Χέζομαι απ’ το φόβο μου, άρα υπάρχω

https://tubitv.com/series/100/hillbilly-horror-show  http://canvas-bridge.tubitv.com/zMHVGQfS9eaLuw2sN4raqe9MDUI=/0x99:634x451/640x360/smart/img.adrise.tv/d026b22b-ad97-4747-a3ce-59e1f030b49d.png  Hillbilly Horror Show Hillbilly Horror Show is a ...

Περπατώντας  προς την κόλαση το πρώτο πράγμα που συναντάς είναι το μεγάλο πιθάρι με τους φόβους.

Άλλοι βάζουν το χέρι να τραβήξουν έναν στην τύχη κι άλλοι από μια βουλιμία θανατοφοβίας ορμώμενοι, πηδούν και κλείνονται μέσα στο πιθάρι για πάντα.  Φοβόμαστε το χαρούμενο και το υγιές. Ανησυχούμε μήπως οι απαντήσεις που δίνουμε κάθε φορά στο αίνιγμα του θανάτου είναι παρηγορητικές θεραπείες προκειμένου να ξορκίσουμε το μαύρο σκηνικό.

Ο άχαρος Άδης, ολόγιομος πάντα μα και άδειος, είναι από καταβολής φαντασιακού, ο τόπος που μας στέλνει εκδρομή το πεπρωμένο.

Ο τόπος που δεν μοιάζει με τους γνωστούς τόπους αφού τον καθορίζει ένας και μόνο τοποτηρητής. Η ανυπαρξία. Αυτό το λογοτεχνικό έδεσμα, που η παραμυθία της υπαρξιακής αγωνίας  μάς το σερβίρει ξανά και ξανά, με όση στοχαστική ειρωνεία διαθέτει το εγώ μας. Με όσο χοντρό αλάτι μας επιτρέπει να ρίχνουμε κάθε τόσο στις πληγές για να νοιώσουμε τη δύναμη αυτή της συμπαντικής ανακύκλωσης και του μαρασμού, που είναι και ο μοναδικός νόμος της ανθοφορίας.

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε κατασκευάζουμε φαντάσματα που μας κρατάνε μακριά απ’ το βασίλειο της πραγματικής ελευθερίας. Απ’ το βασίλειο όπου όλοι θα ήμασταν βασιλιάδες και πρίγκιπες, αφού θα είχαμε καταφέρει να μην τρομάζουμε με τα φαντάσματα που φτιάξαμε εμείς οι ίδιοι.

Η απόκτηση της συνείδησης μέσα στο δαρβινικό αρχιπέλαγος της εξέλιξης περιείχε και το ακριβό τίμημα της συνειδητοποίησης  της αναπότρεπτης φθοράς.

Σήμερα, χαρτογραφώντας τις νευρολογικές μας διαταραχές, που είναι διαταραχές πολιτισμικές πρωτίστως, ανακαλύπτουμε τον εκφυλισμένο μας εαυτό.

Βλέπουμε πως οι φόβοι τρυπώνουν στις κοίλες του νωτιαίου μυελού, κάνοντας τα χέρια και τα πόδια μας λιγότερο υπάκουα στις προσταγές της ζωτικής ορμής.  

Έτσι παρατηρούμε τον συνεχή υποσυνείδητο εκφοβισμό της άμεσης θανατικής τιμωρίας, τον ερχομό μιας αόριστης αναπηρίας που θα μας σπρώξει λίγο ακόμα προς τη συνεχή υπόμνηση του αναπόφευκτου θανάτου.

Ο πλαστικός πολιτισμός προσπαθεί συνεχώς να από-ερωτικοποιήσει το σώμα, ή να μετατρέψει το ερωτικό παιχνίδι σε μια συνάρτηση κέρδους. Όμως ο έρωτας θα βγαίνει πάντα απ’ τον τάφο του ως η μόνη ζωτική αλήθεια, κάνοντας όλα αυτά για τα οποία ήμαστε ανήμποροι ν’ αρθρώσουμε έναν λόγο επαναστατικό και αμείλικτο, να ειπωθούν από  μόνα τους μέσα σ’ αυτή την παράφορη και βουβή ανταλλαγή βλεμμάτων.

Χωρίς κρεβάτι και τραπέζι Ή Έτσι γαμούν οι ευχούληδες

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, σχέδιο, κείμενο που λέει "UDDIN DD Co 2018"

Οι επαναστάσεις δεν ξεκινούν ούτε απ’ τα εργοστάσια ούτε απ’ τα πανεπιστήμια, αλλά απ’ τα κρεβάτια και τα τραπέζια.

Στα κρεβάτια συναντιούνται τα σώματα και στα τραπέζια συναντιούνται τα στόματα και τα πνεύματα. Καμιά επαναστατική αξία δεν μπορεί να ανθίσει χωρίς αυτά τα δυο έπιπλα.

Είναι τα πιο φτωχά και τα πιο ταπεινά έπιπλα. Σε κάθε σκηνή απ’ το φτωχικό παρελθόν η κάμαρη και η εστία ορίζονται απ’ το κρεβάτι και το τραπέζι.

Όλοι νομίζουμε πως στο κρεβάτι κοιμόμαστε και στο τραπέζι τρώμε. Μα στην ουσία τους ο ύπνος και η τροφή είναι αυτά που μας φέρνουν αναγκαστικά κοντά, θυμίζοντάς μας πως για να επιβιώσουμε πρέπει να συνεργαστούμε και για να συνεργαστούμε πρέπει να συνυπάρχουμε.

Η συνεργασία και η συνύπαρξη αν δεν έχουν χαρά και παιχνίδι μπορεί να γίνουν εφιάλτες και ψυχοφάρμακα.

Το ψυχοφάρμακο έγινε η συγκολλητική ουσία των ραγισμένων σχέσεων και ο ψυχολόγος έγινε το επί χρήμασι άλλοθι της υποκρισίας μας, αφού δεν είμαστε αυτό που θέλουμε και επιθυμούμε, αλλά αυτό που θέλουν οι αναχρονιστικές αλλά και βλαπτικές νόρμες με τις οποίες μας εκπαίδευσαν.

Απ’ το σχολείο που εκπαιδεύει κουτάβια τυφλά που δεν ξέρουν τι θέλουν μέχρι τα στρατόπεδα εργασίας και τις οικογένειες κάτεργα, το εφιαλτικό σύνδρομο τού πατρίς θρησκεία οικογένεια έχει ποτίσει μέχρι το μεδούλι τα ανθρώπινα νεύρα με το πιο αργό και βασανιστικό δηλητήριο.

Από συνήθεια γιορτάζουμε και από συνήθεια αγαπάμε ,σχεδόν επετειακά επειδή μια υπενθύμιση παβλοφικού υποβάθρου μας θυμίζει να ευχηθούμε με όλη την ψεύτικη και αναγουλιάρικη ορμή των ευχούληδων.

Οι διαφημίσεις και η επιχορηγούμενη μαλακία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, των πιο αντικοινωνικών μέσων δηλαδή, εγχείρισε στο ατροφικό μας μυαλό μια μακάβρια συνθήκη. Υπάρχω για να αρέσω κι όσο υπάρχω πρέπει να αρέσω.

Η μπρίζα με ταξιδεύει εκεί που δεν μπορώ να ταξιδέψω κι εκεί που δεν μου επιτρέπουν να ταξιδέψω, όχι γιατί κάποιο σιδηρούν παραπέτασμα μου κλείνει το δρόμο αλλά γιατί η συνταγματικά οριοθετημένη σκλαβιά μου προγραμματίζεται από μια οικονομία που ούτε ξέρω πως λειτουργεί και φυσικά ούτε ξέρω πως και από ποιους σχεδιάζεται.

Είμαι ξένος με το φαγητό που τρώω αφού αυτό μου το παρέχει εξ ολοκλήρου η βιομηχανία.

Πάνω απ’ τον μισό πλανήτη τον βλέπεις να ζει κουρνιασμένος σε κάποιο διαμέρισμα όπως τα τσόνια. Ακούς νυχθημερόν πως η ζωή αλλάζει και πρέπει να την προλάβεις.

Είναι στ’ αλήθεια επίτευγμα ο άπειρος χρόνος δωρεάν ομιλίας ή μια ανήλιαγη φυλακή απ’ την οποία όχι μόνο δεν μπορείς να δραπετεύσεις αλλά εσύ ο ίδιος χώνεις τον εαυτό σου πιο βαθειά και με περισσότερο ζήλο, εκεί απ’ όπου δεν πρόκειται να επιστρέψεις ποτέ.

Οι άνθρωποι λοιπόν γύρω απ’ το τραπέζι δεν τρώνε μόνο. Κοιτάζονται πειράζονται συζητούν συνεννοούνται χαίρονται λυπούνται βρίζονται πλακώνονται όπως και στα κρεβάτια δεν κοιμούνται μόνο αλλά γαμιούνται μαλακίζονται χαϊδεύονται συζητούν.

Ο καναπές και η πολυθρόνα αντικατέστησαν το κρεβάτι και το τραπέζι. Στον καναπέ τρώμε στον καναπέ κοιμόμαστε στον καναπέ χεζόμαστε, γιατί μαζί με το φαγητό τον ύπνο ή το χέσιμο πρέπει να είμαστε καλωδιομένοι μήπως χάσουμε μια οξεία από την μονοκαλλιέργεια της μιζέριας ή μη χάσουμε κάποιον διαδικτυακό φίλο που δεν του είπαμε χρόνια πολλά για τα γενέθλια ή τη γιορτή.

Ξέρω ανθρώπους που ζουν, υπάρχουν και αναπνέουν για να συντηρούν τα γρανάζια απ’ το εσωτερικό ασανσέρ της μεζονέτας τους, να φωτογραφίζουν κολοκυθόπιτες και εξωτικές σούπες, να ζουν από συνήθεια καθημερινά αλλά τις γιορτές να κάνουν τα πιο γαμάτα τραπέζια.

Να και τα καλά της θρησκείας που κι αυτή από συνήθεια μάς την έβαλαν στο βρακί.

Μέσα στον άκαρδο κόσμο που εμείς συντηρούμε την απονιά του αυτό το όπιο ο σοφός λαός το παίρνει σε σωστές δώσεις.

Η κουλτούρα των γιορτών, των επισκέψεων και των δώρων αν δεν ήταν πρώτα ένα μεγάλο εμπορικό κόλπο για να ταϊστεί απ’ την παιδική εργασία και την εργασιακή σκλαβιά το πιο μεγάλο τέρας θα ήταν ένα πανηγύρι χαράς.

Μα για να είσαι κι εσύ καλός θα πρέπει κι εσύ να κάνεις το δωράκι σου ή να πεις την ευχούλα σου ή να καθίσεις γύρω από ένα τραπέζι βουλιμικών διαστάσεων ακούγοντας όλο το πρόγραμμα της υποχρεωτικής μαλακισμένης διασκέδασης, αφού σήμερα είναι Χριστούγεννα και πρέπει να χαρούμε πάση θυσία.

Να νιώσουμε τη χαρά των ημερών και γενικώς να νιώσουμε κάτι, μέσα απ’ τη λίγη προγραμματισμένη χαρά που μας αναλογεί.

Αυτή τη χαρά που ψωνίσαμε με το πενιχρό επίδομα ή τα ψίχουλα του μισθού.

Τη χαρά αυτή που πολλοί αγοράζουν πατώντας επί πτωμάτων και τη χαρά που παίρνουμε ακούγοντας όταν σώζουμε ένα παιδάκι με μισό ευρό.

Πολύ φτηνά και παστρικά λοιπόν σώζεις και καμιά ζωή για να πάει πιο εύκολα κάτω το λουκάνικο και το γιούλμπασι.

Κάνεις ενέσεις θαλπωρής στολίζοντας θλιβερές πλαστικές μαλακίες αφού μπουκώσεις με ντάτα το ψηφιακό σου υπερπέραν για να είσαι σίγουρος πως τα κουτάβια-παιδιά σου είναι κλεισμένα στο δωμάτιό τους, χωρίς να κινδυνεύουν να γίνουν πουτάνες πούστηδες ναρκομανείς.

Ω! και πόσο τρυφερό είναι να τους φιλάς τα κεφαλάκια την ώρα που σκοτώνουν τους κακούς στο δώρο βιντεογκέιμ της καλής νονάς.

Γέρων ποιητών εγκώμιο

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα

ετούτη η σκυθρωπή σιωπή τους κυβερνά
βλαμμένοι και ξενέρωτοι πηγαίνουμε ινκόγκνιτο
στ’ αρχαία τους πορνεία τόσο ερωτόπληκτοι όσο
ο μπαμπινιώτης με τη φλέσσα όσο η αρβελέρ
με το χριστό κι η παναγία με τον κρίνο της όσο
το σαλιωμένο δάχτυλο με τα σαρκώδη χείλη
τις φαντασίες τρίβουνε σα ρίγανες οι γέροι
ποιητές να νοστιμίσουνε τη γεύση του θανάτου
συντάσσοντας τού ζαχαροδιαβήτη ωδές
εκδρομές στη βάλια κάλντα με μωρούδες
απ’ τη σκήτη της αγίας ηδονής στυλό μολύβια
στα τσεπάκια κουβαλώντας σαν αχθοφόροι
που θα τους κάνουν μια χαψιά του επέκεινα
οι παμφάγες ανεμώνες

Κλικ εγουέι Ή σεκς ιν δε σίτι;

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες

ιερό και καταραμένο διαδίκτυο, διαδίδεις
οπορτουνισμούς και τέτοια ποιητών και
επιστημόνων τα σαθρά αριστουργήματα
ω! οι μουσικοί σου θέλουν να μας μαλακώσουν
την ψυχούλα οι συγγραφείς σου δυο δυο τρεις τρεις
κάνουν ραδιόφωνο κι όχι έρωτα θέλουν να
αρέσουν να μιλφάρουν ακούγοντας ροστροπόβιτς
λιχνίζοντας κάποιας πόποβας τον ποπό αχ
πάνε οι καλές εποχές που ο Αλευράς έριχνε
σφαίρες από σπέρμα και οιδιπόδεια δειγματίζοντας
τρέλα και φιλικούς διακανονισμούς αντί για
χατζιδάκια και θεοδωράκια λέγοντας το φλιτζάνι
στης μιμής το μνί που ο κουρής το έκανε
χαλκομανία στα περίπτερα αεροπλανάκι
για των πασόκων χριστιανών την προσευχή
αφού η ελλάς ελλήνων χριστιανών ήτο
καπαρωμένη απ’ τους φράγκους και τους πελταστές
τους γλίξμπουργκ και τις συννυφάδες των
γλυκών μπουρζουάδων που κατεβαίναν
στην πρωτεύουσα για αλλαξοκωλιά και ευτυχία
σπάζοντας παρθενιές και κεφάλια στο γήπεδο
σκίζοντας το τριο μπελκάντο και τη βέμπο
το χλιαρό μιλιταρισμό της ηδονής των αθηναίων
που εκάναν γκρο πλαν τη βαρβαρίλα στα σκυλάδικα
στου αστικού ιστού τις φαβέλες ανταλλάσσοντας
πένες για να υπογράφουν βιβλιαράκια γαλλικά
κρασιά βγάζοντας λεφτά απ’ του λάγιου τον
αλκοολισμό και τόσων άλλων το ξύγκι κάνοντας
οικογένειες βγάζοντας σέλφι το χνώτο της
ιερόδουλης σιωπής αποτυπώνοντας στο υγρό
μάταιο πλάνο

Οι λογοτεχνικοί ερεθισμοί πέριξ της πλατείας εξαρχείων

Η εικόνα ίσως περιέχει: σχέδιο

Κάναμε λάστιχο τα νοήματα και
οι νοήμονες ξέρουν από καλό λάδι
από στάχτες που αφήσαν οι φθορές
και οι συγκινήσεις σαν έτοιμοι από
καιρό και σαν νευροπαθείς της μιας
στιγμής και της μιας λύπης διαβάζοντας
ιστορίες για γαμήσια και γάτες
ταΐζοντας με ξινισμένο μπουκόφσκι
φρικιά της πλατείας φοιτήτριες που
πιάσανε γκόμενο το χόρτο και τα
μπυρόνια παραμονές του αγίου ερεθισμού
του αγίου σπασμού του αγίου αβνανισμού
και του ευσπλαχνικού αλκοολισμού τα
μουνοπέταλα τινάζοντας της επανάστασης
που δεν έγινε αφήνοντας πίσω μανιφέστα
της οκάς με τρία ευρώ φουσκωμένα
απ’ την υγρασία σαν τρυφερά μουνάκια
που πήγαν αδιάβαστα

Στ΄αρχίδιαν μας που πέθανε ο John le Carré

Η εικόνα ίσως περιέχει: άτομα που στέκονται

Στ΄αρχίδιαν μας που πέθανε ο John le Carré
αφού ο τσόκλης ζει και βασιλεύει της μενδώνη
διαβάζοντας ευχές των ποταπών ερωτισμών
και της λένας αρώνη τη συγκίνηση εψάλλοντας
παπαδιαμάντη φρέσκο με τη χαδιάρικη αγριότητα
του γέρου που ονειρευόταν από γεννησιμιού τα
γερατειά πετώντας πέτρες στα νοικοκυριά που
δεν είχανε φράγκα γαλλισμούς ιδιοτροπίες
μπουρζουάδων υπόλοιπα του ματαρόα και της
πλανόδιας στύσης που μετοίκησαν στης
ψωροκώσταινας το ξύγκι με όσο χάρτινο
φεγγαράκι άφηνε η άρχουσα ελίτ στους ποιητάς
για να κάνουν καμάκι