Το ανοίκειο

Αποτέλεσμα εικόνας για kolaz art erotica town

Η ποίηση των πόλεων είναι η θυγατέρα της πουτανιάς.

Το μεγάλο σεξουαλικό καζάνι. Η αργκό, το ιδίωμα, η διάλεκτος συνουσιάζονται με τη γλώσσα της αυλής, με τη γλώσσα των σχολείων, με τη γλώσσα των παπάδων.

Όλοι διψούν για τον ωμό ρεαλισμό της συνουσίας.

Τα ποιήματα μιλούν για πούτσες, μουνιά και σπέρματα, αλλά και για γλώσσες που ανατρέπουν πλήρως την ίδια την πράξη του γράφειν, δημιουργώντας αυτή την αξίωση, να διαβαστεί ο κόσμος κατά τρόπο πορνικό.

Η ανάγκη για μια κιβωτό της λαγνείας, όπου το χνώτο θα φιξάρει τη γενετήσια εικονογραφία του ερωτικού καλέσματος.

Εκεί όπου οι λέξεις αμφισβητούν το γένος, τη σεξουαλική τάξη, την κοινωνική τάξη και τον κόσμο ολόκληρο.

Μετά το 1945 η μηχανική παραγωγής κειμένου δεν επέλεξε τη σιωπή και την αμηχανία μπροστά στους νεκρούς της πολεμικής μηχανής, αλλά οδήγησε τις φυλακισμένες πλειοψηφίες στη σκληρή πέτρα για να σπάσουν τις αλυσίδες τους.

Για να μπορούν να αγκαλιαστούν και να γαμηθούν έως θανάτου. Κατά ζεύγη ή ομαδηδόν.

Απέδειξαν μεγαλειωδώς και μεγαλοφώνως πως η αγάπη για έναν είναι βαρβαρότητα: γιατί εφαρμόζεται σε βάρος όλων των άλλων. Το ίδιο ισχύει και για την αγάπη για το Θεό.