Να είμαι κάτω απ΄τα δάχτυλά σου ονειρεύομαι

Μπορεί να είναι ασπρόμαυρη εικόνα

Οι βάτραχοι διψούν και τα κοράκια πεινούν, και είναι αυτή η φωνή του φόβου που με συγκινεί και με ανατριχιάζει.

Νιώθω το υποσυνείδητό μου να καταβροχθίζει τις θρεπτικές ουσίες των μυστικών του.

Νιώθω τον αξιέπαινο οίστρο της μνήμης μου που ξέρει πως η σιωπή κερδίζει πάντα το παιχνίδι.

Κάνει κρύο και το κρύο φέρνει τεμπελιά.

Κάθε ενδοσκόπηση μοιάζει φυματική, καταρρέουσα, μια φθίνουσα ακολουθία επιθυμιών έτοιμη να τυλιχτεί στις εύγευστες λιποθυμίες του πνεύματος. Να γίνει ο σκόρος που θα βλάψει τα όνειρα, οι αγέλες των μέσα ζώων που ετοιμάζονται να ποδοπατήσουν κάθε ελεύθερο συνειρμό.

Καμιά ψυχή και κανένα βάθος ανεξάντλητο, παρά μόνο μια άδεια στέρνα που αντιλαλεί το στεναγμό και την τραγωδία.

Γουστάρουμε να γράφουμε για το τέλος της ιστορίας ή έστω γι΄αυτό το παρατεταμένο και ανησυχητικό λυκόφως.

Γουστάρουμε την καταχνιά, την έξωσή μας απ΄τη μήτρα, ξαναπαίζοντας το ίδιο έργο, αφημένοι σε μια ψυχική παλινδρόμηση, παραστρατημένοι μέσα στις ανεξάντλητες φαντασιώσεις των ονείρων και των συνειρμών, εκεί όπου υπάρχουν οι περισσότερες πιθανότητες για τις πιο αρχέγονες καταδύσεις.

Αναζητούμε αυτό το άγνωστο που υπάρχει μετά τη μήτρα, αυτό το κενό που περιέχει τα πάντα, ακόμα και την ίδια αυτή μήτρα απ΄την οποία ξεγλιστρήσαμε με πάταγο.

Αυτό το ιερό μουνί μέσα στο οποίο θέλουμε να εισβάλουμε ξανά και ξανά, αφού μας καλεί για να μας ευχαριστήσει, να μας βγάλει για λίγο απ΄το άγχος της γέννησης, απ΄τις προαιώνιες παγίδες της σκέψης, απ΄τη μαύρη μαγεία κάθε θεολογίας και κάθε φιλοσοφικής τύψης.

Αλλά, πως θα ξεφύγουμε απ΄τη σαγήνη της δαιμονολογίας όταν ο χρόνος ποτίζει διαρκώς την ανησυχία μας μέσα σ΄ένα παράξενο και τερατώδες τοπίο που δεν παύει να τροφοδοτεί με χίλιους τρόπους την φαντασία μας;

Πως θα ξεφύγουμε απ΄αυτό το φαουστικό εργαστήρι όπου κόλαση και παράδεισος συνυπάρχουν ως εξίσωση θανάτου;

Ποιά φόρμουλα θα κάνει τον χρυσό παλαιότερων εποχών να λιώσει στα χέρια μας αφήνοντας αυτή την εύπλαστη πολύτιμη σοφία να γίνει οδοντόκρεμα ή εξαφανισμένες ακροπόλεις μέσα στην καταχνιά;

Ονειρεύομαι αποκλειστικά εσένα ιερό μουνί. Να είμαι κάτω απ΄ τα δάχτυλά σου ονειρεύομαι. Να παλινδρομώ μέσα σ΄αυτή την ηδονιστική αποσύνθεση του Είναι, ζητώντας ολοένα νέες μορφές ύπαρξης μέχρι την τελική καθήλωση στον τάφο σου.

Η πρώτη μου αναπνοή ήταν αναπνοή χαράς, μιαν έκσταση απ΄ τη στατικότητα της μήτρας. Ήταν μια καλή ανάσα. Και η ανάμνηση μιας καλής ανάσας μπορεί να κάνει τη δυστυχία να μοιάζει σαν αυταπάτη.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Να είμαι κάτω απ΄τα δάχτυλά σου ονειρεύομαι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s