Αυξάνεσθε και Πληθύνεσθε, και Γεμίσατε την Γην

αρχείο λήψης

Περιμένουν τα κορμάκια μέσα στο κλουβί της γυμνότητάς τους να σβήσουν τη δίψα τους ή να περάσουν απέναντι στον άλλο άγνωστο τόπο, να γίνουν δούλοι στην αγέλαστη Ευρώπη, να βάλουν κάτω απ’ το κρύο στρώμα εικόνες απ’ τα λιβάδια της πατρίδας.

Περιμένουν τα γλυκά μουνάκια την επιθυμία του φαλλού να γιορτάσει τον αισθησιακό πόθο, να ξεδιπλώσει τις νέες γέννες δίπλα στις πικρόχολες θεούσες και τον απολεσθέντα παράδεισο, χαμογελώντας μπροστά σε όλες τις θλίψεις του σατανά.

Ένας ιός αθόρυβος, με το διασκελισμό της ανάσας που γίνεται λαχάνιασμα, απλώνει τις λιτανείες του στο στείρο κρεβάτι των δυτικών, κάνοντας το πλεόνασμα δύναμης που άρμεξαν απ’ τις αποικίες θέαμα και αντισηπτικό της αγίας παρακμής.

Ο πατήρ πόλεμος με το ζήλο του μας φέρνει δώρα, νέα κορμιά που θα κλέψουν τα σκυλόδοντα της αγάπης απ’ τα στόματα ποιητών που εγίναν λαπάδες και αλκοολικοί.

Η συμπονετική αλλοίωση των γεγονότων είναι η μεγάλη ανάγκη για διασάλευση της τάξης.

Όπως οι πρώτοι χριστιανοί πετούσαν λυσσασμένοι στην ανθρωπότητα τα κομμάτια των αγίων τους που έκοβαν με το χασαπομάχαιρο για να λυτρώσουν τα χτυποκάρδια των ανθρώπων, έτσι και τώρα, οι μηχανές του πολέμου εκσφενδονίζουν τους νέους οιωνούς πάνω απ’ τα κλειστά σύνορα και τις ανοιχτές λοιμώξεις.

Χώρες που μεταχειρίζονται τον ζωντανό άνθρωπο σαν να ναι πτώμα, μια ιατρική των εργαστηρίων ανίκανη να διαισθανθεί την ευαίσθητη και πρόσκαιρη ψυχή των αρρώστων.

Μια θρησκεία κανιβάλων που καταβροχθίζουν μεταλαβιές καμωμένες απ’ την χολή του προφήτη τους που μαγειρεύουν οι τσαρλατάνοι.

Ένας αστικός σωβινισμός σαν κερασάκι στον καπιταλιστικό όλεθρο, πόλεις σαλεμένων, κλειδωμένων στα υπερώα κάθε φαντασίωσης που δεν μπορούν να νιώσουν τον ήλιο που κρατά στο χέρι του τη ζωή.

Τον ήλιο που καίει και διαπυρώνει.

Το άστρο αυτό που κονιορτοποιεί τα πεθαμένα πράγματα και χάρη σ’ αυτή την ίδια την καταστροφή, χειρίζεται την αιωνιότητα των δυνάμεων απ’ τις οποίες συντηρείται η ζωή.

Το να συνειδητοποιείς την υπεροχή του θανάτου σημαίνει πως βάζεις την παρούσα ζωή στη θέση της, την κάνεις μια μεγάλη ισορροπημένη δύναμη, δίνοντας αξία στην αρμονία του εμβληματικού πνεύματος της φωτιάς, στο μεγάλο καταβρωχθιστικό πνεύμα των άχρηστων μορφών που παράγει η εξουσία και η δύναμη.

Αν δεν υπάρχει σύγκρουση δεν υπάρχει υγεία.

Οι άνθρωποι που δεν έχουν πατρίδα αποδεικνύουν πως το κόκκινο πνεύμα της ζωής είναι ζωντανό.

Πως ο χυμός του αίματος βράζει με αυξημένη ένταση, νοστιμίζοντας το πεπρωμένο, κάνοντας τα πράγματα να μιλάνε και το φιμωμένο ζώο της συνείδησης να στέκεται ελεύθερο μπροστά στους διανοητικούς καταναγκασμούς και τις θεολογικές ατιμίες.

Οι παπάδες και οι θεοί τους αργοπεθαίνουν γιατί δεν μπορούν να γελάσουν.

Αργοπεθαίνουν γιατί κάναν το πένθος πολύτιμο πλεονέκτημα της ελπίδας.

Γιατί έδωσαν υποσχέσεις ανάστασης στη φαυλότητα των ανθρώπινων ροπών, δηλαδή της φύσης που δεν έχει αρχή και τέλος.

Αργοπεθαίνουν οι θείες ευχαριστίες μέσα στο δαρβινισμό του ανταγωνισμού. Μέσα στις υπερούσιες ράτσες που περνούν την κλιμακτήριο της υπεραξίας, το εμπόρευμα και η εργατική δύναμη γίνονται τα υλικά της ανθρωπολογικής οπισθοδρόμησης και της αποσύνθεσης.

Η ανάγκη για τάξη και ομοιομορφία είναι η αποδυνάμωση της υγείας της ανθρωπότητας.

Η συρρίκνωση του πλαστικού ολέθρου και του κλιματιζόμενου αμοραλισμού. Η πτώση του φιλελευθερισμού και της αγελαίας αποκτήνωσης που προκαλεί.

Τους λαούς που απέκτησαν κάποια αξία ο μεγάλος κίνδυνος τούς έκανε άξιους σεβασμού.

Η άρνηση κάθε αξίας που έγινε δηλητήριο, η αντίσταση σε κάθε παραμορφωτική εξουσία που διαλαλεί τον παράδεισό της με βόμβες.

Ναι, εμείς είμαστε το βούτυρο της θυσίας. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια που σερνόμαστε με την κοιλιά πίσω απ’ τους καλοθρεμμένους κώλους των σοφών.

Περιμένουμε σαν τα σκυλιά του Παβλώφ, το πρόσταγμα.

Το γιο του χασάπη των Πάτερ ημών, που φτύνει τις παλάμες του κλειδώνοντας μες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης τις κάβλες και τα ουρλιαχτά.

Ακούμε το δήμιο να παράγει λόγο εκλεπτυσμένης διαφθοράς, να μας γαργαλά και να μας πασπατεύει. Να μας βάζει στο μουνί τον καθετήρα, να μας χορταίνει με χάπια και εμβόλια, να μας φουσκώνει την κοιλιά με βλαστήμια. Έως το στενό μνήμα με τους στίλβοντες υπερόπτες συντρόφους να βγάζουν βλοσυρές φωτογραφίες πάνω στα ερείπια.

Ναι, περιμένουμε πανικόβλητοι τους νέους ιούς και τους πρόσφυγες απ’ τα σύνορα.

Την πηγή ζωής, τα πυρπολούντα χείλη.

Τους νέους που σκότωσαν τον Ιεχωβά, αυτόν τον άθλιο συλλέκτη περιτομημένων ψωλλών. Περιμένουμε την αφρογεννημένη Αφροδίτη. Τα χείλη αυτά τα οποία ουδέποτε παραμόρφωσε η προσευχή.

 

 

 

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Αυξάνεσθε και Πληθύνεσθε, και Γεμίσατε την Γην

  1. Παράθεμα: Αυξάνεσθε και Πληθύνεσθε, και Γεμίσατε την Γην | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s