Το ατίθασο πτηνό

Αποτέλεσμα εικόνας για pop art phallus

Έτσι, όπως αρχίζουν να ξεσηκώνονται οι χωριάτες, μουγκρίζοντας απ’ το κακό τους, στεφανωμένοι τις κορούλες τους και τα τσιγαριλίκια τους, ακολουθώντας τη μυρουδιά του μεθανίου, έτσι, τόσο πρόθυμα η μηχανή της μνήμης αφήνει τον ήχο της να λικνίζεται τεμπέλικα στο μολυσμένο αεράκι των ιδεών.

Ρινόκεροι της καταστροφής και της ευτυχίας, δούλοι που προτιμούν τη μυρουδιά του μεθανίου-αμερικάνικα δόντια, σοκολάτες-ξεθεωμένοι αφήνονται για να ζευγαρώσουν μ’ αυτόν τον θάνατο που κατοικεί μέσα τους.

Η τέχνη του σκοπού είναι διαβολική τέχνη. Πιόνια και αφηρημένες έγνοιες. Υποταγή στην ηθική και στο κήρυγμα, σ’ αυτό το σκουλήκι που δαγκώνει την ουρά του αλέθοντας την κάλπικη λάμψη κάθε ματαιοδοξίας που ανασκαλεύουν τα πάθη μέσα στα αιρετικά βάθη της καρδιάς.

Ο αιώνας των δακρύων τέμνει τον μεσαίωνα των φιλιών. Ένας σπάγκος με εκατό φιλιά κρεμασμένα, πρόσωπα που κυματίζουν όμορφα στον πρωινό αέρα περιμένοντας τον Νέρωνα να ξεγεννήσει με το μαύρο φαλλό του την καταστροφή.

Αυτό το ιερό δαδί που μοιάζει σαν μελαγχολικό κατοικίδιο ζώο, περασμένο στην ανθρώπινη πέτσα, βγάζοντας τα φοβερά βελάσματα που αφήνουν τα κρύα φεγγαράκια πάνω στην ύλη κοριτσιών που τα ξελόγιασε η ερωτική ανθρωποφαγία.

Φίδια και βλαστάρια, το κάλος μιας αναγέννησης. Χείλη στήθη στρογγυλά και φιλντισένια. Φρέσκες φωνές και λέξεις.

Ερωτικός συναγωνισμός, με όλες τις φιλήδονες ιδιοτροπίες του, παραστρατημένες υπάρξεις που εντέλει θα γονατίσουν τρικλίζοντας, ακουμπώντας τα χείλη τους στην ανοιχτή τους πληγή. Ένας ελκυστής χαράς και θλίψης. Μια θεολογία που εξομοιώνει τον ετοιμοθάνατο θεό με το παντοδύναμο Τίποτε.

Ορισμοί και ακρότητες. Καντηλανάφτες που ομιλούν στις φλόγες. Σπαρμένοι μέσα στις αλλόκοτες ακρότητες.

Κοιτάζω το φθονερό χρόνο, την κόμη της πραγματικότητας και το ευερέθιστο μουνάκι που είναι η εξαίρεση, το θαυμαστό και το θαύμα.

Έτσι, χωρίς να υποτάσσομαι, αφήνω ελεύθερο αυτό το χέρι που γράφει, μονάχο του και πάντα ετοιμοθάνατο, μέσα στον πεσιμισμό της γελοιότητας ενός κόσμου που δεν μπορεί να αναρρώσει απ’ τη βαριά αρρώστια της σοβαρότητας.