Όταν ο Γιώργος Σεφέρης χάιδεψε το κωλαράκι της βασίλισσας

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα

Ο Σεφέρης από την πρώτη εμφάνισή του στα γράμματα έστησε γύρω του μια απίστευτη βιομηχανία προβολής που θα ζήλευαν και οι πιο φιλόδοξοι δαπίτες.

Βιβλία και άρθρα γράφτηκαν, περιοδικά εκδόθηκαν, μεταφραστές καθοδηγήθηκαν, ομότεχνοι αγνοήθηκαν ή λοιδωρήθηκαν, κριτικοί προπηλακίστηκαν, με κύριο σκοπό την επί τριάντα και πλέον χρόνια προβολή και προώθηση του Σεφέρη. Από την πρώτη εμφάνισή του (1931) μέχρι το Νόμπελ το (1964).

Η βράβευση του Σεφέρη με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας δεν αντανακλούσε τόσο το ισχνότατο σε ποσότητα και αμφισβητούμενο σε ποιότητα λογοτεχνικό του έργο όσο, κυρίως, την πολιτική του σταδιοδρομία και τη στρατηγική που αναπτύχθηκε από τον ίδιο και πολλούς άλλους μέχρι την επίτευξη του στόχου.

Ο Σεφέρης υπήρξε, πολιτικά, άνθρωπος με εξαιρετικά συντηρητικές αντιλήψεις, στενός συνεργάτης της δικτατορίας Μεταξά (1936 – 1940), αδρανής απέναντι στην απριλιανή δικτατορία (1967 -1971), με αδιαφανή ρόλο στους χειρισμούς του Κυπριακού ζητήματος, σφόδρα επικριτικός και υβριστικός απέναντι σε όσους τον αμφισβητούσαν, άφιλος και αγνώμων απέναντι σε όσους τον βοήθησαν.

Ο Σεφέρης δεν κατάφερε να ψελλίσει ούτε μια κραυγούλα για τα ξερονήσια και τα βασανιστήρια μέσα στους κάλπικους ελιοτ-ικούς του θρήνους.

Σιδερωμένος απ΄τον ακαδημαϊκό οίστρο μιας ξενόφερτης πρωτοπορίας, φιλόδοξος όσο και κολαούζος της εξουσίας, έσπειρε πίσω του στρέμματα ολόκληρα με σεφέρηδες που τους λουζόμαστε ακόμα και σήμερα.

Κι ο Γκόρπας που έφτυνε από αηδία κάθε πόζα και θεατρινισμό και κάθε μαγαρισμένο λουλούδι έγραψε:

Ο Σεφέρης επιτέλους πέθανε οριστικά

«στο φέρετρο του ακούμπησε η Ελλάδα»

Αυτός πού ακούμπησε,κανείς δεν λέει

Μια πέτρα για τη δολοφονία του Κλοντιάν Ράσα

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα που στέκονται και υπαίθριες δραστηριότητες

Μας τυραννούν τα Τίρανα
και οι τροχοί των τυράννων που χρειάζονται λάδωμα
Οι φωνές των φτωχών όλο πύον
σαν το σκυλί που πεθαίνει
Η πόλη ένας εμφύλιος στο κρεβάτι μας
Αλβανικοί μπακλαβάδες ουρλιαχτά και στάχτες
Η σφαίρα φροντίζει να γραφτεί το καλύτερο ποίημα
Να γίνει το οίδημα του νεκρού κατοικίδιο μέσα μας

Βαδίζουμε πάνω σε τάφους και δάκρυα
σαν μανούλες που πάνε κατευθείαν στον πάτο

Η Μάγδα λυσσασμένη ψάχνει τον Παύλο στα τρόλεϊ
Ο χάρος σαν τσιγγανοπούλα που ετοιμάζεται για παντρειά
Χθες καταβρόχθισε τον Κλοντιάν Ράσα
Χθες ο Οιδίποδας τρύπωσε στο τομάρι του μπάτσου
Έκοψε με ψαλίδι του αδερφού του την έκφυλη γλώσσα
Ποδοπάτησε την καρδιά σαν παλιάλογο
Γύρισε σπίτι του έφαγε έχεσε είδε μπάλα, η μανούλα
εξουσία του ψιθύρισε ντελικάτες θηλές και επίδομα

Εμπρός στρατιώτες, σκοτώστε ή σκοτωθείτε
Δηλητηριάστε τα αιδοία που αντιστέκονται στο βιασμό
όσους πάνε να αγοράσουν τσιγάρα μέσα στη νύχτα
όσους ψάχνουν λιακάδα έρωτα οργασμό

Αύριο η μάνα σου Κλοντιάν θα γυρίζει τρελή στα χαυτία
θα ψάχνει ένσημα ντοκουμέντα διαβατήρια
λεφτά για τους δικηγόρους
θα ψάχνει κολόνια για να τρίψει το στήθος σου
να καρυκεύσει τον άνοστο πόνο

Μπορείς να εύχεσαι σε έναν ποιητή ή μια ποιήτρια, καλοτάξιδο το βιβλίο σου, και να μη νιώθεις γελοίος ή βλαμμένος;

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, γυαλιά και κείμενο

Βεβαίως για τους ρομαντικούς το βιβλίο μοιάζει με πλεούμενο ή αερόστατο, αλλά ετούτη η μεταφορική αβρότητα κρύβει λογοτεχνία τρίτης εθνικής.

Γερόντια, σχεδόν απ΄τα τριάντα τους, που πιπιλίζουν τα κουφέτα της έντυπης δημοσίευσης, ανταλλάσσουν μαζί με το όπιο της μεγαλοσύνης τους ευχές και χαδάκια εξ΄αποστάσεως.

Αλήθεια όμως, πως ταξιδεύει ένα βιβλίο ακόμα και με πλουμιστά στιχάκια που θυμίζουν Δημουλά ή Πατρίκιο στα χειρότερά τους; Φυσικά με φράγκα.

Με φράγκα θα το τυπώσεις σε κάποιον εκδότη ερασιτέχνη απατεώνα, με φράγκα θα το στείλεις στην παρέα σου που μάλλον δεν θα το διαβάσει ολόκληρο, με φράγκα θα το στείλεις στις γνωστές φίρμες που θα το γράψουν στ΄αρχίδια τους.

Τα τελευταία χρόνια έχουν πέσει βέβαια οι τιμές. Εκεί που έπρεπε να πουλήσεις ένα μικρό χωραφάκι για να σου βγάλει ο γκαβριηλίδης ο πατατάκης ή ο καστανιώτης το αριστούργημα σήμερα γίνονται ευκολίες.

Το ψώνιο-ευτυχώς-ήταν είναι και θα είναι το καύσιμο της αγοράς.

Φυσικά κανένας φτωχούλης του θεού δεν μπορεί να εκδώσει το κατιτίς του αμισθί αφού, αυτή η πολυτέλεια ήταν συνήθεια μιας μεσαίας τάξης που ήταν λίγο αριστερούλα και λίγο πασόκ και λίγο όπου φυσά ο άνεμος.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει βιβλία σε παραλίες, ανάμεσα σε μπούτια ή βυζιά, σε καναπέδες και σε κρεβάτια με σκύλους γάτες μωρά, να τα κρατούν περήφανοι συγγενείς ή φίλοι σαν να διαφημίζουν το τάιντ ή το σκίπ με χαμόγελο Βελόπουλου δείχνοντας την έσχατη κηραλοιφή.

Το κύκνειο άσμα τους που το περίσσευμα πατρικής περιούσιας ή μισθού το έκανε προϊόν, άρα διαβατήριο μιας κάποιας αποδοχής στον κόσμο των λογοτεχνικών οργασμών και των αλκοολικών αβροτήτων.

Συνταξιούχοι δάσκαλοι, κυρίες με διπλά ονόματα, πρώην υπάλληλοι του οτε και της δεη, καταστηματάρχες, πρώην αστυνομικοί, καθηγητές μέσης εκπαίδευσης που αντί να κωλοβαράνε στα καφενεία γράφουν στιχάκια και διηγήματα, κορίτσια και αγόρια που κάνουν το διδακτορικό τους στο Λονδίνο περνώντας το ως πληροφορία στο αυτί του βιογραφικού, ακαδημαϊκοί που γράφουν ποίηση το βράδυ για να ξεκουράζονται τρέχουν τώρα στις πλαγιές του Παρνασσού και του Ελικώνα, με τις Μούσες να μπερδεύονται κάθε τόσο στα μούσια τους, περιμένοντας το νόμπελ ή το βραβείο καβάφη,

Περιμένοντας να μυρίσουν το φρεσκοτυπωμένο τους βιβλίο, παίρνοντας πόζα Μπουκόφσκι ή Έλιοτ, με όσο φετιχισμό τους επιτρέπει η καλοζωία τους ή η απελπισία τους.

Θυμάμαι τώρα έναν συμπαθέστατο πλούσιο μπαμπά που πλήρωνε και πληρώνει τα βιβλία της κόρης του Σύλβιας-Μαρίτσας Πλαθ, γνωστότατης και αναγνωρισμένης ποιήτριας σήμερα, να λέει στους φίλους του, καλύτερα να πληρώνω να τυπώνει τις μαλακίες που γράφει απ΄το να πίνει ναρκωτικά!

Ο συνδικαλισμός των μπάτσων ευλογία των καπιταλιστών

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κείμενο

Η χώρα μας δεν είχε ποτέ σοβαρή και οργανωμένη δεξιά. Αντ’ αυτού είχε μια θηριώδη και αδίστακτη ακροδεξιά, με οργανικούς διανοούμενους που φορούσαν πάντα το φύλλο συκής της φιλελεύθερης γατούλας.

Όταν δυσκολευόταν τα πράγματα και οι διορισμένες μαριονέτες δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα έσκαγε μια μεγαλοπρεπέστατη χούντα, η οποία όχι απλώς διεκπεραίωνε τα πράγματα αλλά εξαγόραζε συνειδήσεις.

Αν θεωρήσουμε την αριστερά ως μήτρα του συνδικαλισμού η ακροδεξιά έχει σίγουρα τα σκήπτρα της προπαγάνδας και της άλωσης πολλών σωματείων, απ’ τα πιο ανοργάνωτα έως τα πιο οργανωμένα.

Απ’ τις συνδικαλιστικές ενώσεις των αγροτών έως τις μίζερες μικροαστικές ελμε των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης πίσω απ΄τις συντεχνιακές διεκδικήσεις και τα οικονομικά αιτήματα δεν υπάρχει σοβαρός πολιτικός λόγος ικανός να ζυμώσει αλλαγές και εξελίξεις μέλλοντος.

Υπάρχει όμως μια μαγιά εγκληματικής αδιαφορίας, ένας κομματικός στρατός σχεδόν μόνιμος και ετοιμοπόλεμος. Μια ακροδεξιά σε παραλλαγή, οργανωμένη και λυσσασμένη.

Τα παιδιά των χουντικών και των παραθρησκευτικών οργανώσεων γίνανε συνδικαλιστές της δαπ και της δακε, πήραν θέσεις στους μηχανισμούς και στα σωματεία ξέροντας καλά να φρενάρουν τη δυσκοίλια καλομαθημένη βάση στις δύσκολες κρίσεις.

Αφήσαν στην πολυκερματισμένη αριστερά ένα μικρό στενό χώρο επαναστατικής γυμναστικής, τον οποίο σιγά σιγά επανακαταλαμβάνουν με ακραία καταστολή και περίσσιο θράσος αφού τελικά η γη δεν έγινε κόκκινη αλλά φαιοπράσινη και μιλιταριστική.

Την ώρα που όλων μας τα παιδιά σκοτώνουν κακούς στα βίντεο γκέιμ, ο συνδικαλιστής της αστυνομίας δουλεύει με υπερωρίες για να υπερασπιστεί τους χουντικούς συναδέλφους του με τις σβάστικες και τα τατού με τα γλυκόλογα των ες ες.

Πολλοί αριστεροί που βρίσκονται κρυμμένοι στα σπίτια τους ή φοράνε μάσκα και στέλνουν ες εμ ες για να διαμαρτυρηθούν ή να διαδηλώσουν, νομίζουν πως η Ακροδεξιά του Μητσοτάκη πολεμά το συνδικαλισμό μα είναι βαθειά νυχτωμένοι.

Ο Μητσοτάκης και το σκυλολόι του κόβει πίτες κάνει βαφτίσια γάμους κηδείες, πάντα τρίβοντας το μαγικό φιλελεύθερο ραβδί του πάνω στη ματαιοδοξία του πωρωμένου εθνικιστή, που όταν στριμώχνεται αφήνει το φασίστα πατέρα του να νεκραναστηθεί μέσα απ΄την πηγάδα του Μελιγαλά.

Κανείς δεν πήρε μυρουδιά πως η αποχουντοποίηση των σωματείων δεν έγινε ποτέ.

Πως το μικρό τερατάκι που κοιμόταν σε μια γωνία στις πολύβουες συνελεύσεις θα σηκωνόταν κάποια στιγμή για να κόψει μια αντρική σφαλιάρα σ΄αυτόν και σ΄αυτήν που μιλά και λέει τη γνώμη του, σ΄αυτόν και σ΄αυτήν που διεκδικεί το μέλλον του κι όχι την ασφάλεια της μιζέριας του.

Πως το μικρό τερατάκι θα γινόταν πάνοπλος ειδικός φρουρός με ειδικότητα στον ξυλοδαρμό και στην τηλεοπτική προπαγάνδα.

‘Οταν ο Κοσμάς ο Αιτωλός προφήτεψε τον οργασμό της Τσιτσιολίνας

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο που λέει "POPAGANDA"

Ο Κοσμάς ο Αιτωλός προφήτεψε κάποτε πως θα βάλουν φόρους στα παράθυρα και στις κότες. Στους δονητές και στις κουνουπιέρες.

Προφήτεψε πως το ποθούμενο θα έρθει όταν ανθίσουν δυο πασχαλιές μαζί.

Προφήτεψε επίσης πως η Τσιτσιολίνα θα έρθει σε οργασμό αποκλειστικά και μόνο με τον Ντορί και το Βουκεφάλα, ενώ θα πιάσει παιδί με κροταλία και θα γεννήσει τον νέο πάπα σε κλινική στην Ελβετία, όπου θα την ξεγεννήσει ο ίδιος ο αντίχριστος.

Ο Κοσμάς ο Αιτωλός παραμένει στο τοπ τεν των παγκόσμιων προφητών με διαφορά. Προέβλεψε επίσης και μια δυσκοιλιότητα του Μαραντόνα σε φιλικό με τη Δόξα Δράμας καθώς και μια δυσεντερία του Τσίπρα στο γιουρογκρούπ.

Αλλά το πιο σπουδαίο είναι πως προέβλεψε την έλευση του κορονοιού μαζί με τον άγιο Παίσιο, κάνοντας όλη την επιστημονική κοινότητα να πιστέψει στο θεό και να αφήσει τις μαλακίες.

Φήμες αναφέρουν πως ο επιστήμων Σωτήριος Τσιόδρας είναι απόγονος του Κοσμά του Αιτωλού, αφού ο τελευταίος διατηρούσε σχέση με ένα ιερό ινγουάνα που την ημέρα της αναστάσεως πετάχτηκε απ΄ τον τάφο του Ιησού.

Ο Κοσμάς ο Αιτωλός παραμένει έως σήμερα ο περήφανος χορηγός τουριστικών λεωφορείων, εκκλησιαστικών ειδών, ταβερνείων και άλλων ειδών θρησκευτικής χρήσης, όπως αγιασμένες χειροπέδες με σταυρό, δονητές με ένδειξη αμαρτίας ον-οφ, κολπικά σταυρουδάκια για παρθένες, σοκοφρέτες με αγιασμό κατά της λίμπιντο, πασούμια εξορκισμού, περούκες για φαλακρούς ιερείς, καραμέλες με αγιασμό για το βήχα, κομποσκοίνια και τσολιαδάκια με ενσωματωμένο φακό για τον κάτω κόσμο καθώς και αμέτρητα άλλα ιερά είδη λιανεμπορίου.

Αντί στεφάνου και πρωινής βροχής

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, ωκεανός, ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες, φύση και νερό

Τσουράπια φόρεσαν στον ουρανό οι ονειροπόλοι
Η γλώσσα μια σπλήνα των φιλοφρονήσεων
Αχ, και το ένα μου αρχίδι θα έδινα για μισό μουνί
όπως το ένα της νεφρό για μια αγκαλιά μαζί μου
θα έδινε η ποίησις
που φύτρωσε σαν κρεατοελιά
εις το παμφάγο κάλλος της φθοράς
εις το παμφάγο κάλος της αβύσσου
ω! ήλιε της Ελλάδος, όλο ηθική και δόγμα
όλο προφητείες και κανιβαλισμό
μου κόστισες πολλές χυσιές
θανάσιμες
πολλές αιωνιότητες μαζί ενταφιασμένες

Περί εικόνας, συμβόλων και νοηματικών διαταραχών

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες

Πολλές φορές, οι συμβολικές μορφές γίνονται οι σιλουέτες ενός εφιάλτη.

Η εικόνα υπερφορτίζεται από συμπληρωματικά νοήματα που τους λείπει όμως η άμεση σαφήνεια.

Όπως εκείνες οι παλαιές εικόνες της σοφίας, που τόσο συχνά συναντάμε στις γερμανικές γκραβούρες.

Αυτές που παριστάνουν ένα πουλί με μακρύ λαιμό έτσι που οι σκέψεις καθώς υψώνονται αργά απ’ την καρδιά στο κεφάλι διασχίζοντας έναν δρόμο μακρύ, να έχουν τον καιρό να καλοζυγιαστούν.

Μα υπάρχει και το άτιμο βέλος που πετυχαίνει τις σκέψεις, σκοτώνοντας το μακρύ δρόμο του στοχασμού.

Έτσι λοιπόν, από την επιφάνεια της εικόνας της σοφίας, τρυπώνει ένα πλήθος από σημασίες, κάνοντάς την ακόμα ένα αίνιγμα. Ο στόχος χάνεται, η εικόνα δεν μας διδάσκει πια, μας γοητεύει.

Κι η γοητεία μπορεί να παραπλανήσει ακόμα και τον πιο αθώο διανοητικό οργασμό.

Η γοητεία είναι αυτή που μπορεί να μας οδηγήσει στην πιο ανελέητη σφαγή, αφού η λυρική εμμονή της υπνωτίζει ακόμα και τα πιο δύστροπα τέρατα.

Περί ερωτισμού και πάλι Ή λίγο παγωτό ακόμη

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και άτομα που κάθονται

Ο ερωτισμός είναι πολλές φορές απογυμνωμένος απ’ τα διαλεκτικά του διφορούμενα, απογυμνωμένος απ’ τα τοπία όπου ήταν πανταχού παρόν.

Και μοιάζει σαν ποτάμι που κυλάει μέσα στους αιώνες, ξεδιπλώνοντας στις όχθες του ανθρώπινες ιστορίες, που διαδραματίζονται για να ξεχαστούν αύριο ή μεθαύριο, ενώ το ποτάμι δεν θα πάψει να κυλάει ποτέ.

Και μοιάζουμε κι εμείς, σαν τα παιδιά που θάβουν ζωντανές τις κουρούνες νοιώθοντας με τη βια του παιχνιδιού την αληθινή αξία του κόσμου. Οι θεολόγοι βλέπουν ψυχές που τρέμουν μες στα γυμνά και αποκηρυγμένα κορμιά μα οι εραστές γνωρίζουν πως οι εκκρίσεις τους και τα υπερούσια σπέρματά τους θα καταλήξουν στις αθέατες Βενετίες των κοπράνων, πάνω στις οποίες είναι χτισμένες οι ματαιοδοξίες και τα κοινοβούλια, οι αίθουσες χορού και τα αστυνομικά γραφεία

Η θεοδικία των σκατών

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα που κάθονται

Υπάρχουν βάσιμες υποψίες πως στον Παράδεισο υπήρχε μπόλικη ηδονή αλλά όχι διέγερση.

Ο Ιωάννης Σκώτος ο Εριγένης, θεολόγος του 9ου αιώνα, δεχόταν με παρρησία πως ο Αδάμ και η Εύα διατηρούσαν σεξουαλικές σχέσεις στον παράδεισο.

Πίστευε πως ο Αδάμ σήκωνε την ψωλή του όπως σήκωνε το χέρι ή το πόδι του, άνευ διεγέρσεως, αποφεύγοντας τα προεόρτια καβλαντίσματα.

Πίσω ίσως απ’ αυτή την άποψη βρίσκεται και ο αιώνιος εφιάλτης του άντρα που τρέμει μπροστά στην προοπτική της ανικανότητας.

Όμως, αν μπορεί κάποιος να έχει στύση με μια απλή εντολή του εγκεφάλου, αυτό σημαίνει πως μπορεί να ξεμπερδέψει με τη σεξουαλική διέγερση. Πως μπορεί να απαλλαγεί από το ζωτικό βάσανο που γίνεται κοινωνικό μαρτύριο.

Ο μέγας θεολόγος πίστευε πως στον παράδεισο, η πούτσα, σηκώνεται υπό της διαταγάς του πουτσαρά και ουχί κατόπιν διεγέρσεως. Αυτό λοιπόν που θεωρούσε ασυμβίβαστο με τον παράδεισο δεν ήταν η συνουσία και η συνακόλουθη ηδονή, αλλά η διέγερση.

Στον παράδεισο λοιπόν υπάρχει μπόλικη και αστείρευτη ηδονή αλλά όχι διέγερση.

Εδώ έρχεται ως ασύμμετρη υπαρξιακή απειλή η θεοδικία των σκατών.

Όσο το είδος μας κατάφερε να τρυπώσει και να συνοικίσει στον παράδεισο, ή δεν έχεζε όπως ο Ιησούς, ή πιθανώς τα σκατά δεν θεωρούνταν τόσο σιχαμερά.

Όταν ο θεός έδιωξε κλοτσηδόν τον άνθρωπο απ’ τον παράδεισο τού αποκάλυψε την αηδιαστική ανθρώπινη φύση του.

Ο άνθρωπος τότε άρχισε να κρύβει αυτό που τον έκανε να ντρέπεται.

Έτσι μόλις ήρθε σε επαφή με την ακάθαρτη φύση του ανακάλυψε τη διέγερση. Χωρίς τα σκατά ο έρωτας της σάρκας δεν θα ήταν όπως τον ξέρουμε. Χωρίς τα σκατά δεν θα υπήρχε θεία δίκη και αμαρτία.

Η διέγερση έφερε το ξεχαρβάλωμα της ανθρώπινης φύσης.

Ο άνθρωπος επαναστάτησε, κι από ένα άβουλο ον, παιχνιδάκι στα χέρια του θεού, αποφάσισε να τού μοιάσει, δηλαδή να γίνει θεός.

Ο άνθρωπος αποφάσισε από δημιούργημα να γίνει δημιουργός. Να ερεθίζεται απ’ την ομορφιά ή την ασχήμια. Το καλό ή το κακό.

Αποφάσισε να βουτήξει μέσα στη σκατολογική άβυσσο της δημιουργίας.

Να κάνει δηλαδή τη γνώση αστείρευτη πηγή ερεθισμού και διεγέρσεως. Να μπορούν από μόνα τους τα αιδοία να ζυμώνουν αυτό το γλυκόπικρο ψωμί της ηδονής και του ασυνάρτητου μέλλοντος.

Ελλάς Ελλήνων Ευεργετών

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα που στέκονται και κουστούμι

Η μικρή μας χώρα, παρότι μικρή, έχει μεγάλους και τεράστιους ευεργέτες.

Μετά τους Νιάρχους και τους Ωνάσηδες που κάναν σκληρά ντιλ στην παγκόσμια σκακιέρα κι είχαν φτιάξει στα γραφεία τους ειδικές αίθουσες για τις χήρες των δολοφονημένων ναυτικών, έρχονται τώρα οι έτεροι καπαδόκες των κατασκευαστικών-που ρουφάνε με το καλαμάκι όλο το αίμα απ΄ τα κρατικά ταμεία-να φιλανθρωπίσουν.

Η κυρία Βαρδινογιάννη κάνει κόντρες φιλανθρωπίας με την κυρία Μυτιληναίου και πάει λέγοντας.

Οι χάνοι ψηφοφόροι περιμένουν με το στόμα ανοιχτό ένα λάπτοπ ή ένα χρυσωμένο ξεροκόμματο όπως περιμένουν απ΄ το χέρι σκατόψυχων παπάδων το αντίδωρο.

Ο Ασημάκης Πανσέληνος έγραψε σχετικώς ένα ποίημα που σίγουρα δεν το αγαπούν οι Πατρίκιοι κι οι Δημουλάδες……

Του Έθνους μας αείμνηστοι Ευεργέτες

ο Γεώργιος Αβέρωφ κι ο Συγγρός

(όρα και Λεξικό Ελευθερουδάκη

να δεις κι οι δυο πως πήρανε τα εμπρός!)

Πνεύματα ζωτικά κι εξυψωμένα,

και προπαντός: στο χρήμα φειδωλοί.

Πλούτισαν για της φτώχειας το χατίρι

κι ωφέλησαν τον τόπο μας πολύ!

Γι’ αυτό, σαν που απαιτεί δα κι η επιστήμη,

χτίσαν στερεές, κι ευάερες φυλακές!

(Το πνεύμα και το χρήμα είν’ υπερούσιες

δυνάμεις υψηλές κι ευγενικές!)

Τώρα πια ο δικαστής με δίχως τύψη

κοιτάει του Ιησού την όψη την αιώνια,

το γράμμα και το πνεύμα του ιδιώνυμου,

και σε σφαλνά εκεί μέσα λίγα χρόνια!

Τώρα οι πατέρες βγάζουν για παράδειγμα

τα τέκνα τους σεργιάνι κατά κει,

κι εύχονται να γενούν χρηστοί πολίτες

να χτίσουνε κι αυτά μια φυλακή!

Lockdown Ή Σώμα θυμήσου πόσο κακοποιήθηκες

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Ζούμε την επινόηση και εφαρμογή ενός προχωρημένου νεωτερικού εγκλεισμού, όπου η ηθική επιβάλλεται μέσα από διοικητικές διαδικασίες.

Για πρώτη φορά λειτουργεί παγκοσμίως μια γραφειοκρατία ηθικότητας και ατομικής ευθύνης.

Το ηθικό παράπτωμα, ακόμα και στην πιο ιδιωτική μορφή του, λογίζεται ως απόπειρα ενάντια στον αστικό κώδικα και ενάντια στα συμφέροντα της δημοκρατίας.

Στη σκιά της αστικής πολιτείας λοιπόν, γεννιέται και εδραιώνεται ετούτη η παράξενη δημοκρατία ενός καλού που επιβάλλεται με το ζόρι και τη βία, σ΄ αυτούς που γεννούν υποψίες ότι ερωτοτροπούν με το κακό.

Το δίκαιο βασιλεύει μονάχα χάρη στον ανελέητο καταναγκασμό. Επικρατεί το καλό επειδή θριαμβεύει η απειλή και η αρετή επειδή βαραίνει πάνω απ’ τα κεφάλια μας ο πέλεκυς της τιμωρίας.

Σ΄αυτές τις πολιτείες της καθαρής ηθικότητας όπου μαντρώνουν τον κοσμάκη, ο νόμος επιβάλλεται δίχως έστω τον ελάχιστο μετριασμό ή έστω κάποια τρυφερότητα, με τη στυγνή μορφή του σωματικού καταναγκασμού.

Το σώμα κακοποιείται, διασύρεται, σκεπάζεται, τρυπιέται.

Το σώμα το διαφεντεύουν οι εξουσίες όμοια με το εμπόριο και την οικονομία.

Ο εγκλεισμός είναι η προσπάθεια εξομοίωσης αρετής και τάξης. Υπό αυτή την έννοια ο εγκλεισμός κρύβει ταυτόχρονα μια μεταφυσική της πολιτείας και μια πολιτική της θρησκείας.

Φυτρώνει ανάμεσα στον κήπο του θεού και στις πόλεις των ανθρώπων, που, διωγμένοι απ΄ τον παράδεισο ζουν το αποκύημα μιας κοινωνικής τυραννίας.

Ο εγκλεισμός αποτελεί το πιο πυκνό σε νόημα σύμβολο τούτης της <<αστυνομίας>>, που λειτουργεί σαν το αστικό ισοδύναμο της θρησκείας.

Μα κάθε εγκλεισμός εκδίδει πιστοποιητικά ηθικών φρονημάτων. Όχι αποδείξεις μόνωσης ή εξομολόγησης, αλλά επίσημες κρατικές βεβαιώσεις τιμωρίας.

Επιτέλους μια σοβαρή Χρυσή Αυγή

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, στέκεται, καπέλο και υπαίθριες δραστηριότητες

Όλα τα μικρά και μεγάλα εγκλήματα διαπράττονται μέσα σε διακριτικό ημίφως.

Το τερπνόν και το ωφέλιμο της αγοράς περνά μέσα απ’ τη νεκρανάσταση του φασίστα. Η παραλλαγή του σκιάχτρου αλλάζει κάθε φορά, μα η ουσία παραμένει ίδια.

Η σοβαρή Χρυσή Αυγή δεν ήταν επιπολαιότητα ή φάρσα, μα η προσδοκία για έναν νέο κεκτημένο κρατικό αυταρχισμό υπό τη σκέπη της νεοφιλελεύθερης παντοδυναμίας.

Αν οι μοσχαροκεφαλές των χρυσαυγητών είχαν το φωτοστέφανο της φυλετικής καθαρότητας, σαν δόλωμα για να ψαρεύουν στις εκκλησίες και τα καφενεία ψήφους μνησικακίας, η δεξιά φορά τώρα τη μάσκα της φιλανθρωπίας και του ανθρωπισμού, επιβάλλοντας με το γάντι του ματατζή το τσιμέντο και τη φτώχεια.

Την συρρίκνωση των κατακτημένων κοινωνικών παροχών και την αποδόμηση κάθε λογικής και φυσιολογικής αντίδρασης.

Η δημιουργική δεξιά των κουμπάρων και των ευσεβών παιδεραστών έρχεται να πάρει το αίμα της πίσω.

Να φτιάξει νέου τύπου ξερονήσια, με την αγαστή συνεργασία της δαπ λοιμωξιολόγων, που κάνει την επιστήμη να μοιάζει με αστρολογία και ταρώ πρωινού τηλεοπτικού μπουρδέλου.

Η δεξιά του Μπογδάνου και του Χρυσοχοϊδη είναι η σοβαρή Χρυσή Αυγή που τόσο περιμέναμε στα προσεχώς των δελτίων ειδήσεων.

Η εισβολή των ΜΑΤ και της αστυνομίας στην ίδια μας τη ζωή, στο δημόσιο χώρο, στο σπίτι, στην εργασία, στο σχολείο και το νοσοκομείο, ας το ξαναπούμε, δεν είναι μόνο μια τραγωδία, αλλά και μια γιορτή μίσους, που κανένας δεν θα καταλάβει ποτέ την παράξενη ευφορία της.

Ο εγκλεισμός είναι ελευθερία. Η άγνοια είναι δύναμη. Ο φόβος είναι βασιλιάς. Το ιδιοφυές πρόταγμα να κλειδώνεις τη φυλακή σου εσύ ο ίδιος από μέσα.

Ο παράδεισος των φιλοσόφων η κόλαση των ποιητών

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες

Η πραγματική ηθική δοκιμασία της ανθρωπότητας είναι η σχέση της μ΄αυτούς που βρίσκονται στο έλεός της.

Είμαστε καλοσυνάτοι και αληθινοί μόνο απέναντι σ΄αυτούς που δεν αντιπροσωπεύουν καμία δύναμη.

Κι αυτό που ονομάζουν διανοητική ασθένεια οι υγιείς, είναι η ευαισθησία που ταλαιπωρήθηκε και η ελευθερία που γέρασε περιμένοντας να δραπετεύσει.

Μα όταν ο ολοκληρωτισμός της φιλοσοφικής σκληρότητας αρχίζει να καταλαγιάζει, ο ποιητής Νίτσε ζητά συγνώμη απ΄το μαστιγωμένο άλογο, απ΄τον πόνο που προκάλεσε στα σώματα ο εφαρμοσμένος δυισμός του Ντεκάρτ.

Η τρέλα του αρχίζει απ΄τη στιγμή που κλαίει πάνω στο λαιμό του αλόγου.

Είναι η στιγμή που ο φιλόσοφος γίνεται ποιητής, δηλαδή άχρηστος, παίρνοντας οριστικά διαζύγιο από μια υπεράνθρωπη ανθρωπότητα που φέρεται στον άνθρωπο όπως ο αμαξάς στο άλογό του.

Μήπως ο Κυριάκος αν δεν ήταν Μητσοτάκης δεν θα μπορούσε να βρει δουλειά ούτε ως χυσογλείφτης σε μπουρδέλο;

Η εικόνα ίσως περιέχει: τον Elias Roumeliotis, κείμενο

Από την Ανατολή στη Δύση κι απ’ το Νότο στο Βορά, οι λαοί γίνονται λαοί εμπορικοί.

Το μυαλό είναι πάντα απασχολημένο απ’ την κερδοσκοπία και αδιάκοπα ταραγμένο από φόβους και προσμονή.

Ακόμα κι όταν αγοράζεις το φτηνό μακαρόνι απ’ το Lidl που με δυσκολία μπορεί να το φάει ένας πεινασμένος σκύλος, κερδοσκοπείς εις βάρος του εαυτού σου και της υγεία σου.

Πόσες τέτοιες κρίσεις κερδοσκοπίας δεν μας βλάπτουν καθημερινά! Απ’ τα κινητά τηλέφωνα που κολλάμε στα κεφάλια μας αναπτύσσοντας εσωτερικά θερμοκρασίες εσπρεσομηχανής μέχρι τα χημικά σαπούνια που μας κάνουν να μοιάζουμε πρίγκιπες της ξηροδερμίας κυβερνά η μεγάλη ρουφιάνα, η ελευθερία επιλογής.

Η ελευθερία αυτή όμως, είναι τόσο δεμένη με τη φτήνια, την έκπτωση, την λεγόμενη προσφορά που ο ιεραποστολικός της τόνος εκ μέρους των καπιταλιστών και των υπαλλήλων τους μοιάζει μόνο και μόνο εγωιστικός.

Ο εγωισμός, ψυχή του εμπορίου, εύκολα γίνεται φθονερός και εγκληματικός. Αυτή η ελευθερία που μας δίνεται με το τσουβάλι δεν έχει καμία σχέση με την φυσική ελευθερία. Η ελευθερία αυτή είναι ελευθερία συμφερόντων και οικονομικών συνασπισμών κι όχι του ανθρώπου, του πνεύματος και της καρδιάς.

Η εμπορική ελευθερία εμποδίζει οριστικά την κρίση μας να συλλάβει την αλήθεια.

Ο χρόνος ξεφεύγει απ’ την κυριαρχία μας κι έτσι αρχίζει να τον κυβερνά ο υπέρτατος νόμος, ο νόμος του συμφέροντος.

Η εμπορική δραστηριότητα γίνεται σε τέτοιο βαθμό περιβάλλον που μας κάνει αποκλειστικά και μόνο καταναλωτές. Η φιλελεύθερη δεξιά και οι χαζοχαρούμενοι δαπίτες ξέρουν, ως φθονερά καθίκια, πως η ατομική ελευθερία είναι ο απροκάλυπτος φασισμός της μονάδας εναντίον όλων.

Με δυσκολία ο Μητσοτάκης θα μπορούσε να δουλεύει ως χεστροξύστης ή χυσογλείφτης σε μπουρδέλο αν δεν προερχόταν από σόι λησταρχέων και αδίστακτων καρτσαπλιάδων.

Με δυσκολία ο Χρυσοχοίδης θα μπορούσε να βρει δουλειά ως τσιλιαδόρος σε μπαρμπουτιέρα αν η ανηθικότητα το θράσος και η αλαζονεία του δεν είχαν προπονηθεί με τα πιο ματωμένα λεφτά.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι όμως πηδάνε απ’ τα μπαλκόνια ή κρεμιούνται στα δέντρα; Γιατί οι άνθρωποι αυτοκτονούν;

Μήπως τους αυτοκτονούν οι ειδικοί, οι γιατροί, οι παπάδες, οι γραφειοκράτες;

Μήπως αυτά τα εγκλήματα που παραγράφονται εν τη γενέσει τους, είναι τα πιο βαριά και τα πιο αδίστακτα;

Μήπως είναι τα μόνα εγκλήματα όπου ο ένοχος αντί να μπει φυλακή εξακολουθεί να το παίζει σωτήρας;

Όλη αυτή η επιβαλλόμενη ηθική αυστηρότητα, αυτή η ιδιαίτερα έμμονη ανησυχία για τη εμπορική ψευτοζωή αρκεί για να προκαλέσει μελαγχολία αρρώστια τρέλα.

Απ’ τη στιγμή που η ελευθερία έγινε μια αφηρημένη ιδέα πάνω στην οποία κωλοτρίβονται τα εμπορικά πνεύματα,σχηματίζει πάνω απ’ το παρόν τα πιο μαύρα σύννεφα, ένα χώρο κενό, της απραξίας και της τύψης, όπου η ανθρώπινη καρδιά εγκαταλείπεται στην ανησυχία της, όπου τα πάθη παραδίδονται στην αδιαφορία ή την επανάληψη κι όπου τελικά θριαμβεύει ο πιο σκληρός θάνατος.

Περί συμβόλων μόνο

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Όλα αυτά τα σύμβολα θα καταλήξουν κάποτε σ’ έναν βάλτο όπου θα κείτονται ακίνητα νεκρά και άφωνα. Αυτό που θα διασωθεί όμως απ’ τη φθορά τους θα είναι τα έντονα ίχνη μιας σεξουαλικότητας που δεν την παρέσυρε ο άνεμος του μυστικισμού ή του συμφέροντος στα βάθη της συνείδησης και της αβύσσου.