Ο Θεός, μες στον λαβύρινθό του

Αποτέλεσμα εικόνας για art collage erotica eyes

Ένας τρομερός και φοβερός γρίφος είναι να μάθει κανείς να γράφει, να μπορεί να χορεύει με την ρομφαία του πάνω στα πληκτρολόγια, απομυζώντας απ’ τη γαλακτοφόρα του αγελάδα, βιταμίνες και ζωογόνες βρωμιές.

Μα πριν ακόμα προσπαθήσεις να λύσεις αυτό το γρίφο πρέπει να μάθεις να βλέπεις.

Η όραση δεν σου εξασφαλίζει απαραίτητα και τη θέαση. Πολλοί κοιτούν μα δε βλέπουν.

Η άκαμπτη αδεξιότητα της όρασης μας παρασέρνει αρκετές φορές στην αποχαυνωτική μυθολογία της εικόνας. Πεταγόμαστε σαν κουτάβια απ’ τον ύπνο για να ξεφύγουμε από εκείνο που βλέπουμε με κλειστά μάτια. Για να ασφαλιστούμε ξανά σε ένα ρυθμό αναπαραγωγής συνειρμών που ρέουν γύρω απ’ το σώμα μας.

Αν δεν καταφέρουμε να αποχτήσουμε τον έλεγχο όλων των ανασταλτικών ενστίχτων και όλων των απομονωτικών ενστίχτων θα περιστρεφόμαστε γύρω απ’ το ερέθισμα και μόνο, με μια θλιβερά χαρωπή ελαφριά ανατριχίλα.

Θα νομίζουμε πως βλέπουμε αλλά θα είναι η ψευδαίσθηση της δημόσιας τυφλότητας, που μας διατάσει, μέσα στον άκαμπτο λογισμό της επιβίωσης, όπως τα στρατιωτάκια των ακεραίων αριθμών στο γραμμικό τους υπερπέραν.

Βλέπω σημαίνει μπορώ να δω και τον παράδεισο και την κόλαση. Να κλειδώσω το βλέμμα πάνω στην ασθενική εικόνα που άθελά του μου δίνει ο κόσμος, αφού δεν μπορεί αυτός πια, να περιορίσει τις απώλειες του τελικού θριάμβου που φέρνει η φθορά και η ατελεύτητη σιωπή.

Είμαστε τα αδύναμα ραχιτικά παιδιά, που ξοδεύουμε μια ολόκληρη ζωή για να μάθουμε να βλέπουμε, έχοντας την ελπίδα πως θα λύσουμε στο τέλος το μεγάλο γρίφο.

Η αδυναμία μας είναι αυτός ο ίδιος ο σατανικός ρυθμός που θέλει να ξαναβρεί το θρίαμβο του Είναι.

Η αδυναμία μας είναι ανοιχτή στο θάνατο, στο μαρτύριο, στη χαρά.

Βγαλμένη απ’ τις ρίζες του αιματόβρεχτου παρελθόντος, η αδυναμία μας, μπορεί να κατανοηθεί ως φυτό αυτού του χώματος που μαζί με τις θανατηφόρες επιδημίες και τις αφροδίσιες ασθένειες κουβαλά και μια γκάβλα, ανεπιφύλακτα οδυνηρή μπροστά στο ανοικτό και το θνήσκον, μπροστά στο θλιβερό και το ευδαίμον.