 2003
σαν άπειρα μικρά οστεοφάγα μερμήγκια
Χορτάτοι γρύλοι μέσα στις στέρνες
η παιδική μας ηλικία
με το υπερφυσικό της μέγεθος
Μια μήτρα εγγαστρίμυθη ο ξεναγός μας στον κόσμο
Μέχρι να κομματιάσει ο δούλος τον Κύριό του
Μέχρι να σαπίσουν
μες στο σκουπιδαριό των ποιητικών φράσεων
οι μαύρες σκέψεις
Μέχρι να συνηθίσουμε την ιδέα της ανυπαρξίας
γράφοντας και ξαναγράφοντας το ίδιο ποίημα
από δεκατριών χρονών
για μιας συμμαθήτριας το λησμονημένο μουνί

Τι θα ξεστομίσεις τώρα διαστημικό μουνί;

Σχετική εικόνα

Τι θα ξεστομίσεις τώρα διαστημικό μουνί;
Την ανορθόδοξη ανατομία σου ;
Τους δρυμούς της πορνείας σου;
Σύμπαντα όλο δαχτυλικά αποτυπώματα;
Τη γλώσσα σου που περιστρέφει το δυναμό της ηδονής;
Θνητοί εμείς και άσχετοι
Ξεκουρδισμένοι απ’ τις τόσες θεωρίες
Αναρωτιέται ο πούτσος μας
πριν βυθιστεί ή πριν μεσουρανήσει
Κάτω απ’ το κρύο νερό του νεροχύτη
εκρήγνυται
σκεπτόμενος
τους αψηλάφητους βολβούς του γαλαξία
τα τόσα λυσσασμένα διαβολάκια
που δεν τα κυνηγά κανένας σάτυρος

Επεισόδιο

Σχετική εικόνα

Μια ξανθιά πενθεί την κάβλα της στο πεζοδρόμιο
Άσπιλη απαλή και τριανταφυλλένια
Δεν έχει παρά λίγο χνούδι γατίσιο
Μονόφθαλμη ακοίμητη περιέργεια
Ξέχασε να αγαπά να κατουρά να χύνει
Διαβάζει τις βλαστήμιες που σκαλίζω στο μεδούλι της
Το ξέρω, λέει
πως δεν θα πεθάνω από ντροπή
Όσο υπάρχει ο ήλιος και τα φλούδια του

Το κορίτσι και το άλογο

Σχετική εικόνα

Εδώ των γραμμάτων τα χούγια
αγκάθια απ’ τις φυτεμένες λέξεις
γλώσσες τροχισμένες στα τρυφερά κορίτσια
σεισμοί και καταποντισμοί
πολιτικές δολοφονίες
κουσούρια μιανής γυμνής
ένα παλαβό σκουλήκι στο βασανισμένο μυαλό
Αχ! Ο Νίτσε, πως έσκισε Νίτσα το βρακί σου
κι άφησε το ζωντανό μηδενικό σου
ατάιστο

Να, ιδού, οι απαρχές του σχίσματος

Σχετική εικόνα

Να, ιδού, οι απαρχές του σχίσματος
οι ασκητές που αλείφουν δίψα την ψωλή τους
Ω! από την τύρφη αναδύθηκε ο γοφός σου οικουμένη
Κι εσείς
ξεχάστε πια το θάνατο και τους εσταυρωμένους
Περνώ κάτω απ’ τα σπίτια σας
παμπόνηρος ζητιάνος
με ξέρουν δα τα κιλοτάκια σας, κορίτσια
κι οι αιμοβόροι δαίμονες
Στα δεκαοχτώ με αποκήρυξε η μανούλα -ισοβίως-
όμως, το ποινικό μητρώο μου λευκότατο σαν κρίνος
και γράφω τώρα ο μαντράχαλος
ωδές
για την πλουτοκρατία των σπασμών σας
τες ηδονές στα κραταιά τσιμέντα
Νους υγιής εν σώματι λυγρώ

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 135-143

Αποτέλεσμα εικόνας για Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης 135

135

Αν δε χαθείς μες στη δράση θα είσαι συνεχώς παρόν μέσα στην απελπισία. Η δράση εδώ είναι μια ποιητική συλλαβή ή ένα βλέμμα δουλεμένο στον απόηχο της ομορφιάς των σκληρών γεγονότων. Η τριβή με τον καθημερινό δαίμονα, εκεί που τα πάθη ξεπορτίζουν στα υγρά θάμνα.

136

Γράφουμε στα γραφεία μας, αλλά οι λέξεις ξεκινούν από ζοφερές αίθουσες αναμονής. Στρεπτόκοκκοι, βομβαρδιστικά και ελεημοσύνες χορεύουν και στροβιλίζονται γύρω απ’ την πελώρια εντερική συσκευή που ονομάζεται καπιταλισμός και οσμίζεται το φρέσκο κρέας. Κρέας για τα κανόνια και την ποίηση. Κρέας για τα διαμερίσματα και τις ακαδημίες. Ο άνθρωπος εδώ είναι μόνο κρέας. Κι ίσως χρειάζεται να βαδίσει στο μεσημβρινό που χωρίζει τα δυο ημισφαίρια της αυταπάτης και της αλήθειας για να μάθει τις ανυπολόγιστες προοπτικές του.

137

Αν χάσεις την επαφή με τον εαυτό σου έχεις χάσει την επαφή με το σύμπαν. Κάθε ιερή συλλογικότητα είναι αποτέλεσμα σεβασμού της μονάδας. Αν η μονάδα είναι εξευτελισμένη τότε η συλλογικότητα είναι βαρβαρότητα. Τανκς.

138

Μέσα σ’ αυτό το τρελό σφαγείο ο ποιητής παλεύει να ελευθερωθεί. Με αγωνία προσπαθεί να ξύσει από πάνω του το παρελθόν. Είναι ειδικός στις πατροκτονίες και πάντα λαμπερός σημαιοφόρος όλων των αρνήσεων. Είναι πολλές φορές η υγεία της κοινότητας, γιατί έχει συγκεντρώσει πάνω του όλες τις αρρώστιες. Είναι ο αιματηρός βασιλιάς του ήλιου που ξεβράζεται σε μιαν αλλότρια πραγματικότητα.

139

Εδώ, αυτές οι γραμμές, ελκύουν τους τυραννισμένους και τους παραισθησιακούς, τους μανιακούς κάθε αλύτρωτης στιγμούλας που έσβησε σαν βεγγαλικό μες στο άγριο καρναβάλι των ενστίχτων. Εδώ, αυτές οι γραμμές, δεν είναι για να εντυπωσιάσουν γκομενάκια όλων των φυλετικών αποχρώσεων και όλων των σεξουαλικών παραπτωμάτων. Εδώ κάθε λευκή τρίχα είναι ένας ταξιδιωτικός οδηγός για τον άλλο κόσμο. Μια λογοτεχνία της δριμύτατης διαύγειας των καλών προθέσεων, ανθρώπων που επιθυμούν να σβήσουν πάνω στο γαμήσι.

140

Η ευτυχία μας έγινε η αντιγραφή της ευτυχίας κάποιου άλλου. Γι’ αυτό οι αλητήριοι γραφιάδες γίνονται χλευαστικοί και λιβελογραφούν και ανεβάζουν τα ναύλα για να περάσει κάποιος το κατώφλι τους. Εδώ για να μπείτε δε θέλετε λεφτά και επιταγές και δάνεια. Εδώ το εισιτήριο είναι η λογαριθμική έλικα της άρνησης όλων των βεβαιοτήτων. Εδώ το εισιτήριο είναι η πάναγνη καυλοπυρέσουσα οδύνη. Χνώτα λαχτάρας για τον ερωτότροπο βίο.

141

Κάθε τρελή ποιητική ιδέα είναι μιαν ελπίδα για την ανθρωπότητα. Οι επαναστάτες ξεκινούν ποιητές και καταλήγουν υπάλληλοι. Ξεκινούν τρελοί και καταλήγουν γνωστικοί. Δηλαδή κατεστημένα, με βίο ανθόσπαρτο από εξαναγκασμούς. Με βίο φιγουρίνι και διδακτικό μένος. Εμείς που κάναμε αυτό, εμείς που πιάσαμε το θεό απ’ τ’ αρχίδια και λοιπά και λοιπά. Πάντα Εμείς κι Εσείς και η οσία γραφειοκρατία ανάμεσά μας.

142

Χαριεντιζόμαστε με τη νεκρή ύλη των ειδυλλίων της καθημερινής ζωής. Ο αναγνώστης αγοράζει πάθη άλλων, μιαν απόμακρη και ανώνυμη ζωή άλλων. Απίθανες ιστορίες που φέρνει στη ζωή μια λιγδιάρα πρόστυχη μαία.

143

Ακαδημία: εκεί που πηγαίνουν τα ποιήματα όταν πεθαίνουν.

Πατριδογνωσίας Εγκώμιο

piroklani 1

Υποτάσσομαι στις ζοφερές ιδέες κι
επιθυμώ σα σκύλος να καταβροχθίσω
την ευημερία του λαού τα ιερά και τα
όσια των προγόνων την υπηρέτρια των

ηδονών κάτω απ’ τα πουρνάρια της
αγιασοφιάς την ωραία πύλη να γαμήσω
οθωμανικά μποστάνια την ωραία Ελένη
που φύτεψε ανθρώπους ζωντανούς

μελωδικές πορδούλες να εκπυρσοκροτούν
μες στην απόχη της λαιμαργίας αφράτα
εκλεκτά εδέσματα να γίνω του αη-γιώργη
το κοντάρι στην πρύμνη της αρβανιτιάς

ένας πλασιέ δακρυγόνων απ’ τη Νορβηγία
μια γυμνή μαμά στον καναπέ με τα κανόνια
της αγιογδύτης σατανάς με όλο το μπαρούτι
της Δημητσάνας με όλη τη βάρβαρη αστρο

φεγγιά των χασικλήδων και τους μασόνους
που μασάνε την έρμη σκλάβα πικρή ρωμιο
σύνη του Παλαμά που αγαπούσε τις γύφτισσες
τους μελαμψούς παντοκράτορες πλήρως

μουσκεμένους ως την ψίχα και τους υγρούς
οισοφάγους. Ω! κλάσε γυμνούλα ομορφιά τα
αγγελούδια σου την ένδοξη σήψη με όλη
τη γενιά της βαρύτητας να κοιτά να παίρνει

μάτι τα παιχνίδια μας και τις ποιητικές μας
μπουρμπουλήθρες καλύτερα σκλαβιά σαράντα
χρόνια παρά μιας ώρας ελεύθερη ζωή!