Να θυμάσαι πως θα πεθάνεις Ή Ο φιλόσοφος ως κλόουν

Ζωγραφική κλόουν στοκ εικόνα. εικόνα από κλόουν, ζωγραφική - 37078875

Ο Νίτσε, ψάχνει πρώτα μέσα του να βρει, τον πρωτόγονο άρχοντα της αταξίας. Τον ισχυρό που αρνείται το θεό, αλλά και την ευθύνη ενώπιον του θεού. Μα βρίσκει μόνο συντρίμμια αλλά και κάποια νόστιμη γεύση από ένα ειρωνικό σερβίρισμα παλαιών μύθων.

Οι μύθοι ως αρχέτυπα της ανθρώπινης ονειροφαντασίας δημιουργούν έναν μαγικό κόσμο που δύσκολα μπορεί να πιαστεί στα δίχτυα της κριτικής.

Οι μύθοι κοιμούνται και ονειρεύονται τον εαυτό τους, ενώ, η κριτική ξάγρυπνη υπονομεύει τις ιδέες,  είτε για να τις καταργήσει είτε για να τις οδηγήσει σε μια διανοητική ουτοπία.

Όπως η εξυπνάδα ενός αστείου βρίσκεται στο αυτί αυτουνού που το ακούει και ποτέ στη γλώσσα αυτουνού που το λέει, έτσι και στη φιλοσοφία, αν τα άρρωστα αυτιά, τα κουφαμένα από τις κραυγές της δικής τους θλιβερής αγωνίας παρακούν, τότε ξυπνάνε τα τέρατα. Και η εποχή των τεράτων είναι η εποχή των μεγάλων αλλαγών.

Δεν ξεχνώ πως για να έχω φαγητό και ζεστό νερό κάποιος ταξικός μου πρόγονος έχωσε μέσα στην κοιλιά του εχθρού μια κοφτερή χαντζάρα. Και φυσικά δεν λυπάμαι καθόλου για τον σφαγμένο, αφού η σφαγή του ήταν η ευλογία της ύπαρξής μου.

Οι μύθοι έρχονται λοιπόν, με την αμετάκλητη αλήθεια τους, να καθρεφτίσουν την εμπειρία πάνω στη φάρσα της πραγματικότητας, να σκουπίσουν τα αίματα απ’ τα δόντια που ξέσκισαν σάρκες και κατεστημένα.

Ο πατέρας και γιός. Το παλιό και το καινούργιο.

Ας μην μπερδεύουμε όμως το καινούργιο μ’ αυτόν που το ξεγεννά. Ο πόλεμος, ο πατήρ όλων μας δηλαδή, δεν είναι το καινούργιο, αλλά το ματωμένο εμβρυουλκό που μας φέρνει στο φως της σκηνής.

Στη σκηνή όπου είμαστε δια παντός έκθετοι, ξεβράκωτοι και ανηπεράσπιστοι, μα ζωντανοί και καβλωμένοι.

Η ψυχοδυναμική της εξέλιξης μπορεί να γίνει αντιληπτή ως ένα είδος αντεστραμμένης οιδιπόδειας κατάστασης, όπου ο γιός δεν επαναστατεί ενάντια στον πατέρα, αλλά οι τυπικές συμπεριφορές των επιθυμιών του προβάλλονται πάνω στον πατέρα.

Ο γιος παίζει το ρόλο του νικηφόρου πατέρα με σεξουαλική ελευθερία και εκπλήρωση, ενώ ο πατέρας απωθείται στο ρόλο του μπλοκαρισμένου θεατή.

Η αντεστραμμένη οιδιπόδεια κατάσταση επαναλαμβάνεται στη ζωή του καθενός, όταν η νεότερη γενιά ανδρώνεται σιγά-σιγά αντικαθιστώντας την προηγούμενη γενιά στην εργασία και στη ζωή, προκαλώντας μιαν άνευ όρων διάβρωση στις λεγόμενες αξίες.

Ετούτη τη διάβρωση μελετά ο φιλόσοφος, όχι όμως ως άνθρωπος της δράσης αλλά ως κλόουν που, κρυμμένος πίσω απ’ τη γελοία του μορφή, εκτοξεύει τραγικές σκέψεις μέσα απ’ τους κωμικούς του φόβους.

Αυτός ο κλόουν είναι η κωμική μορφή που εκπροσωπεί τον ανίκανο και γελοιοποιημένο πατέρα.

Αυτός ο φαντασμένος και συνοφρυωμένος ραχιτικός, εκπροσωπεί τη θλίψη των πραγμάτων και τελικά φτάνει να αντιπροσωπεύει το θάνατο.

Είναι αυτός που στο τέλος, αφού δεν βρίσκει τη λύση του μυστηρίου, εκτοξεύει τις ισοπεδωτικές και μακάβριες ειρωνείες του, θυμίζοντάς μας πως το μόνο σίγουρο είναι πως θα πεθάνουμε.