Σημειώσεις για τη Μητέρα Γη του Andrey Surnov

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Η Μητέρα Γη του Andrey Surnov, θυμίζει άμεσα τους Αϊτινούς του Gaugin, δημιουργώντας έναν εντυπωσιακά ρεαλιστικό ψηφιακό μύθο, ερωτικό και αισθησιακό σε υποσυνείδητο επίπεδο.

Αφήνει τη μαγεία να ξεγλιστρήσει στην εικόνα, δίνοντας μια ειρωνική ερμηνεία της ερωτικής αίσθησης. Κάτι που δεν χρειάζεται ένα ρομαντικό σκηνικό για να εκφραστεί.

Σε πρώτο πλάνο ο μητρικός κόσμος που περικυκλώνει τα αντικείμενα. Το σώμα που συγγενεύει με το μεγαλειώδη καρπό, διαστρεβλώνοντας τα πρότυπα ομορφιάς, κάνοντας το ίδιο το γυναικείο κορμί Γη, δηλαδή κοιτίδα όλων των πλασμάτων που την κατοικούν.

Στους τοίχους τα πορτρέτα των σοφών ή των σωτήρων. Οι άντρες που κοιτάζουν αλλά δε βλέπουν, που εξουσιάζουν αλλά δεν έχουν, αφού η αναρχική φύση της μητέρας γης τους κρατά απολιθωμένους μέσα στο γίγνεσθαι ενός παρόντος που κλείνει με ζήλο το μάτι στην φθορά.

Το σώμα επισκιάζει τον κόσμο των πραγμάτων. Η κοιλιά και το στήθος δίπλα στον ανοιχτό καρπό μοιάζουν παράγωγα της ίδιας εξελικτικής δύναμης.

Δίπλα στα ζουμιά και τα σπόρια του καρπουζιού, που θαρρείς άνοιξε για να ταΐσει την ανθρώπινη ανάγκη και περιέργεια, πέρα απ΄το καλό και το κακό.

Η ομορφιά δεν είναι απολιθωμένη πάνω σε ένα πρότυπο αναλογιών υπαγορευμένο από τους κανόνες και τη μετρική των σοφών. Είναι απλώς αυτό που αφήνει η σμίλη του χρόνου, η επιθυμία του σώματος να είναι σώμα και τίποτε άλλο.

Αυτό το σώμα που οι ανθρωποδιορθωτές των θρησκειών έλεγαν πάντα πως υπάρχει απλώς για να χωνεύει και να αποβάλει μεταφέροντας το πνεύμα εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ εν τόπο αναψύξεως.

Εδώ δεν υπάρχει ένας καταπιεσμένος οργασμός, σαν αυτόν που επιβάλει η καθημερινότητα του πολιτισμού αφήνοντας την ηδονή να απλωθεί σαν την μορφίνη μέσα στις φλέβες.

Η κοιλιά και ο καρπός είναι η ουσία αλλά και η ένδοξη σπατάλη όλων των ουσιών. Η φύση είναι ακραία σπάταλη και πληθωρική.

Ο καλλιτέχνης αφήνει να μας περικυκλώσει από παντού ο μητρικός κόσμος απ΄τον οποίο δραπετεύσαμε τη στιγμή της γέννησής μας. Υπογραμμίζει στα μάτια μας τη διεστραμμένη ανάγκη να εκθέτει κανείς το σώμα του όπως είναι, να καυχιέται για την ασχήμια του, να επιδεικνύει ακόμα και τη δυστυχία του, να γυμνώνει το κρυμμένο μες στις πτυχώσεις εφηβαίο, υποχρεώνοντας τον κόσμο να το κοιτάξει.

Ο παπάς και ο αστυνόμος κυνηγούν τον ένοχο πούτσο και το κακούργο μουνί

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα

Πολλοί που βρέθηκαν καταδικασμένοι στα δεσμά τής προσωρινά ισόβιας καραντίνας, παραδόθηκαν αμέσως στον αυτοκράτορα Αυνάν.

Πολλοί διάβολοι ντυμένοι με ανθρώπινη σάρκα τρυπώνουν αυτή τη στιγμή μέσα σε συσκευές που η δαιμονική τους εφευρετικότητα επιτρέπει στον κλουβίσιο ερωτισμό να εκφραστεί και να ξεσπαθώσει.

Ο έρωτας γίνεται σιγά-σιγά φαντασιακή θέσμιση ή οργασμός που εκρήγνυται σαν δυναμίτης.

Εκφράζει την παρηγοριά της απελπισίας, περιμένοντας κι αυτός να δει τα βλέμματα να ανθίζουν, να αποκτούν χείλη, γλώσσα, αυτιά, να μπορούν να αντικαθρεφτίσουν κάθε συγκίνηση και κάθε σκίρτημα.

Άραγε σε τι άγρια και βασανιστική αγωνία μετατρέπεται ο έρωτας κάτω από τέτοιες συνθήκες;

Πόσο παράφρων μπορεί να γίνει και πόσο σκληρός, μέσα σ’ αυτή την αλγοριθμική ασυμμετρία των αμέτρητων εγκλεισμών; Των αμέτρητων συνδυασμών μανίας και στέρησης, αφού η πείνα του έχει χρυσοκεντήσει τις τραγωδίες της πάνω στην ανθρώπινη διάνοια.

Μπορεί κανείς να φανταστεί πιο θαυμάσια επεξεργασμένο μαρτύριο;

Όμως τα σχέδιά του βρίσκονται κάπου στο κενό, κρυμμένα κάτω απ΄τις σκληρές πέτρες της επιβίωσης και της επιβολής, απλώνεται απ΄το άπειρο στο άπειρο και κάπου στο ίδιο μετέωρο συμπαντικό κενό βρίσκεται κρεμασμένος ανάποδα και ο δεσμοφύλακάς του, το αγγελικό τέρας που αγνοεί τη λέξη νεότητα.

Τα τέρατα που έχουν επιμεληθεί τη σωτηρία μας δεν μπορούν να νιώσουν την κάβλα της νεότητας. Να νιώσουν πως το καύσιμο της ζωής είναι το ερωτικό φορτίο των παιδιών και των εφήβων, που καθώς χάνεται, αφήνει πίσω του αυτό το διαυγές λυκόφως της καταστροφής.

Μια ολόκληρη γενιά χάνει τους έρωτές της, την όμορφη αιματηρή εκείνη μέρα της αθωότητας, παρακολουθώντας οθόνες που δείχνουν τον κόσμο του εγκλεισμού στο απόγειο της μανίας του.

Οι κυρίες με τα διπλά ονόματα που κάνουν καριέρα στην προπαγάνδα και οι κύριοι που σπούδασαν επιστήμη αλλά σταυροκοπιούνται, είναι τόσο κακογαμημένοι που αναπνέουν διασπείροντας το ήθος που τους επιβάλει η κακογαμία τους.

Μοιάζουν με φθονερούς ιεροεξεταστές μέσα σ΄ένα αμφιθέατρο όπου με τα καθαρά τους χέρια σκύβουν και εξετάζουν κάτω απ’ το άπλετο φως του προβολέα τα εντόσθια ενός ζεστού ανθρώπινου κορμιού, για να βρουν το μολυσμένο κομμάτι της σάρκας που πρέπει να κόψουν.

Για να ευνουχίσουν την επιθυμία, να αφήσουν ελεύθερο το πεδίο στους καρχαρίες και τις ύαινες, να μαστουρώσουν όλα αυτά τα φιλήδονα σπαράγματα της νεότητας.

Όλα τα παλάτια και οι αυλές αυγάτιζαν πάντα τα κέρδη τους φτιάχνοντας στρατούς με υπάκουους ευνούχους.

Να τόσα παιδιά γύρω, τόσοι νέοι, τόσοι έφηβοι, παλεύουν για μερικά ψίχουλα χαράς κι ας δείχνει κάθε τόσο ο παπάς και ο αστυνόμος τον ένοχο πούτσο και το κακούργο μουνί.