Η αγάπη για το Heavy Metal

Αποτέλεσμα εικόνας για apolonia sinclair eros

Στο τσίρκο μπορεί κάποιος να μυρίσει, να νιώσει, να αισθανθεί αβίαστα την ανθρώπινη κατάσταση.

Οι μυρουδιές του τσίρκου είναι σχεδόν κωμικές μέσα στο τραγικό τους μεγαλείο, αφού, η διασκέδασή μας προκύπτει από βασανιστήρια.

Η βουκέντρα του θηριοδαμαστή είναι όργανο ευχαρίστησης των ματιών μας. Χωρίς θηριοδαμαστή τα θηρία παραμένουν αδάμαστα, άρα εκτός τσίρκου και εκτός φυλακής.

Ο κύριος χιψί είναι θηριοδαμαστής νοημάτων. Πολλά ζευγάρια μάτια θέλουν να στείλουν στον εγκέφαλο το δαμασμένο νόημα, αυτό που δεν θα χρειαστεί δεύτερες σκέψεις, φλυαρίες και αξιοσέβαστους κύκλους διανοητών.

Η κατανάλωση απαιτεί απλά νοήματα, ήρεμα και αμέτοχα στην υλική φαντασμαγορία της καθημερινότητας.

Θέλει έναν ποιητή-λογιστή, στρογγυλεμένο και συμμετρικό, νηφάλιο υπάλληλο της εντροπίας του ανταγωνισμού. Κάθε υπόνοια θρυμματισμού της όσφρησης απ’ τα πορφυρά σαρκοβόρα μουνόχειλα είναι ήττα απέναντι στην πολιτική ορθότητα των καλών πρακτικών.

Ω ναι, είμαι η λεσβία που φοράει το αντρικό κουστούμι της κυριαρχίας.

Διαβάζω τα θρησκευτικά φυλλάδια της σχολής του Σικάγου. Παραμένω αδάμαστη σαν αγία που κάνει το νερό των πηγαδιών λάδι για τα πασχαλινά λυχνάρια της Ιερουσαλήμ.

Όλα τα συσσωρευμένα χρόνια της ματαιότητας στολίζουν κάθε λογομαχία.

Ο πρόωρος θάνατος της ελπίδας που γεννήθηκε στα πορτοφόλια γίνεται γραμματόσημο και ενθύμιο.

Οι μηχανές πολυμήχανες και θορυβώδεις, έτοιμες να χωρέσουν σε ποιήματα και διαφημιστικές μπροσούρες, νομίζοντας πως θα μας γλυτώσουν απ’ τον καρκίνο της αρχαιότητας.

Είμαι η λεσβία με τις επιχρυσωμένες σάλπιγγες, πιασμένη στα κρύα και ανίδρωτα τσιγκέλια της σεξουαλικής ψύχωσης των γονιών μου. Των γονιών όλων μας. Μέσα στα δίχτυα των ρυτίδων μου υπάρχει άφθονο σεξ, συγκεντρωτισμός, σοβιέτ, αναρχία. Πεθαμένα ορυκτά χωρίς αξία ή προοπτική. Μεγαλείο φθοράς και μια ατμόσφαιρα τελετουργικού δισταγμού.

Δεν σωπαίνω άρα υπάρχω. Γίνομαι κτήμα του λαού και παιχνίδι του. Οι κούκλες μου είναι από σάρκα. Θέλουν γλώσσα, γλείψιμο, δάχτυλο.

Ο κώλος μου είναι λάβαρο του επιστημονικού σοσιαλισμού, το μουνί μου είναι η αδιακρισία της φύσης, η αρχαϊκή σιγή της διείσδυσης κάθε βίας στον ανθρώπινο πολιτισμό.

Είμαι η λεσβία που εκδιώχθηκε απ’ το τσίρκο των πλασμάτων που συντρίβονται για να διασκεδάσουν μια κοινωνία που έχει στύση μόνο μπροστά απ’ το θέαμα και τον κατατρεγμό.

Είμαι μια λεσβία με πούτσο. Είμαι η λεσβία που σαρκάζει το πνεύμα, αφού, ξέρω πως η αθανασία του έγκειται στην ατέρμονη υλικότητά του. Τίποτε πιο σαρκώδες απ’ το πνεύμα την ώρα που αναδύεται το πέπλο του ατμού της σεξουαλικότητας. Εκείνο το κομμάτι του εαυτού μου και της εαυτής μου που είναι χημεία και αποκαθήλωση, βιολογία και παροξυσμός, αμοιβαία μαλακία και ληθαργικός ερωτισμός.

Τέμνω μ’ αυτές τις λέξεις όλα τα σαιξπηρικά πρωτόκολλα που απαιτούν μια νεκροκεφαλή στα εξώφυλλα του εμπορίου.

Καμιά γυναίκα δεν είναι απρόθυμη όταν ακούει λάγνα γέλια, φερμουάρ, βαριές ανάσες, μουγκρητά.

Κανένα φυτίλι δεν είναι βρεγμένο την ώρα που πυροδοτεί τη βόμβα που θα ανατινάξει τις εταιρίες των αφρισμένων Εγώ και τις εταιρίες των διατεταγμένων Μονάδων πάνω στην κόκκινη γραμμή της αστυνομίας.

Σαν αχτίδες ποδηλάτων στον ήλιο, σαν απομεσήμερο καλοκαιριού εκτροχιασμένο στη μητρική στοργή που αναδίδουν οι αξιαγάπητοι επιβλητικοί γονείς με την τόσο οιδιπόδεια εγκράτεια.

Είμαι η λεσβία του αφρικανικού χορού και του άδολου μύθου. Ξέρω πως δουλεύει το πράγμα. Ο δαίμονας του Μάξγουελ. Τα θερμά και τα ψυχρά. Οι παθολογίες και οι αντιφάσεις του υπναλέου επαρχιακού οργασμού που μόνο ο θάνατος έχει τη δύναμη να γιατρέψει. Ο θάνατος που σου τραβά την πέτσα και αναφωνείς: Χύνω, χύνω. Πεθαίνω μάνα μου, πεθαίνω.

Ετούτος ο θάνατος που δεν γνωρίζουν τα ζώα του τσίρκου και τα ζώα της φυλακής.

Ετούτος ο θάνατος που βαφτίζεται ανωμαλία και καταντά εξόριστος και πορνικός.

Ετούτος ο θάνατός μου, ο τόσο λεσβιακός μπροστά στο δικαστήριο του θεού και τις χειρονομίες των πιστών, ο τόσο βέβηλος, που αρνείται να γίνει ένα σκεπτόμενο στυλό, ένα βασανισμένο πληκτρολόγιο, ένα στόμα καταραμένο που αιμορραγεί τα βράδια.

Ετούτος ο θάνατός μου από ερωτικές ακαθαρσίες χιλίων γκαβλωμένων φαντάρων, ένα τέλειο έργο τέχνης χωρίς μορφή και χωρίς κριτές.

Ετούτος ο θάνατός μου, ο τόπος συνάντησης όλων των φαινομένων που μας στέλνει ο έρωτας από τον έξω κόσμο.

2 σκέψεις σχετικά με το “Η αγάπη για το Heavy Metal

  1. ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΑΝΤΩΝΑΚΕ .
    ΝΙΚΟΣ ΑΠΟ ΣΕΡΡΑΣ.
    ΝΑ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΛΙΓΑ ΛΙΓΑ . ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΑ ΑΦΟΜΟΙΩΣΩ ΟΛΑ ΚΑΙ ΜΑΥΤΗ ΤΗ ΖΕΣΤΗ ΜΕ ΠΙΑΝΕΙ ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΣ.
    ΩΡΑΙΑ ΜΑΣ ΤΑ ΛΕΣ !!
    ΚΑΥΛΩΣΑ (ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΓΕΡΑΜΑΤΑ…)

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s