Καλοκαιρινές διακοπές Ή Dο Not Drop Paper In Toilet Seat

Σχετική εικόνα

Pink Painting by Jennifer Cronin

Στις λουτροπόλεις συνωστίζονται όλες οι ανεκπλήρωτες φαντασιώσεις. Η μέγγενη του δυνατού ήλιου πέφτει και σφίγγει τα κεφαλάκια των πιστών που έχουν ξεριζώσει τη γλώσσα τους.

Αλκοόλ και μαγικά χορτάρια, περασμένα απ’ τη ζυγαριά των καπιταλιστών και το χάδι του κράτους, έρχονται να καταπραΰνουν τους αυτοβασανισμούς.

Η ομορφιά με όλο το βασιλικό της δηλητήριο δένει χειροπόδαρα όλες τις αυταπάτες. Οι μυρουδιές γίνονται αγγελιοφόροι κάθε ερωτικού λογισμού. Αγόρια και κορίτσια χαίρονται την έμφυτη γαλήνια τρέλα του παιχνιδιού με τα βλέμματα και τα αγγίγματα.

Οι διάβολοι είναι στα κρύα και στα βαθιά νερά, σαν μαστροποί μιας σοφίας οδυνηρής, αφού, καθρεφτίζεται στο εξαντλημένο σώμα, βγάζοντας τα τελευταία κλεψιμαίικα απ’ το τσουβάλι της μνήμης.

Οι διάβολοι είναι πάντα γέροι. Μπορούν να χουφτώσουν ανενδοίαστα τα βυζάκι μιας νεαρής γύφτισσας ή να υποδυθούν το μαινόμενο βρυχηθμό του καπνού της μαριχουάνας.

Μοναχικά κορίτσια στο μοναχικό τους διαμέρισμα κρύβουν το μοναχικό τους κλάμα. Περιμένουν τον πρίγκιπα να γυρίσει πίσω την παλίρροια, να λύσει τα μάγια και να βάλει τη γλώσσα του στην απότιστη σχισμή των ονειρώξεων.

Σκοτεινά μπουντρούμια και πικρόχολα γέλια. Ζευγάρια που εκτίουν την ποινή των διακοπών.

Μωρούδες που κάνουν σαλεμένες γκριμάτσες φωτογραφίζοντας με πόζα την παραφροσύνη τους.

Άνθρωποι με ακμή και περίεργα άδεια μάτια, ιδιοκτήτες δωματίων, πολυπράγμονες, στοιχειωμένοι απ’ τους άτυχους έρωτες και τη μόδα.

Καλογυαλισμένοι τουρίστες με αντηλιακά και οιδιπόδεια, σε μια ξέφρενη έφοδο στα μπαρ.

Ντόπιοι που ασβεστώνουν τα κατώφλια των πορνείων τους, περιμένοντας τουρίστες επιρρεπείς στις αιφνίδιες ανακαλύψεις.

Διανοούμενοι έτοιμοι να βάλουν φωτιά στα ξερά χορτάρια της συνήθειας, με τη σπίθα κάθε μισάνθρωπης σκέψης.

Αλληγορίες που φέρνουν στο φως έναν φευγαλέο συσχετισμό μεταξύ ιστορίας και εμπειρίας.

Ω ναι, βλέπω τους δούλους στις ταβέρνες.

Τα νεαρά γκαρσόνια με τα λευκά πουκάμισα μέσα στην αιγαιοπελαγίτικη παραφροσύνη της τουριστικής ομοιομορφίας.

Φωτογραφίες αυστραλών με τον ταβερνιάρη. Γάτες έτοιμες να χιμήξουν στον αστικό τρόπο εκφοράς της επιθυμίας.

Μανούλες πολλές, βομβαρδισμένες, έτοιμες να συντηρήσουν το λιμασμένο νοικοκυριό. Να γελάσουν νευρικά μέσα στη μονογαμική τους ραστώνη, αφήνοντας στο πίσω μέρος του μυαλού λίγο χώρο για τρυφερότητα.

Βλέπω τις επίμονες μύγες πάνω στα κρέατα και τους καχύποπτους γερμανούς πελάτες.

Εταιρίες εισαγωγών-εξαγωγών και σαγιονάρες.

Κοντέινερ του συρμού γεμάτα τραγωδίες από πατρίδες που έγιναν κάρβουνο και τώρα περιφέρουν τα οστά τους δίπλα στα πιάτα της μεσογειακής διατροφής.

Ιδρώτας και πάλι ιδρώτας. Γλυκιά μυρουδιά της ήβης. Μιαν ανάγλυφη στύση. Βρεγμένα μαγιό. Η νίκη της φροϋδικής αναρχίας εναντίον του φιλελευθέρου ερωτισμού. Τα όπλα που μαζεύονται σιγά-σιγά για να στηρίξουν τον πιο δίκαιο πόλεμο.

Φάτε μας

Αποτέλεσμα εικόνας για art collage erotica russian

Tatiana Nazarenko-Supper

Ο παρατηρητής βαδίζει πάντα πίσω από τα πράγματα. Βυθίζεται μέσα στο απαλό κομψό χάος των πραγμάτων, εκεί όπου συγκλίνουν ο κόσμος της σάρκας και ο κόσμος του σιδήρου, έχοντας μιαν αίσθηση αναθυμιάσεων απ’ τις μικρές κεραίες των εκτεθειμένων κορμιών.

Βλέπει τα σάλια και τα δάκρυα σαν κάτι παλιρροϊκό που αρχίζει να αγγίζει το στόμα και τα μάτια της μνήμης.

Βλέπει το ζεύγος γυμνό και ανυπεράσπιστο, αφοσιωμένο σε μια διασκέδαση υψηλής ποιότητας.

Βλέπει το μονοπώλιο του κράτους και τους χαμαιλέοντες να παρακολουθούν τη φωσφορίζουσα αγρύπνια των εραστών.

Παρατηρώ τις ατέλειωτες σκοτεινές ώρες και το ντροπαλό κορίτσι που τέλειωσε το χορό του. Βλέπω τις καλτσοδέτες και τα σχιστά φορέματα, τα διχτυωτά σουτιέν και τα κιλοτάκια της ερωτικής αναπαράστασης.

Βλέπω τις πολιτικές αλληγορίες πίσω από κάθε εκσπερμάτωση και πίσω από κάθε επιθυμία. Το νατουραλισμό της παχύδερμης φύσης μας.

Είμαι ο παρατηρητής, ο ηδονιστής, ο πρίαπος. Γνήσιο ζώο της αγέλης και της εικαστικής πλαστικότητας που με θέλει όμορφο ή άσχημο, καλό ή κακό, σπουδαίο μέσα στη μηδαμινότητά μου ή εκμηδενισμένο μέσα στο μεγαλείο μου.

Είμαι ο φαντασμένος που παρατηρεί μορφές, ο ερασιτέχνης που παραβιάζει το δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής, ο ανίατα ανίερος στροφαλοφόρος άξονας που δουλεύει ρολόι μέσα στο κρανίο του δαίμονα εαυτού.

Ένα εκδικητικό τσούρμο καταφθάνει γύρω απ’ την πιατέλα του σεξ. Ματαιόδοξοι σφετεριστές της ερωτικής πράξης νικημένοι απ’ την τερατομορφία της ιστορίας, γαμημένοι μέχρι το κόκκαλο απ’ τον πίθηκο-παπά και τους διορισμένους σκλάβους της χρηστικής λογικής.

Τα πάντα ζουν στο παρόν παλεύοντας με τη λάσπη του παρελθόντος.

Η λαγνεία καταφθάνει με το πρώτο δίκτυο αγγελιοφόρων της εφηβείας. Η λαγνεία είναι αρπαχτική. Μπορεί να καταβροχθίσει το βάζο με τα λουλούδια και το πορτραίτο του καλλιτέχνη.

Η λαγνεία γραπώνεται απ’ τον ποδόγυρο της αλαζονείας απευθύνοντας τις προσευχές της στο θεό Φαλλό, σαν μια αμαρτωλή που θέλει να κερδίσει τη βασιλεία των ουρανών της αθανασίας και της αιωνιότητας.

Γύρω απ’ το πιάτο του σεξ μαζεύονται οι αχόρταγοι καλοφαγάδες. Έχουν έτοιμο το πιρούνι του ανθρωποφάγου.

Ο έρωτας των άλλων τρώγεται. Καταβροχθίζεται. Κάνει τέχνη ή παιδιά για τον πόλεμο, γράφει ποίηση για τις τρίχες και το γυμνό σώμα. Ιδρύει ιεκ οργασμού στις μεγάλες πόλεις και στο διαδίκτυο.

Kάνει τις τάξεις πιο γραπωμένες στη δηλητηριώδη δύσοσμη μοχθηρή επιβίωση.

Παρατηρώ τις μορφές, ξανά και ξανά. Φορώ το δανεικό ρούχο της γλώσσας. Φωνάζω ίσως, ψιθυρίζω ίσως, ουρλιάζω ίσως.

Σπάστε τις πόρτες των ζωολογικών κήπων. Το θέαμα της αποχαύνωσης των φυλακισμένων πλασμάτων.

Απελευθερώστε τα πουλιά απ’ το αιώνιο κλουβί τους.

Τη φύση απ’ τους ιεροεξεταστές της ακαδημίας. Τη στύση απ’ την περιτομή της υπεραξίας της απόλαυσης.

Ξέρουμε πως θα μαραθούμε και ξέρουμε πως θα συντριβούμε. Αυτό σημαίνει εξέλιξη της ύλης. Αυτό σημαίνει ανελέητος μη-ρομαντισμός, να γράφεις με το ξυράφι στα δόντια, να υποχρεώνεις τα παιδιά σου να πηγαίνουν συχνά για προσκύνημα στον τάφο του έρωτα που τα γέννησε.

Αμερικανοί πολίτες κάνουν έρανο για να χτιστεί το τείχος του Τραμπ

Σχετική εικόνα

Είναι φαρδύς αγκαλίτσας ο Χριστούλης
Χωράει ουρανό, μπλε μάτια, σπορ
Εμάς
Ξέρει να πηδά ελαφρά στο κενό
Να λύνει θεϊκές εξισώσεις
Τα βλαμμένα παιδιά τον αγαπούν
Νωρίς ξεμπέρδεψε με τις δυνάμεις
που επιβουλεύονται την τέχνη του
Περπάτησε στο νερό
Με δύναμη τράβηξε τον καθετήρα
απ’ το μουνί της λογικής
Μα ο διάβολος τραγουδούσε ξανά και ξανά
Δώστε την τσόντα στο λαό τη
μαριχουάνα τη Χουανίτα που φορά
ένα θαμπό χρυσό δαχτυλίδι στα σήριαλ
Γονατίστε έλεγε πάνω στα κόκαλα
πάνω στα κορμιά των γυναικών
Βυζί με βυζί
Πάχνη με πάχνη
Άρχιζε ο Βελζεβούλης τα κλύσματα τις γλύκες το μουσκίδι
Κι ο Χριστούλης ξυπνούσε χαράματα
Το μέλλον ανήκει σ’ αυτούς που ξυπνούνε χαράματα
Έλεγε πάντα ο μπαμπάς του ο πωλητής ελπίδων
Ο Mr Real Estate του σύμπαντος
Ο μπαμπάς όλων μας

τον οβολόν σας δια τον ιερό σκοπό εδώ

Σχετική εικόνα

Συρία Ή μπροστά απ’ την ανθρώπινη μοναξιά περνάει πάντα ένας σκύλος

Σχετική εικόνα

Αφηγούνται ιστορίες για τον παράδεισο
Δεν ομιλούν εις τον οδηγό
Φταρνίζονται όταν σκέπτονται το σεξ και το νούμερο 69
Εδώ δεν υπάρχουν φονιάδες
Φονιάδες υπάρχουν μόνο στην ειρήνη κι όχι στον πόλεμο
Το να βρίσκεσαι σε διέγερση σημαίνει
πως καταφθάνει το πάντα ρει
πως θα φάει μια κλωτσιά η στασιμότητα
πως τα ρουθούνια θα γίνουν υγρά
πως αρχίζει ο πόλεμος και οι εραστές αυτοφονεύονται
Κι ένα μελισσάκι θα τους τσιμπήσει τον κώλο
Να, ψάχνουν πουτάνες για το μπουρδέλο του στρατού
Οι στρατιώτες αφού σκοτώσουν πρέπει να γαμήσουν
Το γαμήσι είναι αγχολυτικό
Ένα ελαφρύ χαριτωμένο αλληθώρισμα στη σφαγή
Ορκίζομαι Κύριε Ιησού Χριστέ
στο φρέσκο κρέας
στο φρέσκο μουνί
στο φρέσκο ψοφίμι
στο φρέσκο μέλλον

Γιουχάισμα του δημιουργού

Σχετική εικόνα

Σας ξέρω αστέρια και μέρες πνιγηρές
Οι θεοί κρατάνε ζυγαριές
Οι μικροαστοί πίνουν λεμόνια
Ετούτη τη θαρραλέα τέχνη των σκύλων εξασκώ
Κόκκαλα που τα λιμπίζονται οι έφηβοι
Έφηβοι που τους λιμπίζονται οι πατριάρχες
Ο δημιουργός είναι γεννημένος μικροαστός
Η πλήξη των ευφυϊών οδηγεί στη δημιουργία
Δημιουργώ σημαίνει απεχθάνομαι τη δημιουργία
Αναγνώστη, βγάλε το φίδι απ’ την τρύπα
Κάτω ο εγωισμός του δημιουργού

Η χρυσή μεσαία τάξη κάνει εκδρομές στα νησιά

Αποτέλεσμα εικόνας για νησια εκμεταλλευση δουλοι

Είναι το βάρβαρο πνεύμα σαν ξερό αραποσίτι
Η χρυσή μεσαία τάξη κάνει εκδρομές στα νησιά
Βγάζει το πέος της με χαλαρή αλυσίδα για κατούρημα
Χορεύει αρχαία ντίσκο ή ρίχνει ροχάλες
Οι μπουρζουάδες της ρίχνουν ξυλιές στα κωλιά
Και συνεχίζει να κοιτά ομορφούλες
Οδοντοστοιχία σμιλεμένη απ’ το λαμπρό αμερικάνικο φώς
Στα ματάκια εικόνες από ένα ντέρμπι με το θάνατο
Όταν γυρίζει σπίτι πλένει δόντια κάνει κακά
Δεν με διαβάζει δεν με αγαπά
Ω! χρυσή μεσαία τάξη, να, κοίτα κάτω
Πως καθαρίζουν τους λευκούς καμπινέδες
Πως κάνουν λάντζα πως τρίβουν τυριά
Πως στρώνουν την πίσσα στα ωραία νησιά

Πάλι και πάλι η γλώσσα μου γλιστρά

Σχετική εικόνα

Namio Harukawa

Μονόλογοι μεταξύ τεράτων η τέχνη
Η λαϊκή τέχνη όμως είναι βαθιά ερωτική τέχνη
γι’ αυτό κάνει κάποιους να παραμιλούν
Στέγνωσαν τα δάκρυα ομολογούν οι ειδικοί
Μα μέσα απ’ τα δάκρυα ξεφύτρωναν πάντα
τα πιο όμορφα χαμόγελα
Ο πάσχων από αϋπνία αμείβεται με ερωτικά μαρτύρια
Η γλώσσα ολισθαίνει στους αυτοβασανισμούς μου
Φορώ την κιλότα σου για κράνος κι ο πανικός σβήνει
Με σχοινί με σέρνεις στα αλμυρά κωλομάγουλα
Ω ναι, διαθέτω μηδέν ψυχικά προσόντα
και βαριέμαι του θανατά όταν δεν είμαι στρυφνός
Πάλι και πάλι η γλώσσα μου γλιστρά
πάνω απ’ τις ρέουσες παλίρροιες

Οπίσθια όψις ποδηλάτου

Σχετική εικόνα

Ο ποιητής αξιοσέβαστος νάρκισσος
Ετούτης της σχισμής το μυαλό
Η γύμνια των καρδιναλίων
Τα δάχτυλα που σκανδαλίζουν τους εσπερινούς
Αχ! παιδάκια της πρωινής μαλακίας
με την αγνότητα της ερωτικής μοναξιάς
Οι σκυλόφραγγοι μας θάβουν αμετάφραστους
Οι ακαδημίες βγάζουν γάγγλιο αφρό
Κυρίες τυλιγμένες στην οσφύ τους
που γεννήθηκαν με πεσμένα βυζιά
μας δείχνουν το δρόμο
Οδός άνω και κάτω
Κάτω η λογοτεχνία της νύστας, τώρα
Μαθαίνω γάβγισμα ασέλγεια βρισιές

Ο τελευταίος λήθαργος της γενιάς του τριάντα

Σχετική εικόνα

Πόσο βαρετές φιλολογίες
Ω! δόκιμες κυρίες
Τη μυρουδιά του σαπουνιού πάνω στο δέρμα σας αναπολώ
Μπολ με καρπούς ξηρούς
Το αλκοόλ σαν γράσο
Ο τελευταίος λήθαργος της γενιάς του τριάντα
Ροζ πλανήτες και ξεκοιλιασμένα γατιά
Λόατκι βεδουίνοι με χαλασμένα δόντια
διαβάζουν εγκώμια για το πετρέλαιο
Ερωτικοί μπουρζουάδες ταξιδεύουν στο Σινά
Η ακρόπολη βραδυπορούσα θλίψη
σαν ετοιμοθάνατη μέλισσα στο μολυσμένο αττικό ουρανό
Και πάλι ποίηση αιώνια φτιαγμένη από σφαίρες
θα γράψουνε της γης η κολασμένοι
κι ας πουλάνε γενιά του τριάντα με το τσουβάλι
οι τσίφτες στον Ιανό

Me And The Devil Ή Από τη Γη στη Σελήνη

Όταν ομιλούν οι άνθρωποι των τεχνών οι αγρότες σωπαίνουν
Το επικίνδυνο μονοπάτι της αλήθειας οδηγεί στην κοπριά
Κυρίως ο ευνουχισμός
Οι ολλανδοί πατατοφάγοι
Οι κανονιές και τα όρνια και τα πτώματα
Μα κυρίως η πιο γεροδεμένη κι η πιο ευγενική καρδιά
Αυτή που άκουσε πρώτα το φεγγάρι
Αγνό όσο τα κοκκινογούλια
Γόνιμο όσο τα πρόσωπα των γυναικών
Εδώ δε γελούν ξεδιάντροπα τα περίστροφα
Οι κυνηγητικές μπότες και τα τζάκετ των δολοφόνων
Ω! ναι Νικόλα Κάλλας
το διδακτορικό για τον ποιητή είναι ότι το πτώμα για το δολοφόνο
Κι ο μαύρος ποιητής Gil Scott-Heron
Θυμάσαι που έγραφε το εβδομήντα
Δεν μπορώ να πληρώσω το γιατρό, αλλά ο Λευκός είναι στη σελήνη

East-West Shadow

Αποτέλεσμα εικόνας για berlin wall nude

Ewa Partum. «East-West Shadow,» 1984

Σπέσιαλ αφροδισιακό η εξουσία σαν
ωραίος μπακλαβάς
Στήθος πεπόνι διαθέτει η κυρία υπουργός της εργασίας
Η εφημερίδα Bild μιλά με βογκητά
Τρία λεπτά διαρκεί το σεξ των γερμανών
Τρία λεπτά διαρκεί το γκρέμισμα του τείχους
Ω! του Βερολίνου τείχος
μας πλάκωσαν οι πέτρες σου και ο μοντέρνος στίχος

Ατενίζοντας το Άγνωστο

Αποτέλεσμα εικόνας για art erotica girl sea

Ω! Άγνωστο που έρχεσαι κατά πάνω μου
Οι αγνωστικιστές θα σε περιδρομιάσουν
Δεν θα σου δώσουν φιλί με σάλιο τα κορίτσια
Ζήλεια μόνο και ηδονές παράνομες
Τιμολόγια αποδείξεις νεκροφάνεια
Το πέπλο σου θα το ποδοπατήσουνε οι σκύλες
Αυτό το αγρίμι τώρα πρόβατο
Αυτός ο λύκος τώρα εγώ
Κι αυτή η καπότα τρύπια

Φιλοδοξία επιθυμία μάταιος ύπνος

Σχετική εικόνα

Μιλά η τσούχτρα ελληνικά και με φαντάζεται
Φιλοδοξία επιθυμία μάταιος ύπνος
Η σπεσιαλιτέ μου είναι το μπλε
Καραβάκια στο Αιγαίο η Ιουλίτα
Ο Ιούλιος και οι χρηματισταί
απ’ τα χεράκια του πατριάρχη τρώνε ορθοδοξία
Ο θεός Ιαγουάρος πίνει φραπέ
Ωραία σύφιλη των νησιών θα μάς πεθάνεις ακαριαία
Ω! πέλαγος Αιγαίον γκαστρωμένο νεκρούς
Ω! πέλαγος Αιγαίον τα πορτοκάλια σου στα ψυγεία
Τριχούλες παραμονεύουν τ’ αφεντικό τους
Απ’ τα βρακάκια στάζει καύσωνας
Θείος Ιούλιος και πυρωμένος
Διαβάζει Ελύτη ο γαμιάς στα κοριτσάκια
Οι στίχοι τρίβονται
Ω ποίηση μπαστουνάκι τυφλών
ρίξε μου μια να ξυπνήσω

Η βία αρχίζει πάντα με τους θεούς

Αποτέλεσμα εικόνας για priest pigs art κολαζ

Ξέρει ο ήλιος
να σηκώνεται απότομα
να στρίβει αριστερά
και να χορεύει με τον άνεμο
Ξέρει από στριγγλιές
από κοιλιές που γουργουρίζουν
από αυτόματη γραφή στα κρεματόρια
Ξέρει ο ήλιος
πως κόβουν μια φέτα ψωμί οι ποιητές
για να ταΐσουν την αϋπνία
Ξέρει ο ήλιος από σκληρούς θεούς
Από πνιγμούς κατακλυσμούς νεροποντές
Η βία αρχίζει πάντα με τους θεούς

Περί Φύσεως, περί Θανάτου και περικοκλάδων

Αποτέλεσμα εικόνας για erotic death art

Σκόρπισαν τα σπόρια απ’ το χάος στην ποδιά σου
Εργάτρια του σεξ στριγκλιά της Βαβυλώνας
Υπάρχουν μνήμες που μασιούνται στο στόμα
Πουκάμισα αδειανά που τα γέμισαν άχυρο οι εωσφόροι
φτιάχνοντας σκιάχτρα για να μην περνά
το γλυκό γαμήσι απ’ τα μέρη μας
Ήλιους ομοιώματα ήλιων
Αιδοία ομοιώματα αιδοίων
Σε ξέρω θάνατε απ’ έξω κι ανακατωτά
Εμπιστεύσου το θνητό διακονιάρη του αργού ερχομού σου
Με κρασί θα σου ξεπλύνω τα κόκκαλα
Με σπουδή θα σου γαμήσω τα μάτια

Πίνω νερό όπως οι σφήκες στην έρημο

Αποτέλεσμα εικόνας για kolaz art erotica sea sky

Πίνω νερό όπως οι σφήκες στην έρημο
Οδηγώ τους ηγήτορες σε αχρηστία
Άσχετοι οι νόμοι της φύσεως με το χρόνο
Μόνο ηδονή δίνουν και παίρνουν οι ντροπαλοί
Ω! τέχνη που ποδοπατάς τα κοριτσάκια
Σαν έκζεμα ξεσπά ο λυρισμός και σε αγκαλιάζω
Να σε κολλήσω φύση μου αφροδίσια και κοπετούς
Να πάθεις κωλούμπρα απ’ τα τόσα μου πάθη
Να δεις το γαρούφαλλό της να ασκητεύει αντίκρυ μου
Τη θανάσιμη αλληγορία της ευτυχίας
Καύχημα των ερωτευμένων η άνευ όρων πουτανιά
Τα δόντια που μασάνε τη δίκροκη γύμνια
Τα δόντια μου

Απορίες Έλληνος Εμπρηστού

Αποτέλεσμα εικόνας για kolaz art erotica sea sky

Ποια γλώσσα βρήκε βλέννες και ουρλιαχτά!
Και ποιος αφρός
σαϊλός αλαφροΐσκιωτος
τρύπωσε
όπως οι ψείρες στα μπαμπάκια!
Ω! ναι, χνούδι ηλεκτρισμένο αλληλούια
γυρνώ σαν σκύλος τώρα
περιστρέφομαι
Προσεύχομαι στην άλγεβρα του ήλιου
Κορνάρουν οι λαγνείες στη λεωφόρο
Να εδώ, θα με πατήσει η Σκυλοχάρυβδη
Θα τρέξει αίμα η γαλιάντρα ηδονή
Κι οι Φράγκοι θα γελούν και θα με ζωγραφίζουν
Θα παίζουν εμβατήρια οι έφηβοι
με την ψωλή ορθή
στοχεύοντας τον κώλο της σελήνης
Τις μυρουδιές που βγάζουνε οι μαϊντανοί στα Τρίκαλα
θα υμνούν τα υγρά ρουθούνια
Δρόμοι που άγιασε το πρωτόπλαστο χνούδι
Ώσπου να στομώσει το θαρραλέο μουνί τα γιαταγάνια μας
Να γλεντήσει η λεσβία μας στύση
την ήττα της

Υγρά περιστατικά Ρομαντισμού και Θανάτου

Σχετική εικόνα

Μακριά απ’ το βασίλειο του πειθήνιου οργασμού
Τρώνε μικρές μπουκιές τα σαρκοβόρα λουλούδια
Η Αμερική γυμνή στο βάθος του γκαράζ
Ο Ιησούς παζαρεύει μεσκαλίνη
Ανάβουν τα βυζάκια σου στο πρώτο άγγιγμα
Εγκώμια λιγνά σαν οχιές
Πουλάνε τις κλάψες τους
οι ποιητές του άστεως και της βαρεμάρας
μα δεν τις αγοράζει κανείς
Καθώς ο ήλιος μια νέα ρουτίνα
λίγο πριν ξυπνήσει μέσα μου ο κεραυνός
λίγο πριν ξεφλουδίσω την καρδιά απ’ αυτή την άγρια πέτσα
τα γερατειά το θάνατο και το ζεστό κακάο

A girl is sneakily pissing on the pavement, hoping she will not get caught

Αποτέλεσμα εικόνας για erotica kolaz art pissing

Sierk van Meeuwen

Στις πόλεις δεν συμβαίνει τίποτα. Έσπειρα
στο χαρτομάντιλο σημεία και τέρατα
Σπέρμα και άλλα τέτοια ιδεώδη. Την ονόμασα
ροπή προς την αμφιβολία την αγάπη
και την ξεστόμισα μαζί με φιλιά πεθαμού
διεκδικώντας τις πολλές αρρώστιες των λίγων.
Οι λόγιοι παλεύουν με τα κόκκαλα για να μην αφανιστούν
Οι αγίες ψεκάζουν με βιτριόλι το θάμνο τους
Στάζουν τα μπιμπίκια της έφηβης
το πείσμα της ρομφαίας μου
Στάζουν τα εύθυμα άσματα το κατρουλιό τους
Ω ήρθε η ώρα
να γιορτάσει η κλειτορίδα το κόλλυβο
μούσκεμα ν’ αφήσει τη φωλιά του πυρετού
η τελευταία χρυσή βροχή

Δελτίο Καιρού

Αποτέλεσμα εικόνας για muslim kolaz art sex

Ανοίξανε οι ουρανοί
όπως ανοίγει η ταλαίπωρη η μήτρα
Ο φαλλός ονειρεύτηκε
Έριξε μια κυρτή ονειρική χυσιά
Οι ακροατές βλέπαν μονάχα κεραυνούς
Δάκρυα μόνο δάκρυα
Λίγο πριν πιουν το καταπέτασμα οι χαράδρες
Λίγο πριν φτύσουνε στα μούτρα του θεού
οι ιερόδουλες
χύσια των κερατάδων

Ξόρκια για τους πυραύλους S-400

Σχετική εικόνα

Η μουσουλμάνα μνήμη ίδρωνε
αγίασμα ορθόδοξο
Μια λέξη λάφυρο ήτο η συνουσία
Η βρύση έσταζε υγρά του παγετώνα
Μέσα στο τέμενος πηδιόταν
η αστερόεσσα
Μα τώρα λέμε Δόξα σοι
κι όχι απεταξάμην τους οργασμούς
λέμε ανεμοζάλη ταμπούρλα Χάρλεμ
μπίτνικς
φουλ στα Οιδιπόδεια

Shock and Αwe

Αποτέλεσμα εικόνας για αμερικανοτσολιασ χρυσοχοιδησ

Οι περισσότεροι ενάρετοι, θεοσεβούμενοι, νομιμόφρονες πολίτες είναι κατά βάθος ευυπόληπτοι κλέφτες.

Για να νομιμοποιήσεις όμως την κλεψιά στα μάτια των αθώων και των αφελών πρώτα πρέπει να μπλοκάρεις τους συνδέσμους των νεύρων τους, να αφήσεις τον εγκέφαλο ατροφικό ώστε να μην είναι σε θέση πλέον να δίνει εντολές.

Να τον παγιδεύσεις μες στο κρανίο του παρατηρώντας το βουβό δράμα που παίζεται πίσω από τα μάτια ενός ανήμπορου μυαλού.

Να τον κουρδίσεις όπως κουρδίζεις ένα ελβετικό ωρολόγιο που δείχνει τις ώρες, τις μέρες, τα χρόνια και πότε-πότε μιαν άδεια τρύπα που δεν δείχνει τίποτε.

Με το τυράκι της δημοκρατίας μέσα στη φάκα και τα αποφάγια μιας ρητορικής περί καλοζωίας και περί νοικοκυροσύνης και περί ασφάλειας μπορείς να κάνεις θαύματα.

Την ώρα που το Δημόσιο έχει εκφυλιστεί από την καρκινωματική δημοκρατία και οι υπηρεσίες του γίνονται όγκοι κακοήθεις, σαν την Υπηρεσία Δίωξης Ναρκωτικών ή την Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ή την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία, χωρίς να μπορούν να ζήσουν ξέχωρα απ’ αυτό που υποτίθεται πολεμούν, ως γνήσιοι παρασιτικοί οργανισμοί, γραπώνονται κι αυτοί απ’ τα τροφαντά αρχίδια της γραφειοκρατίας.

Κανένα ακραία συγκεντρωτικό σύστημα, όπως το ευλογημένο καπιταλιστικό, δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τη γραφειοκρατία.

Η γραφειοκρατία είναι ο θεμέλιος λίθος της ύπαρξής του.

Μα η γραφειοκρατία δεν είναι παρά μια μετάλλαξη των κυττάρων όπως ο καρκίνος, μια λοξοδρόμηση απ’ την πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης και των άπειρων δυνατοτήτων της.

Είναι η μπότα που πατάει το ένστιχτο της επιβίωσης στο λαιμό, είναι η αποποίηση της ίδιας της ζωής, η κατρακύλα του είδους προς κάτι ανόργανο και άκαμπτα μηχανικό.

Οι κοινωνίες που δεν σέβονται το μουνί τους, κρύβοντάς το ως κάτι μιαρό-αυτό που μπορεί μόνο να ευχαριστήσει ή να ευχαριστηθεί ή να γεννήσει-είναι βλαμμένες, ετοιμοθάνατες και νευρωτικές.

Μα ο θάνατός τους είναι βασανιστικός αφού είναι καθημερινός και αδυσώπητος.

Είναι οι κοινωνίες που θέλουν για εραστή τους τον αρχηγό. Τον πιο λιμασμένο απατεώνα που υπόσχεται πως παίζει φλογέρα με τον κώλο του.

Που υπόσχεται πως με το όργανό του μπορεί να παίξει ένα σκοπό που αγγίζει τα πιο ευαίσθητα και ερωτογενή σημεία, αυτά που βεβαίως είναι διαφορετικά για τον καθένα.

Φοροαπαλλαγές και ασφάλεια. Δηλητηριώδη αμερικάνικα σελάχια της υπηρεσίας πληροφοριών αλειμμένα με κολόνια εθνικού κράτους, γαρνιρισμένα με ρόγες νεκρών γυναικών των φυλακών Τρικάλων.

Πλακούντας μπαχαλάκηδων με άσπρη σως, μαγειρεμένος σε μαύρο λάδι από κάρτερ, σερβιρισμένος με σως πικάν, φτιαγμένη από κρόκους κλούβιων αυγών και κοριούς της ΚΥΠ.

Τυρί κοπανισμένο απ’ τα σταρένια μπούτια της Σίας που έχει γλυκά ωριμάσει σε ούρα διαβητικού χουντικού, ατενίζοντας το πρωινό πάνελ με τους πωλητές ελπίδων και τις κατσαρίδες που ξεμπουκάρουν απ’ τα μεταξωτά βρακιά των χωροφυλάκων του πνεύματος, κάνοντας τους επιδέξιους κώλους τους να γυαλίζουν μπροστά στην ψηφιακή λούπα της καταστροφής.

Τέλος καλό όλα καλά Ή Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφίεσ ορκωμοσιασ νδ

Οι αστοί για να μπορούν να γαμησιολογούν ελευθέρως ανακάλυψαν την ψυχανάλυση και την πολιτική ορθότητα.

Το δράμα της αγαμίας τους παίζεται με λόγια, λέξεις, εξομολόγηση, υστερία.

Ο αστός είναι ιδιοκτήτης της δόξας, του χρήματος και του σεξ. Είναι μέλος της Λέσχης των πιοτήδων σπέρματος και θαμώνας των σωφρονιστηρίων οργασμού.

Ο αστός μπορεί να τέμνει όλους τους χώρους γιατί του ανήκουν. Απ’ τα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων όπου μοιράζει γάλα και μπισκότα μέχρι τους καθεδρικούς ναούς της Ευρώπης και τα μπουρδέλα με σκύλους του Αμστελόδαμου.

Το Πατρίς Θρησκεία οικογένεια είναι το βιάγκρα που τον βοηθά να είναι αστός και όχι μικροαστός ή πλέμπα.

Ο αστός στηρίζεται στην αγωνία του μικροαστού και της πλέμπας να κυβερνήσουν. Να γίνουν εξουσία. Να φύγουν απ’ το χωριό τους ή το άθλιο διαμέρισμά τους και να σκαρφαλώσουν στα πάνσεπτα δώματα της εξουσίας.

Το πολιτικό προσωπικό ήταν, είναι και θα είναι πάντα, το κομμάτι αυτό της αγέλης που μπορεί πρόθυμα να την καταδυναστεύει και να τη χειρίζεται ως σπλάχνο των σπλάχνων της.

Ο χειρισμός της αγέλης έχει βέβαια επιστημονικό πρόσημο. Όλες και όλοι οι υπηρέτες του λαού διαθέτουν βιογραφικά γκαστρωμένα με σπουδές και ανδραγαθήματα.

Οι άριστοι κάνουν μια γυροβολιά στην αγορά κάθε τέσσερα χρόνια και μαζεύουν καλούδια για να φτιάξουν το πολιτικό τους μέλλον.

Οι άριστοι ορκίζονται υποκριτικά σ’ αυτό που δεν πιστεύουν, για να μπορούν να είναι άριστοι, αφού η αριστεία τους είναι προϊόν συναλλαγής με την κατώτερη τάξη των αχρείων και των αχρήστων.

Οι άριστοι είναι αυτοί που κάνουν κονσομασιόν από τηλεοράσεως επιδεικνύοντας ως χάρισμα πρωτίστως τη φλυαρία τους. Επιδεικνύοντας το στοματικό στάδιο ως δείγμα πολιτικού πολιτισμού-βλέπε αστικά κόμματα-και όχι το πρωκτικό ως δείγμα βαρβαρότητας-βλέπε ακροδεξιά κόμματα-.

Επειδή η κακαδημία, το κολούμπια, η Οξφόρδη, η άθενς βόις ξέρουν να παίζουν ρακέτες με τα γούστα και τις επιλογές της πλέμπας, και ξέρουν να μοιράζουν τις πάσες απ’ τον Αμβρόσιο στον Τζήμερο κι απ’ τον Μητσοτάκη στο Βενιζέλο, μπορούν και ρυθμίζουν τη θεσμική παντοκρατορία του κεφαλαίου.

Μπορούν και διαχειρίζονται τις κρίσεις, άρα τον πανικό του λαού απέναντι στην ελευθερία.

Κυράτσες και θλιβεροί τύποι με τα λαμέ φορέματά τους περιμένουν τους παπάδες να τους ευλογήσουν με το κλύσμα της θείας φώτισης.

Να πάρουν κι αυτοί για λίγο το χρίσμα του εξουσιαστή, εγκεκριμένο απ’ το μεγαλοδύναμο, για να κάνουν το θαύμα τους, να σώσουν τον ελληνισμό και τη χριστιανοσύνη.

Με κρατικά πάντα λεφτά είναι έτοιμοι να βοηθήσουν τον δημιουργικό ιδιώτη να τσιμεντάρει δάση, χαράδρες και βουνά.

Να φέρει ανάπτυξη στους βυθούς ρουφώντας με τα γεωτρύπανά του όλους τους ευλογημένους υδρογονάνθρακες που θα τροφοδοτούν με ενέργεια τον κόσμο του Όλοι μαζί μπορούμε. Τον κόσμο της δημιουργίας και της ανάπτυξης που εργάζεται απ’ τα χαράματα έως τα βαθειά μεσάνυχτα.

Τον κόσμο που θέλει τον αστυνόμο στην κωλοτρυπίδα του για να ελέγχει τις πορδές του.

Τον κόσμο που θέλει ψυχολόγο για να ρυθμίζει τις κάβλες του.

Τον κόσμο που περιμένει τον αυτοκράτορα με την πορφυρή του τήβεννο και τη χρυσή αλυσίδα που κρατά ένα τυφλό ξεδοντιασμένο λιοντάρι, σαν χοιροβοσκός που φωνάζει στα γουρούνια του, τους ψηφοφόρους του, να έρθουν να παραλάβουν τα ρουσφέτια τους.

Παναγία η κλειτοριδοφιλούσα

Αποτέλεσμα εικόνας για holy pussy

Όλες οι μεγάλες συμφορές της ανθρωπότητας αρχίζουν με την περιφρόνηση του σώματος.

Απ’ τη διατροφή έως τη σεξουαλικότητα, απ’ την υγιεινή μέχρι την τεκνοποιία, απ’ την γκάβλα μέχρι τους πόνους της γέννας ο χριστιανισμός έλαμψε με τη θεμελιώδη μνησικακία του εναντίον της ζωής.

Η ζωή άρχισε να χάνει το αυθεντικό βαθύ νόημα της γιορτής και την επικούρεια λυρική αναρχία που ήθελε τα ανθρώπινα όντα να τρώνε, να γαμούν και να χορεύουν, χωρίς να είναι ζώα, αλλά έχοντας συνείδηση της ζωώδους φύσης τους.

Αν υπάρχει ένα ένστιχτο που κατακρημνίστηκε πάνω στα κοφτερά βράχια του μονοθεϊσμού είναι το ένστιχτο της θέλησης για ζωή.

Η θέληση για ζωή είναι αυτή που δημιουργεί ζωή που αξίζει κανείς να ζήσει.

Η αληθινή ζωή είναι πέρα και πάνω απ’ το θάνατο. Είναι η συνολική συνέχιση της ζωής μέσω της τεκνοποιίας και μέσω των μυστηρίων της σεξουαλικότητας.

Η θεογονία του γαμησιού είναι τόσο οργιαστική που δεν χωρά κανένα θεό και κανένα σύμβολο φορτισμένο με όλες τις αξιοθρήνητες μωρολογίες της πρωτόγονης ανθρώπινης σκέψης.

Οι παπάδες και οι λόγιοι επιβίωσαν ως νανουριστές της φιληδονίας. Ως κράχτες μιας ηθικής θεμελιωμένης στη στέρηση, φτάνοντας στην υπαρξιακή απρέπεια τού να κάνουν τους ανθρώπους να ευχαριστιούνται απ’ αυτήν.

Ο Διόνυσος υπήρξε ο πρώτος και ο τελευταίος θεός της ανθρωπότητας.

Ήταν και είναι ο θεός που γεννά το υλιστικό ανθρώπινο πνεύμα, η υγεία που χρειάζεται η σάρκα για να πλάσει την αιώνια χαρά της δημιουργίας, δηλαδή τη συνέχιση της ζωής.

Ο Διόνυσος είναι ο καπηλευτής του χρόνου. Το όργιο. Ως ξέχειλο αίσθημα ζωής και ισχύος, μέσα στο οποίο λειτουργεί ως διεγερτικό ακόμα και ο πόνος.

Όλοι οι καιροί της παρακμής και του παραλογισμού κοιτάζουν μέσα απ’ την εκφυλισμένη τους όραση τις εκρηκτικές ύλες που έκρυβαν στο Δούρειο Φαλό οι μεγάλοι κατακτητές της Ιεράς Μούνας.

Το πλεόνασμα δύναμης μιας φύσης που απλώς διαιωνίζεται αφού δεν την ενδιαφέρει αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα, μιας και το αυγό και η κότα είναι το ίδιο και το αυτό.

Ο χριστιανισμός και η κοπρανώδης ηθική του σύρθηκαν μέσα σ’ αυτό τον κόσμο των μυστηριωδών καταστάσεων της σεξουαλικότητας και της αναπαραγωγής με τη σεβάσμια σιγουριά ενός σκουληκιού που έχει ξεραθεί ανάμεσα στις σελίδες της παλαιάς και της Καινής διαθήκης. Σπαταλώντας όλη την λογιοσύνη του για να ξύσει το όργιο απ’ την ανθρώπινη πέτσα.

Μα το όργιο θα επιστρέφει πάντα. Πιο ορμητικό και αιφνίδιο. Πιο λιμασμένο απ’ το πνεύμα της εποχής. Πιο αγροίκο απ’ τη μοντέρνα τέχνη. Πιο ευτελές απ’ την πίστη. Πιο μακάβριο απ’ την αθωότητα.

Δημοκρατικοί πολίτες σε κείμενο συμπαράστασης για την ATHENS VOICE

Όλοι εμείς οι συντάκτες του πιο σπουδαίου εντύπου της πρωτευούσης και των περιχώρων της, ο Παντελής ο Μπατσόφιλος, ο Μάνος το Χαφιεδόμουτρο, ο Πάνος το Καρφί, η Αγγέλα που Κελαηδάει, ο Φάνης ο Λαδιάρης, ο Βαγγέλας ο Μοντελοπνίχτης, ο Νίκος ο Κλάψας, ο Κώστας που κάνει τη Σοπράνο, ο Δημήτρης ο Μπουρδελόφιλος, η Τάνια η Λόατκι, ο Πίπης ο Σκατιάρης, ο Στάθης ο Καψοκαλύβας και άλλοι αφανείς αναρχοδαπίτες καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική, το λέει κι ο Βορίδης.

Δοκιμάζουμε ξανά-το είχαν επιχειρήσει άλλωστε οι μπαμπάδες μας το 67 με τα πενιχρά τους τανκς επαναστατώντας εναντίον του κομουνισμού- να μάθουμε τα μούλικα να τραγουδάν με την τσιρίδα τους: Ζήτω και πάλι ζήτω η αστερόεσσα.

Τζάμπα. Με μηδέν ευρώ. Είμεθα η εφημερίς των φτωχών και των κατατρεγμένων. Ο ελεύθερος τύπος που δίνει πάσες στο νόμο και στη νομιμότητα.

Ο εφαρμοσμένος φιλελευθερισμός απ’ την αλλαγή φύλου μέχρι τα πλακάκια του καμπινέ.

Η Athens Voice υπάρχει και θα υπάρχει για να στηρίζει μία κοινωνία ανοιχτή για όλους τους κώλους και κυρίως για τους πιο αδύναμους.

Μπορεί να είμαστε παιδιά τακτοποιημένων αριστερών ή σοβαρών χουντικών με όραμα, όπως μας κατηγορούν οι ξεβράκωτοι ζηλιάρηδες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, οι άπλυτοι και οι ναρκομανείς, αλλά εργαζόμαστε για έναν και μόνο σκοπό. Τη δημοκρατία.

Προστατεύουμε τη δημοκρατία απ’ τα μουνόπανα που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις ιδέες με ιδέες και τον μοντέρνο μισανθρωπισμό μας με επιχειρήματα.

Εμείς που με τόσο κόπο σπουδάσαμε στο εξωτερικό, με τις οικονομίες του μπαμπά και της μαμάς απ’ το χρηματιστήριο και την ευλογημένη διακυβέρνηση Σημίτη, εμείς που στηρίξαμε κάθε υγιή πόρο των μνημονίων εναντίον της πλέμπας που τα φαγε χοντρά και ζητά κι άλλα, προστατεύουμε τη δημοκρατία μας απ’ τους ξεβράκωτους και τα ρεμάλια.

Εμείς συνομιλούμε μόνο με καθηγητές πανεπιστημίου, συγγραφείς, καλλιτέχνες, ακτιβιστές, ωραίους ανθρώπους που καταδικάζουν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται όλες τις μέρες του χρόνου και χωρίς αστερίσκους.

Κάνουμε προτάσεις καλοζωίας για ρεστοράν, καφενεία, μπουρδέλα.

Σεβόμαστε όλες τις απόψεις και στηρίζουμε το νέο, το καινούργιο, το δυναμικό.

Στηρίζουμε την ανάπτυξη και μόνον αυτή, τον επιθετικό επιχειρηματία-πολιτικό, τις πολύχρωμες διαστημικές αποικίες για ομοφυλόφιλους χορτοφάγους και ζαλισμένες λεσβίες από μεσκαλίνη.

Στηρίζουμε το λάιφ στάιλ διότι είμεθα απενοχοποιημένοι και όχι κομπλεξικοί κνίτες.

Πατρίδα μας είναι κάθε Digital Subscriber Line που μας δίνει εξουσία και δύναμη. Εξουσία και δύναμη μόνο και μόνο για το καλό της δημοκρατίας.

Για να αντιμετωπίσουμε όλους αυτούς τους άθλιους κρετίνους μπαχαλάκηδες που αμόλησαν αμέτρητες μουνόψειρες στα γραφεία μας, όλους αυτούς τους εκπαιδευμένους σκύλους που ορμούν χέζοντας στο πάτωμα, εφοδιασμένοι με καραμούζες και μαύρες μπογιές.

Είμεθα το μόνο έντυπο που λοιδορείται και βάλλεται τόσο λυσσασμένα απ’ τους κομουνιστάς και τες παραφυάδες των, αφού μόνον εμείς αναζητούμε με πάθος νέους ορίζοντες ανθρώπινης εξαχρείωσης.

Εμείς οργανώνουμε ολόκληρες σειρές διαγωνισμών που αποσκοπούν στην προαγωγή και διάδοση των ποταποτέρων πράξεων και των ταπεινοτέρων ενστίκτων για τα οποία είναι ικανό το ανθρώπινο είδος.

Εμείς διοργανώσαμε τον διαγωνισμό της Ειδεχθεστέρας Πράξεως, τον διαγωνισμό της Ευτελεστέρας Απάτης, την Εβδομάδα Αποπλανήσεως των Παίδων, την Εβδομάδα καταδόσεως του Καλύτερου Φίλου καθώς και τον τίτλο του Απεχθεστέρου Ανθρώπου του Έθνους.

Μόνο στο δικό μας έντυπο, ο κόσμος, μπορεί να μάθει την αλήθεια για το πρεζόνι που έκλεψε ένα οπιούχο υπόθετο απ’ την κωλοτρυπίδα της γιαγιάς του, για τον καπετάνιο που ντύθηκε γυναίκα και το σκασε με την πρώτη σωσίβια λέμβο, για τον αστυνομικό του τμήματος ηθών που ενοχοποιούσε αθώους θέτοντας-με ταχυδακτυλουργικό τρόπο-μια ψεύτικη πούτσα στο άνοιγμα του παντελονιού τους.

Στηρίζουμε πάντα τους κανονικούς ανθρώπους που μας στηρίζουν.

Δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί κ.α. υπογράφουν το κείμενο συμπαράστασης στην ATHENS VOICE μετά την επίθεση στα γραφεία της.

Γιάννης Αδαμάκης ,ζωγράφος

Κυριάκος Αθανασιάδης, συγγραφέας

Παύλος Αθανασόπουλος, δικηγόρος

Θοδωρής Αθερίδης, ηθοποιός – σκηνοθέτης

Διαμαντής Αϊδίνης, εικαστικός

Νίκος Αλιβιζάτος, συνταγματολόγος

Νίκος Αμανίτης, δημοσιογράφος

Νότης Ανανιάδης, δημοσιογράφος

Δημήτρης Αντωνίου, ιστορικός

Λεωνίδας Αντωνόπουλος, δημοσιογράφος

Γιάννης Αναστασάκος, μηχανολόγος ηλεκτρολόγος

Τάκης Αναστόπουλος, πολιτικός επιστήμων

Μαριέττα Απέργη, οικονομολογος

Ελένη Αποστολοπούλου, δημοσιογράφος

Αριέλα Ασσέρ, ψυχαναλύτρια

Όλγα Αυγουστάτου, εκπαιδευτικός

Βασίλης Βαμβακάς, πανεπιστημιακός

Άννυ Βιτσέντζου, δημοσιογράφος

Χάρης Βλαβιανός, συγγραφέας

Ρωμανός Γεροδήμος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Bournemouth

Γιώργος Γερόλυμπος, φωτογράφος

Θανάσης Γεωργακόπουλος, δημοσιογράφος

Βένα Γεωργακοπούλου, δημοσιογράφος

Ρούλα Γεωργακοπούλου, συγγραφέας

Γεράσιμος Γεωργάτος, πολιτικός επιστήμων

Μαρία Γεωργίου, δημοσιογράφος

Αρετή Γεωργιλή, βιβλιοπωλείο Free Thinking Zone

Λίνα Γιάνναρου, δημοσιογράφος

Κατερίνα Γκαγκάκη, επικοινωνιολόγος

Μανώλης Γκαζής, πολιτικός μηχανικός

Μυρσίνη Γκανά, ποιήτρια

Σωτήρης Γκορίτσας, σκηνοθέτης

Ιωάννης Γρηγοριάδης, καθηγήτης -Πανεπιστήμιο Bilkent, Άγκυρα

Άννα Δαμιανίδη, δημοσιογράφος

Μελίνα Δασκαλάκη, δημοτική σύμβουλος Αθηναίων

Γιώργος Δεπόλλας, φωτογράφος

Περικλής Δημητρολόπουλος, δημοσιογράφος

Γιάννης Δημητριάδης, μουσικός

Αποστόλης Δημητρόπουλος, Δρ εκπαιδευτικής πολιτικής

Γιάννα Διάκου – Αλιβιζάτου, δικηγόρος

Πόπη Διαμαντάκου, δημοσιογράφος

Δήμητρα Δότση, μεταφράστρια

Προκόπης Δούκας, δημοσιογράφος

Απόστολος Δοξιάδης, συγγραφέας

Αρίστος Δοξιάδης, οικονομολόγος

Καλή Δοξιάδη

Αλεξία Έβερτ, δημοτική σύμβουλος

Νίνο Ελματζόγλου, τηλεοπτικός παραγωγός

Αντιγόνη Ζόγκα, συγγραφέας

Σταύρος Θεοδωράκης, πολιτικός / δημοσιογράφος

Μαργαρίτα Ιωαννίδου, συγγραφέας

Σπύρος Καβουνίδης, πολιτικός μηχανικός

Στέφανος Καβαλλιεράκης, ιστορικός

Ελιζαμπέτα Καζαλότι, δημοσιογράφος

Ρούλα Καλαρά, φιλόλογος

Στάθης Καλύβας, καθηγητής πολιτικής επιστήμης Οξφόρδη

Ηλίας Κανέλης, δημοσιογράφος

Βασίλης Καπετανγιάννης, πολιτικός επιστήμονας

Νόνη Καραγιάννη, δημοσιογράφος

Μαριάννα Κακαουνάκη, δημοσιογράφος

Γιώργος Κακλίκης, πρέσβης επι τιμή

Γιάννης Καλογήρου, καθηγητής ΕΜΠ

Ορέστης Καλογήρου, καθηγητής φυσικής ΑΠΘ

Εύα Καραϊτίδη, εκδότρια -Εστία

Παντελής Καψής, δημοσιογράφος

Τριαντάφυλλος Καρατράντος, πολιτικός επιστήμονας

Μαρία Κοκκίνου, αρχιτέκτων

Θοδωρής Καρούνος, ηλεκτρονικός

Δημήτρης Κ. Κατσούδας, πολιτικός επιστήμων

Βάσω Κιντή, καθηγήτρια φιλοσοφίας ΕΚΠΑ

Μαρία Κοζάκου, δημοσιογράφος

Ζέφη Κόλια, συγγραφέας

Ανδρέας Κούρκουλας, αρχιτέκτων – καθηγητής ΕΜΠ

Ξένια Κουναλάκη, δημοσιογράφος

Κώστας Κούρκουλος, δικηγόρος

Κώστας Κυριακόπουλος, δημοσιογράφος

Μιχάλης Κυριακίδης, δ/της σύνταξης της «Μεταρρύθμισης»

Βαγγέλης Λιαλιούτης, δημοσιογράφος

Μυρτώ Λιαλιούτη, δημοσιογράφος

Δημήτρης Λιγνάδης, ηθοποιός / σκηνοθέτης

Οντίν Λιναρδάτου, δημοσιογράφος

Πάνος Λουκάκος, δημοσιογράφος

Χαρά Λουκάκου, δημοσιογράφος

Νίκη Λυμπεράκη, δημοσιογράφος

Πάσχος Μανδραβέλης, δημοσιογράφος

Βασίλης Μαρκής, Επίτιμος Πρόεδρος της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος

Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ηθοποιός / σκηνοθέτης

Ρίτσα Μασούρα, δημοσιογράφος

Χρήστος Μάστορας, τραγουδιστής

Θανάσης Μαυρίδης, εκδότης Liberal

Γιάννης Μεϊμάρογλου, εκδότης Μεταρρύθμισης

Αχιλλέας Μητσός, καθηγητής Πανεπιστημίου

Μιχάλης Μητσός, δημοσιογράφος

Τάσος Μπουλμέτης, σκηνοθέτης

Ιωάννα Μουσελίμη, δημοσιογράφος

Κατερίνα Μπακογιάννη, δημοσιογράφος

Γιολάντα Μπαλαούρα, ηθοποιός

Νατάσα Μπαστέα, δημοσιογράφος

Kωστής Μπιτζάνης, πρόεδρος του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων, διευθύνων σύμβουλος της Τεχνόπολης

Ξενοφών Μπρουντζάκης, εκδότης

Άγγελος Ναστούλης, υποψήφιος διδάκτωρ ΕΚΠΑ

Δημήτρης Ξενάκης, εκδότης InsideStory

Κίττυ Ξενάκη, δημοσιογράφος

Δημήτρης Οικονομάκης, μουσικός

Κατερίνα Οικονομάκου, δημοσιογράφος

Δημήτρης Οικονομίδης, πολιτικός μηχανικός

Ρωμανός Οικονομίδης, ηλεκτρολόγος – μηχανικός

Σπύρος Πανταζής, δικηγόρος

Παναγής Παναγιωτόπουλος, πανεπιστημιακός

Θεόδωρος Πανάγος, συγγραφέας

Χάιμ Πολίτης, μηχανολόγος – μηχανικός

Σήφης Πολυμίλης, δημοσιογράφος

Ειρήνη Παπαγεωργίου, δικηγόρος

Λίνα Παπαδάκη, δημοσιογράφος

Ανδρέας Παπαδόπουλος, δημοσιογράφος

Ζαΐρα Παπαληγούρα, καθηγήτρια Πανεπιστημίου

Γιώργος Παπαλιός, τέως πρόεδρος ΕΚΚ

Γεωργία Παπανδρέου, δημοσιογράφος

Γιάννης Παπουτσάνης, δημοσιογράφος

Γιάννα Παναγοπούλου, δικηγόρος

Γιάννης Παπανικολάου, οικονομολόγος

Νίνα Μαρία Πασχαλίδου, δημοσιογράφος

Μανουέλα Παυλίδου, Γ.Γραμματέας Ιδρύματος «Μελίνα Μερκούρη»

Σπύρος Πέγκας, Εντεταλμένος σύμβουλος Τουρισμού και Διεθνών Σχέσεων του Δήμου Θεσ-σαλονίκης και πρόεδρος της Μητροπολιτικής Αναπτυξιακής ΑΕ

Ανδρέας Πετρουλάκης, σκιτσογράφος

Νίκος Πορτοκάλογλου, τραγουδοποιός

Μαργαρίτα Πουρνάρα, δημοσιογράφος

Γίτσα Πολυδωρίδη, καθηγήτρια ΕΜΠ

Νίκος Πολυδωρίδης, καθηγητής ΕΜΠ

Χριστίνα Πουλίδου, δημοσιογράφος

Πέπη Ραγκούση, δημοσιογράφος

Χρήστος Ράμμος, τ. αντιπρόεδρος συμβουλίου Επικρατείας

Κώστας Ρεσβάνης, δημοσιογράφος

Λαμπρινή Ρόρη, πολιτική επιστήμων, Πανεπιστήμιο Exeter

Τέλης Σαμαντάς, δημοσιογράφος

Μαρία Σαμπατακάκη, ιστορικός

Όλγα Σελλά, δημοσιογράφος

Σίλας Σεραφείμ, ηθοποιός

Άκης Σκέρτσος, Σύμβουλος πολιτικής στρατηγικής

Χρύσα Σοφιανοπούλου, Επίκουρη καθηγήτρια

Μαρία Στρατηγάκη, αντιδήμαρχος Δήμου Αθηναίων

Λεονί Σταφυλά, δημοσιογράφος

Μαργετίνα Στεφανάτου, δικηγόρος

Λιλή Σφήκα – Παπαγιαννάκη

Γιώργος Στόγιας, εκπαιδευτικός – συγγραφέας

Κατερίνα Σχινά, δημοσιογράφος

Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Τάσος Τέλλογλου, δημοσιογράφος

Νικόλας Τζήμος, πολιτικός επιστήμονας

Γιώργος Τζιρτζιλάκης, αρχιτέκτονας – Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Μαρία Τοπάλη, ποιήτρια

Κική Τριανταφύλλη, δημοσιογράφος

Ευδόκιμος Τσολακίδης, ηθοποιός / σκηνοθέτης

Μαρία Τσάκου, νομικός, Amagi radio

Σταμάτης Φασουλής, ηθοποιός / σκηνοθέτης

Κίμων Φραγκάκης, δημοσιογράφος

Βασίλης Φραντζολάς, πολιτικός μηχανικός, δοκιμαστής και σύμβουλος ελαιολάδου

Κωνσταντίνος Χαμπίδης, μηχανικός

Αλεξάνδρα Χαριτάτου, ιστορικός – μουσειολόγος

Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, ηθοποιός

Νίκος Χλέπας, καθηγητής ΕΚΠΑ

Κώστας Χλωμούδης, καθηγητής Πανεπιστημίου

Μαρία Χούκλη, δημοσιογράφος

Χρήστος Χωμενίδης, συγγραφέας

Βάσω Ψιμούλη, ιστορικός

Δημήτρης Ψυχογιός, δημοσιογράφος

 

Dans les rues

Hanns Eisler: Suite per orchestra n.5 op.34 «Dans les rues» (1934)

 

Τα αυτιά δεν χρειάζονται μεταφραστή για να ακούσουν αυτό που τα σαγηνεύει. Η μουσική είναι ο κόλαφος των αισθήσεων. Ήχοι που λάμπουν και αναφλέγονται και τρέχει το αίμα της έμπνευσης ανάμεσα στον έρωτα και το ερώτημά του.

Στο χέρι που βγάζει ακόμα μια φλέβα πάνω στα πλήκτρα και στις χορδές, στο λαρύγγι που ξανακολλά το σύμπαν με την ουρά του και τα κύτταρα με την ηλεκτροπληξία της ομορφιάς και της σαγήνης.

Μέσα στα απότομα φαράγγια και στους βάλτους με τις μύγες, κάτω απ’ τη φλούδα του δέντρου και μέσα στο ζουμί του πετεινού αρχίζει να ακούγεται ο ανθρώπινος λυγμός.

Ερωτικός μες στην αυθαιρεσία του αφού γεννιέται για να αρέσει και τραγικός μέσα στο παραλήρημά του αφού νιώθει το θάνατο γύρω του να του δίνει τη σκυτάλη της αλήθειας.

Ο ανθρώπινος λυγμός έγινε η μουσική της ανακτημένης φύσης.

Το ένστικτο που έσπασε το πύον του πάνω στην εμπειρία αφήνοντας τις αισθήσεις έρμαια της φαντασίας.

Η μουσική είναι η παγκόσμια πλεκτάνη της ερωτικής ανθρώπινης φύσης, χωρίς πατρίδα και χωρίς θεό. Μια δικαίωση των παραδείσων μέσα στην κόλαση των κολάσεων.

Milf and Granny Ή Ενός λεπτού μαζί

Σχετική εικόνα

Ωραίο λευκό φόρεμα δίπλα σε μια συλλογισμένη νυχτικιά
Η δύναμη του παραμιλητού της λογιότητος
Εφάγαν περγαμόντο τα κορίτσια
Αμύγδαλα και τρίχες απ’ το μούσι του φωτογράφου
Χορτασμένες απ’ αυτόν τον πεθαμό της ποίησης
Νηφάλιες όσο γίνεται
Χωρίς τίποτε αξιοσημείωτα άσχημο
Τόσο ερωτιάρες που θα μπορούσαν να κάνουν
Ένα επικό πλακομούνι
Ένα γλυκό γαμήσι πάνω στη βελέντζα με τα ποιήματα
Να κλάψουν σαν δυο παλαβές λεσβίες
Πάνω απ’ την τρύπα του καμπινέ
Αγάπα με να γράψει η μια στο κορμί της άλλης
Γλιστρώντας απ’ τη ματαιοδοξία στην κατάνυξη
Τρίβοντας σα λυσσασμένες γάτες τα βυζιά τους
Να δουν οι Φράγκοι τι εστί πολιτισμός
Τι εστί ισχύς εν αχρηστία

Μαρίνα Αμπράμοβιτς Ή Τα Σπλάχνα Του Λαού

marin

-απόσπασμα-

Είμαστε ταριχευτές, άντρες, συνεργείο μετακομίσεων, μα κυρίως είμαστε φιλολογικά άρθρα στην εφημερίδα Σπλάχνα του Λαού, τα δόλια ραντεβού μας είναι μεγαλεπήβολα μονόστηλα της πρώτης σελίδας.

Θυμάμαι τον Φαντομά, έναν τύπο που διάβαζε τις εφημερίδες στα μανταλάκια. Φαινόταν σα να σηκώνει με τα δάχτυλα το φουστάνι αργά και απαλά για να δει το βρακί μιας κυρίας.

Φαινόταν, πως, μόλις άγγιζαν τα δάχτυλα την είδηση, τότε η γλώσσα, η καρδιά, τα χείλη έπρεπε να ρουφήξουν τις λέξεις όπως ρουφάν την οδοντόπαστα οι ποιητές απ’ το λαιμό της μούσας ή της νεκρής ερωμένης.

Έπρεπε το φίλημα στα χείλη, η επανάληψη κάθε φράσης, να φυλαχθούν ζηλόφθονα, κρατώντας αυτό το θησαυρό των ηδονών αμόλυντο μέσα στη βουβή αγκαλιά των πειρασμών.

Δεν υπάρχουν ιδέες αλλά παρορμήσεις, κάτι μοιραίο που θα ειπωθεί με λάθος τρόπο θα πάρει το δρόμο της παρεξήγησης που δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ.

Τα ζευγάρια όλων των ειδών και όλων των συνδυασμών, άστεγα καθώς είναι στη βροχή τρέμοντας από ευτυχία, έχοντας το άγχος του κανιβαλισμού και της ωμοφαγίας, βυθίζονται στο όνειρο και το φιλί τους, αισθάνονται κάτι τόσο βαθύ και ανεξήγητο και νιώθουν τόσο ανόητα ευτυχισμένα όσο μόνο τα ζώα μπορούν να νιώσουν.

Ακουμπούν την πλάτη στην πόρτα του καμπινέ, στα κρύα πλακάκια, στο βρώμικο πάτωμα, αδιαφορούν για τους περαστικούς που τους δείχνουν με το δάχτυλο και δεν είναι εκεί για κανέναν παρά μόνο γι’ αυτόν που τρέμει και κατεβάζει το φερμουάρ και σκέφτεται τη γεύση απ’ τη μοναδική εκείνη στιγμή που δεν πρόκειται να επαναληφθεί.

Ο ζεστός κώλος λαχταρά το χαμένο παράδεισο, εκείνο το ωραίο, το έξοχο θείο φιλί που δεν σημαίνει τίποτε και δεν δεσμεύει κανένα παρά συμβαίνει μέσα στη νύχτα ή πάνω στο λιοπύρι ή βαθειά στην τρύπα του καλοκαιριού ή στο τέλος του κόσμου, προκαλώντας την οργή των περαστικών και των στερημένων, αφήνοντας το γέλιο και το φθόνο να ξεμπουκάρουν απ’ τα ξεχαρβαλωμένα δόντια.

Είναι σαν μια μικρή ηλεκτρική εκκένωση, σαν θεραπεία της δύσπνοιας, σαν τον ιδρώτα όταν η καρδιά χτυπά δυνατά.

Είναι ο τσακωμός της γυναίκας με το θεό-αυτό το ανίδεο γουρούνι όλων των γήινων περιστάσεων-με τους πάπες και τους πατριάρχες του τα μικρά αλανιάρικα γουρουνάκια, με τους καλόκακους αγαθούς αγγέλους που ραίνουν με τα τσουτσουνάκια τους τα θυμάρια που φυτρώνουν στα αιδοία.

Τώρα ο χρόνος μετριέται σε οδύνες, σε μέρες φυλακής, σε χρήμα, σε σχισμή, πολύ πριν απ’ την γνώση και την ακόρεστη απληστία της άγνοιας που θέλει το νεκρό ελάφι κρεμασμένο στην αρχαία πέτρινη αψίδα.

Που θέλει τα λιβάδια να τρέφονται από το σπέρμα των ελεύθερων ζώων που καβαλιούνται με την πρώτη ευκαιρία, που γυρνούν και στριφογυρίζουν ξανά και ξανά κάτω απ’ το τσιγκέλι και το θάνατο.

Να, ιδού, πως ετούτη η δυνατότητα τού να γράφεις μπορεί να επιφέρει ένα φοβερό κλονισμό των νεύρων και των ψυχών.

Σαν μια επικοινωνία με φαντάσματα και ναρκωμένα μυαλά.

Το να γράφεις σημαίνει να ξεβρακώνεις το πάθος σου μπροστά στα φαντάσματα, πράγμα που το περιμένουν με απληστία οι όμορφες τρομαγμένες ποντικίνες και οι εκδότες που δεν μπορούν να βγάλουν πια λεφτά απ’ τον καρπό της επονείδιστης ένωσης των ερωτικών μας οργάνων.

Και πάντα αυτή η ηλίθια αγωνία, μήπως αντί για τον άλλο αγαπούμε τις ηδονές που μας προσφέρει κι όχι τον ίδιο, μήπως ο αναστεναγμός, το βογγητό και η κραυγή βγαίνουν απ’ τα έγκατα της τρυφερής σάρκας για να μαραθούν και να σβήσουν και να γραφτούν πάνω στο λευκό ώμο μιας αγίας που παραστράτησε αφού αισθάνθηκε άφθονο φθόνο για τον εραστή της το Χριστό.

Αφού ένιωσε πως ο έρωτας γεννήθηκε τη μέρα που το πρώτο αρσενικό δάγκωσε και έγλειψε το πρώτο θηλυκό, δίνοντάς του να καταλάβει με λεπτό και κολακευτικό τρόπο ότι ήταν ένα εύγεστο έδεσμα, ωμό κρέας απ’ τα πασχαλινά κηρύγματα. Ήλιος, θάνατος, απαγχονισμός. Μια σχισμή τόσο βαθειά όσο και η λήθη. Η μετάβαση από την παρθένο στην παντρεμένη. Η νιόπαντρη ξεγυμνωμένη απ’ τους εργένηδές της. Μύλος για άλεσμα σοκολάτας με τρεις κυλίνδρους, εννέα αντρικά εκμαγεία, παπάς, νεκροθάφτης, λακές, σταθμάρχης, η μήτρα του έρωτα, σιδερόβεργα, ψαλίδι, εφτά καπέλα αμπαζούρ, αυτόπτες μάρτυρες.

Πλάσματα που τρώνε χορτάρι ή σάρκες με την ίδια ευχαρίστηση.

Μανούλια θερμόαιμα περιμένουν τον ηδονοβλεψία, να δει ένα γυμνό σώμα γυναίκας δίχως κεφάλι, αποτριχωμένο, σωριασμένο ανάμεσα σε θάμνους και με ανυψωμένα τα χέρια, εν είδει αγαλματιδίου της ελευθερίας, ένας φαλλικός καυστήρας υγραερίου, ένα spot light 150 W που πρέπει να πέσει κάθετα, ακριβώς πάνω στο καυλωμένο μουνί.

Ένας σκόρος κοιτάζει και βλέπει μόνο μέλη κομμένα, ερωτικά όργανα, ηδονή αποσπασμένη απ’ την οδύνη της επαφής, κανιβαλική.

Τον ακρωτηριασμό της σαλαμάνδρας δίπλα στο κυκλάμινο και στα κόπρανα. Τα άκρα που επαναφύονται, τερατώδη, διπλά, δυνατά.

Ροζ πλαστικά κεφάλια από κούκλες μισοθαμένα μέσα σε ένα βουνό από σκουριασμένες κονσέρβες.

Ω, μια μεγάλη μουσούδα ξεπροβάλει μέσα απ’ το νερό και ξαναβουτά αρπάζοντας κάτι. Κι ύστερα σιωπή.

Ω, η μουσούδα της ηδονής, η δόξα του Κυρίου και η οργή του. Η πληθώρα σπέρματος και η ανεπαρκής ποσότητα αυτού, η φαντασία, οι μικρές διαστάσεις της μήτρας, οι κληρονομικές ασθένειες, η σήψη, η εξαχρείωση, η μείξη του σπέρματος, τα μάγια κακών ζητιάνων, οι δαίμονες και οι διάβολοι.

Σχετική εικόνα