Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 124-134

Αποτέλεσμα εικόνας για artworks : Roberto Voorbij

124
Είναι ο τρόπος που παρωδούμε τα πένθη μας. Τα μέσα έξω βγάζοντας, που θα πει ότι η εξ ορισμού τραγικότητα της ανθρώπινης κατάστασης εμπεριέχει εξ ορισμού την άλλη όψη της, το κωμικό, εξ ου και η δυνατότητα σαρκασμού των πάντων. Μέσα στην αποπνικτική βαρύτητα των γεγονότων ξεσπάει ένας έρωτας επιστροφής στην πρωταρχική εικόνα. Την αθωότητα. Την γύμνια που είμαστε. Τη γύμνια που η αγία φθορά θα τη φτάσει στα άκρα.

125
Ακατάληπτα γραπτά εν αφθονία, μέσα στην ηλεκτρονική κοιλιά της ψηφιακής κιβωτού. Φετιχιστές που διηγούνται την ιστορία τους κρύβοντας πίσω απ’ το παραπέτασμα της γλώσσας έντεχνους συνειρμούς και πάθη ψιχαλισμένα. Διαολάκια που γράφουν, χωρίς να μπορούν να απογυμνώσουν την ποίηση από μια φαντασιακή φαλλική διάσταση την οποία της επιδαψιλεύουν.

126
Μέσα σ’ αυτή τη γκαρνταρόμπα των ηδονών θα βρείτε αρκετή ποίηση. Χωριατοπούλες που τουρλώνουν τα καπούλια τους στον ουρανό. Κομψά, όμορφα και συγκινητικά γυναικεία πρόσωπα πίσω απ’ την ελαφριά και τρέμουσα σκιά του πόθου.

127
Η ποίηση είναι μια τίγρη που της έχουμε βγάλει τα νύχια και τα δόντια. Με τα πόδια της μπορεί να δώσει μόνο χάδια. Με το μουσούδι της μόνο φιλιά.

128
Σηκώνει η καλόγρια το ράσο της και κατουράει τον κόσμο.

129
Η ποίηση σε οδηγεί, αν θες να οδηγηθείς εκεί, στον πυρήνα των πραγμάτων. Και τότε μαθαίνεις από πού κατάγεσαι. Από πιο μίσχο μήτρας εξόκειλε το ανθάκι της ύπαρξής σου. Κι έπειτα δε χρειάζεσαι ωροσκόπους και γενεαλογικά δέντρα. Ληξίαρχους και προικοσύμφωνα του παρελθόντος. Η ιστορία σου είναι ότι έχει σβηστεί. Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στη ζωή και την αζωία.

130
Πλεύσε μακριά από το ασφαλές λιμάνι. Αιχμαλώτισε τους αληγείς ανέμους στα πανιά σου. Εξερεύνησε. Ονειρέψου. Ανακάλυψε.

131
Ένα χαμόγελο στο χείλος της αβύσσου. Μια τεθλασμένη περιπλάνηση πάνω απ’ το κουδούνισμα των κλειδιών της μόνιμης κατοικίας των ονειροπολήσεων. Ψαχουλεύω σαν νυχτοφύλακας την αιχμή όλων των παθών και των νυχτόβιων πόθων. Βγαίνω απ’ τη νύχτα τελάλης μανιακός, τελάλης της αλητείας. Με μιαν ατίθαση κι αγέρωχη άγρια ελπίδα.

132
Ο χρόνος όλος είναι στα χέρια μας. Ξεχωριστός, γυμνός, μόνος. Ο χρόνος μας κοπανάει σαν μπαλτάς. Συνθλίβει ανάμεσα στο Εγώ και το μη-Εγώ κάθε ποιητική στιγμή και κάθε κλάσμα αποφράδας σκέψης. Ο χρόνος γεννά διαρκώς άλλο χρόνο. Έχει τη δύναμη αυτής της μετάλλαξης, επειδή ακριβώς υπάρχουμε μέσα σ’ αυτόν πολύ πριν φτάσουμε στον κόσμο, πολύ πριν γεννηθούμε.

133
Ο λόγος είναι η πυξίδα που μας οδηγεί πιο κοντά στις επιθυμίες μας. Πρέπει πάνω στην ήδη γραμμένη μαγνητοταινία να εγγράψουμε το δικό μας λόγο. Λόγο διαφορετικό απ’ αυτόν που μας όρισαν και μας δασκάλεψαν. Λόγο σκαλισμένο πάνω στο εργόχειρο της μνήμης. Λόγο Πατριάρχη των λόγων και λόγο θιασώτη της κάθε ομορφιάς και της κάθε χαρμολύπης που την δρασκέλισαν τα ευαίσθητα ρεμάλια που επιδιώκουν διακαώς αλητεία και μέθη.

134
Το να είσαι καυλωμένος είναι η μισή ποίηση. Η άλλη μισή είναι υπαλληλίκι και ωράριο.

2 σκέψεις σχετικά με το “Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 124-134

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s