Εικονογραφία του πλανήτη Γη

Σχετική εικόνα

Κάθυγρα οδηγούνται τα δάχτυλα, ανεξήγητα. Δεν υπάρχει σιωπή, παρά ένα αιδοίο. Μια λέξη που κάνει όμορφες προτάσεις. Εκτεθειμένο το αιδοίο της, κοιτά. Αγάπα με, αγάπα με, λέει. Κάτω απ’ το κρεβάτι έκρυψε το ματωμένο της εσώρουχο. Να και η μυρουδιά, η μοναδική μας διέξοδος. Η μελαγχολική άρνηση, η οργή ενάντια στη δύναμη. Ιδού, τα μπλεξίματα με τα αιδοία πως αστράφτουν φως από κάποιες σκοτεινές γωνιές τα μεσάνυχτα. Ίσως τα αιδοία στις γκραβούρες του Γκόγια, με μια δόση από δυτική παράνοια καλούν τα πλάσματα του θεού να ακούσουν το γδούπο της αγάπης. Ο θεός είναι εδώ. Φρεσκοξυρισμένος, στη δική του μοναξιά, μαθημένος στις εξαρτήσεις. Ο θεός είμαι εδώ. Φτιάχνω κόλαση καινούργια διώχνοντας τους φόβους μου. Κανένας ρεπόρτερ δε θα βρει το ξεροκέφαλο αιδοίο της. Έχω στα χέρια το δαγκωμένο μήλο. Μια ζωγραφισμένη προτομή της βασίλισσας Νεφερτίτης. Μια Αφροδίτη της Μήλου χωρίς χέρια. Ένα ξύλινο δούρειο ίππο. Μια μινιατούρα αντιπερισπασμού της διείσδυσης. Ως απελευθερωμένος τυχοδιώκτης, στοχεύω αυτό το μέρος της αγνής φύσης χωρίς την αλαζονεία να το καταστρέψω. Πάνω από γέφυρες, σουμιέδες και ποτάμια. Από σταυρούς και κλωστές. Τα βρακάκια της λογοτεχνίας μας. Τα ερπετά της αναρχικής μας αποικίας, εδώ, εκεί. Στον αγριότοπο οιωνών και προφητειών. Γενναίοι και αξιολύπητοι εραστές μπροστά στο αιδοίο. Βλέπουν τις αυτοκρατορίες να βουλιάζουν στο σκοτάδι. Η φαντασία μονάχα ως εχθρός του κράτους. Πλοκάμια στον ερωτικό κυβερνοχώρο. Είναι που σκέφτεσαι με το δέρμα σου, μουνάκι μαργαριτάρι. Ω! για να γεννηθεί η μεγάλη ποίηση πρέπει να υπάρχει πάθος και πείνα. Ω! μουνάκι, πυγολαμπίδα της ποίησης, ηλιοτρόπιο τρελαμένο, να, ρούφηξε μια κουταλιά απ’ τη σούπα της αλφαβήτου.