Απ΄τη γαλλική επανάσταση στο ροκφόρ και τους αριστερούς μπουρζουάδες

10 Major Events of the French Revolution and their Dates | Learnodo Newtonic

Είμαστε τέκνα της γαλλικής επανάστασης. Η εξουσιαστική αρχή καταδικάστηκε μια για πάντα στη συνείδηση του λαού, αφήνοντας ως μελλοντική εκκρεμότητα την οργάνωση της κοινωνίας με τρόπο που να μπορεί να ζήσει χωρίς κυβέρνηση.

Κι αυτός ο δρόμος προς μιαν αναρχική κοινωνία είναι ο μόνος δυνατός, αφού το ανθρώπινο είδος είναι καταδικασμένο να επιζήσει και για να επιζήσει πρέπει να μάθει να συνυπάρχει.

Η αναρχία δεν είναι αταξία αλά φυσική τάξη σε αντίθεση με την τεχνητή τάξη που επιβάλλεται απ΄τα πάνω.

Απέναντι στην κίβδηλη ενότητα που επιβάλει ο εξαναγκασμός αντιπαραβάλει την ανάγκη για συνύπαρξη και αλληλοβοήθεια. Όμως για να υπάρξει μια τέτοια κοινωνία θα πρέπει να σκέφτεται, να μιλά και να πράττει σαν ένας άνθρωπος κι αυτό γιατί δεν θα δέχεται την αυθεντία του ενός, δεν θα εκπροσωπείται από έναν άνθρωπο άρα δεν θα αναγνωρίζει καμιά προσωπική εξουσία γιατί σ΄αυτήν όπως σε κάθε οργανωμένο και ζωντανό ον, όπως στο άπειρο του Πασκάλ, το κέντρο είναι παντού και η περιφέρεια πουθενά.

Κάτω απ΄τη συνεχή επίδραση της εξουσιαστικής αγωγής όμως, δεχτήκαμε πως η εξουσία είναι η ψυχή της κοινωνικής οργάνωσης, οπότε η καταπολέμηση της πρώτης έφερε την άρνηση και την πολεμική εναντίον της δεύτερης.

Η κοινωνική οργάνωση απ΄τα κάτω πήγε περίπατο, αφού, άφησε όλο το χώρο και το χρόνο στην εξουσία για να την ορίζει.

Αν όμως πιστέψουμε ότι οργάνωση χωρίς εξουσία δεν μπορεί να υπάρξει τότε θα γίνουμε αφόρητα εξουσιαστικοί, γιατί θα προτιμήσουμε την εξουσία που παρεμποδίζει και κάνει θλιβερή τη ζωή απ΄την αποδιοργάνωση που την κάνει αδύνατη.

Θα χτίζουμε δηλαδή συνεχώς πάνω στους ίδιους κανιβαλικούς μηχανισμούς και στα πρότυπα της παλιάς καταπίεσης, ξεχνώντας πως η ιδιοκτησία, αυτή η αστείρευτη πηγή αδικίας και εκμετάλλευσης, πρέπει να εξαφανιστεί αφήνοντας μόνο τα αναγκαία και τα απαραίτητα ως εγγύηση προσωπικής ανεξαρτησίας.

Δεν φτάνει η μοναρχία και η μισθωτή σκλαβιά να αλλάξουν διαχειριστή.

Δεν φτάνει η μόρφωση, η αυτομόρφωση, ή ο επαναστατικός ρομαντισμός μιας βολεμένης εξουσιαστικής αριστεράς, που περιμένει πάλι και πάλι, ξανά και ξανά, να γίνει κυβέρνηση.

Λουζόμαστε λοιπόν σήμερα, όλα αυτά τα δηλητήρια της σοσιαλδημοκρατίας μεσογειακού τύπου, αφού, τοποθετεί στη θέση του ανθρωποβοσκού έναν από μας, χρυσώνοντας το χάπι της αστικής δικτατορίας, κάνοντας ακόμα κι αυτό τον ακραία κινεζικό κρατικό καπιταλισμό να μοιάζει αθώος μπροστά στον ολοκληρωτισμό της δημοκρατίας των ειδικών και των αρίστων.

Τα δέντρα ανάποδα

Tree of life, Nude Art Print Erotic Sexy Collage Woman Girl Naked" Tapestry  by MDAMYANOV | Redbubble

Το μάτι μου ακολουθεί τους δρόμους που χάραξε η ιδιοτροπία του χαρακτήρα μου.

Βλέποντας αυτόν τον χαριτωμένο κόσμο να περιστρέφεται και να κάνει τις τούμπες του θυμάμαι το ρητό του Πυθαγόρα που έλεγε πως ο άνθρωπος είναι ένα δέντρο ανάποδο. Τα υπόλοιπα είναι καθαρά ζήτημα υπομονής.

Η κατασκευή της λογοτεχνικής παγίδας κάνει το μάτι μου κοφτερό και αδυσώπητο. Και χαίρομαι τότε, αυτή τη στιγμή που είναι έξω απ’ το χρόνο, αφήνοντας τη σκουριά της να εξαλείψει ανεπανόρθωτα όλες τις λεπτομέρειες.

Αυτά τα ζαχαροπλαστεία των πειρασμών, αυτά τα δώματα, αυτά τα ανάποδα δέντρα όπου συναντιούνται οι κραιπάλες με την ανία, αυτά τα χείλη που κοιτούν τα ερωτικά φαντάσματα που καταφθάνουν.

Αυτοί οι γρίφοι που λύνω, σαν μελλοθάνατος που έχασε το δρόμο προς τη συντριβή. Ξεστρατίζοντας κάτω απ’ τις φούστες που μυρίζουν ροδάκινο, καμένο ντουί, νεκρανάσταση αμνοεριφίων, κάτουρο και λουλουδάκια του αγρού, ενθύμια όλα του αφρού και της χαύνωσης.

Η μέθη, που έρχεται ν’ ανοίξει διάπλατα στη λαχτάρα τα σαρκώδη χείλη της σπατάλης και της επανάληψης.

Η μέθη που φυγαδεύει κάθε τόσο τη νεότητα στους ποιητικούς εθισμούς της δια βίου ερωτικής πανδημίας.

[Περί του Αγίου Αλήτη] Του Αντώνη Αντωνάκου

Instagram hunks reimagined as ancient Greek ceramic art

Αν έχεις κατακτήσει το ποιητικό παντεσπάνι αρχίζουν έπειτα οι δυσκολίες τροπικού τύπου. Κυνηγητικές οδηγίες και συμβουλές προς ακόλαστους. Αδιάφορες ταυτίσεις, όπως αυτή των κοριτσιών και των αγγείων, όπως αυτή της γυναικείας σάρκας με το ελαφίσιο σφάγιο.

Ποιός διαβάζει άραγε και ποιός βιώνει με κάποιο επαρκές βάθος ανταπόκρισης τις ίδιες του τις ποιητικές εκκρίσεις; Τα ίδια του τα περιττώματα ευαισθησίας που τα σερβίρει στους άλλους γαρνιρισμένα με φιλολογικό καθαρτικό για τη χώνεψη;

Μέσα στο φαύλο κύκλο της αοριστολογίας η ποίηση το γλεντά. Σ’ αυτήν μόνο μπορούμε να δεχτούμε το παράδοξο μέσα στο παράδοξο, όπως οι ρώσικες κούκλες ακολουθούν την κάθοδό τους στο ελάχιστο μέσω της επανάληψης και της ομοιομορφίας.

Εδώ το άυλο που θα γίνουμε και το άυλο που ήμασταν απευθύνεται ευθαρσώς προς την άυλη αιωνιότητα.

Η μίμηση είναι περισσότερο επιβίωση, αφού η νέα πράξη που δημιουργεί δεν είναι ποτέ ίδια μ’ αυτή που μιμείται.

Ποιός έχει το θράσος όμως να έρχεται κάθε τόσο και να δίνει νόημα στον ανοργάνωτο κόσμο; Μα φυσικά ο Άγιος Αλήτης, ο μοναδικός άγιος της αλήθειας που βιώνεται κι όχι της αλήθειας που επιβάλλεται.

Ο Άγιος Αλήτης όμως φτάνει κάποτε στην τρέλα, ευθυγραμμίζοντας την παράνοιά του με τα αιώνια επιτεύγματα των προφητών. Άπλυτος, βρώμικος αλλά περιχαρής, φτάνει να σπάσει την αλυσίδα της επανάληψης, αφού δεν είναι πια ένα πρόσωπο που μιλάει όσο μια συλλογική γλώσσα που πράττει, ένας καταστασιακός εν εξελίξει.

Ο Άγιος Αλήτης δεν θα πάρει βραβείο ποίησης γιατί ξέρει πως η άυλη αιωνιότητα που τον περιμένει δεν έχει τοίχους και κορνίζες και αλαζονεία υποταγής.

Ο Άγιος Αλήτης δεν είναι persona, ένας υποκειμενισμός επί της γλώσσας, της σάρκας ή του πνεύματος, αλλά κάτι εκτεθειμένο στη μεγαλοφυΐα της εξέλιξης, ένας υπέρτατος ακροατής της. 

Ο ινδιάνος μου

Σπάνιες φωτογραφίες των τελευταίων Ινδιάνων - newsproject.gr

για τον Χριστόφορο, πάντα

Είναι οι λέξεις που τις χρησιμοποιούμε σαν καραμέλες. Μας αρέσει να έχουμε κάτι στο στόμα, να το γυρνάμε, να το γλείφουμε. Να απασχολούμε τη γλώσσα και τον ουρανίσκο.

Είναι λέξεις που τις ξεστομίζουμε και την ίδια στιγμή τις φθείρουμε. Ειρήνη. Θάρρος. Πίστη. Υπομονή. Έρωτας, έρωτας και ξανά έρωτας.

Λέξεις σχεδόν νεκρές, ξέπνοες, με μια μεταφυσική εσάνς νεκροζώντανης ουτοπίας.

Η μαγεία που είχαν ετούτες οι λέξεις ψόφησε. Οι θεοί ψόφησαν. Οι διάολοι ψόφησαν. Έφραξαν τις λίμνες και τους ποταμούς. Γέμισαν τις θάλασσες, τις κοιλάδες και τους κάμπους.

Υπάρχει όμως δίπλα μου ένας ινδιάνος, ένας μάγος αθάνατος που γυρνά και τριγυρνά εκεί που δεν τον σπέρνουν. Είναι ο φίλος των παιδιών, ο προστάτης των ορμονών τους και ο φρουρός της μέθης τους.

Είναι ο ινδιάνος που έχει περάσει πολλές φορές από μπροστά μου. Σπάνια θα με πλησιάσει αν δεν βρω το θάρρος να τον πλησιάσω εγώ. Σπάνια θα μου μιλήσει αν δεν βρω το θάρρος να του μιλήσω.

Ακολουθεί πάντα την ίδια τελετουργία. Σηκώνει τα χέρια στον ουρανό, σαν να προσπαθεί να κρατήσει για λίγο τον ήλιο.

Αρχίζει να μιλά με καθαρή φωνή, σαν γαληνευτής θηρίων, σαν αιώνιος φίλος που βρήκε τη χαρά και θέλει να τη μοιραστεί.

Είναι ο άγιός μου, αυτός που δεν φόρεσε ποτέ φωτοστέφανο και δεν πίστεψε ούτε μια στιγμή στους αγίους.

Μου έλεγε πάντα τα ίδια λόγια κι ακόμα αυτά μου λέει, απλώς όσο μεγαλώνω τον ακούω όλο και πιο δυνατά.

Τον πρωτοσυνάντησα όταν ήμουν παιδί στους αγρούς και στα λιοστάσια. Ξαπλώσαμε πάνω στα χορτάρια, δίπλα στα λουλούδια, ακούγοντας τα τζιτζίκια και το λάλημα της κίσσας.

Άνοιξε διάπλατα τα μάτια σου, μου λέει. Πέτα τους φόβους σου. Χέσε τις προσευχές και την άχρηστη πίστη που σου φορτώνουνε. Μην ελπίζεις σε τίποτε που δεν μπορείς να φτιάξεις ο ίδιος με τους συντρόφους σου, τα χέρια και το μυαλό σου. Ένας καινούργιος κόσμος γεννιέται κάθε στιγμή και είναι ο δικός σου.

Από ετούτη τη στιγμή και μετά τίποτε δεν είναι ίδιο. Τα πάντα αλλάζουν, αλαλάζουν, κρώζουν, γεννιούνται γαμιούνται και πεθαίνουν.

Τι είναι η ομορφιά; Τι είναι η μαγεία; Η γνώση πως είσαι ελεύθερος. Και είσαι ελεύθερος. Η γνώση πως η ζωή αρχίζει αυτή την κάθε στιγμή, που συμβαίνουν άπειρες αδιανόητες γέννες, απ’ την πιο τρελή συμφωνική ορχήστρα, που τα υγρά γεννητικά της όργανα αναπαράγουν τη ζωτική πνοή. Αναπαράγουν το υπερπέραν και το επέκεινα. Τον οντολογικό πληθωρισμό, τον συνουσιαζόμενο παράδεισο που έχασε το δρόμο του.

Ο ινδιάνος μου ξέρει ακόμα και το κροτάλισμα του θανάτου. Το έχει ζήσει. Πέρασε πάνω απ’ το θάνατο όπως περνούν οι αναστενάρηδες πάνω απ’ τα αναμμένα κάρβουνα για να πάνε σ’ έναν τόπο όπου δεν ακούγεται ο θόρυβος των χρυσών αλυσίδων που δένουν ιεραρχικά τους ανθρώπους.

Ο ινδιάνος μου, μού έμαθε να μην επιλέξω έναν θάνατο με πίστωση. Έγνοιες και ψευτοέγνοιες. Και τώρα ακόμα μου λέει, κοίτα τους νεκρούς που σφαγιάστηκαν κάτω απ’ το ψυχρό φεγγάρι. Και σήμανε. Σήμανε τη σάλπιγγά σου.  

[Ο,τι θέλει ο λαός] Του Αντώνη Αντωνάκου

Τέχνης Σύμπαν και Φιλολογία: Δημήτρης Δημητριάδης, «Οι Έλληνες που  κυβερνούν τους Έλληνες»

Μια παθητική θρηνωδία έρχεται σαν ιδεολογική ομίχλη πάνω απ’ τις καταστροφές που συσσωρεύει η Ιστορία. Ο ρομαντικός παράλυτος διανοούμενος, αφιονισμένος απ’ το πύον της ακαδημαϊκής χολής, καταδικάζει κάθε λογής βία εκτός απ’ την ολοδικιά του σκληρή και αποτρόπαιη προσταγή του καταδικασμού της.

Οι τάξεις έχουν εξαφανιστεί απ’ το οπτικό του πεδίο κι ένας θρησκευτικός μανιχαϊσμός κυβερνά τις βουλές της υποκριτικής ελευθερομανίας του.

Ο δυισμός ανάμεσα στα μέσα και το σκοπό δεν τον αφήνει να δει την πολεμική μηχανή της δύναμης και της κυριαρχίας που αλωνίζει ακόμα και τα κόκκαλα των σκλάβων για να κερδίσει ακόμα κι απ’ την τέφρα τους.

Ο ρομαντικός παράλυτος διανοούμενος βλέπει τη δουλοπρέπειά του απέναντι στην αστική τάξη ως ροπή προς μια κοινωνική ειρήνη, απαραίτητη για την πρόοδο και την ευημερία, μα κατά βάθος και κατά ύψος είναι μια ομολογία πίστης στη δύναμη της τάξης που τον συντηρεί με τις δάφνες του ελεύθερου εμπορίου.

Είναι αυτός που θα στρέψει με τον μονομερή του ανθρωπισμό ένα μέρος της εργατικής τάξης στο άλλο. Αυτός που ερμηνεύει το έγκλημα του Μένγκελε με ψυχολογικούς όρους. Αυτός που τα βιβλία του τα προορίζει για μανιφέστα μιας μικροαστικής ηθικής του βολέματος και των ίσων αποστάσεων. Μιας συγκαλυμμένης καταδίκης της επαναστατικής βίας που έρχεται σαν ανάχωμα στον πολεμοκάπηλο καπιταλιστικό ορθολογισμό.

Μόνο όταν τελειώσει ανεπανόρθωτα η ανθρώπινη ιστορία θα πάψει να υφίσταται η βία ως γεννήτρια νέων συνθηκών και νέων πεδίων ελευθερίας του ανθρώπου.

Η αληθινή δικαιοσύνη, θέλουμε δεν θέλουμε, είναι αυτή που αποδίδει ο καταπιεσμένος, άναρχα ή οργανωμένα, εκμηδενίζοντας τον αποκλειστικά δομημένο νόμο πάνω στα συμφέροντα της κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Ο κρατικός νόμος που είναι νομικός συμβιβασμός και διαιτησία μεταξύ ταξικών συμφερόντων είναι απλά και μόνο η στιγμή της ανακωχής του κοινωνικού πολέμου. Κι αυτός που αγκαλιάζει τον κρατικό νόμο αγλαΐζοντάς τον σαν τη βρεφοκρατούσα, γελοιοποιείται ανεπανόρθωτα στα μάτια όλων όσων δεν θέλουν να κρύβονται πίσω απ’ το δάχτυλο της ευκολίας ή μη του βιοπορισμού τους.

Επειδή αναβάθμισα τη μισθωτή μου σκλαβιά θα πρέπει να το βουλώσω αλλιώς θα με αναλάβει ο καταδότης του καταδικασμού της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Όλους τους καιρούς ετούτο το αρχετυπικό παραλήρημα των ίσων αποστάσεων απ’ το θύτη και το θύμα, τον εκμεταλλευόμενο και τον εκμεταλλευτή, λάμπει σαν διαμάντι πάνω στο στέμμα του ιδιοκτήτη μας.

Ξανά και ξανά λοιπόν θα πρέπει να τονιστεί πως η ελευθερία βρίσκεται στον ορίζοντα που ανοίγει ο μαρασμός του Κράτους, κάθε κράτους, μαζί και του εργατικού- στην πανανθρώπινη αταξική, α-κρατική κομμουνιστική κοινωνία. Και τούτο είναι βασανιστικό και αποτρόπαιο για τον ρομαντικό αναρχικούλη που βλέπει τον εχθρό και τη βία στα αγόρια και τα κορίτσια που δεν θέλουν αυτή τη σκατοζωή αλλά προσπαθούν με κάθε τρόπο να την αλλάξουν.

Η χειρότερη μορφή βίας, κύριε οργανικέ διανοούμενε της δημιουργικής απάτης, είναι η χρηστομάθεια προς τον πεινασμένο και τον καταπιεσμένο, πως, η ζωή είναι ωραία και πως ακόμα και φτωχός ή μίζερος, εξαθλιωμένος ή βιασμένος πρέπει να την αναγνωρίζεις ως τέτοια, δηλαδή κάτσε και κλώσε τ’ αυγά σου.  

Ω! επανάσταση, πως γλίστρησες απ’ την αγκαλιά του πατερούλη στον καμπινέ του καπιταλιστή;

Stalin's Daughter Dies at 85 - The New York Times

Βλέπω, ακούω, νοιώθω γύρω μου από μικρός το παράλογο χέρι-χέρι με την ηθική που παράγει η αγελάδα της προπαγάνδας.

Η εκπαίδευση πρώτα κι έπειτα η ενημέρωση, που, στην καλύτερη περίπτωση βρίσκονται στα χέρια ανθρώπων που έχουν πολτοποιήσει τη συνείδησή τους, είναι οι δυο μάστιγες της ιδεολογικής μας σύγχυσης και της κοινής μας δυστυχίας.

Και λέω αυτό, γιατί μιαν επίφαση κοινωνικής ειρήνης αλλά και ένα αστικό πνεύμα πολιτικής ορθότητας, που μας επέβαλαν οι δυστυχισμένοι μας δάσκαλοι αλλά και οι τραγικά αμόρφωτοι άρα χειραγωγούμενοι δημοσιογράφοι του αστικού κανόνα, μάς έκανε να ντρεπόμαστε για την πραγματική καταγωγή μας αλλά κυρίως για το ταξικό μας συμφέρον.

Η πιο μαύρη δεξιά με έναν αναρχοκωλοπαιδισμό που φύτρωσε αργά και μεθοδικά στα ιδεολογικά παρτέρια της ρουφιάνας μεσαίας τάξης, μας έκανε να ντρεπόμαστε πολλές φορές για τις απόψεις μας κάνοντάς μας πιο λείους και πιο μαλθακούς, πιο εύκολους και πιο ευνουχιστικά γοητευτικούς.

Θυμάμαι από τη μια πάντα το μένος για τον Στάλιν, δημοσιογράφων, διανοουμένων, συγγραφέων, πολιτικών, ιδιοκτητών σούπερ μάρκετ ή αλυσίδων πολιτισμού, νταβατζήδων της τοπικής ελίτ, εφοπλιστών, βιομηχάνων κι απ’ την άλλη μιαν ηλίθια εμμονική προσωπολατρία που λειτούργησε πιο πολύ ως αντίβαρο στην αντίδραση και την καπηλεία, χωρίς σοβαρό αναλυτικό υπόβαθρο κριτικής και αυτοκριτικής.

Θυμάμαι πάντα επίσης πως μπροστά στη χυδαία εξίσωση του Χίτλερ με τον Στάλιν, την οποία συστηματικά διακονούσαν τέκνα χουντικών και ευυπόληπτων δεξιών αλλά και αριστερών του εσωτερικού και της κυπ, έπεφτε μουγκαμάρα και μαύρη τρομάρα.

Αν έλεγες το αυτονόητο χαρακτηριζόσουν σταλινικός και πετιόσουν στον κάλαθο του διανοητικού περιθωρίου.

Η λέξη σταλινικός ηδονίζει ακόμα τους κυνόδοντες των παλαιοφασιστών αλλά και των τρέντι λιθοξόων της διαδικτυακής καβλοζάλης που μας  κυβερνούν, αλλά και των πλουμιστών παπαγάλων τους, κυρίως φιλελεύθερων κοινωνιολόγων που κοιμούνται δίπλα στη μασέλα του Καστοριάδη και στου μεθοδευμένου αντικομουνισμού τις κοσμικές γλύκες.

Η λέξη σταλινικός είναι αυτή που θα σε ακυρώσει, αυτή που θα κάνει το αυτονόητο να μοιάζει εξόχως παράλογο.

Αν εγώ, μαλακισμένα μου παιδιά, άσπονδοι σκύλοι της κοινής μας μιζέριας, σας πω κατάμουτρα πως τα λίγα που έχω, φάρμακα, φαγητό, ζεστό νερό, βιβλία, δεν μου τα χάρισε ο γιος του Πλεύρη ή ο γιος του Μάλλιου του αρχιβασανιστή ή ο γιος του Πατακού και του Σκαλούμπακα αλλά ο Στάλιν, θα μου φορέσετε στο πέτο εκείνο το άστρο που σε άλλους εποχές θα φορούσατε στους Εβραίους για να μη χάσουν το φωτεινό δρόμο προς τα κρεματόρια.

Αν υπήρξε κάποιος που έβαλε το δυναμίτη στον κώλο του καπιταλιστή φτάνοντας στην καρδιά της Ευρώπης, δίνοντας ίσως τη μεγαλύτερη τρομάρα στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, αυτός ήταν ο πατερούλης μας ο Στάλιν.

Ένας πατερούλης που άλλοι τον αγιοποίησαν κι άλλοι τον κακοποίησαν φαιδρά για να κερδίσουν μισθό βραβείο δόξα αποδοχή.

Άλλος τον είδε τυφλά ως μπαμπά του, γυαλίζοντάς του τα μουστάκια όπως γυαλίζει ο Τίτος Πατρίκιος τα πόμολα της ακαδημίας Αθηνών κι άλλος ως τύραννο που κάθε πρωί κολάτσιζε τα βρέφη των τσιφλικάδων της ρωσικής στέπας.

Κανείς δεν μπορεί να διακρίνει όμως εύκολα πίσω απ’ το δάχτυλο τού ενημερωτή της κοινής γνώμης-δηλαδή της κοινής μας αφασίας-το κωλοδάχτυλο του Κασιδιάρη που περιμένει στωικά πάλι την ώρα του, πριν βυθιστεί στον μελιστάλακτο δημοκρατικό μας πρωκτό. Τον αντισταλινικό και τον ελευθεριακό, βεβαίως βεβαίως.

Δύσκολα μπορεί κάποιος από μας-τα παιδιά του δημοκρατικού τόξου και της νατοϊκής ομπρέλας-να διαβάσει την ιστορία σωστά-με τα ταξικά γυαλιά του δικού του συμφέροντος δηλαδή -βλέποντας, πως, τα χιλιάδες χρόνια δουλείας και περιφρόνησης της ανθρώπινης ύπαρξης αργά ή γρήγορα θα δημιουργούσαν μιαν επαναστατική ορμή που θα ξήλωνε αρχιεπισκόπους, βασιλείς και τσάρους, θάβοντάς τους για πάντα στα πιο σκοτεινά πηγάδια της γης, ξέροντας όμως κατά βάθος, πως ετούτη η Λερναία Ύδρα του κακού ήθελε έναν αδίστακτο νεκροθάφτη, προσηλωμένο στο σκοπό τόσο όσο ο τράγος στο ιερό κατσάβραχο.

Ο Σκαλούμπακας ζει

Ο Λιγνάδης έκανε το Εθνικό Θέατρο, Εθνικό του Θέατρο

Η Μακρόνησος υπήρξε ένα αναμορφωτήριο συνειδήσεων, που έπρεπε να δικαιώσει το σκοπό για τον οποίο υπήρχε.

Η σφαγή της Μακρονήσου το δίσεκτο έτος 1948, πρώτη μέρα της Άνοιξης, σηματοδότησε τους δύο κόσμους που συγκρούονταν τότε στην Ελλάδα. Τον κόσμο των αγωνιστών που βρεθήκανε στα χέρια του χασάπη και τον κόσμο των μαυραγοριτών και των νοικοκυραίων που δεν κατάλαβαν τίποτε.

O αστικός πολιτικός κόσμος και η πνευματική αστική διανόηση της εποχής βάφτισαν τη Μακρόνησο «Εθνική κολυμβήθρα» και «σύγχρονο Παρθενώνα».

Η Μακρόνησος όντως υπήρξε Παρθενώνας, ένας Παρθενώνας ντροπής και καταισχύνης. Ένας Παρθενώνας φτιαγμένος από δοσίλογους και καθάρματα, ένα θυσιαστήριο της ένοχης αστικής τάξης που 70 χρόνια μετά κρύβει τα εγκλήματά της καταδικάζοντας τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Το γεγονός της σφαγής 350 άοπλων ανθρώπων, το επίσημο κράτος μέχρι σήμερα το έχει κρυμμένο στο γνωστό ντουλάπι.

Η μαρτυρία του Μίμη Βρονταμίτη «…Έζησα όλα τα δραματικά γεγονότα της Μακρονήσου το 1948. Ο στρατός μας με είχε επιταγμένο με το καΐκι μου «Αγιος Νικόλαος», επί μισθώ, οκτώ χιλιάδες δραχμές το μήνα. Κουβαλούσα από το Λαύριο πέρα στη Μακρόνησο φαντάρους, πολιτικούς υπόδικους, νερό σε βαρέλια και άλλα. Στο φοβερό τουφεκίδι του Μάρτη 1948 ο Σκαλούμπακας μου κόλλησε το πιστόλι στο κεφάλι και με απειλές με διέταξε να κουβαλάω σκοτωμένους φαντάρους πέρα μακριά στον Κάβο Ντόρο, στο ξερόνησο Σαν Τζιόρτζιο. Στο Γ’ Τάγμα φόρτωνα τους νεκρούς φαντάρους, που τους εξέταζε ο γιατρός Μαλάμης, κι έγραφε στο πιστοποιητικό θανάτου, τη λέξη «νεκρός». Ητανε δίπλα στο γιατρό Μαλάμη κι άλλοι δύο γιατροί. Τους σκοτωμένους φαντάρους τους τακτοποιούσανε στριμωχτά στο αμπάρι οι Αλφαμίτες Χούμης και Δημήτρης Λαγός. Σ’ ένα μόνο δρομολόγιο φορτώσαμε 185 νεκρούς φαντάρους. Λέω στον Σκαλούμπακα: «Το καΐκι δε σηκώνει τόσο πράμα, είναι πολύ το πράμα, θα μπατάρει το καΐκι». Αυτός κουβέντα δεν έπαιρνε, με το πιστόλι με διέταξε. Τι να ‘κανα; Το πιστόλι σε παγώνει…Ανοιγόμασταν τη νύχτα στον Κάβο Ντόρο. Εκεί στο Σαν Τζιόρτζιο περίμενε καράβι πολεμικό. Οι ναύτες παίρνανε τους σκοτωμένους φαντάρους και τους χώνανε μέσα σε συρμάτινα δίχτυα με βαρίδια και τους φουντάρανε στο βυθό της θάλασσας. Αυτό ξανάγινε. Όλοι ήταν 350 κοντά, τους μέτραγα έναν – έναν και ήταν 350 φαντάροι νεκροί. Αυτή ήταν η πιο τραγική περιπέτεια που έζησα στη ζωή μου…»

Εδώ γαμούν αρσενικούς κι εσύ γυρεύεις νύφη

Τι συνδέει τον Δημήτρη Λιγνάδη με τον Μπαμπινιώτη | NEWS2U

Το Αρσάκειο υπήρξε ένα μεταβιομηχανικό ίδρυμα εκπαίδευσης στελεχών του κράτους και της κρατικής μηχανής(άλλο το κράτος, άλλο η κρατική μηχανή).

Το σχολείο σύμβολο, το εκπαιδευτήριο κόσμημα, το παλατάκι της γνώσης μιας τάξης που προσπαθούσε να ξύσει από πάνω της εγκλήματα και εγκλήματα, μαυραγορίτες και μαυραγορίτες. Θέατρο, γλώσσες, ταξίδια, κοσμοπολιτισμός.

Η ελληνική παιδεία των δυο πόλων. Απ’ τη μια το Μπάκιγχαμ κι απ’ την άλλη η παράγκα του καραγκιόζη. Και τα δυο σχολεία. Το ένα ιδιωτικό με ότι σημαίνει αυτό και το άλλο δημόσιο και καταϊδρωμένο, πολλές φορές αποθήκη ή πάρκινγκ ανθρώπινων υπάρξεων που οι γόνοι τους έτυχε να γεννηθούν στις λάσπες που έγιναν τσιμέντο, δουλεύοντας σαν χαρούμενοι σκλάβοι στις φάμπρικες που έστηναν με κρατικά πάντα δάνεια οι πατεράδες των παιδιών που πήγαιναν στα φιλελεύθερα κολέγια και στα καθεστωτικά Αρσάκεια.

Ο νεωτερικός τόνος που άρχισε να δίνει στον καπιταλισμό η μεταψυχροπολεμική κατάσταση, έκανε τα Αρσάκεια σχολεία εταιρία και μάλιστα εταιρία φιλεκπαιδευτική, προθέτοντας αυτό το φιλελέ πρόθεμα στην ταμπέλα, θέλοντας έτσι κι αλλιώς να δείξει και να καταδείξει πως διαφέρει απ’ τα υπόλοιπα σχολεία της δημόσιας πλέμπας που, θεωρώντας τα και αντιμετωπίζοντάς τα ως βουστάσια άρχισε με πολιορκητικούς κριούς τα ιδρύματα και τα παιδαγωγικά ινστιτούτα να τα ελέγχει και να τα κατευθύνει με αριστοτεχνική μαεστρία.

Το ποια μαθήματα θα διδαχθούν, το ποια βιβλία θα γραφούν, το ποιοι θα τα γράψουν, αν θα φοράμε στολές ή αν θα κάνουμε προσευχή, άρχισαν να καθορίζονται από στελέχη που ξεπήδησαν μέσα απ’ αυτό το σπουδαίο εργοστάσιο κατασκευής και ελέγχου των υπηκόων.

Απ’ τις απαρχές του νέου ελληνικού κράτους η δομή της εκπαίδευσης στηρίχτηκε στον ευρωπαϊκό λογιοτατισμό και στην φθονερή μοναρχία που λειτουργούσε σαν αριστοκρατικός τοποτηρητής των ξένων συμφερόντων, περιφέροντας μιαν εικόνα γκλαμουριάς και μεγαλείου πίσω απ’ τις φυλακές τα ξερονήσια και τις εκτελέσεις.

Οι οργανωμένοι διανοούμενοι, τουτέστιν οι πουτάνες πολυτελείας της ακαδημίας, που, ο έξυπνος αστός τεχνοκράτης τους έχει βάλει στο βρακί μας ως μέντορες είναι σήμερα οι σοφοί που δουλεύουν υπερωρίες στα γραφεία της εξουσίας. Μα τα γραφεία της εξουσίας έχουν και φαρδιά μεγάλα κρεβάτια.

Βεβαίως απ’ τα βυζαντινά εγκλήματα και τις ιερές αιμομιξίες φτάσαμε στις σεμνοκαβλωμένες θεούσες και την άθενς βόιζ. Στο Λιγνάδη και στην Μενδώνη. Στον Μπαμπινιώτη και στον Τσιόδρα. Στις εκκλησιαστικές μικιό που ταξινομούν το ανθρώπινο κρέας ανάλογα με τη ζήτηση.

Όμως εκεί που υπάρχει εξουσία, δηλαδή διαχείριση του πλούτου υπάρχει μιαν άλλη ανθρώπινη φύση και μιαν άλλη ανθρώπινη κατάσταση.

Η μέθη που σου προκαλεί το να μπορείς να γαμείς με τα λεφτά σου δεν έχει κανένα όριο. Και ο πονηρός κύριος Μπαμπινιώτης που διαχειρίζεται όλο αυτό το νταβατζιλίκι του αρχοντοχωριάτη εφοπλιστή και της κουστωδίας του, ξέρει πως κάτω απ’ τα περσικά γνήσια χαλιά βρίσκονται βιασμένοι, καταγαμημένοι και δολοφονημένοι.

Λίγο πολύ όμως ετούτα είναι γνωστά όχι γιατί τα αποκαλύπτει η έντρομη αστική δημοσιογραφία αλλά γιατί φαίνονται κι όποιος θέλει να τα δει τα βλέπει.

Ξέρουμε πως, όλα μεταφράζονται σε επενδύσεις και κέρδη. Ξέρουμε πως, αυτή η νέα κατάσταση δεν είναι παρά η νεοχούντα που φέρνουν οι μητσοτάκηδες, οι ευλογημένοι του θείου Σαμ, με μιαν αστυνομία που λειτουργεί ως στρατός κατοχής, με μιαν αντιπολίτευση στρατευμένη στα ίδια συμφέροντα, τη διασφάλιση δηλαδή των όρων μιζέριας του προλεταριάτου και την εγγύηση του θανάτου της μεσαίας τάξης που ξέφυγε, κι απ’ τις άκρες της κανονικής κατανομής άρχισε να σκαρφαλώνει στο μεγάλο βυζί της υπεραξίας.

Ο σοφός παππούς όλων μας διαλάλησε πως, Εν το παν. Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το λαμπρό παίγνιο, λόγιοι και λόγιες του καιρού μας, ελεύθεροι άνθρωποι που αυτοδιαφημίζονται ως τέτοιοι, μέντορες και σοφοί δάσκαλοι δημιουργικής γραφής-με το αζημίωτο, 300 ευρώ το κεφάλι-ξεπλένουν το σύστημα και τους μηχανισμούς του καταδικάζοντας τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Εδώ δεν εξαγοράζεται κάποιος με χρήμα κρατικό ή μη χρήμα, αλλά με άλλους πιο επιδραστικούς μηχανισμούς.

Απ’ το νομικό Θανάση Πλεύρη-ποιός μας επέβαλε άραγε αυτό το σίχαμα και τον μπαμπά του που κοιμάται αγκαλιά με τον Φύρερ!-μέχρι το διανοούμενο Θανάση Τριαρίδη, μυρίζει σίγουρα καμένο ανθρώπινο κρέας αν όχι καμένο ντουί μέσα στο δώμα της ανθρώπινης λογικής.

Ονόματα που παίζουν ρόλους και ρόλοι που ψάχνουν ονόματα για να ζωντανέψουν.

Ένα κράτος που θα ήθελε να εκτελέσει πολλούς από μας, όχι γιατί είμαστε βίαιοι και γιατί έχουμε όπλα-σιχαινόμαστε και τα όπλα και τους στρατούς-αλλά γιατί ελευθερία και δημοκρατία για μας σημαίνει αποκλειστικά και μόνο κοινοκτημοσύνη και όχι εκμετάλλευση άγρια χυδαία δολοφονική.

Όταν ταυτίζει ο διανοούμενος Τριαρίδης το θύμα με τον θύτη, τον θύτη που τον ξέρουμε καλά, απέξω κι ανακατωτά, έχει περάσει ήδη στη μεγάλη σφαίρα των υμνητών της αιώνιας σφαγής που καταδικάζει.

Είναι ο ίδιος, η συγκολλητική ουσία της καταστολής, αυτής της καταστολής που μας έρχεται απ’ τους χουντικούς διανοούμενους που κρατούσαν ίσες αποστάσεις απ’ το βασανιστή και τον βασανιζόμενο. Απ’ τον Μάλλιο και τον Παναγούλη. Απ’ τον Γουέλς και τις εκατόμβες νεκρών.

Είναι ο ίδιος, η συγκολλητική ουσία της καταστολής, αφού τον απεργό πείνας τον έχεις βαφτίσει χασάπη και τον περιφέρει ήδη σαν πτώμα μέσα στην ιδεολογική χαβούζα που ονομάζει δημοκρατία, λέγοντας και ξαναλέγοντας την πιο μεγάλη μπούρδα με χορηγό την αμερικάνικη πρεσβεία, πως, η δημοκρατία δεν είναι εκδικητική και ως εκ τούτου πρέπει να παρέμβει, όχι μόνον για κάποιον ανθρωπιστικό λόγο αλλά για να μην καεί δήθεν η Αθήνα.

Στην ουρά του Μπαμπινιώτη και της Αρσακειάδος κυρίας Μενδώνη βρίσκεται όλος αυτός ο συρφετός του νεοδοσιλογισμού που κρατάει ίσες αποστάσεις.

Απ’το protagon.gr μέχρι την άθενς βόιζ και την Καθημερινή.

Ετούτη η ηθική στάση, το να ξεπλένεις δηλαδή μ’ αυτό τον τρόπο τα βαριά εγκλήματα της κρατικής εξουσίας, αλλά κυρίως να ενισχύεις τη βουλισιαρχία του καπιταλιστή με αγνόλογα και χίπικες γλύκες, θαρρείς φυτρωμένα στις γλάστρες της κοινής μας μιζέριας, οδηγεί σίγουρα σε ένα μέλλον λαμπρό, όπου η μαμή της ιστορίας θα πάρει πάλι τη θέση της μπροστά στο μεγάλο μαδημένο μουνί της ανθρώπινης ταλαιπωρίας.

SALO Ή Τα κατά εξουσίας πάθη

Απίστευτο τρικ: Έκοψαν την Κονιόρδου από τη φωτογραφία με Λιγνάδη, στην  «Αυγή»! | ΕΛΛΑΔΑ | iefimerida.gr

Ο πατερούλης των δεξιών Αδόλφος Χίτλερ έλεγε πως η νεολαία δεν έχει ανάγκη από ιερά δάση αλλά από στάδια. Τα στάδια είναι η σκάφη που πλάθεται η συνείδηση της μάζας.

Απ’ τα ιδρωμένα βρακιά των αποδυτηρίων μέχρι τις παρελάσεις οι φασίστες ξέρουν πως, μέσα στα στάδια φτερουγίζει η κοινή νεύρωση της δύναμης που γίνεται ρατσισμός, άρα αφανισμός του διαφορετικού.

Στα στάδια μάντρωνε τη γερμανική σύφιλη του τρίτου ράιχ κι από κει ξεκινούσε κάθε φορά ο γερμανικός πατριωτισμός για να φτιάξει σαπούνια και οικοδομικά υλικά με το κρέας και τα κόκαλα της ανθρώπινης σάρκας.

Στα στάδια μακριά απ’ τα ιερά δάση σταυρωνόταν ο Διόνυσος και καταγγέλλονταν η λατρεία του ως μη αρία απ’ τους στρατηγούς που γεννήθηκαν απ’ το αυγό του μεγαλοϊδεατισμού που έφερναν τα απόνερα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος.

Μια αρχαιολατρία που βρικολάκιασε στα πανεπιστήμια και στα ερευνητικά κέντρα, σπρώχνοντας στο έγκλημα κάθε φιλήσυχο γερμανό που καβάλαγε το ασέλωτο άλογο της εκστρατείας προς την κόλαση.

Όλοι οι μεγάλοι φασίστες της ιστορίας μιλάνε για μεγάλη πατρίδα η οποία για να είναι μεγάλη πρέπει να διαθέτει κτηνώδη δύναμη. Η κτηνωδία της δύναμης καθρεφτίζεται στα πρόσωπα της εξουσίας.

Ακόμα και τα πιο ατάλαντα πολιτικά γιουσουφάκια, αυτά που ξεπετάχτηκαν απ’ το παχύ έντερο του κομματικού σωλήνα που γονιμοποίησε ο οικονομικός ολοκληρωτισμός των καπιταλιστικών συμφερόντων, λειτουργούν ως μικροί φυρερίσκοι με απόλυτη ψυχρότητα και χειρουργική ρώμη.

Ξέρουν πως οι οπαδοί και οι πελάτες τους συγκινούνται από κάθε νεκραναστημένο σκιάχτρο κάνοντας τα μυθεύματα παθολογικά πολιτικά πάθη.

Η πατρίδα η θρησκεία και η οικογένεια αποτελούν την βασική τριαδική παρτούζα του ολοκληρωτισμού, δηλαδή του μαντρώματος.

Αν οι γερμανοί μαντρωθήκαν μ’ ένα και μόνο σφύριγμα γύρω απ’ τον τσοπάνη τους, σφάζοντας πρώτα τα δικά τους αδέρφια που κάνανε αντίσταση, οι υπόλοιποι ευρωπαίοι σφήνωσαν τη συνείδησή τους μέσα στις αυτοκρατορικές μίτρες, τα παπικά διατάγματα και τους κατρουλιάρηδες πατριάρχες.

Οι εξουσίες των αστικών δημοκρατιών δεν είναι πια οι ξεπεσμένοι αριστοκράτες αλλά η οργανωμένη λατρεία της δύναμης και της αριστείας.

Κανείς δεν μπορεί να πάρει χαμπάρι πως η ουρά ετούτης της συνθήκης που ορίζει η δύναμη και η αριστεία είναι η ιερά παιδεραστία.

Ο ξεκολιασμός στον αρχαίο κόσμο ήταν απότοκο της δύναμης, ήταν η υπογραφή της εξουσίας στον άτριχο παρθενικό κώλο των νέων ανθών και καμιά παιδαγωγική μέθοδος δεν υπήρχε πίσω απ’ τον θεσμικό βιασμό των αρχαιοελλήνων.

Δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε, εξουσία που δεν ήταν παιδεραστική.

Ακόμα κι αυτοί οι “ηθικοί” άντρες της εξουσίας, που δεν βάζουν την ψωλή τους με τη βία μέσα στα άγουρα αιδοία των αγοριών και των κοριτσιών και το παίζουν τιμητές και δικαστές, ξέρουν πως η θεσμοθετημένη εκμετάλλευση που προστατεύει τον δυνατό είναι η μαμή κάθε βίας ανθρώπου προς άνθρωπο.

Και ξέρουν και φοβούνται πως, αν οι υποτελείς επιστρέψουν στον χαμένο τους παράδεισο, δηλαδή στη φύση και στην ελευθερία, μακριά απ’ τον οχετό της άμορφης κοινωνικής μάζας τότε θα χάσουν και την εξουσία και τον ύπνο τους.

Σαρξ μία

Αποτέλεσμα εικόνας για free art kolaz erotica

Η γιορτή της επιστροφής στο να είμαστε ένα ή στο να γινόμαστε ένα ανάγεται στην αντίφαση τού να είμαστε μετέωροι. Αν δεν αποδεχτείς το μετεωρισμό έχεις ολοκληρωτικά απωθήσει τον έρωτα. Μπορεί να γράφεις ποιήματα γι’ αυτόν και να μυρίζεις το γλυκό του αίμα στα ρουθούνια των πιο ντελικάτων εραστών, μπορεί να τον νιώθεις σαν ένα πέπλο ρομαντισμού πάνω στις χίλιες νύχτες μοναξιάς που σου προκαλούν ανατριχίλα. Χτες, σήμερα, αύριο. Πάλι ο χρόνος ανακατεύει την τράπουλα. Πάλι ο χρόνος μοιράζει το τυχαίο που μας αναλογεί. Μετέωροι σκλάβοι του χρόνου και του έρωτα, κοιτάζουμε τη ζωή δολωμένοι απ’ το ίδιο αγκίστρι. Περάσαμε απ’ τη Ρώμη και την Αθήνα, δουλέψαμε χρησιμοποιώντας τη γλώσσα των κατακτητών, αφού, όταν τέλειωνε η εξερεύνηση άρχιζε ο όλεθρος και η αρπαγή. Έχουμε μέσα μας το αίμα εκείνων που πέθαναν για την πίστη τους, παίρνοντας την ηθική στα σοβαρά, μη αφήνοντας τίποτε αθυσίαστο μπροστά στα τριχωτά παπαδίστικα πόδια της. Ακόμα και αυτό, το να γίνουμε ένα και να σμίξουμε σαν ένα, το κάναμε συμβόλαιο νομικό, δεμένο απ’ το αγκωνάρι μιας ασφάλειας και μιας προστασίας που μας θέλει δια βίου νεκρούς και μετά θάνατον νεκραναστημένους. Όμως μια δύναμη δική μας, εσωτερική και απροσπέλαστη, δεν μας επιτρέπει να παραμείνουμε στο παλιό και σάπιο χώμα, ριψοκινδυνεύουμε λοιπόν την αναχώρηση, βάζουμε τους εαυτούς μας στο παιχνίδι, ο κόσμος παραμένει ανεξερεύνητος και άγνωστος, μυθικός και μυστηριώδεις, εκείνο το μεγάλο κάλεσμα της φύσης, εκείνος ο ανεκπλήρωτος πόθος της αιώνιας επιστροφής, δείχνοντάς μας πως αξίζει να χαθούμε παρά να καταντήσουμε ανάπηροι και φαρμακεροί.       

Ηδονές και μάχες

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz king erotica

Είναι μέσα μου ο Διόνυσος κι ο Εσταυρωμένος και πλακώνονται στις μπουνιές. Ο ένας καταβροχθίζει τον άλλον. Δεν υπάρχει καμία ηθική στους καυγάδες που διεξάγονται εντός μου. Η αισχρότητα δεν είναι υποταγμένη σε κανένα σκοπό. Και πάλι η τύχη μοιάζει να κυριαρχεί. Η τύχη θα παίξει πάλι το ρόλο της στην αταξία των μέσα πολέμων, η τύχη συντονισμένη με τη ζωτική ορμή του ζώου που καταπιέστηκε, θα ανθίσει κάτω απ’ τα ρουθούνια της αρετής. Η τύχη θα ζευγαρώσει τον αισθησιασμό με το έγκλημα, τη γιορτή με το πένθος και τη θυσία με το όργιο. Η τύχη θα με κάνει συμπαθή παρακμία και θα με καταγράψει στις λογιστικές φυλλάδες του συμπαντικού γίγνεσθαι, πέρα απ’ το καλό και το κακό. Πέρα απ’ τα ανθρώπινα όρια στα οποία είμαστε εγγεγραμμένοι απ’ την πρώτη στιγμή που θα μας τυφλώσει το πρώτο φως. Η τύχη είναι αυτή που με κάνει να αφηνιάζω, κάθε φορά που, μη μπορώντας να αποδεχτώ το πεπρωμένο που με υποχρεώνει να ζω σαν υπαλληλάκος, αποκτώ εκείνο το ανεξιχνίαστο βάθος ενός υβριδικού είδους που ονομάζεται καλλιτέχνης.

Κατά του δαίμονα εαυτού

Αποτέλεσμα εικόνας για art collage rusian erotica art

Η τύχη μάς εμπνέει αυτό τον ευσεβή τρόμο όταν τα ζάρια κατρακυλούν έξω απ’ τον κόσμο. Όταν η μαγεία του παιχνιδιού φτάνει πιο γρήγορα στο κακό. Και το αίσθημα γίνεται αγωνιώδες, καταλήγοντας στα πιο μεταφυσικά μισοσκόταδα. Όμως, οι στρατηλάτες που αποφασίσαμε να γίνουμε ή οι στρατηλάτες που αναγκαστήκαμε να γίνουμε, θα εξαντλήσουν μέχρι τέλους το κατακάθι όλων των καταραμένων δυνατοτήτων της τύχης. Ανάποδα απ’ τη λογική που υπολογίζει το καθαρό μας συμφέρον, όντας η ίδια εχθρική προς την επιθυμία υπέρβασης των ορίων, η τύχη μας βγάζει τη γλώσσα, μας κάνει συμπαίκτες στην κοροϊδία. Η τύχη θα τρέξει να σκαρφαλώσει γρήγορα στην κορυφή ακόμα κι αν είναι μεταμφιεσμένη σε δυστυχία. Όμως η κορυφή αυτή είναι πάντα η κορυφή που ορίζει η επιθυμία. Κι αν υπάρχει κάτι, όταν κατακτάς αυτή την κορυφή, που σε κρατά μακριά απ’ το βίτσιο και το έγκλημα, αυτό είναι ο πόνος. Ο βαθύς πόνος μάς γλιτώνει πάντα απ’ την αγριότητα της τύχης και τους κανόνες του παιχνιδιού. Κι όσοι μάς προστάζουν πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα να κερδίσουμε τον έλεγχο του εαυτού μας, μας ωθούν σε μια περίεργη αρρώστια. Δεν μπορούμε πια να εμπιστευτούμε κανένα ένστιχτο ή ελεύθερο πέταγμα. Αγρυπνούμε εναντίον του εαυτού μας οπλισμένοι, πάντα με διαπεραστικά και δύσπιστα μάτια, αιώνιοι φύλακες του κάστρου στο οποίο έχουμε κλείσει τον εαυτό μας. Όμως είμαστε παίχτες των ζαριών και της τύχης. Μάθαμε να παίζουμε και να κοροϊδεύουμε όπως παίζει και κοροϊδεύει κανείς. Μήπως όμως δεν κοιμόμαστε σ’ ένα μεγάλο κρεβάτι για ύπνο και για έρωτα; Μήπως όμως δεν καθόμαστε σ’ ένα μεγάλο τραπέζι για παιχνίδι και κοροϊδία;

Street work Ή περί άσπρης μέρας

Αποτέλεσμα εικόνας για αστεγοι κρυο

Το σύστημα διατηρεί με το σουγιά στο στόμα, τη συνθήκη τού να υπάρχουν άστεγοι και να πολλαπλασιάζονται με εκθετικό μέτρο. Η παραγωγή αστέγων και φτωχών, εξαθλιωμένων και νηστικών, είναι η βαριά βιομηχανία της καπιταλιστικής ηθικής. Όπως οι παιδεραστές καταδικάζουν πρώτοι την παιδεραστία έτσι και οι φιλελεύθεροι καμποτίνοι καταδικάζουν πρώτοι την αστεγία και τη φτώχεια. Όπως οι αντιερωτικοί αγαπούληδες της κοινωνικά δικτυωμένης γλίτσας επικυρώνουν τον έρωτά τους με την απόδειξη της ταμειακής μηχανής, που θέλει τον ξενέρωτο Βαλεντίνο Άγιο, δηλαδή ευνουχισμένο, έτσι και η βολεμένη αγέλη θέλει τους άστεγους προστατευμένους απ’ το κρύο, ίσα- ίσα για μα μην χάσει τον ύπνο της απ’ τον τρόμο, μπροστά στη θέα των παγωμένων πτωμάτων, έξω απ’ την μαγική της αυλή.    

Ω! Λιβιδώ

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz king erotica

Η λίμπιντο δεν χρειάζεται καμιά μεσολάβηση ή εξιδανίκευση, καμιά ψυχική διεργασία, κανέναν μετασχηματισμό, για να επενδύσει τις παραγωγικές δυνάμεις και τις σχέσεις παραγωγής, αφού, το κοινωνικό πεδίο διατρέχεται άμεσα από την επιθυμία, που είναι το ιστορικά καθορισμένο προϊόν του. Ο αιχμηρός οιδιπόδειος μύθος, περνώντας μέσα απ’ τις εμπορικές υποθέσεις της αγοράς, γίνεται το ψυχαναλυτικό αυτό τέχνασμα που παγιδεύει το υποκείμενο μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, κάνοντας  τη σεξουαλικότητα ένα βρώμικο ανομολόγητο μυστικό, αφαιρώντας κάθε επαναστατική ισχύ απ’ το ασυνείδητο. Η επιθυμία γίνεται μέσα στον καπιταλισμό το ανορθολογικό στοιχείο κάθε ορθολογικότητας που καταστέλλεται διαρκώς διότι απειλεί να τον τινάξει στον αέρα. Το μόνο που υπάρχει γύρω μας είναι επιθυμίες και κοινωνίες, τίποτε άλλο. Ακόμη και οι πλέον καταπιεστικές, οι πλέον θανατηφόρες μορφές της κοινωνικής αναπαραγωγής παράγονται από την επιθυμία. Γι’ αυτό και το βασικό πρόβλημα της πολιτικής φιλοσοφίας παραμένει πάντα εκείνο που κατάφερε να θέσει ο Σπινόζα: «Γιατί οι άνθρωποι αγωνίζονται για τη σκλαβιά τους, σαν να επρόκειτο για τη σωτηρία τους;» Πώς φτάνει κανείς στο σημείο να φωνάζει: ακόμη περισσότερους φόρους! Ακόμη περισσότερη επιτήρηση. Λιγότερο ψωμί!»

Επιθυμώ, άρα υπάρχω

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz king erotica

Καμία ύπαρξη δεν μπορεί να είναι συγχρόνως αυτόνομη και βιώσιμη. Κι όταν ο σοφός, σού δείχνει με το δάχτυλο το φεγγάρι, λέγοντάς σου πως όποιος δεν είναι αετός δεν πρέπει να φωλιάζει πάνω από αβύσσους, εσύ διατηρείς την αδυναμία του παιδιού, κοιτάς το δάχτυλο κι όχι το φεγγάρι. Ρωτάς και ξαναρωτάς, διψάς και ξαναδιψάς. Βάζεις το χέρι μέσα στο βρακί σου και τα δάχτυλά σου μέσα στις τρύπες σου, σκέφτεσαι, ονειρεύεσαι, φαντασιώνεσαι. Δεν ψάχνεις ούτε τη γνώση, ούτε την αλήθεια. Η γνώση και η αλήθεια είναι απλώς τα κίνητρα που κάνουν την επιθυμία να διερωτάται. Τα κίνητρα που αποδίδουν μια σπάνια ποιότητα στην επιθυμία. Κι αν ο δάσκαλος δεν αφήσει μυστικά περάσματα, αν δεν μάθει στον μαθητή του να τον απαρνιέται, αφήνει πίσω του ένα είδωλο μόνο από γύψο, παραφουσκωμένο απ’ τους μάταιους χορούς της διάνοιας που ξεπέφτει στην πιο αντιδραστική μεταφυσική όταν δεν συνομιλεί με το μέλλον. Αν δεν σηκώσεις χέρι στο στέμμα του βασιλιά κινδυνεύεις να μείνεις αγέννητος για πάντα.   

Ο θάνατος ανήκει σε όλους

Αποτέλεσμα εικόνας για kolaz art erotica

Ο θάνατος ανήκει σε όλους. Ο θάνατος ορίζει μια κοινοκτημοσύνη συμπαντικού μεγαλείου, έναν φαύλο κύκλο μεταξύ της ανυπαρξίας και του όντος. Οι ποιητές ξέρουν πως είναι το μόνο γρανάζι που δεν φθείρετε και το λαδώνουν με κραυγές χαράς και αγωνίας. Το συντηρούν με λέξεις και αφιονισμένους ερωτισμούς, με την τραγική χαζομάρα του Βάκχου που τρύπωσε σε μια κόγχη, για να γράφει ξανά και ξανά, αναπολώντας την πρωταρχική εικόνα, το χάδι της αναιμικής αγίας που μας έβγαλε απ’ την κοιλιά της. Εραστές και παιδιά της, αρσενικά και θηλυκά, κληρονόμοι όλοι, των αναγκών της αγέλης, που κάθε τόσο ζητά τον πατέρα και την αρχή. Τον πρώτο πατέρα και την πρώτη αρχή. Και φτιάχνει πάντα τους θεούς του δασκάλους της ζητιανιάς και προφήτες τού αυτονόητου, με τόση σάρκα και τόσο αίμα ώστε να φτάσει για όλους αυτό το σπουδαίο γεύμα της θεοφαγίας. Φτιάχνουμε τους θεούς για να μπορούμε να τους καταβροχθίζουμε. Τους δίνουμε εξουσία και μετά τους βλαστημάμε. Ο θεός μέσα στη νύχτα της σταύρωσης και στο πέρασμα των αιώνων θα είναι πάντα ένα κομμάτι ματωμένο κρέας και σαν το υγρό ιερό και ρυπαρό μουνί μιας γυναίκας θα δείχνει την άβυσσο αλλά και την άρνηση της αβύσσου. θα δείχνει το θάνατο αλλά και την άρνηση του θανάτου. Θα δείχνει, εκείνο το τελευταίο σκαλί της μεγάλης νύχτας που θα συντρίψει το μετέωρο βήμα της ύπαρξής μας, μες στον παροξυσμό της ανεκπλήρωτης επιθυμίας.     

Ηθικόν ακμαιότατον

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz erotica

Τρέφομαι απ’ τον επίγειο έρωτα, τρέφομαι απ’ την ασέβεια αυτή που ανοίγει μια βαθιά πληγή στη συνείδηση που φλέγεται, τρέφομαι απ’ τις εικόνες αλλά όχι απ’ τη σκιά της θεϊκής όχλησης. Ο θεός νεκρανασταίνεται γύρω μου και γίνεται η άπειρη κοροϊδία. Βαριέμαι σημαίνει βαριέμαι να πιστέψω σε κάτι, να γίνω κάτι ή να είμαι κάποιος. Μέσα σ’ αυτόν τον ίλιγγο της ειρωνείας των πραγμάτων που τυχαία βρέθηκα δίπλα τους, μέσα σ’ αυτόν τον επαχθή κόσμο, υπάρχει μια μέθη, μια φυσική μαστούρα του εαυτού όταν αυτός γελά με τον εαυτό του. Η χαζομάρα, η ηδονή, η ορμή, το πάθος δεν χρειάζονται κόλλυβα και τελετές. Η φιλοσοφία με την απροσδιοριστία της μας άφησε μόνο ένα βλάσφημο γέλιο. Το σύμπαν είναι ταπεινό γιατί δεν παίρνει αποφάσεις. Το γέλιο μου είναι η αθωότητά μου, το ξεγλίστρημα κάθε φορά της συνείδησης στη φυγή. Καμιά ηθική εξασφάλιση δεν μπορεί να φιμώσει το δαίμονα του γέλιου. Ακόμα και οι ψευδαισθήσεις πολυτελείας ακόμα και τα πιο χιονισμένα και δύσβατα βουνά, ακόμα και η κτηνώδης θέληση για δύναμη. 

Χυμοί και καρναβάλια

Αποτέλεσμα εικόνας για carnaball art paint erotica

Οι λαϊκές γιορτές που λέγονται καρναβάλια, έρχονται πάντα απ’ το μέλλον. Παρουσιάζουν την νίκη αυτού του μέλλοντος, της χρυσής εποχής, επί του παρελθόντος. Τη νίκη της υλικής αφθονίας, της ελευθερίας, της ισότητας, της αδελφοσύνης.

Η νίκη του μέλλοντος εξασφαλίζεται από την αθανασία των αναγκών του λαού. Η γέννηση του νέου, του μεγαλύτερου και καλύτερου, είναι τόσο αναγκαία και τόσο αναπόφευκτη, όσο ο θάνατος του παλιού. Το ένα μετατίθεται στο άλλο, το καλύτερο μετατρέπει το χειρότερο σε μια γελοιότητα και το αφανίζει.

Το θάνατο του παλιού μόνον ο λαός μπορεί να τον υμνήσει.

Το καρναβάλι δεν γιορτάζει το παρελθόν αλλά το μέλλον. Δεν προβάρει ποιηματάκια για τη νεκρανάσταση επετείων που αφορούν την πατρίδα και τη θρησκεία, την οικογένεια και τη φυλή.

Το καρναβάλι αρνείται την επίσημη ιστορία. Ανατινάζει τα μνημεία που έχτισαν οι δούλοι με το βούρδουλα, αυτά που θαυμάζουμε εμείς οι καταναλωτές εξεταστέας ύλης.

Μόνο η σάρκα είναι η αλήθεια μας. Η σάρκα όμως, πρέπει να υποφέρει τη χαρά και τη λύπη μαζί, γιατί αυτή είναι η πηγή του θανάτου, αφού στο σύνολο του κόσμου και των ανθρώπων δεν υπάρχει χώρος για τον φόβο. Από φόβο μπορεί να συμβεί ένα γεγονός το οποίο είχε διαχωριστεί από το σύνολο, ένας κρίκος ετοιμοθάνατος, αποσχισμένος από τη μήτρα που τον γέννησε.

Το σύνολο των ανθρώπων και του κόσμου είναι εντυπωσιακά εύθυμο και ατρόμητο. Αυτό το όλον εκφράζεται σε όλες τις εκφάνσεις του καρναβαλιού.

Κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα αυτής της γιορτής, προκαλώντας κάθε έναν να συμμετέχει σε αυτή την οργιαστική ποιητική αφύπνιση.

Είμαστε μέσα στον οργασμό της γιορτής, όντα πέρα απ’ το καλό και το κακό, κι ας μοιάζουμε πολλές φορές με κακόβουλους θεούς, σαν εκείνες τις σαρκοβόρες θεότητες των Αζτέκων, ο οποίες έμοιαζαν με αιματοβαμμένους θαυματοποιούς.

Παρά τα απάνθρωπα παραληρήματά μας, το καρναβάλι που είναι η μεγάλη γιορτή μάς πλάθει μέσα στο φούρνο των συλλογικών παθών, κάνοντάς μας άκακα τέρατα: διαβολικούς μεν αλλά ανώφελους, δίχως το βάθος της ειρωνείας ενός Σωκράτη, φέροντας περισσότερο προς τα κακοποιά πνεύματα των αστικών σαλονιών.

Πως ο κυβερνήτης Κούλης Ξεκούλης, έπεισε τον δύσπιστο λαό του, δια την ανάγκην του εμβολιασμού

Έπεσε» το Twitter με το ανοιχτό πουκάμισο του Κ.Μητσοτάκη και το δασύτριχο  στέρνο του (φώτο) | Pronews

Ότε απεκαταστάθη η τάξις, και ο ταλαίπωρος  Έλλην, αποκαμών των κρίσεων, των στερήσεων και των κακουχιών επεδόθη εις την εργασίαν του, το έργον της κερδοφορίας των πτωχών κεφαλαιοκρατών  περαιώσας, ο μέγας του πατήρ και Κυβερνήτης Κούλης Ξεκούλης, θέλων να βελτιώση την δημοσίαν υγείαν, απεφάσισεν, ότε ακόμη είχεν να διδάξη προς τον λαόν την εμβολιαστική ηθικήν.

 Έδωκεν όθεν εντολήν όπως αποστείλωσιν αυτώ εξ Εσπερίας αρκετάς χιλιάδας εμβολίων άτινα ειρήσθω, ήσαν τότε πάντη άγνωστα ημίν, και το τίμημα κατέβαλεν εκ του ιδιαιτέρου του κρατικού ταμείου με τη βοήθεια εθνικοφρόνων ευεργετών.

Οι εναντία φρονούντες κατά του Κυβερνήτου Κούλη Ξεκούλη, ήρξαντο διαδίδοντες ότι ο Κούλης είναι ου μόνον Λουθηρανιστής (ή κοινώς ελέγετο Αλούτερος), αλλά και διά της αντιθρησκευτικής και ασεβούς πράξεώς του, τού να προωθεί τα προτεσταντικά εμβόλια, θα κάμη όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς «Αλούτερους».

Τα εμβόλια κατά τους εχθρούς του Κούλη Ξεκούλη, ήσαν απηγορευμένος καρπός, ού και μόνον απλή διείσδισις σύριγγος εις το μπράτσον ήθελεν οδηγήσει το χριστεπώνυμον πλήρωμα εις τα απύθμενα σκότη της κολάσεως, ένθα ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων.

Οι αρτιγέννητοι Έλληνες, πληροφορηθέντες τα γεγονότα , οίτιντες είδον τας κούτας  των εμβολίων χύδην ν’ αποταμιεύωνται προχείρως εις την προκυμαίαν του Πειραιώς και τα αεροπεδίαν της Τανάγρης , χάρις εις τα ραδιουργίας των εχθρών και το αμόρφωτον αυτών, εν συλλαλητηρίω επιβλητικώ εζήτουν την αποπομπήν του ως προδότου των πατροπαραδότων της θρησκείας, βροτοφωνούντες: «Κάτω ο προδότης! Κάτω ο Αλούτερος, ο οποίος με τα εμβόλιά  του θα μας καταστρέψη το θρήσκευμα! Κάτω ο άθεος!»

Ο Κυβερνήτης Κούλης Ξεκούλης ακούσας των φωνών του κορυβαντιώντος πλήθους, έσπευσε προς τον εξώστην του μεγάρου Μαξίμου, ενώ το πλήθος, μαινόμενον ως αι προ της καταιγίδος ασυνήθεις βρονταί, εφώναζε «Κάτω ο Αλούτερος με τα εμβόλιά του!»

Ο Κυβερνήτης Κούλης απαθής θεατής των γενομένων, εδήλωσε προς το πλήθος, ότι τα εμβόλια είναι δια λογαριασμόν του, δια την κομψοτάτη Μαρέγκα και τους ψηφοφόρους του, και ουχί δι αυτούς και ας μη ματαιοπονούν.

Ταυτοχρόνως δε, κατά το φαινόμενον μόνον έδωκεν εντόνους και αυστηράς διαταγάς εις τους διορισθέντας φύλακας των εμβολίων-οπλισμένων με ούζι, γόνων χουντικών που εβασανίσθησαν και εκοποιήθησαν από κομουνιστάς και αναρχικούς δια τον φιλοναζιστικό πατριωτισμόν τους – όπως συλλάβωσι και οδηγήσωσιν εις τας φυλακάς οιονδήποτε όστις ήθελε φωραθή κλέπτης των εμβολίων του Κυβερνήτου και των φίλων του. Ιδιαιτέρως όμως είπεν εις αυτούς να κάμουν πως δεν βλέπουν τους περιέργους παρατηρητάς των εμβολίων και να αφήσουν αυτούς να κλέπτουν.

Μετ’ ολίγας ημέρας οι αποθήκαι αδοιάσουσι και τα ράφια εκενώθησαν! Τα εμβόλια τα χτύπησαν όλα οι Έλληνες εις τα μπράτσα και τους μηρούς, εις τα μηλίγγια και τους κροτάφους , εις τους όρχεις και ταις παρειές των χειλέων και συν τη εστιάσει εκείνων επείσθησαν ότι δεν έγιναν Αλούτεροι!

Ο ίδιος κόσμος, όστις ήτο και κατά την κατά του Κυβερνήτου στάσιν, ο ίδιος εκείνος ήρχισε να κρούη τους κώδωνας των Εκκλησιών και εκάλει τους λοιπούς εις γενικήν συνάθροισιν, να διαδηλώσουν την ευγνωμοσύνη των προς τον Κυβερνήτην Κούλη Ξεκούλη.

Η κοσμοπλήμμυρα εκκινεί υπό τας ζητωκραυγάς και τα θούρια και ούτω έξωθι του αττικού ανακτόρου του Κυβερνήτου φθάνει: «Θέλουμε, πατέρα μας, εμβόλια! Σώσε μας, πατέρα, και ας όψονται όσοι μας έβαλαν στα λόγια και τα διαδύκτια να κωλοβαράμε ευτελώς, παίζοντας τόμπολα με την υγείαν μας!»

Προ τοιούτων παρακλήσεων δι ουρανομήκων κραυγών, ο Κυβερνήτης Κούλης Ξεκούλης, εξελθών ένδακρυς, υπεσχέθη εις το πλήθος νέαν προμήθειαν εμβολίων δια του ιδιαιτέρου του κρατικού ταμείου! Συνεχώρησε τους πταίσαντας, διέλαμψεν η αλήθεια, και η εισαγωγή παντός εμβολίου ήρχισεν έκτοτε εν Ελλάδι.

Και ο Κούλης εκέρδισεν τας εκλογάς.

Όταν οι Εγγλέζοι θα φάνε τη βασίλισσά τους

GAME OF MOANS: Who supports who in Battle Royale? | Toronto Sun

Όταν οι Εγγλέζοι θα φάνε τη βασίλισσά τους, θα αρχίσουν οι αποικίες να ανασταίνονται μια-μια, να αναπνέουν οι άντρες, οι γυναίκες, τα βόδια, τα τοπία και οι θεοί που σφάχτηκαν γιατί κρατούσαν τον ήλιο στα χέρια τους και όχι τις πρόστυχες χριστιανικές προσευχές.

Ο θάνατος της βασίλισσας εξαγνίζει.

Για να αναπνεύσει ένας ολόκληρος λαός πρέπει να καταβροχθίσει τη βασίλισσά του.

Έτσι πρέπει να υποδεχτούμε τους βασιλιάδες. Όπως υποδέχονται τους φονιάδες και τους δήμιους στα λαϊκά δικαστήρια.

Έτσι θα ακούσουμε τη γριά με το χρυσό στέμμα ψυχρή και άφιλη να απολογείται στις σάρκες που καταξέσχισε για να ποτίζει το χρυσό χνούδι.  

Έτσι θα ακούσουμε τη γριά με το χρυσό στέμμα να λέει:

Κι όμως λαέ μου, σε αγαπώ, κι αν σκότωσα, τόκανα για σένα. Για το χατίρι σου. Όσο για τα κρίματα και τις τύψεις σας, τους νυχτερινούς φόβους και τα εγκλήματά σας, όλα είναι δικά μου, τα παίρνω όλα επάνω μου.

Μη φοβάστε πια τους Νεκρούς σας. Δικοί μου είναι οι Νεκροί σας. Και οι πιστές σας μύγες, το βλέπετε, σας εγκατέλειψαν κι ήρθαν σε μένα. Στο κουφάρι μου, που ούτε τα σκυλιά δεν θα βρεθούν να το γλείψουν.

Υπήρξα η τελευταία βασίλισσα, ο χρυσός κλώνος που έσπασε. Τώρα πρέπει να με θυσιάσετε. Να στραγγίξετε το ζουμί μου. Να με καταγαμήσετε όπως τα θηλυκά λάφυρα που κλέβατε απ’ τα σπίτια και τους δρόμους.

Ελάτε να κατουρήσετε το λαρύγγι μου, να αποστάξετε το μαύρο φαρμάκι της δαρμένης σκύλας.

Λαέ με τα στραβά ποδάρια, που χάρισες όλους τους σπόρους σου για την αυτοκρατορία, με τις πληγές ακόμα στα πόδια απ’ τις αρβύλες και το γράσο της εκστρατείας, λαέ,  που φίλησες την κόλαση στο στόμα και η αλαζονεία σε έκανε ακόμα πιο φτωχό και μέθυσο, θα φοράς τα μεταξωτά μου βρακιά στα καρναβάλια, στο μέλλον θα γίνεις αλήτης αναρχικός ποιητής της μέλλουσας νυχτερινής χλιδής. Θα γράφεις και θα ξεγράφεις τα χαζά θλιβερά όνειρά σου.

Ναι! Η βασίλισσα σε διατάζει. Φάε με….

Να θυμάσαι πως θα πεθάνεις Ή Ο φιλόσοφος ως κλόουν

Ζωγραφική κλόουν στοκ εικόνα. εικόνα από κλόουν, ζωγραφική - 37078875

Ο Νίτσε, ψάχνει πρώτα μέσα του να βρει, τον πρωτόγονο άρχοντα της αταξίας. Τον ισχυρό που αρνείται το θεό, αλλά και την ευθύνη ενώπιον του θεού. Μα βρίσκει μόνο συντρίμμια αλλά και κάποια νόστιμη γεύση από ένα ειρωνικό σερβίρισμα παλαιών μύθων.

Οι μύθοι ως αρχέτυπα της ανθρώπινης ονειροφαντασίας δημιουργούν έναν μαγικό κόσμο που δύσκολα μπορεί να πιαστεί στα δίχτυα της κριτικής.

Οι μύθοι κοιμούνται και ονειρεύονται τον εαυτό τους, ενώ, η κριτική ξάγρυπνη υπονομεύει τις ιδέες,  είτε για να τις καταργήσει είτε για να τις οδηγήσει σε μια διανοητική ουτοπία.

Όπως η εξυπνάδα ενός αστείου βρίσκεται στο αυτί αυτουνού που το ακούει και ποτέ στη γλώσσα αυτουνού που το λέει, έτσι και στη φιλοσοφία, αν τα άρρωστα αυτιά, τα κουφαμένα από τις κραυγές της δικής τους θλιβερής αγωνίας παρακούν, τότε ξυπνάνε τα τέρατα. Και η εποχή των τεράτων είναι η εποχή των μεγάλων αλλαγών.

Δεν ξεχνώ πως για να έχω φαγητό και ζεστό νερό κάποιος ταξικός μου πρόγονος έχωσε μέσα στην κοιλιά του εχθρού μια κοφτερή χαντζάρα. Και φυσικά δεν λυπάμαι καθόλου για τον σφαγμένο, αφού η σφαγή του ήταν η ευλογία της ύπαρξής μου.

Οι μύθοι έρχονται λοιπόν, με την αμετάκλητη αλήθεια τους, να καθρεφτίσουν την εμπειρία πάνω στη φάρσα της πραγματικότητας, να σκουπίσουν τα αίματα απ’ τα δόντια που ξέσκισαν σάρκες και κατεστημένα.

Ο πατέρας και γιός. Το παλιό και το καινούργιο.

Ας μην μπερδεύουμε όμως το καινούργιο μ’ αυτόν που το ξεγεννά. Ο πόλεμος, ο πατήρ όλων μας δηλαδή, δεν είναι το καινούργιο, αλλά το ματωμένο εμβρυουλκό που μας φέρνει στο φως της σκηνής.

Στη σκηνή όπου είμαστε δια παντός έκθετοι, ξεβράκωτοι και ανηπεράσπιστοι, μα ζωντανοί και καβλωμένοι.

Η ψυχοδυναμική της εξέλιξης μπορεί να γίνει αντιληπτή ως ένα είδος αντεστραμμένης οιδιπόδειας κατάστασης, όπου ο γιός δεν επαναστατεί ενάντια στον πατέρα, αλλά οι τυπικές συμπεριφορές των επιθυμιών του προβάλλονται πάνω στον πατέρα.

Ο γιος παίζει το ρόλο του νικηφόρου πατέρα με σεξουαλική ελευθερία και εκπλήρωση, ενώ ο πατέρας απωθείται στο ρόλο του μπλοκαρισμένου θεατή.

Η αντεστραμμένη οιδιπόδεια κατάσταση επαναλαμβάνεται στη ζωή του καθενός, όταν η νεότερη γενιά ανδρώνεται σιγά-σιγά αντικαθιστώντας την προηγούμενη γενιά στην εργασία και στη ζωή, προκαλώντας μιαν άνευ όρων διάβρωση στις λεγόμενες αξίες.

Ετούτη τη διάβρωση μελετά ο φιλόσοφος, όχι όμως ως άνθρωπος της δράσης αλλά ως κλόουν που, κρυμμένος πίσω απ’ τη γελοία του μορφή, εκτοξεύει τραγικές σκέψεις μέσα απ’ τους κωμικούς του φόβους.

Αυτός ο κλόουν είναι η κωμική μορφή που εκπροσωπεί τον ανίκανο και γελοιοποιημένο πατέρα.

Αυτός ο φαντασμένος και συνοφρυωμένος ραχιτικός, εκπροσωπεί τη θλίψη των πραγμάτων και τελικά φτάνει να αντιπροσωπεύει το θάνατο.

Είναι αυτός που στο τέλος, αφού δεν βρίσκει τη λύση του μυστηρίου, εκτοξεύει τις ισοπεδωτικές και μακάβριες ειρωνείες του, θυμίζοντάς μας πως το μόνο σίγουρο είναι πως θα πεθάνουμε.  

Ζήτω ο όχλος

Misery in the Head, Me, Digital Collage, 2019 : Art

Ελπίζω στο δημιουργικό κανιβαλισμό του όχλου. Μόνο ο όχλος μπορεί να παίζει μπάλα ακριβώς μέσα στο γήπεδο της τρέλας. Στην ειδική περιοχή της τρομερής γειτονίας με το φανταστικό και το παράλογο. Οι βραδυφλεγείς χημικές ενώσεις των σωμάτων ετοιμάζουν τις νέες εκρήξεις. Πίσω από κάθε βρωμιά κρύβεται η ανάγκη για σεξουαλική ελευθερία. Ο όχλος μύριζε πάντα όργιο και βενζίνα. Είναι το κοινωνικό κύτταρο που διαθέτει υγεία και κάβλα, αρκεί ο όχλος να είναι ζωντανός και παθιασμένος με την ορμή του. Να φτιάχνεται απ’ τις οσμές του και την κτηνώδη του ευαισθησία. Καμία ιδέα δεν αναπτύσσεται αν δεν το αποφασίσει ο όχλος. Ο όχλος είναι ο εκκλησιαστής της πράξης, η ανθρώπινη μάζα που πάντα επιστρέφει στην ιστορία τα κλοπιμαία των στρατηγών.   

Έλαια αιθέρια του ανήσυχου νου

Don Quixote by Javier Pinon | Piñones, Don quijote, Collage

Δεν φτάνει να διαλέξεις απ’ όλα τα λογοτεχνικά προσωπεία τον αθώο τρελό Δον Κιχώτη. Πρέπει να δεις αν θα πας με το θνητό ή τον αθάνατο Δον Κιχώτη.

Ο θνητός, πεθαίνοντας, κατάλαβε την ίδια του την κωμικότητα και έκλαψε για τις αμαρτίες του. Ο αθάνατος Κιχώτης όμως καταλαβαίνοντας την ίδια του την κωμικότητα την ξεπερνά και θριαμβεύει πάνω της χωρίς να την απαρνιέται.

Ίσως ένας ύμνος στο σίγουρο αφανισμό ή μια καταστροφή που γυρεύει έναν ανθρώπινο καμβά. Ίσως ήρθε η ώρα να παίξουμε το παιχνίδι ανοιχτά. Να ξεμπερδέψουμε με τις ενοχές και να δούμε τον Κιχώτη σαν έναν οπλισμένο οραματιστή που και το όπλο του και το όραμά του ήταν αλυσοδεμένα απ’ το χαρακτήρα του.

Συνήθως οι Δον Κιχώτες ξεφυτρώνουν απ’ το χώμα της χώρας των κλαψιάρηδων και των ευνούχων.

Είναι μορφές που ξεσπαθώνουν με την κοκκαλιάρικη αξιοπρέπειά τους ενάντια στις ασυμφωνίες των λογικών και στις διαμάχες των πονηρών. Βλέπουν πέρα μακριά τον ανεμόμυλο του υποκριτή και του νεόπλουτου, του ψευτοπαλληκαρά και του συμφεροντολόγου.

Οι Δον Κιχώτες ακούνε το δικό τους γέλιο, ακούνε το θεϊκό γέλιο, και καθώς δεν είναι απαισιόδοξοι, πιστεύουν στην υποχρέωση της πάλης όσο κι αν αυτή γίνεται κωμική, αφού τα υπαρξιακά συμφραζόμενα την οδηγούν σε μια άνευ όρων ματαιότητα.

Η κωμωδία είναι έτσι κι αλλιώς μιαν απόδραση, όχι από την αλήθεια, μα από την απελπισία, ένας στενός δρόμος διαφυγής προς την πίστη. Τη μια και μοναδική πίστη. Την πίστη πως η άνοιξη καταφτάνει!   Και το χιόνι λιώνει και πάει. Και οι νεκροί ησυχάζουν με τους νεκρούς κι ότι δεν έχει πεθάνει ακόμα τώρα σηκώνεται στα πόδια του.

Με τον Χένρι στη λίμνη (γ’ μέρος)

Art Magazino: Χένρι Ντέιβιντ Θορώ, σύμβολο ελευθερίας και αυτογνωσίας

Ο Θορώ μας λέει πως είναι καλύτερα να παραβιάσουμε το νόμο που η φύση του είναι τέτοια ώστε να απαιτεί από μας να γίνουμε φορείς της αδικίας εις βάρος κάποιου άλλου. Ας γίνει η ζωή μας μια αντιτριβή που φρενάρει αυτό το μηχανισμό.

Είναι τόσο κραυγαλέα επίκαιρο σήμερα, ώστε, αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να βεβαιωθούμε οτι επ’ ουδενί δεν εκχωρούμε τον εαυτό μας στο άδικο που καταδικάζουμε.

Εδώ βρίσκεται το πρώτο θεμέλιο της πολιτικής ανυπακοής. Όχι στα λόγια τα χαρτιά και τα συμβόλαια αλλά στις ανυπόμονες καρδιές που βλέπουν την ποίηση να αποδίδει δικαιοσύνη.

Μια ποίηση που αναπτύσσεται ως κίνηση στους χώρους μιας ιδιωτικής ουτοπίας. Μια ποίηση που επιδρά πάνω στο θεμελιακό ένστιχτο της μυθοπλασίας ως όργανο κριτικό και εξαγνιστικό ανακαλύπτοντας κάτω απ’ την πλάνη της αλήθειας πως η ύπαρξη δεν είναι ούτε αληθινή ούτε ψεύτικη αλλά ατέρμονη εκφραστική κίνηση.

Ο Θορώ προχώρησε αυτή την πίστη στην περιπέτεια κάνοντάς τη στάση ζωής μη αντέχοντας αυτό το παρδαλό στυλ λογοτεχνικής ταπετσαρίας και βικτωριανής ελαφρότητας.

Ο Θορώ δεν υπήρξε η καρπερή αγελάδα του γραψίματος αφού οι εμπορικές πράξεις ήταν γι’ αυτόν μακριά απ’ τη θρησκεία της καρδιάς.

Δεν έγινε έμπορος των σκέψεών του αλλά άνθρωπος που ψάχνει τους συντρόφους του για να ολοκληρωθεί. Παράκουσε τη διαταγή της χριστιανικής ηθικής που προϋποθέτει πως ο άνθρωπος δεν ξέρει, δεν μπορεί να ξέρει τι είναι καλό και κακό και γι’ αυτό πιστεύει στο θεό που είναι ο μόνος που ξέρει.

Ο Θορώ θέλει τον άνθρωπο ήρωα για τον εαυτό του και οχι για τους άλλους.

Έθαψε αυτή την αισχρότητα των αυτόκλητων σωτήρων στην ανάγκη για συνεργασία. Περπάτησε εις την οδό της βασιλίσσης Ουτοπίας όχι με τα πέδιλα του φυσιοδίφη αλλά με τις γαλότσες του επαναστάτη. Του ερωτευμένου με τη φωτιά και το νερό. Με τα αντίθετα που δημιουργούν το Όλον. Με τα αιδοία μας που αλληλοσυμπληρώνονται εν φαντασία και ανάγκη.

Ο εραστής της ζωής που γίνεται ποιητής χρειάζεται να μάθει για να μπορεί να δρα, σε αντίθεση με τον αριστοτελικό μιμητία.

Αναλαμβάνει την ευθύνη της «ασεβούς» παρέμβασής του, παραιτούμενος από κάθε άλλοθι, εξασφαλίζοντας διαβατήριο υπηκοότητας για όλες τις επικράτειες.

Είναι τόσο παγκόσμιος όσο και τοπικός.

Η μόνωση είναι γι’ αυτόν μια κατάσταση που κυοφορεί την ανάγκη για λύτρωση μέσω της ταύτισης με τον άλλο.

Χρησιμοποιεί τη φιλοσοφία και την επιστήμη μακριά απ’ την επήρεια οποιασδήποτε σωβινιστής ματαιοδοξίας. Γίνεται εφευρέτης ενός ιαματικού λόγου που σέβεται τα πλάσματα γύρω του κι όχι ένας ευρηματικός εξομολόγος που δελεάζει με το πλατύ παπαδίστικο χαμόγελο τους πιστούς χάνους, δηλητηριάζοντάς τους με μιαν επικίνδυνη αγάπη.

Η γάργαρη απλότητα των ήχων και των μεταφορών δηλώνει την ορμή προς την ουτοπική πληρότητα.

Τι φοβερό όταν μιλάς για το ψωμί να μιλάς και για τον άνθρωπο κι όταν μιλάς για τη σιωπή να ανατινάζεται. Να φτάνεις παντού ακόμα και στα θανατικά και στα αδιέξοδα, ακόμα και στη μυρουδιά του ιδρώτα που αφήνει σαν βλέννα ο τραγικός χορός πάνω στη σκηνή της πραγματικότητας.

Να μην πολεμάς το σώμα με το πνεύμα αλλά να καλλιεργείς την ενότητά τους.                

Ναι, αν υπάρχει θεός μάς βλέπει και τραβά μαλακία Ή περί ποιητικής

Ποιά είναι τα σωστά μέτρα για μήκος φούστας, βάθος ντεκολτέ και ύψος  τακουνιού την Ημέρα της Κρίσεως – on the record

Ποτέ δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τα θεμέλιά μας. Διαταράσσουμε το μέσα χάος, το μυαλό αρχίζει τη λογοπλασία, ανακατεύουμε τότε τα δαφνόφυλλα στην κατσαρόλα με τις φακές. Η ποίηση είναι το θεμέλιο του ερωτισμού. Η μεγάλη ιδέα που μας συμφέρει για να φτάσουμε στην ελευθεροστομία, στη λαλιά που δυναμιτίζει τα συντάγματα και καλεί τον άλλον στην κραιπάλη της θεοφαγίας. Ναι, αν υπάρχει θεός μάς βλέπει και τραβά μαλακία. Οι επιστήμονες ανέλαβαν υπηρεσία ως ανατόμοι των γύρω θαυμάτων, οι ποιητές οξυγονώνουν το άγνωστο και οι αναγνώστες είναι οι πρόστυχοι κριτές. Τι είναι η γνώση χωρίς τον πειρασμό να την ανακαλύψεις; Χωρίς την κάβλα; Τι είναι ο δημιουργός μέσα στο θόρυβο της τυχαιότητας; Κι αν η απόλαυση είναι η φτηνή πρώτη ύλη των στύσεων ποια πρωτόγονη φύση μας τη σερβίρει στο πιάτο;

Γεια σου φασιστάκο

TOP with many pieces | Im Na

Συναντώ συχνά, σε ανθρώπους που έχουν καβαλήσει το καλάμι, αυτό το παράξενο μείγμα θεατρινισμού και ηρωισμού.

Συνήθως, συμπαθέστατα ψώνια που την έχουν δει ποιητές, συγγραφείς, παραμυθάδες, κριτικοί τέχνης, σωτήρες της ανθρωπότητας, υπογραμμίζουν με τον κυκλοθυμικό τους χαρακτήρα την αλληλεξάρτηση κωμωδίας και τραγωδίας, ταπεινού επεισοδίου και μεγάλου δράματος μέσα στη σκηνοθετική τάξη της άλυτης διαμάχης.

Ο κόσμος περιστρέφεται συνήθως γύρω απ’ το μαγαζί τους και τη μπίζνα τους αφήνοντας το φαντασιακό να καβαλάει το ασέλωτο άλογο της μεγαλομανίας.

Άλλος μας σκοτίζει τ’ αρχίδια με ποιήματα και εξυπνάδες που έγραψε πριν πενήντα χρόνια επικαλούμενος διάσημες πεθαμένες φίρμες που του έπλεξαν το εγκώμιο, άλλος παρεξηγείται γιατί άφησε τον τριχωτό φασιστάκο μέσα του θυμωμένο και ετοιμοπόλεμο κι άλλος κάνει ψυχοθεραπεία με σκυλομαντινάδες περνώντας τες για μεγάλη ποίηση.

Όμως η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Η κακή αισθητική γέννησε το φασισμό ή ο φασισμός την κακή αισθητική; Η ζωή μιμείται την τέχνη ή η τέχνη καθρεφτίζεται πάνω στη ζωή;

Ένα είναι πάντως, εντελώς βέβαιο, πως στη ζωή ή στην τέχνη οι κωμικές ασυναρτησίες των ανθρώπινων αδυναμιών και παραλογισμών είναι η βασιλική κορώνα των κοινωνικών σχέσεων.

Η μίξη του ευγενικού και του γελοίου, του κωμικού, του μεγαλειώδους και του τραγικού χαρακτηρίζει την πραγματική φύση του ανθρώπου.

Όμως αν παραβλέψουμε το περιβάλλον των καβαλημένων θα χάσουμε και το δέντρο και το δάσος.

Η υιοθέτηση της φιλοσοφίας που λέει, ο καθένας μόνος του και όλοι εναντίον όλων, διαθέτει μια χροιά ηθικής γελοιοποίησης που έχει σαν αποτέλεσμα την ενεργοποίηση ενός μηχανισμού άμυνας.

Υπάρχουν μόνο τα ψώνια και τα μικροσυμφέροντά τους, η αλήθεια εξαφανίζεται απ’ το οπτικό τους πεδίο και οι κρίσεις μεγαλείου γίνονται στάση ζωής.

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που κρατούν την ασπίδα του μεγαλέξανδρου ή τη χλαίνη του Ναπολέοντα, που επικαλούνται συνεχώς το Σωκράτη ή τον Έλιοτ για να φουσκώσουν το μπαλόνι της προσωπικής τους μπαρούφας και να χορτάσουν λίγο την ματαιοδοξία τους.

Όμως, πανούκλα είναι η ματαιοδοξία κι ας την φορά κανείς απ’ την καλή και την ανάποδη σαν πέτσινο γιλέκο.

Πανούκλα είναι ο εγωισμός που καλλιεργεί ο άγιος ανταγωνισμός της φιλελεύθερης ανοησίας. Των κλειδωμένων ανθρώπων στα σπίτια και στα γραφεία. Των ανθρώπων που ζουν σε μια μεγάλη φυλακή και προαυλίζονται στην κεντρική πλατεία. Των ανθρώπων που αυτολιβανίζονται αρειμανίως.

Η σκοτεινή νύχτα της προσωπικότητας που δεν ολοκληρώθηκε, πέφτει πάνω στο αφώτιστο ναυάγιο μιας μίζερης κοσμοθεωρίας.

Εδώ είναι το μεγάλο τσίρκο, το παπατζίδικο και το μπουρδέλο, εδώ νευριάζει ο κάθε πατριώτης και φτιάχνει αντίπαλο για να μπορεί να κάνει το στρατηγό και τον καμπόσο στη γυναίκα του.

Για να μπορεί να κουνάει το δάχτυλο στο λαό που δεν ξέρει, στον αγράμματο που δεν νιώθει, στον τρελό που δεν αισθάνεται.

Ο κόσμος της ρομαντικής λαμπρότητας των καλαμοκαβαλημένων, αυτό το άλλοθι της ανθρωποφαγίας, που ζωγραφίζει με καλλιέπεια τα εγκλήματα του αφεντικού του πάνω στο κοινωνικό δέρμα, αντί να λυσσάξει με το σάπιο του εαυτό, δαγκώνει τους συντρόφους του.  

Με τον Χένρι στη λίμνη (β’ μέρος)

To be awake is to be alive.” ~Thoreau | Walden pond, Walden pond thoreau,  Thoreau

Ο Θορώ, γράφει πως, προτιμά να βλέπει τις πέτρες στη θέση τους. Γράφει πως, το μεγαλείο των Θηβών και της αρχαίας Αιγύπτου ήταν ένα μεγαλείο γεμάτο ευτέλεια. Πως, περισσότερη λογική έχουν τα πέντε μέτρα του πέτρινου τοίχου ενός τίμιου ανθρώπου παρά οι Θήβες με τις εκατό πύλες, ένα μνημείο που έχει ξεστρατίσει απ’ το αληθινό νόημα της ζωής.

Η άρνηση συμβιβασμού είναι το θεμέλιο της σκέψης του. Ξαναβλέπει τις αξίες με την καθαρότητα της πίστης του στη ζωή. Είναι κατά κάποιο τρόπο δημιουργός του εαυτού του. Αρα και παραγωγός της ελευθερίας του.

Δεν μπορεί λοιπόν να είμαστε σκλάβοι αφεντάδων ή πεποιθήσεων, απαιτώντας την ελευθερία απ’ τους δυνάστες μας ή τους πνευματικούς μας βασανιστές.

Η ελεύθερη ανάπτυξη απαιτεί κόπο. Δεν έχει την ευκολία και τη σιγουριά της στάνης. Δεν έχει την ασφάλεια της αγέλης και την προστασία της μαμάς.

Η δυνατότητα της πράξης και η δυνατότητα της νόησης ενοποιούνται ώστε η εμπειρία να γίνεται πηγή γνώσης και χαράς.

Αποκομμένη απ’ τη διονυσιακή της πληρότητα, η συνείδηση περιορίστηκε στην αντανάκλαση της εις εαυτόν παρουσίας της, στο επιφαινόμενο των βασάνων και των τύψεών της. Έγινε μια κακή συνείδηση, διχασμένη ανάμεσα στο βλέπω και στο θέλω.

Ο Θορώ ξεπερνά με τον λυρικό του αντιπερισπασμό την ελληνική τραγωδία που θέλει την ιστορία διχασμένη απ’ την ορθολογικότητα και τη γλώσσα υποβαθμισμένη απ’ την ηθική.

Σε κάθε πρότασή του μπορεί να χωρέσει το πιο βαθυστόχαστο αλλά και το πιο κοινότοπο πράγμα. Μεγάλωνα, τις ώρες εκείνες, όπως μεγαλώνει το καλαμπόκι μέσα στη νύχτα θα γράψει και θα μας χαρίσει αυτή την αίσθηση της ομορφιάς και της βίας.

Θα μας περιγράψει τον ήχο των φρύνων μέσα στη νύχτα, χρησιμοποιώντας τις πιο μεγαλοπρεπείς αντιθέσεις μέσα στον ορίζοντα ενός χρόνου που δεν μετριέται απ’ την αιωνιότητα αλλά απ’ τη στιγμή.

Αυτός ό άκρατος πληθωρισμός της ομορφιάς μιας λίμνης, μαζί με τον αποχαυνωτικό της απόηχο, κάνει το Θορώ να δοκιμάζει κάθε δυνατή παρομοίωση και κάθε δυνατή σύγκριση, εκπέμποντας ένα μεταφυσικό ιριδισμό μπροστά στο ανεξήγητο.

Η πληρότητα απ’ τη μια και η θεληματική λήθη απ’ την άλλη δημιουργούν μιαν ισορροπία.

Η μελέτη σε βάθος, των πραγμάτων που άγγιζε, αναχαίτιζε τον κίνδυνο που διατρέχει κάποιος να καταντήσει επιφανειακός εξαιτίας της συνήθειάς του να αυτοσχεδιάζει.

Η μοναχική αγριόχηνα γυρεύει το ταίρι της τόσο ηχηρά που μοιάζει το μοναδικό πλάσμα μέσα στο δάσος. Η ένταση του ήχου είναι η ένταση της ζωτικής ορμής, η κάβλα που γίνεται κάλεσμα και ανησυχία. Ο πόθος που αναβλύζει και ο φόβος που καταπιέζεται.

Ο Θορώ δεν υπήρξε θεωρητικός της μοναξιάς και της μόνωσης αλλά παθιασμένος με τη συνεργασία και την κατανόηση των ανθρώπινων αναγκών. Των πραγματικών αναγκών και οχι εκείνων που υπαγορεύει ο συγκεντρωτισμός του κεφαλαίου και της εργατικής δύναμης.

Κατάλαβε νωρίς πόσο ανόητο είναι πραγματικά το κράτος και πόσο ανίκανο, αφού δεν αντιμετωπίζει με τη θέλησή του την πνευματική ή ηθική διάνοιά μας αλλά προτιμά να πολεμά το σώμα και τις αισθήσεις μας. Να καταστέλλει αντί να συνομιλεί αφού το μόνο που διαθέτει είναι ανώτερη υλική ισχύ. Καμιά νοημοσύνη και καμιά εντιμότητα. Η ίδια η συνθήκη δημιουργίας του-ο συσχετισμός δυνάμεων και η διαιτησία συμφερόντων- είναι απλά και μόνο μηχανισμοί καταπίεσης των αδύναμων τάξεων και των αβοήθητων ανθρώπων.

Αν υπογράμισε από τότε ο Θορώ κάτι θεμελιώδες και ουσιαστικό που αφορά την ανθρώπινη συνύπαρξη, αυτό είναι ο χώρος. Μόνο οι δούλοι είναι στριμωγμένοι σε διαμερίσματα-κελιά και σε σπίτια-φυλακές. Μόνο τα πρόβατα και τα γίδια είναι στριμωγμένα στο μαντρί γιατί ο μοναδικός σκοπός είναι να δώσουν γάλα μαλλί και κρέας.

Η ελευθερία δεν είναι εδώ φαντασιακό πρόταγμα μουχλιασμένων μεσοαστών αλλά ανάγκη. Όπως μια βελανιδιά και μια καστανιά φυτρώνουν πλάι-πλάι, χωρίς καμιά τους να μείνει αδρανής για να κάνει χώρο στην άλλη, αλλά, και οι δυο υπακούουν στους δικούς τους νόμους, βγάζοντας φύλλα και ανθίζοντας όσο καλύτερα μπορούν, επισκιάζοντας ενδεχομένως η μια την άλλη ή καταστρέφοντάς τη, έτσι κι ο άνθρωπος αν δεν μπορεί να ζήσει σύμφωνα με τη φύση του μαραζώνει και πεθαίνει πριν την ώρα του. 

Με τον Χένρι στη λίμνη (α’ μέρος)

Walden, by Henry David Thoreau - Free ebook download - Standard Ebooks:  Free and liberated ebooks, carefully produced for the true book lover.

στον Τέο και τη Χαρά

Ο Θορώ, έχτισε μια καλύβα μόνος του σ’ ένα κτήμα του ποιητή Έμερσον, στη λίμνη Ουόλντεν. Τέκνο των υπερβατιστών της νέας Αγγλίας αλλά και εραστής της ομορφιάς και της αγριότητας όλων των φυσικών φαινομένων.

Αν δε ζήσεις κοντά στον κεραυνό και στην αστραπή δύσκολα θα καταλάβεις τον κύκλο της ζωής αλλά και το μεγαλείο της μικρότητάς της. Ο Θορώ πήγε στο δάσος όχι ως απογοητευμένος αστός αλλά ως εραστής. Επιθυμούσε να ζήσει ενσυνείδητα, να εντρυφήσει μόνο στα ουσιώδη της ζωής βλέποντας αν μπορούσε να μάθει απ’ αυτή όσα του είχε διδάξει, ώστε όταν έρθει η ώρα της νέκρας και του θανάτου να μην ανακαλύψει ξαφνικά ότι δεν έζησε.

Είναι σπάνιο πράγμα στο συγγραφιλίκι να γίνεσαι αυτό που γράφεις και να αφήνεσαι σ’ αυτό που είσαι.

Ο Θορώ μίλησε αποκλειστικά για την αδιαπραγμάτευτη ανάγκη της ελευθερίας του ατόμου και την απόρριψη όλων των θεσμών που την υπονομεύουν και την περιορίζουν. Ο Θορώ μελέτησε του έλληνες και τους ρωμαίους κλασικούς, αλλά κυρίως φυσική ιστορία και μαθηματικά. Δούλεψε για λίγο ως δάσκαλος, μα όταν έκανε μια εκδρομή με σχεδία στους ποταμούς Κόνκορντ και Μέριμακ, αποφάσισε οριστικά να αφιερωθεί στη φύση κι όχι μόνο να γράφει γι’ αυτή, αλλά να ζήσει εκεί κι ο ίδιος.

Ο Θορώ δεν μιλούσε μόνο για την πολιτική ανυπακοή αλλά την έκανε και πράξη. Έδειξε περισσότερο πως οι συνήθειες που μας επιβάλλουν οι μηχανισμοί της εξουσίας, μας δηλητηριάζουν αργά και σίγουρα, και πως ο μόνος δρόμος, είναι ο δρόμος της περιπλάνησης. Ο δρόμος της ανακάλυψης και της συνεργασίας. Μα κυρίως ο δρόμος της ειλικρίνειας με τα πλάσματα τα οποία συμβιώνουμε.

Η συμβολική άρνησή του να πληρώσει τον φόρο που θα χρηματοδοτούσε εμμέσως και τις πολεμκές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στο Μεξικό στα τέλη της δεκαετίας του 1840, του χάρισε μια νύχτα στη φυλακή περνώντας στην ιστορία ως μια πράξη αντίστασης που ωστόσο στέκεται ικανή να διαχωρίσει τη θέση του ατόμου από τις πρακτικές της εκάστοτε εξουσίας.

Με εντυπωσιακή διαύγια ο Θορώ έγαφε πως ο άνθρωπος οφείθλει σε κάθε περίπτωση να ακολουθεί το ένστικτο και τη συνείδησή του, αφού εκείνο που προέχει πάνω απ’ όλα είναι να ζεις ελεύθερος και σε αρμονία με το φυσικό περιβάλλον.

Ο Θορώ δεν ήταν οικολόγος που ζούσε στα Εξάρχεια ή το Μανχάταν, αλλά ένας δυναμικός ακτιβιστής της ανθρώπινης κατάστασης. Η πηγή δύναμης που αναβλύζει το έργο του έχει να κάνει με την πίστη του στην αλήθεια. Αυτή την αλήθεια που ανακάλυπτε κάθε φορά, περπατώντας με τον ερωτικό βηματισμό των πλασμάτων στα σκιερά δάση και στις αμμώδεις υγρές όχθες των ποταμών της πατρίδας του, δηλαδή της πατρίδας όλων μας.

Ο Θορώ έψαξε τον Οιδίποδα και τη Σφίγγα, μου κράτησε συντροφιά ως φίλος που δεν ξέρει να μιλά για τη σωτηρία της ψυχής αλλά για την σωματική ανάγκη τού να ξεπερνάς τους τρόμους, τις προλήψεις και τις θρησκευτικές ιδέες.

Μου ψιθύρισε πολλά για την ανθρώπινη αλαζονεία, για την ποιητική στάση της φύσης να δημιουργεί κύκλους, όχι με τον γνώμονα της ευκλείδειας τελειότητας αλλά με την αέναη ζύμωση της ζωής και του θανάτου.

Κι είναι γι’ αυτόν η θέληση για ζωή, το θεμέλιο κάθε ανυπακοής. Η αντίσταση απέναντι στους άδικους νόμους.

Αντιστέκεσαι λοιπόν αν αγαπάς τη ζωή. Αν ασκείς βιτριολική κριτική στις προκαθορισμένες ηθικές αξίες. Αν πολεμάς τα άρρωστα περιβάλλοντα που τις γέννησαν και τις διαστρέβλωσαν ανάλογα με τον άνεμο των συμφερόντων τους.

Ο Θορώ ήρθε για να μείνει. Ξεπέρασε με άνεση την έλλειψη ιστορικής αίσθησης, το προπατορικό αμάρτημα όλων των φιλοσόφων που, χωρίς να το πάρουν μυρουδιά θεώρησαν τον άνθρωπο ον διαμορφωμένο απόλυτα απ’ την επίδραση των θρησκειών και των πολεμικών γεγονότων.

Είδε πως, όλο το ουσιώδες της ανθρώπινης εξέλιξης διαδραματίστηκε μέσα στη μεγάλη νύχτα του Χρόνου, πολύ πριν απ’ αυτά τα τέσσερις χιλιάδες χρόνια αρρώστιας και πολιτισμού. Κυριαρχίας και θέλησης για δύναμη. Μα κυρίως αρρώστιας τού ανθρώπου που πάσχει απ’ τον εαυτό του.

Ο Θορώ, ανακάλυψε νωρίς τα φοβερά αυτά οχυρώματα που ύψωσε η κοινωνική δομή για να προστατευτεί απ’ τα ένστικτα της ελευθερίας. Κατάλαβε πως η τιμωρία τοποθετήθηκε στην πρώτη γραμμή των μέσων αυτών άμυνας στρέφοντας τελικά τον άνθρωπο ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό. Οι γονείς τιμωρούν, οι δάσκαλοι τιμωρούν, οι εξουσίες τιμωρούν, οι θρησκείες τιμωρούν. Αποκαθήλωσε λοιπόν την τιμωρία απ’ τον ζωτικό του ορίζοντα.

Ένιωσε και μελέτησε τις συνέπειες του βίαιου χωρισμού απ’ το ζωικό παρελθόν, το άλμα και ταυτόχρονα την πτώση. Ένιωσε τι είναι αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν Θεό ή Μοίρα, ένιωσε την ανήσυχη αναμονή, την ελπίδα, ένιωσε πως ο άνθρωπος δεν είναι ένας σκοπός παρά μονάχα μια φάση, ένα επεισόδιο, μια σκηνή, ένα πέρασμα, μια μεγάλη υπόσχεση. 

Χέζομαι απ’ το φόβο μου, άρα υπάρχω

https://tubitv.com/series/100/hillbilly-horror-show  http://canvas-bridge.tubitv.com/zMHVGQfS9eaLuw2sN4raqe9MDUI=/0x99:634x451/640x360/smart/img.adrise.tv/d026b22b-ad97-4747-a3ce-59e1f030b49d.png  Hillbilly Horror Show Hillbilly Horror Show is a ...

Περπατώντας  προς την κόλαση το πρώτο πράγμα που συναντάς είναι το μεγάλο πιθάρι με τους φόβους.

Άλλοι βάζουν το χέρι να τραβήξουν έναν στην τύχη κι άλλοι από μια βουλιμία θανατοφοβίας ορμώμενοι, πηδούν και κλείνονται μέσα στο πιθάρι για πάντα.  Φοβόμαστε το χαρούμενο και το υγιές. Ανησυχούμε μήπως οι απαντήσεις που δίνουμε κάθε φορά στο αίνιγμα του θανάτου είναι παρηγορητικές θεραπείες προκειμένου να ξορκίσουμε το μαύρο σκηνικό.

Ο άχαρος Άδης, ολόγιομος πάντα μα και άδειος, είναι από καταβολής φαντασιακού, ο τόπος που μας στέλνει εκδρομή το πεπρωμένο.

Ο τόπος που δεν μοιάζει με τους γνωστούς τόπους αφού τον καθορίζει ένας και μόνο τοποτηρητής. Η ανυπαρξία. Αυτό το λογοτεχνικό έδεσμα, που η παραμυθία της υπαρξιακής αγωνίας  μάς το σερβίρει ξανά και ξανά, με όση στοχαστική ειρωνεία διαθέτει το εγώ μας. Με όσο χοντρό αλάτι μας επιτρέπει να ρίχνουμε κάθε τόσο στις πληγές για να νοιώσουμε τη δύναμη αυτή της συμπαντικής ανακύκλωσης και του μαρασμού, που είναι και ο μοναδικός νόμος της ανθοφορίας.

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε κατασκευάζουμε φαντάσματα που μας κρατάνε μακριά απ’ το βασίλειο της πραγματικής ελευθερίας. Απ’ το βασίλειο όπου όλοι θα ήμασταν βασιλιάδες και πρίγκιπες, αφού θα είχαμε καταφέρει να μην τρομάζουμε με τα φαντάσματα που φτιάξαμε εμείς οι ίδιοι.

Η απόκτηση της συνείδησης μέσα στο δαρβινικό αρχιπέλαγος της εξέλιξης περιείχε και το ακριβό τίμημα της συνειδητοποίησης  της αναπότρεπτης φθοράς.

Σήμερα, χαρτογραφώντας τις νευρολογικές μας διαταραχές, που είναι διαταραχές πολιτισμικές πρωτίστως, ανακαλύπτουμε τον εκφυλισμένο μας εαυτό.

Βλέπουμε πως οι φόβοι τρυπώνουν στις κοίλες του νωτιαίου μυελού, κάνοντας τα χέρια και τα πόδια μας λιγότερο υπάκουα στις προσταγές της ζωτικής ορμής.  

Έτσι παρατηρούμε τον συνεχή υποσυνείδητο εκφοβισμό της άμεσης θανατικής τιμωρίας, τον ερχομό μιας αόριστης αναπηρίας που θα μας σπρώξει λίγο ακόμα προς τη συνεχή υπόμνηση του αναπόφευκτου θανάτου.

Ο πλαστικός πολιτισμός προσπαθεί συνεχώς να από-ερωτικοποιήσει το σώμα, ή να μετατρέψει το ερωτικό παιχνίδι σε μια συνάρτηση κέρδους. Όμως ο έρωτας θα βγαίνει πάντα απ’ τον τάφο του ως η μόνη ζωτική αλήθεια, κάνοντας όλα αυτά για τα οποία ήμαστε ανήμποροι ν’ αρθρώσουμε έναν λόγο επαναστατικό και αμείλικτο, να ειπωθούν από  μόνα τους μέσα σ’ αυτή την παράφορη και βουβή ανταλλαγή βλεμμάτων.

Χωρίς κρεβάτι και τραπέζι Ή Έτσι γαμούν οι ευχούληδες

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, σχέδιο, κείμενο που λέει "UDDIN DD Co 2018"

Οι επαναστάσεις δεν ξεκινούν ούτε απ’ τα εργοστάσια ούτε απ’ τα πανεπιστήμια, αλλά απ’ τα κρεβάτια και τα τραπέζια.

Στα κρεβάτια συναντιούνται τα σώματα και στα τραπέζια συναντιούνται τα στόματα και τα πνεύματα. Καμιά επαναστατική αξία δεν μπορεί να ανθίσει χωρίς αυτά τα δυο έπιπλα.

Είναι τα πιο φτωχά και τα πιο ταπεινά έπιπλα. Σε κάθε σκηνή απ’ το φτωχικό παρελθόν η κάμαρη και η εστία ορίζονται απ’ το κρεβάτι και το τραπέζι.

Όλοι νομίζουμε πως στο κρεβάτι κοιμόμαστε και στο τραπέζι τρώμε. Μα στην ουσία τους ο ύπνος και η τροφή είναι αυτά που μας φέρνουν αναγκαστικά κοντά, θυμίζοντάς μας πως για να επιβιώσουμε πρέπει να συνεργαστούμε και για να συνεργαστούμε πρέπει να συνυπάρχουμε.

Η συνεργασία και η συνύπαρξη αν δεν έχουν χαρά και παιχνίδι μπορεί να γίνουν εφιάλτες και ψυχοφάρμακα.

Το ψυχοφάρμακο έγινε η συγκολλητική ουσία των ραγισμένων σχέσεων και ο ψυχολόγος έγινε το επί χρήμασι άλλοθι της υποκρισίας μας, αφού δεν είμαστε αυτό που θέλουμε και επιθυμούμε, αλλά αυτό που θέλουν οι αναχρονιστικές αλλά και βλαπτικές νόρμες με τις οποίες μας εκπαίδευσαν.

Απ’ το σχολείο που εκπαιδεύει κουτάβια τυφλά που δεν ξέρουν τι θέλουν μέχρι τα στρατόπεδα εργασίας και τις οικογένειες κάτεργα, το εφιαλτικό σύνδρομο τού πατρίς θρησκεία οικογένεια έχει ποτίσει μέχρι το μεδούλι τα ανθρώπινα νεύρα με το πιο αργό και βασανιστικό δηλητήριο.

Από συνήθεια γιορτάζουμε και από συνήθεια αγαπάμε ,σχεδόν επετειακά επειδή μια υπενθύμιση παβλοφικού υποβάθρου μας θυμίζει να ευχηθούμε με όλη την ψεύτικη και αναγουλιάρικη ορμή των ευχούληδων.

Οι διαφημίσεις και η επιχορηγούμενη μαλακία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, των πιο αντικοινωνικών μέσων δηλαδή, εγχείρισε στο ατροφικό μας μυαλό μια μακάβρια συνθήκη. Υπάρχω για να αρέσω κι όσο υπάρχω πρέπει να αρέσω.

Η μπρίζα με ταξιδεύει εκεί που δεν μπορώ να ταξιδέψω κι εκεί που δεν μου επιτρέπουν να ταξιδέψω, όχι γιατί κάποιο σιδηρούν παραπέτασμα μου κλείνει το δρόμο αλλά γιατί η συνταγματικά οριοθετημένη σκλαβιά μου προγραμματίζεται από μια οικονομία που ούτε ξέρω πως λειτουργεί και φυσικά ούτε ξέρω πως και από ποιους σχεδιάζεται.

Είμαι ξένος με το φαγητό που τρώω αφού αυτό μου το παρέχει εξ ολοκλήρου η βιομηχανία.

Πάνω απ’ τον μισό πλανήτη τον βλέπεις να ζει κουρνιασμένος σε κάποιο διαμέρισμα όπως τα τσόνια. Ακούς νυχθημερόν πως η ζωή αλλάζει και πρέπει να την προλάβεις.

Είναι στ’ αλήθεια επίτευγμα ο άπειρος χρόνος δωρεάν ομιλίας ή μια ανήλιαγη φυλακή απ’ την οποία όχι μόνο δεν μπορείς να δραπετεύσεις αλλά εσύ ο ίδιος χώνεις τον εαυτό σου πιο βαθειά και με περισσότερο ζήλο, εκεί απ’ όπου δεν πρόκειται να επιστρέψεις ποτέ.

Οι άνθρωποι λοιπόν γύρω απ’ το τραπέζι δεν τρώνε μόνο. Κοιτάζονται πειράζονται συζητούν συνεννοούνται χαίρονται λυπούνται βρίζονται πλακώνονται όπως και στα κρεβάτια δεν κοιμούνται μόνο αλλά γαμιούνται μαλακίζονται χαϊδεύονται συζητούν.

Ο καναπές και η πολυθρόνα αντικατέστησαν το κρεβάτι και το τραπέζι. Στον καναπέ τρώμε στον καναπέ κοιμόμαστε στον καναπέ χεζόμαστε, γιατί μαζί με το φαγητό τον ύπνο ή το χέσιμο πρέπει να είμαστε καλωδιομένοι μήπως χάσουμε μια οξεία από την μονοκαλλιέργεια της μιζέριας ή μη χάσουμε κάποιον διαδικτυακό φίλο που δεν του είπαμε χρόνια πολλά για τα γενέθλια ή τη γιορτή.

Ξέρω ανθρώπους που ζουν, υπάρχουν και αναπνέουν για να συντηρούν τα γρανάζια απ’ το εσωτερικό ασανσέρ της μεζονέτας τους, να φωτογραφίζουν κολοκυθόπιτες και εξωτικές σούπες, να ζουν από συνήθεια καθημερινά αλλά τις γιορτές να κάνουν τα πιο γαμάτα τραπέζια.

Να και τα καλά της θρησκείας που κι αυτή από συνήθεια μάς την έβαλαν στο βρακί.

Μέσα στον άκαρδο κόσμο που εμείς συντηρούμε την απονιά του αυτό το όπιο ο σοφός λαός το παίρνει σε σωστές δώσεις.

Η κουλτούρα των γιορτών, των επισκέψεων και των δώρων αν δεν ήταν πρώτα ένα μεγάλο εμπορικό κόλπο για να ταϊστεί απ’ την παιδική εργασία και την εργασιακή σκλαβιά το πιο μεγάλο τέρας θα ήταν ένα πανηγύρι χαράς.

Μα για να είσαι κι εσύ καλός θα πρέπει κι εσύ να κάνεις το δωράκι σου ή να πεις την ευχούλα σου ή να καθίσεις γύρω από ένα τραπέζι βουλιμικών διαστάσεων ακούγοντας όλο το πρόγραμμα της υποχρεωτικής μαλακισμένης διασκέδασης, αφού σήμερα είναι Χριστούγεννα και πρέπει να χαρούμε πάση θυσία.

Να νιώσουμε τη χαρά των ημερών και γενικώς να νιώσουμε κάτι, μέσα απ’ τη λίγη προγραμματισμένη χαρά που μας αναλογεί.

Αυτή τη χαρά που ψωνίσαμε με το πενιχρό επίδομα ή τα ψίχουλα του μισθού.

Τη χαρά αυτή που πολλοί αγοράζουν πατώντας επί πτωμάτων και τη χαρά που παίρνουμε ακούγοντας όταν σώζουμε ένα παιδάκι με μισό ευρό.

Πολύ φτηνά και παστρικά λοιπόν σώζεις και καμιά ζωή για να πάει πιο εύκολα κάτω το λουκάνικο και το γιούλμπασι.

Κάνεις ενέσεις θαλπωρής στολίζοντας θλιβερές πλαστικές μαλακίες αφού μπουκώσεις με ντάτα το ψηφιακό σου υπερπέραν για να είσαι σίγουρος πως τα κουτάβια-παιδιά σου είναι κλεισμένα στο δωμάτιό τους, χωρίς να κινδυνεύουν να γίνουν πουτάνες πούστηδες ναρκομανείς.

Ω! και πόσο τρυφερό είναι να τους φιλάς τα κεφαλάκια την ώρα που σκοτώνουν τους κακούς στο δώρο βιντεογκέιμ της καλής νονάς.

Όταν ο Γιώργος Σεφέρης χάιδεψε το κωλαράκι της βασίλισσας

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα

Ο Σεφέρης από την πρώτη εμφάνισή του στα γράμματα έστησε γύρω του μια απίστευτη βιομηχανία προβολής που θα ζήλευαν και οι πιο φιλόδοξοι δαπίτες.

Βιβλία και άρθρα γράφτηκαν, περιοδικά εκδόθηκαν, μεταφραστές καθοδηγήθηκαν, ομότεχνοι αγνοήθηκαν ή λοιδωρήθηκαν, κριτικοί προπηλακίστηκαν, με κύριο σκοπό την επί τριάντα και πλέον χρόνια προβολή και προώθηση του Σεφέρη. Από την πρώτη εμφάνισή του (1931) μέχρι το Νόμπελ το (1964).

Η βράβευση του Σεφέρη με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας δεν αντανακλούσε τόσο το ισχνότατο σε ποσότητα και αμφισβητούμενο σε ποιότητα λογοτεχνικό του έργο όσο, κυρίως, την πολιτική του σταδιοδρομία και τη στρατηγική που αναπτύχθηκε από τον ίδιο και πολλούς άλλους μέχρι την επίτευξη του στόχου.

Ο Σεφέρης υπήρξε, πολιτικά, άνθρωπος με εξαιρετικά συντηρητικές αντιλήψεις, στενός συνεργάτης της δικτατορίας Μεταξά (1936 – 1940), αδρανής απέναντι στην απριλιανή δικτατορία (1967 -1971), με αδιαφανή ρόλο στους χειρισμούς του Κυπριακού ζητήματος, σφόδρα επικριτικός και υβριστικός απέναντι σε όσους τον αμφισβητούσαν, άφιλος και αγνώμων απέναντι σε όσους τον βοήθησαν.

Ο Σεφέρης δεν κατάφερε να ψελλίσει ούτε μια κραυγούλα για τα ξερονήσια και τα βασανιστήρια μέσα στους κάλπικους ελιοτ-ικούς του θρήνους.

Σιδερωμένος απ΄τον ακαδημαϊκό οίστρο μιας ξενόφερτης πρωτοπορίας, φιλόδοξος όσο και κολαούζος της εξουσίας, έσπειρε πίσω του στρέμματα ολόκληρα με σεφέρηδες που τους λουζόμαστε ακόμα και σήμερα.

Κι ο Γκόρπας που έφτυνε από αηδία κάθε πόζα και θεατρινισμό και κάθε μαγαρισμένο λουλούδι έγραψε:

Ο Σεφέρης επιτέλους πέθανε οριστικά

«στο φέρετρο του ακούμπησε η Ελλάδα»

Αυτός πού ακούμπησε,κανείς δεν λέει

Μπορείς να εύχεσαι σε έναν ποιητή ή μια ποιήτρια, καλοτάξιδο το βιβλίο σου, και να μη νιώθεις γελοίος ή βλαμμένος;

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, γυαλιά και κείμενο

Βεβαίως για τους ρομαντικούς το βιβλίο μοιάζει με πλεούμενο ή αερόστατο, αλλά ετούτη η μεταφορική αβρότητα κρύβει λογοτεχνία τρίτης εθνικής.

Γερόντια, σχεδόν απ΄τα τριάντα τους, που πιπιλίζουν τα κουφέτα της έντυπης δημοσίευσης, ανταλλάσσουν μαζί με το όπιο της μεγαλοσύνης τους ευχές και χαδάκια εξ΄αποστάσεως.

Αλήθεια όμως, πως ταξιδεύει ένα βιβλίο ακόμα και με πλουμιστά στιχάκια που θυμίζουν Δημουλά ή Πατρίκιο στα χειρότερά τους; Φυσικά με φράγκα.

Με φράγκα θα το τυπώσεις σε κάποιον εκδότη ερασιτέχνη απατεώνα, με φράγκα θα το στείλεις στην παρέα σου που μάλλον δεν θα το διαβάσει ολόκληρο, με φράγκα θα το στείλεις στις γνωστές φίρμες που θα το γράψουν στ΄αρχίδια τους.

Τα τελευταία χρόνια έχουν πέσει βέβαια οι τιμές. Εκεί που έπρεπε να πουλήσεις ένα μικρό χωραφάκι για να σου βγάλει ο γκαβριηλίδης ο πατατάκης ή ο καστανιώτης το αριστούργημα σήμερα γίνονται ευκολίες.

Το ψώνιο-ευτυχώς-ήταν είναι και θα είναι το καύσιμο της αγοράς.

Φυσικά κανένας φτωχούλης του θεού δεν μπορεί να εκδώσει το κατιτίς του αμισθί αφού, αυτή η πολυτέλεια ήταν συνήθεια μιας μεσαίας τάξης που ήταν λίγο αριστερούλα και λίγο πασόκ και λίγο όπου φυσά ο άνεμος.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει βιβλία σε παραλίες, ανάμεσα σε μπούτια ή βυζιά, σε καναπέδες και σε κρεβάτια με σκύλους γάτες μωρά, να τα κρατούν περήφανοι συγγενείς ή φίλοι σαν να διαφημίζουν το τάιντ ή το σκίπ με χαμόγελο Βελόπουλου δείχνοντας την έσχατη κηραλοιφή.

Το κύκνειο άσμα τους που το περίσσευμα πατρικής περιούσιας ή μισθού το έκανε προϊόν, άρα διαβατήριο μιας κάποιας αποδοχής στον κόσμο των λογοτεχνικών οργασμών και των αλκοολικών αβροτήτων.

Συνταξιούχοι δάσκαλοι, κυρίες με διπλά ονόματα, πρώην υπάλληλοι του οτε και της δεη, καταστηματάρχες, πρώην αστυνομικοί, καθηγητές μέσης εκπαίδευσης που αντί να κωλοβαράνε στα καφενεία γράφουν στιχάκια και διηγήματα, κορίτσια και αγόρια που κάνουν το διδακτορικό τους στο Λονδίνο περνώντας το ως πληροφορία στο αυτί του βιογραφικού, ακαδημαϊκοί που γράφουν ποίηση το βράδυ για να ξεκουράζονται τρέχουν τώρα στις πλαγιές του Παρνασσού και του Ελικώνα, με τις Μούσες να μπερδεύονται κάθε τόσο στα μούσια τους, περιμένοντας το νόμπελ ή το βραβείο καβάφη,

Περιμένοντας να μυρίσουν το φρεσκοτυπωμένο τους βιβλίο, παίρνοντας πόζα Μπουκόφσκι ή Έλιοτ, με όσο φετιχισμό τους επιτρέπει η καλοζωία τους ή η απελπισία τους.

Θυμάμαι τώρα έναν συμπαθέστατο πλούσιο μπαμπά που πλήρωνε και πληρώνει τα βιβλία της κόρης του Σύλβιας-Μαρίτσας Πλαθ, γνωστότατης και αναγνωρισμένης ποιήτριας σήμερα, να λέει στους φίλους του, καλύτερα να πληρώνω να τυπώνει τις μαλακίες που γράφει απ΄το να πίνει ναρκωτικά!

Ο συνδικαλισμός των μπάτσων ευλογία των καπιταλιστών

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κείμενο

Η χώρα μας δεν είχε ποτέ σοβαρή και οργανωμένη δεξιά. Αντ’ αυτού είχε μια θηριώδη και αδίστακτη ακροδεξιά, με οργανικούς διανοούμενους που φορούσαν πάντα το φύλλο συκής της φιλελεύθερης γατούλας.

Όταν δυσκολευόταν τα πράγματα και οι διορισμένες μαριονέτες δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα έσκαγε μια μεγαλοπρεπέστατη χούντα, η οποία όχι απλώς διεκπεραίωνε τα πράγματα αλλά εξαγόραζε συνειδήσεις.

Αν θεωρήσουμε την αριστερά ως μήτρα του συνδικαλισμού η ακροδεξιά έχει σίγουρα τα σκήπτρα της προπαγάνδας και της άλωσης πολλών σωματείων, απ’ τα πιο ανοργάνωτα έως τα πιο οργανωμένα.

Απ’ τις συνδικαλιστικές ενώσεις των αγροτών έως τις μίζερες μικροαστικές ελμε των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης πίσω απ΄τις συντεχνιακές διεκδικήσεις και τα οικονομικά αιτήματα δεν υπάρχει σοβαρός πολιτικός λόγος ικανός να ζυμώσει αλλαγές και εξελίξεις μέλλοντος.

Υπάρχει όμως μια μαγιά εγκληματικής αδιαφορίας, ένας κομματικός στρατός σχεδόν μόνιμος και ετοιμοπόλεμος. Μια ακροδεξιά σε παραλλαγή, οργανωμένη και λυσσασμένη.

Τα παιδιά των χουντικών και των παραθρησκευτικών οργανώσεων γίνανε συνδικαλιστές της δαπ και της δακε, πήραν θέσεις στους μηχανισμούς και στα σωματεία ξέροντας καλά να φρενάρουν τη δυσκοίλια καλομαθημένη βάση στις δύσκολες κρίσεις.

Αφήσαν στην πολυκερματισμένη αριστερά ένα μικρό στενό χώρο επαναστατικής γυμναστικής, τον οποίο σιγά σιγά επανακαταλαμβάνουν με ακραία καταστολή και περίσσιο θράσος αφού τελικά η γη δεν έγινε κόκκινη αλλά φαιοπράσινη και μιλιταριστική.

Την ώρα που όλων μας τα παιδιά σκοτώνουν κακούς στα βίντεο γκέιμ, ο συνδικαλιστής της αστυνομίας δουλεύει με υπερωρίες για να υπερασπιστεί τους χουντικούς συναδέλφους του με τις σβάστικες και τα τατού με τα γλυκόλογα των ες ες.

Πολλοί αριστεροί που βρίσκονται κρυμμένοι στα σπίτια τους ή φοράνε μάσκα και στέλνουν ες εμ ες για να διαμαρτυρηθούν ή να διαδηλώσουν, νομίζουν πως η Ακροδεξιά του Μητσοτάκη πολεμά το συνδικαλισμό μα είναι βαθειά νυχτωμένοι.

Ο Μητσοτάκης και το σκυλολόι του κόβει πίτες κάνει βαφτίσια γάμους κηδείες, πάντα τρίβοντας το μαγικό φιλελεύθερο ραβδί του πάνω στη ματαιοδοξία του πωρωμένου εθνικιστή, που όταν στριμώχνεται αφήνει το φασίστα πατέρα του να νεκραναστηθεί μέσα απ΄την πηγάδα του Μελιγαλά.

Κανείς δεν πήρε μυρουδιά πως η αποχουντοποίηση των σωματείων δεν έγινε ποτέ.

Πως το μικρό τερατάκι που κοιμόταν σε μια γωνία στις πολύβουες συνελεύσεις θα σηκωνόταν κάποια στιγμή για να κόψει μια αντρική σφαλιάρα σ΄αυτόν και σ΄αυτήν που μιλά και λέει τη γνώμη του, σ΄αυτόν και σ΄αυτήν που διεκδικεί το μέλλον του κι όχι την ασφάλεια της μιζέριας του.

Πως το μικρό τερατάκι θα γινόταν πάνοπλος ειδικός φρουρός με ειδικότητα στον ξυλοδαρμό και στην τηλεοπτική προπαγάνδα.

Περί εικόνας, συμβόλων και νοηματικών διαταραχών

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες

Πολλές φορές, οι συμβολικές μορφές γίνονται οι σιλουέτες ενός εφιάλτη.

Η εικόνα υπερφορτίζεται από συμπληρωματικά νοήματα που τους λείπει όμως η άμεση σαφήνεια.

Όπως εκείνες οι παλαιές εικόνες της σοφίας, που τόσο συχνά συναντάμε στις γερμανικές γκραβούρες.

Αυτές που παριστάνουν ένα πουλί με μακρύ λαιμό έτσι που οι σκέψεις καθώς υψώνονται αργά απ’ την καρδιά στο κεφάλι διασχίζοντας έναν δρόμο μακρύ, να έχουν τον καιρό να καλοζυγιαστούν.

Μα υπάρχει και το άτιμο βέλος που πετυχαίνει τις σκέψεις, σκοτώνοντας το μακρύ δρόμο του στοχασμού.

Έτσι λοιπόν, από την επιφάνεια της εικόνας της σοφίας, τρυπώνει ένα πλήθος από σημασίες, κάνοντάς την ακόμα ένα αίνιγμα. Ο στόχος χάνεται, η εικόνα δεν μας διδάσκει πια, μας γοητεύει.

Κι η γοητεία μπορεί να παραπλανήσει ακόμα και τον πιο αθώο διανοητικό οργασμό.

Η γοητεία είναι αυτή που μπορεί να μας οδηγήσει στην πιο ανελέητη σφαγή, αφού η λυρική εμμονή της υπνωτίζει ακόμα και τα πιο δύστροπα τέρατα.

Περί ερωτισμού και πάλι Ή λίγο παγωτό ακόμη

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και άτομα που κάθονται

Ο ερωτισμός είναι πολλές φορές απογυμνωμένος απ’ τα διαλεκτικά του διφορούμενα, απογυμνωμένος απ’ τα τοπία όπου ήταν πανταχού παρόν.

Και μοιάζει σαν ποτάμι που κυλάει μέσα στους αιώνες, ξεδιπλώνοντας στις όχθες του ανθρώπινες ιστορίες, που διαδραματίζονται για να ξεχαστούν αύριο ή μεθαύριο, ενώ το ποτάμι δεν θα πάψει να κυλάει ποτέ.

Και μοιάζουμε κι εμείς, σαν τα παιδιά που θάβουν ζωντανές τις κουρούνες νοιώθοντας με τη βια του παιχνιδιού την αληθινή αξία του κόσμου. Οι θεολόγοι βλέπουν ψυχές που τρέμουν μες στα γυμνά και αποκηρυγμένα κορμιά μα οι εραστές γνωρίζουν πως οι εκκρίσεις τους και τα υπερούσια σπέρματά τους θα καταλήξουν στις αθέατες Βενετίες των κοπράνων, πάνω στις οποίες είναι χτισμένες οι ματαιοδοξίες και τα κοινοβούλια, οι αίθουσες χορού και τα αστυνομικά γραφεία

Η θεοδικία των σκατών

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα που κάθονται

Υπάρχουν βάσιμες υποψίες πως στον Παράδεισο υπήρχε μπόλικη ηδονή αλλά όχι διέγερση.

Ο Ιωάννης Σκώτος ο Εριγένης, θεολόγος του 9ου αιώνα, δεχόταν με παρρησία πως ο Αδάμ και η Εύα διατηρούσαν σεξουαλικές σχέσεις στον παράδεισο.

Πίστευε πως ο Αδάμ σήκωνε την ψωλή του όπως σήκωνε το χέρι ή το πόδι του, άνευ διεγέρσεως, αποφεύγοντας τα προεόρτια καβλαντίσματα.

Πίσω ίσως απ’ αυτή την άποψη βρίσκεται και ο αιώνιος εφιάλτης του άντρα που τρέμει μπροστά στην προοπτική της ανικανότητας.

Όμως, αν μπορεί κάποιος να έχει στύση με μια απλή εντολή του εγκεφάλου, αυτό σημαίνει πως μπορεί να ξεμπερδέψει με τη σεξουαλική διέγερση. Πως μπορεί να απαλλαγεί από το ζωτικό βάσανο που γίνεται κοινωνικό μαρτύριο.

Ο μέγας θεολόγος πίστευε πως στον παράδεισο, η πούτσα, σηκώνεται υπό της διαταγάς του πουτσαρά και ουχί κατόπιν διεγέρσεως. Αυτό λοιπόν που θεωρούσε ασυμβίβαστο με τον παράδεισο δεν ήταν η συνουσία και η συνακόλουθη ηδονή, αλλά η διέγερση.

Στον παράδεισο λοιπόν υπάρχει μπόλικη και αστείρευτη ηδονή αλλά όχι διέγερση.

Εδώ έρχεται ως ασύμμετρη υπαρξιακή απειλή η θεοδικία των σκατών.

Όσο το είδος μας κατάφερε να τρυπώσει και να συνοικίσει στον παράδεισο, ή δεν έχεζε όπως ο Ιησούς, ή πιθανώς τα σκατά δεν θεωρούνταν τόσο σιχαμερά.

Όταν ο θεός έδιωξε κλοτσηδόν τον άνθρωπο απ’ τον παράδεισο τού αποκάλυψε την αηδιαστική ανθρώπινη φύση του.

Ο άνθρωπος τότε άρχισε να κρύβει αυτό που τον έκανε να ντρέπεται.

Έτσι μόλις ήρθε σε επαφή με την ακάθαρτη φύση του ανακάλυψε τη διέγερση. Χωρίς τα σκατά ο έρωτας της σάρκας δεν θα ήταν όπως τον ξέρουμε. Χωρίς τα σκατά δεν θα υπήρχε θεία δίκη και αμαρτία.

Η διέγερση έφερε το ξεχαρβάλωμα της ανθρώπινης φύσης.

Ο άνθρωπος επαναστάτησε, κι από ένα άβουλο ον, παιχνιδάκι στα χέρια του θεού, αποφάσισε να τού μοιάσει, δηλαδή να γίνει θεός.

Ο άνθρωπος αποφάσισε από δημιούργημα να γίνει δημιουργός. Να ερεθίζεται απ’ την ομορφιά ή την ασχήμια. Το καλό ή το κακό.

Αποφάσισε να βουτήξει μέσα στη σκατολογική άβυσσο της δημιουργίας.

Να κάνει δηλαδή τη γνώση αστείρευτη πηγή ερεθισμού και διεγέρσεως. Να μπορούν από μόνα τους τα αιδοία να ζυμώνουν αυτό το γλυκόπικρο ψωμί της ηδονής και του ασυνάρτητου μέλλοντος.

Lockdown Ή Σώμα θυμήσου πόσο κακοποιήθηκες

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Ζούμε την επινόηση και εφαρμογή ενός προχωρημένου νεωτερικού εγκλεισμού, όπου η ηθική επιβάλλεται μέσα από διοικητικές διαδικασίες.

Για πρώτη φορά λειτουργεί παγκοσμίως μια γραφειοκρατία ηθικότητας και ατομικής ευθύνης.

Το ηθικό παράπτωμα, ακόμα και στην πιο ιδιωτική μορφή του, λογίζεται ως απόπειρα ενάντια στον αστικό κώδικα και ενάντια στα συμφέροντα της δημοκρατίας.

Στη σκιά της αστικής πολιτείας λοιπόν, γεννιέται και εδραιώνεται ετούτη η παράξενη δημοκρατία ενός καλού που επιβάλλεται με το ζόρι και τη βία, σ΄ αυτούς που γεννούν υποψίες ότι ερωτοτροπούν με το κακό.

Το δίκαιο βασιλεύει μονάχα χάρη στον ανελέητο καταναγκασμό. Επικρατεί το καλό επειδή θριαμβεύει η απειλή και η αρετή επειδή βαραίνει πάνω απ’ τα κεφάλια μας ο πέλεκυς της τιμωρίας.

Σ΄αυτές τις πολιτείες της καθαρής ηθικότητας όπου μαντρώνουν τον κοσμάκη, ο νόμος επιβάλλεται δίχως έστω τον ελάχιστο μετριασμό ή έστω κάποια τρυφερότητα, με τη στυγνή μορφή του σωματικού καταναγκασμού.

Το σώμα κακοποιείται, διασύρεται, σκεπάζεται, τρυπιέται.

Το σώμα το διαφεντεύουν οι εξουσίες όμοια με το εμπόριο και την οικονομία.

Ο εγκλεισμός είναι η προσπάθεια εξομοίωσης αρετής και τάξης. Υπό αυτή την έννοια ο εγκλεισμός κρύβει ταυτόχρονα μια μεταφυσική της πολιτείας και μια πολιτική της θρησκείας.

Φυτρώνει ανάμεσα στον κήπο του θεού και στις πόλεις των ανθρώπων, που, διωγμένοι απ΄ τον παράδεισο ζουν το αποκύημα μιας κοινωνικής τυραννίας.

Ο εγκλεισμός αποτελεί το πιο πυκνό σε νόημα σύμβολο τούτης της <<αστυνομίας>>, που λειτουργεί σαν το αστικό ισοδύναμο της θρησκείας.

Μα κάθε εγκλεισμός εκδίδει πιστοποιητικά ηθικών φρονημάτων. Όχι αποδείξεις μόνωσης ή εξομολόγησης, αλλά επίσημες κρατικές βεβαιώσεις τιμωρίας.

Επιτέλους μια σοβαρή Χρυσή Αυγή

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, στέκεται, καπέλο και υπαίθριες δραστηριότητες

Όλα τα μικρά και μεγάλα εγκλήματα διαπράττονται μέσα σε διακριτικό ημίφως.

Το τερπνόν και το ωφέλιμο της αγοράς περνά μέσα απ’ τη νεκρανάσταση του φασίστα. Η παραλλαγή του σκιάχτρου αλλάζει κάθε φορά, μα η ουσία παραμένει ίδια.

Η σοβαρή Χρυσή Αυγή δεν ήταν επιπολαιότητα ή φάρσα, μα η προσδοκία για έναν νέο κεκτημένο κρατικό αυταρχισμό υπό τη σκέπη της νεοφιλελεύθερης παντοδυναμίας.

Αν οι μοσχαροκεφαλές των χρυσαυγητών είχαν το φωτοστέφανο της φυλετικής καθαρότητας, σαν δόλωμα για να ψαρεύουν στις εκκλησίες και τα καφενεία ψήφους μνησικακίας, η δεξιά φορά τώρα τη μάσκα της φιλανθρωπίας και του ανθρωπισμού, επιβάλλοντας με το γάντι του ματατζή το τσιμέντο και τη φτώχεια.

Την συρρίκνωση των κατακτημένων κοινωνικών παροχών και την αποδόμηση κάθε λογικής και φυσιολογικής αντίδρασης.

Η δημιουργική δεξιά των κουμπάρων και των ευσεβών παιδεραστών έρχεται να πάρει το αίμα της πίσω.

Να φτιάξει νέου τύπου ξερονήσια, με την αγαστή συνεργασία της δαπ λοιμωξιολόγων, που κάνει την επιστήμη να μοιάζει με αστρολογία και ταρώ πρωινού τηλεοπτικού μπουρδέλου.

Η δεξιά του Μπογδάνου και του Χρυσοχοϊδη είναι η σοβαρή Χρυσή Αυγή που τόσο περιμέναμε στα προσεχώς των δελτίων ειδήσεων.

Η εισβολή των ΜΑΤ και της αστυνομίας στην ίδια μας τη ζωή, στο δημόσιο χώρο, στο σπίτι, στην εργασία, στο σχολείο και το νοσοκομείο, ας το ξαναπούμε, δεν είναι μόνο μια τραγωδία, αλλά και μια γιορτή μίσους, που κανένας δεν θα καταλάβει ποτέ την παράξενη ευφορία της.

Ο εγκλεισμός είναι ελευθερία. Η άγνοια είναι δύναμη. Ο φόβος είναι βασιλιάς. Το ιδιοφυές πρόταγμα να κλειδώνεις τη φυλακή σου εσύ ο ίδιος από μέσα.

Επιτέλους, μια σοβαρή Χρυσή Αυγή

 
Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, στέκεται, καπέλο και υπαίθριες δραστηριότητες
 
Όλα τα μικρά και μεγάλα εγκλήματα διαπράττονται μέσα σε διακριτικό ημίφως.
Το τερπνόν και το ωφέλιμο της αγοράς περνά μέσα απ’ τη νεκρανάσταση του φασίστα. Η παραλλαγή του σκιάχτρου αλλάζει κάθε φορά, μα η ουσία παραμένει ίδια.
 
Η σοβαρή Χρυσή Αυγή δεν ήταν επιπολαιότητα ή φάρσα, μα η προσδοκία για έναν νέο κεκτημένο κρατικό αυταρχισμό υπό τη σκέπη της νεοφιλελεύθερης παντοδυναμίας.
 
Αν οι μοσχαροκεφαλές των χρυσαυγητών είχαν το φωτοστέφανο της φυλετικής καθαρότητας, σαν δόλωμα για να ψαρεύουν στις εκκλησίες και τα καφενεία ψήφους μνησικακίας, η δεξιά φορά τώρα τη μάσκα της φιλανθρωπίας και του ανθρωπισμού, επιβάλλοντας με το γάντι του ματατζή το τσιμέντο και τη φτώχεια.
 
Την συρρίκνωση των κατακτημένων κοινωνικών παροχών και την αποδόμηση κάθε λογικής και φυσιολογικής αντίδρασης.
 
Η δημιουργική δεξιά των κουμπάρων και των ευσεβών παιδεραστών έρχεται να πάρει το αίμα της πίσω.
 
Να φτιάξει νέου τύπου ξερονήσια, με την αγαστή συνεργασία της δαπ λοιμωξιολόγων, που κάνει την επιστήμη να μοιάζει με αστρολογία και ταρώ πρωινού τηλεοπτικού μπουρδέλου.
 
Η δεξιά του Μπογδάνου και του Χρυσοχοϊδη είναι η σοβαρή Χρυσή Αυγή που τόσο περιμέναμε στα προσεχώς των δελτίων ειδήσεων.
 
Η εισβολή των ΜΑΤ και της αστυνομίας στην ίδια μας τη ζωή, στο δημόσιο χώρο, στο σπίτι, στην εργασία, στο σχολείο και το νοσοκομείο, ας το ξαναπούμε, δεν είναι μόνο μια τραγωδία, αλλά και μια γιορτή μίσους, που κανένας δεν θα καταλάβει ποτέ την παράξενη ευφορία της.
 
Ο εγκλεισμός είναι ελευθερία. Η άγνοια είναι δύναμη. Ο φόβος είναι βασιλιάς. Το ιδιοφυές πρόταγμα να κλειδώνεις τη φυλακή σου εσύ ο ίδιος από μέσα.

Κοιτάζοντας εκεί

Κάτω απ’ την επιφάνεια της λογικής υπάρχει μια υπόγεια συναλλαγή μεταξύ τρέλας και σύνεσης.

Ένα μικρό αλλά ικανό χάος από αλητείες και ανησυχίες. Από αμφιβολίες και ανταρσίες που χτυπιούνται στους τοίχους των καλών τρόπων, αυτών που μας έχει εγχειρίσει η εκπαίδευση και ο στραγγισμένος από συναίσθημα θετικισμός.

Η πονηριά μας, συχνά οργισμένη και σκόρπια, πέφτει πάνω στα πράγματα για να ξύσει απ’ την πέτσα τους όλα τα μυστικά. Για να χαράξει τους καινούργιους σπαραγμούς και τις καινούργιες πίκρες. Για να φανερώσει πόσο ποτισμένο από ιδεαλισμό είναι το βλέμμα μας όταν συναντιέται με την τυφλή προθυμία των παθών.

Μέσα στη μακαριότητα μιας επιστημονικής γνώσης, φαύλης και εκφυλισμένης απ’ το χρήμα, έρχεται ο φόβος, όπου ο άνθρωπος καθηλώνεται ανίσχυρος μπροστά στην τραγικότητα της ιστορίας.

Ο φόβος που λειτουργεί ως εστία μόλυνσης κάθε επαφής. Ο φόβος που κοιμάται με τα παπούτσια, περιμένοντας την προσταγή που θα τον εκλεπτύνει. Περιμένοντας εκείνη την κακόγουστη αλαζονεία της αγέλης για πρόοδο.

Πάντα σ’ αυτές τις δημόσιες διακηρύξεις για αλλαγή, οι ξεπεσμένοι ρήτορες ανακατεύουν το κουρκούτι της μιας και μοναδικής άποψης.

Το μεγάλο αρπαχτικό ζώο που λέγεται άνθρωπος αυνανίζεται τρίβοντας την κοιλιά του, πάντα με τυφλή μανία, στήνοντας στο διάβα του μνημεία που υμνούν την απίθανη τερατογονία του.

Το απαγορευμένο δέντρο και οι καρποί του πριονίζονται απ’ το θρίαμβο της δύναμης του ισχυρού.

Οι κανόνες γράφονται και ξεγράφονται υπογραμμίζοντας την επίγεια παντοδυναμία τους.

Η φαντασία μας όμως, σαν μια απρόσιτη αλήθεια, θάβει μέσα στα σπλάχνα της γης κάθε αθεράπευτα ρηχή πραγματικότητα. Κάθε ηθική και κάθε πίστη που πουλιέται ως φάρμακο κατά της ανυπακοής.         

Αριστερά, απ’ τη μεριά της καρδιάς Ή ωδή στα μεθύσια των μηδαμινών

The Strange Case Of Thomas Poulton, An Erotic Artist In The 1940s (NSFW) |  HuffPost

Αν υπόσχεται κάτι ο έρωτας, αυτό είναι η ικανοποίηση της δίψας για περιπέτεια και περιπλάνηση στις πιο ανεξερεύνητες περιοχές.

Τα στομάχια μας ξεθεμελιώνονται και οι μήτρες μας καταβροχθίζουν με ακόρεστη βουλιμία τις ποιητικές παρορμήσεις του πνεύματος που μεταμορφώνεται σε παχύρευστο σπέρμα.

Ευνοημένο απ’ την τόλμη και την τύχη, το αενάως περιφερόμενο σαρκίο μας βρίσκει εκτός του τάφου και του θανάτου μιαν ουσία μέλλοντος και δημιουργίας. Εν μέσω παρακμής ακμάζει στους πιο υψηλούς βαθμούς ακολασίας, παραμένοντας αθώο μες στις κολπικές εκκρίσεις του συμπαντικού θήλεος.

Θα ήταν ένας επιτήδειος μεγαλομανής ο έρωτας, αν δεν ήταν η αιώνια λόξα της ύλης ενάντια στην αληθινή χάβρα παγκόσμιων και αλλοπρόσαλλων νόμων.

Θα ήταν ένας απατεώνας, αν δεν ήταν κάθε φορά ο ωραίος ζεστός ήλιος που μας ξυπνά απ’ το ληθαργικό σκοτάδι της έγνοιας του βιοπορισμού και της επιβίωσης.

Η ένωση που προπαγανδίζει ο έρωτας, σε κάνει να μην πιστεύεις πια στο θάνατό σου αλλά στην αθανασία σου. Να μη νοιώθεις αυτό το ανούσιο τίποτα που το ξεφλουδίζουν οι καταστάσεις, αλλά ο καβλωμένος βασιλιάς των ακηδεμόνευτων πραγμάτων που ούτε χαίρονται ούτε λυπούνται, αλλά υπάρχουν.

Πολλές φορές ο έρωτας σε καταστρέφει τόσο που βλέπεις μόνο το θάνατο να βγαίνει κερδισμένος.

Κουρδίζει ανάποδα τις πιο γλυκιές μελωδίες, εκτοξεύοντας τα σκατούλια της απόγνωσής του στα μούτρα μας.

Και γινόμαστε πάλι μάσκες και πετσιά ανικανοποίητα, αγάμητα, ληθαργικά εκτοξεύοντας τη δειλία μας και τη φανταρίστικη ηθική μας προς όλες τις κατευθύνσεις. Το πάθος γίνεται ο μεζές για το ούζο, αφήνοντας πίσω τις πιο βίαιες και αγριωπές σιωπές.

Η αγκαλιά γίνεται μέγγενη και η αγάπη η συνταγογραφούμενη θεραπεία του παπά και του ψυχολόγου.

Άλλοι ζητιανεύουν τον έρωτα κι άλλοι τον πετάνε στα σκουπίδια. Άλλοι τον μαγαρίζουν αντί να τον κάνουν μπουρλότο ενάντια στην ανιαρή τους ζωή κι άλλοι τον κάνουν ακαδημαϊκό μάθημα και αποστειρωμένο πνευματικό μπιμπελό.

Μα ο έρωτας δεν διαθέτει ίχνος σοβαρότητας. Διακοσμεί τις χέστρες και τα σφαγεία με τις εκκρίσεις του, σαμποτάρει την στερημένη ζωή σπάζοντας το σπυρί της ατέρμονης πλήξης, εκτοξεύοντας το πύον του εναντίον του χρόνου και της φθοράς, εναντίον της εξουσίας που μας θέλει κουτάβια της.

 

Αγάπα τον πλησίον σου, αφού πρώτα τον σφάξεις

Ω λαοί, σας δόθηκε μια φορά η ευκαιρία να πετάξετε τη σαβούρα στο καιάδα της ιστορίας, με το βίαιο τρόπο που έτσι κι αλλιώς αυτή ιδρύθηκε.

Χωρίς στρατιωτικά ρούχα και στολές, αλλά με τις φόρμες της δουλειάς και τα βρόμικα αγροτικά παντελόνια, με τα κλεμμένα περίστροφα της τσαρικής αστυνομίας ορμήσατε κάποτε με λύσσα στην ξιπασμένη υποκρισία των υπαλλήλων της οργανωμένης άρχουσας τάξης που σας ρουφούσε το αίμα.

Κατεβάσατε το σταυρό του ψεύτικου μαρτυρίου για να ανεβάσετε τα αιδοία σας ως πρωτόπλαστοι ηδονιστές, αφού ήρθε η σειρά σας να καβαλήσετε το ασέλωτο άλογο της ιστορίας κι όχι τα πράσινα άλογα του θρησκευτικού αμοραλισμού.

Αιώνες θρησκευτικής βίας εξωτερικής και εσωτερικής. Εγκλήματα φανερά και εγκλήματα μυστικά και αδιανόητα, εκατόμβες νεκρών ανά τους αιώνες ανάλογα με τις κάψες καλογέρων επισκόπων και αυτοκρατόρων.

Η πιο μαζική ανάσα των κολασμένων που ξύπνησαν ύστερα από δυο χιλιάδες χρόνια οργανωμένης καταπίεσης.

Η έγνοια των ξεβράκωτων για τη ζωή άρχισε να γίνεται επιστήμη και θάρρος.

Εσείς φτάσατε την ανθρώπινη διάνοια στη ΓΗ του Ντοβζένκο και στους οργασμούς μιας αδιανόητης καλλιτεχνικής πρωτοπορίας βάζοντας το σταυρό στον κώλο του παπά.

Εσείς γεννήσατε όμως κι εκείνα τα παιδιά που σας ξαναγύρισαν στα σκοτάδια. Στον Πούτιν και την ορθοδοξία, στους χρυσόφτερνους πατριάρχες και τις μπίζνες της εκκλησίας με το κράτος.

Στον πιο ακραίο σκοταδισμό που βγάζει υπεραξία απ’ την θρησκευτική πόλωση των λαών. Απ’ το ξεπάστρεμα πληθυσμών και τα στρατόπεδα εργασίας της Γερμανίας.

Ισλαμιστές, χριστιανοί και άλλοι ψυχωτικοί και άρρωστοι παθιασμένοι μαλάκες μας ζαλίζουν τ’ αρχίδια με τα τεμένη τους και τις εκκλησίες τους.

Είσαι όμως, ρομαντικός βλάκας, σήμερα αν μιλάς για κατάργηση των συνόρων, για αφοπλισμό των ηλιθίων, για συνεργασία οικονομική και σεξουαλική των δυο λαών.

Είσαι κατάπτυστος σήμερα αν λες πως δεν είσαι ούτε έλληνας ούτε τούρκος ούτε ρώσος ούτε αμερικάνος αλλά άνθρωπος γκαβλωμένος με τη ζωή που θέλεις να τη ζήσεις, χωρίς όπλα και σημαίες και σαβούρες απ’ το αιματοβαμμένο και άθλιο παρελθόν.

Είσαι πορνογράφος αν λες πως το γαμήσι είναι η πιο αληθινή και επιδραστική θρησκεία της ανθρωπότητας-ω! Αντρέα Εμπειρίκο-και πως τα τζαμιά και οι εκκλησίες θα σβήσουν και θα εξαφανιστούν με την πάροδο του χρόνου.

Οι εθνικισμοί τα σύνορα οι στρατοί οι διαχωρισμοί είναι η σαβούρα που πρέπει να πετάξουμε στον αιώνα που έρχεται.

Μια σαβούρα που πρέπει να πεταχτεί χωρίς λύπηση στα σκατά. Μαζί με τις βρωμοπροσευχές του Ισλάμ και τις κουράδες της ορθοδοξίας.

Κύριε υπουργέ της αμύνης βάλε στον κώλο σου μια ολόκληρη φρεγάτα κι εσείς κύριε σεβαστέ αρχιεπίσκοπε βάλτε στον κώλο σας εναλλάξ τους μιναρέδες της αγιασοφίας.

Κι εσείς τουρκοφάγοι ματαιόδοξοι που ανησυχείτε μη σας γαμήσουν οι Οθωμανοί την αδερφή ρωτήστε τη πρώτα μήπως της αρέσει.

Να ξέρετε όμως, πως, δίπλα στους πολεμοκάπηλους και τους πατριδοκάπηλους υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν υπομονή και ανέχονται την μπόχα λόγω της καλής τους ανατροφής.

Αν αποφασίσουν όμως να ξεχάσουν την καλή τους ανατροφή θα σας γαμήσουν την παναγία και το Μωάμεθ μια για πάντα.

 

 

Για τον φτωχό Βασιλιά Ήλιο

Beautiful ancient erotic sculptures on Konark sun temple wall ...

Ο ήλιος είναι αυτός που κρατά στο χέρι του τη ζωή. Είναι ο υπόγειος συνωμότης της γονιμοποίησης.

Η υψηλή κυριαρχία του αφήνει μια θεϊκή γεύση πάνω στη Φύση μας-δηλαδή στα αιδοία μας- σχεδόν εξουσιαστική, καλύπτοντας την άγνοιά μας και την προαιώνια τύφλωση μ’ έναν ερεθισμό περιέργειας για το επέκεινα. Με τη βούληση για γνώση, άρα για εξουσία πάνω στα πράγματα.

Καταστρέφοντας αδιάκοπα μορφές και ουσίες, και χάρη σ’ αυτή την ίδια την καταστροφή, χειρίζεται την αιωνιότητα των δυνάμεων απ’ τις οποίες συντηρείται η ζωή.

Οι αρχαίες θρησκευτικές κουλτούρες που ζύμωσε ο εκτυφλωτικός ήλιος έδειξαν την υπεροχή του θανάτου ως λυτρωτή. Του θανάτου, ως, Μέγα Τέλος, κι όχι ως υποτροπή του φόβου που μας θέλει μεταφυσικούς και ψυχολάτρες.

Η καταστροφή είναι πάντα μετατρέψιμη. Η ζωή δεν υπάρχει ως μόνιμο αναλλοίωτο φαινόμενο αλλά διατηρεί τη συνέχειά της απ’ τη μετατροπή των φαινομένων του Είναι.

Το έμβλημα του βασιλιά ήλιου είναι η φωτιά που γίνεται το μεγάλο καταβροχθιστικό ρεύμα των μορφών.

Η λάβρα αυτή και ο καύσων επιδρούν με μιαν ανώτερη άλγεβρα στον τρόπο που η θερμότητα παράγει ηδονή. Στον τρόπο που νιώθεται η ομορφιά.

Μονάχα τα γυμνά όντα μπορούν να κερδίσουν τον παράδεισο που ορίζει η μαγνητική έλξη του ήλιου. Μονάχα τα γυμνά όντα μπορούν να αγκαλιάσουν τις ζεστές πέτρες και τη ζωντανή τους γεωμετρία. Γιατί τα γυμνά όντα πιστεύουν στον ήλιο και τις τρομερές του εκρήξεις.

Στον εκπληρωμένο πριαπισμό της αρμονίας, που κάθε φορά που φαλτσάρει το χάος, μέσα στη μέθη της τυχαιότητας, αφρίζουν οι άμεμπτοι οργασμοί των πλασμάτων και οι δον κιχώτες του έρωτος ορμούν με τη ρομφαία τους στο ξεκούρντιστο όργανο της καρδιάς.

Ονειροκρίτης φλογερών παθήσεων

The Beauty of Innocence Collage by Javiera Estrada | Saatchi Art

Ονειρεύομαι ένα στήθος ωραίο σαν γεμάτο φεγγάρι. Ένα χαμόγελο κρυμμένο στις πλαγιές και τα φαράγγια. Ονειρεύομαι μια ρεματιά όλο ανθισμένες ροδοδάφνες κι έναν ουρανό παιχνίδι χαράς στα μπερδεμένα μου νεύρα. Όταν σιωπά κανείς, ξεμαθαίνει τη φλυαρία και μαθαίνει να μιλάει. Κι ο λυρισμός ξέρει να φυλάγεται απ’ το φως και τη νύχτα επίσης. Κι ο μικρός σατανάς που συναρμολόγησα τις ώρες της μοναξιάς, μού αφήνει τη δροσιά του και τη χαζομάρα του αφού πρώτα μου τραβά με δύναμη τις γάζες απ’ τα μάτια. Ετούτο όμως το σκοτάδι γύρω είναι όλο δικό μου. Κι έρχεται μια στιγμή που είμαι ολομόναχος, φτάνοντας στην άκρη όλων όσων μπορούν να συμβούν. Στην άκρη του κόσμου, όπου η λύπη δεν μου αποκρίνεται πια και τότε πρέπει να γυρίσω πίσω ανάμεσα στους ανθρώπους, όχι με κείνη τη φιλάνθρωπη προσποίηση που τη λένε αγάπη και καλοσύνη, αλλά με το ερωτικό ένστιχτο που βρίσκει πάντα το συντομότερο δρόμο προς το αίμα της καρδιάς.

Χαίρε ω! χαίρε, τεμπελιά

Ten of our favourite collage artists on Instagram

μνήμη Θοδωρή Μπασιάκου

 

Στέκομαι σε μια παραλία, ατενίζοντας το βουητό του άδειου ορίζοντα, ακούγοντας τα μικρά κύματα των αδιάκοπων παθών που δεν καταφέρνουν ποτέ να ενωθούν.

Λέξεις, εμβρυακοί στοχασμοί και ψίθυροι. Πίσω ο μικρός βάλτος με τα βατραχάκια, άλλα εστεμμένα κι άλλα δυστυχισμένα. Οι άνθρωποι μακριά στα διαμερίσματά τους, υπομένουν κάθε παράλογη συγκίνηση που προκαλεί ο φόβος του θανάτου, αλλά και η αγάπη που γίνεται από βάλσαμο δηλητήριο και τυραννία.

Γύρω μου όλα τα εξωτικά όντα που κοιτάζουν τον ουρανό. Η αποκάλυψη του αισθησιασμού, η πρόωρη ένωση της παθητικής με την ενεργητική Αρχή, του αρσενικού και του θηλυκού, με όλες τις όψεις του αίματος, της σκληρότητας και της αλαζονείας.

Το πορφυρό φτυμένο αίμα, το αίμα των βιασμένων παρθένων και το γέλιο των όμορφων χειλιών. Η γεμάτη αυθάδεια απαίτηση αντίκρυ στη ζωή, ότι άγριο και επικίνδυνο περικλείει το Ον, το αίμα των έμμηνων και των τοκετών, το αίμα των θείων κραδασμών της ερωτικής λαιμαργίας, το αίμα της σφαγής που στεγνώνει και εξατμίζεται πάνω στη φυσική γαλήνη των πραγμάτων που είναι ομοιόμορφα μοιρασμένη μέσα στο απέραντα άχρονο σύμπαν.

Όλα τα σαδιστικά παραληρήματα εδώ μορφάζουν, λυτρωμένα απ’ τις νομοτέλειες και τις πλάνες.

Εδώ απορυθμίζονται οι αισθήσεις για να ρυθμιστούν ξανά. Δεν υπάρχουν απαγορευμένοι καρποί και λεηλασίες, αλλά ο δεσποτισμός του πράσινου χρώματος που μας ηρεμεί τη ζωή και μας εμπνέει. Που μας κάνει να εξαντλήσουμε μέσα μας όλα τα δηλητήρια, για να κρατήσουμε μόνο την πεμπτουσία τους, φτάνοντας στον οργιαστικό αφηνιασμό της ερωτικής μέθης και στο θυμό που μας προκαλεί η έγνοια του θανάτου.

Αυτό το πράσινο χρώμα της ελπίδας και της αθωότητας, το χρώμα της παρθενίας και του άγουρου καρπού, η ενσάρκωση όλων των παραδείσων που κάνουν τη δίψα μας για αθανασία λίγο πιο υποφερτή. Που μας αφήνουν έρμαια των γεννητικών μας οργάνων μες στη μακρότατη λιτανεία της αρχέγονης ενότητας, γράφοντας και ξεγράφοντας λέξεις για το μυστικό της γέννησης των πλασμάτων και των κόσμων.

Είμαι δικός σου, ω Φύση! θα αναφωνήσω ξανά και ξανά, μισολυτρωμένος από το κέλυφος της δουλικής μίμησης.

Η περιέργειά μου τέμνει το Βασίλειο των Σκιών με όλη την υπεράνθρωπη δύναμη της ποίησης. Της όρασης δηλαδή που με κάνει ανάμεσα στη ροή των πραγμάτων τον μέγα ασθενή, τον μέγα εγκληματία και τον μέγα καταραμένο.

Από τη στιγμή που μαθαίνουμε για τα σκουλήκια και τις στάχτες γινόμαστε παιδιά του διαβόλου, εχθροί και κατήγοροι ενός αιμοβόρου θεού που κράτησε την αιωνιότητα αποκλειστικά για τον εαυτό του.

Η σοφία μας γίνεται μνησικακία εναντίον του δημιουργού αλλά και φρενιασμένη ζωτική ορμή και λύσσα.

Εδώ κοντά στις βραχοσπηλιές με τις αχιβάδες, πάνω στα αιχμάλωτα νερά της γαλήνης, υπάρχουν ένα σωρό μικρά φέρετρα με ιδανικά πεθαμένων κόσμων.

Σκελετοί από αρχαίους νεκρούς που αγκαλιάστηκαν τελευταία στιγμή, την ώρα που ο σεισμός έβαζε ένα τέλος στην ονειροπόληση και την ευτυχία. Πόλεμοι που πέρασαν από δω πυρπολώντας επιθυμίες, φτιάχνοντας απ’ τις στάχτες νέες μορφές. Κορίτσια και αγόρια λαχανιασμένα και αδέξια μπροστά στο γαμήσι και την ελευθερία. Μπροστά στους κοριούς του διαφωτισμού και τη μέγγενη της ευκολίας.

Εποχές ειδώλων και νύχτες της κόλασης. Πλάσματα αστεία που απαγχονίζονται με τα κομποσκοίνια τους, προικισμένα με ένα είδος τερατώδους αθωότητας. Αλλά και πληγές που ματώνουν και κάνουν τα πλάσματα να βλαστημούν, εκεί στα σκοτεινά βάραθρα, κολασμένοι απ’ τα ουράνια τόξα και τη βία της ομορφιάς, μη μπορώντας πια να θάψουν τον πέλεκυ του Καλού και του Κακού.

Είμαστε εμείς αυτά τα πλάσματα, που, υποκρινόμαστε τους αθώους, που, ζηλεύουμε την μακαριότητα των ζώων, της κάμπιας και του τυφλοπόντικα.

Μέσα στο έρεβος της ζωής και τις πολύχρωμες σημαίες, φτιάχνουμε γιορτές και θριάμβους, φιλολογικές εφευρέσεις και συγκινήσεις. Ώσπου να απαλλαγούμε απ’ την όποια ηθική, αποδίδοντας το σαρκίο μας με ευχαρίστηση στο χώμα ή τη φωτιά, αναζητώντας την τραχιά αλήθεια που θα μας ξεπλύνει από κάθε ρύπο. Την ώρα που θα πούμε πως όλα τα επιτεύγματα είναι μια χαζομάρα και χαίρε ω! χαίρε, τεμπελιά.

 

Πυρ κατά βούληση

i)) [25] Η ψυχοποικία Νο 25 είναι εδώ. Και το ΚΚε κάπου παραδίπλα

Έτσι κι αλλιώς φέρουμε μέσα μας βαρύ οπλισμό. Μετά το πρώτο τρέμουλο της εφηβείας και τον απογαλακτισμό απ’ τα πατρώα εδάφη και τη μανούλα, αρχίζει η αυστηρή διαδικασία απονομής δικαιοσύνης στις επιθυμίες.

Λόγοι και ιστορίες άλλων, μυθολογίες και μυθεύματα, αφήνουν μέσα μας το κατακάθι των μελλοντικών πνευματικών λοιμώξεων.

Κι ύστερα ψαχνόμαστε αν ανήκουμε εδώ ή εκεί. Αν αυτοί είναι οι φίλοι μας ή τυχαίοι συνδαιτυμόνες που βρέθηκαν στο δρόμο μας κι ύστερα πάλι θα χαθούν.

Μα ετούτη η αναρχία, η τόσο ζωογόνα για την αναπνοή και την σωματική υγεία, μας βγάζει συχνά τη γλώσσα. Αναρωτιέται με δέος και χαχανίσματα τι να βρίσκεται πίσω απ’ τη μυστηριώδη εκείνη τρύπα που με τόσα ονόματα την αναφέρουν πάντοτε οι άντρες και οι γυναίκες.

Πότε σαν μια φωλιά χελιδονιών, πότε σαν ένα βόθρο και πότε σαν να είναι τα άγια των αγίων, η φάτνη όπου κατοίκησε κάποτε ο ίδιος ο θεός, προτού εμφανιστεί σαν ένα ανυπεράσπιστο βρέφος, με τα κάτουρά του και τα σκατούλια του, ετούτα τα σκατούλια του που πολλές φορές οι πιστοί και σαγηνεμένοι του οπαδοί φιλούν και γλείφουν εκεί στην ροδοκόκκινη και αχνιστή περιοχή, γλείφοντάς τα κι αυτά, ρουφώντας τα αρωματισμένα θαρρείς από τα νάματα της θείας ευσπλαχνίας.

Ετούτη η αναρχία ξέρει πως ολόκληρο το Σύμπαν είναι παρθενογενετικό, διότι το μόνο που μπορούμε να ανακαλύψουμε με τα τεράστια τηλεσκόπιά μας σε δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά απ’ δω, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μόνο αυτές οι σκοτεινές οπές, αειθαλείς, σαν ένα μαύρο κρίνο, ανεξιχνίαστες, μοναδικές, που το μυστικό τους καλύπτεται καλύπτοντας.

 

Ο μεταβολισμός του αυτοκράτορα

The Story Of Emperor Caligula, Ancient Rome's Most Infamous Leader

Η σαγήνη του Καλιγούλα, έληξε απότομα, όταν οι υπήκοοί του που τους είχε μετατρέψει σε ιδιοκτησία έπαψαν να γοητεύονται. Η μεταφυσική ανάγκη του ανθρώπου που αφήνεται να γητευτεί έχει συνήθως δυσώδη κατάληξη. Κι ίσως όλες αυτές οι παραφυάδες του συναισθήματος και η γλυκιά θαλπωρή της ερωτικής έλξης-απ’ τον δυνατό και γενναίο αγαπητικό-οδηγούν τους ανθρώπους να δεχτούν την ύπαρξη μιας εξουσίας, που δεν εκπορεύεται από μια ενόρμηση ή μια ανάγκη, αλλά από τη λαθεμένη ερμηνεία των φυσικών γεγονότων, από την αμηχανία του νου μπροστά στον ωκεανό των εκκρίσεων και των οσμών. Και τι απομένει άραγε στη ζωή όταν η αμφιβολία βιώνεται σαν αμαρτία, σαν ιεροσυλία απέναντι στην αιώνια αγάπη και σαν δηλητηριώδη δυσπιστία απέναντι στην καλοσύνη των άλλων;

Η θεσπέσια κρήνη και ο βλοσυρός πάτος

Ταλαιπωρούνται οι άνθρωποι για να κατασκευάσουν μια κάποια ευτυχία. Οργανώνουν τις ερωτικές τους τσάρκες με μια γερή δόση μποέμικης ασωτίας. Με μια νιότη ευκολόπιστη στις απολαύσεις. Με ένα γηρατειό όλο υπαινιγμούς για την επερχόμενη καταχνιά.

Ζούμε σε εποχές όπου το άτομο έχει πειστεί πως μπορεί να κάνει τα πάντα. Ζούμε τον εκφυλισμό της μονάδας μέσα στο ψειριασμένο δώμα της συμβίωσης.

Αρσενικά νευριασμένα με τη μαμά που τα ευνούχισε, αλλά εν τέλει μισογύνικα αντράκια, που θαρρείς πως τους απέμεινε ένα μικρό απόθεμα περιέργειας για το μουνί.

Θηλυκά μαγκωμένα μέσα στην πλαστογραφία της εικόνας τους και στο λήθαργο της ερωτικής φλεγμονής.

Ζεύγη βυθισμένα στην ψηφιακή ολότητα, στις κενές τους ώρες τηλεφωνούν, στέλνουν μηνύματα γράφουν στιχάκια σχόλια παρατηρούν τα ατέλειωτα βίτσια άλλων, στοχαζόμενα όλες τις φλογερές κοινοτοπίες των πωλητών ευτυχίας και θετικής ενέργειας.

Αναμασώντας κάθε μαλακία παίζουν ρόλους και ρολάκια κατά περίσταση, αρνούνται να δεχτούν τα σημάδια της παρακμής και τα ντουβάρια που τους καταπλάκωσαν.

Μόνο λαιμαργία και ψευτοχλιδή. Μια πανωλεθρία της ύπαρξης και της ζωής. Μια μιζέρια της ομοιομορφίας. Ένας βλοσυρός πάτος.

Μέθοδος καταμέτρησης ψύλλων

The Best Beaches in Puerto Vallarta, Mexico: From the Underrated ...

Υπάρχει ένας τρόπος και μια μέθοδος να μετράς τους ψύλλους που σε περπατάνε. Προσθέσεις, αφαιρέσεις, στατιστική και δόλος.

Γούστα που ξεχύνονται μέσα από μια πηχτή καταχνιά, σβέλτη και τσουχτερή. Από μια φτώχεια που είναι η κατίσχυση των ανώτερων νόμων.

Απ’ τις τελευταίες σκηνές μιας τραγωδίας αφού, σ’ αυτές τις τελευταίες σκηνές η ζωή είναι πάντοτε τραγική, αφήνοντάς σε να δεις απ’ την κλειδαρότρυπα της φαντασίας το χαμόγελο των νεκρών. Τα τσουτσουνάκια των αρχαγγέλων που πηγαινοφέρνουν πάνω απ’ τη βιασύνη των ζωντανών την άσκοπη και τεμπέλικη ευδιαθεσία τους.

Να όμως, οι ψύλλοι είναι εδώ. Στην παιδική ηλικία και στα γηρατειά, στις απαγορεύσεις και στα κρυμμένα παιχνίδια. Οι ψύλλοι είναι μετρήσιμο μέγεθος. Σου θυμίζουν το σβήσιμο του χρόνου, την υποδόρια επιτήρηση της φθοράς, την τρέλα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η άρνηση να συμβιβαστείς με την απώλεια.

Τρέχουμε στις μη ευκλείδειες ουτοπίες, στους αγρούς που μας ξεμπλοκάρουν απ’ τον αλυσοδεμένο μας χρόνο.

Τρέχουμε να δούμε τα πράγματα για τελευταία φορά, ξέροντας ότι στο επέκεινα πρώτα χάνεται η μνήμη και κατόπιν οι επιθυμίες. Η διάθεση να επιθυμείς χωρίς φλεγόμενους βάτους και τίμια ξύλα.

Τρέχουμε να μετρήσουμε τους ψύλλους που μας αναλογούν, όπως οι άυπνοι μετράνε τα σφαγμένα προβατάκια που θα τους οδηγήσουν στα πάνσεπτα δώματα των ονείρων και των ονειρώξεων.

Γινόμαστε ζώα που γελάν, ζώα που κλαίν, δύστυχα ζώα. Και τούτη η δυστυχία είναι μονάχα το νιώσιμο της απώλειας του χρόνου. Η λαίμαργη φύση μας που κάνει το στρατιωτικό της χαιρετισμό. Που εξασκείται στη βρόμα, στο ημίφως, στην υπόξινη γεύση κάθε ανεκπλήρωτης επιθυμίας.

Ο χρόνος της αιχμαλωσίας στις ανάγκες περνά σαν αρρώστια. Μα ο χρόνος της εκπληρωμένης επιθυμίας είναι βάλσαμο. Η αγάπη κλυδωνίζεται, γίνεται μνησίκακη, ο πανικός τρίβει τα χέρια του, παράγει θερμότητα, πυρκαγιές, χωρισμούς, εγκλήματα.

Προγράμματα, εκδρομές, ψυχαγωγίες, εκτονώσεις, θρυμματίζουν και καθηλώνουν το χρόνο.

Δεν είναι οι ελεύθερες στιγμές οι όμορφες πεταλούδες στα λιβάδια, μα είναι οι καρφιτσωμένες στιγμές, οι παγωμένες και άκαμπτες πεταλούδες, η ακριβή συλλογή μιας ζωής που θα χαριστεί κατευθείαν στο θάνατο.

Μα όταν αρχίζω να μετρώ τους ψύλλους με υπομονή αρχίζω να κατακτώ τον ελεύθερο χρόνο. Το χρόνο που για να είναι ελεύθερος πρέπει να καθαριστεί απ’ τις κρούστες, να απελευθερωθεί από συνήθειες όπως η σύνεση και ο φόβος.

Ο χρόνος που θα σου επιτρέψει να μετρήσεις τους ψύλλους σωστά. Η θεμελιώδης αρχή κάθε αναμόρφωσης που δεν είναι να κερδίζουμε χρόνο αλλά να τον σπαταλάμε.

Κανένα ηρωικό πνεύμα παρά μόνο η αδιάκοπη συλλογή μαλακίας, η διαβολική αυτή σοφία που σε εκπαιδεύει στα γηρατειά και στα έλκη. Στην κόπωση που έρχεται να δώσει μια κλωτσιά στην ευφυΐα και στην καλοσύνη.

Είμαι αυτός ο αγαθός γίγαντας που μετράω τους ψύλλους μου. Είμαι αυτό το αγαθό ζώο που παρατηρεί τις εκκρίσεις του. Που τρυπώνει στις μελλοντικές θεομηνίες και στις υπερφίαλες σκέψεις του. Είμαι κι εγώ ένας απ’ τους ψύλλους μου. Αξιοθαύμαστα δύσπιστος, έχοντας διαγράψει δια παντός την ιταμή αυταπάτη να ξεχωρίσω, να γράψω ιστορία ή να νικήσω αυτό που ήδη με έχει νικήσει.

Είμαι κι εγώ ένας απ’ τους ψύλλους των ψύλλων μου, αφού η ζωή υπό την απειλή της φύσης που ελλοχεύει περιορίζει όλες τις ηγεμονίες. Όλοι ίσοι κι όμοιοι μες στο σωρό. Μα έξω απ’ το σωρό είμαστε μοναδικοί, υπεράνθρωποι, αιωνόβιοι, ερωτευμένες καρδιές, τσιγγάνοι που ζουν με τις ελεημοσύνες της ομορφιάς και των δούλων της.

 

Σημείωση περί των καρπών του πνεύματος

 

Μες στο Χυδαίο Μυαλό του Μαρκήσιου ντε Σαντ, που Έδωσε το Όνομά ...

Πάντα υπολογίζω στη φοβισμένη περιέργεια του αναγνώστη για να ερεθίσω τις πεποιθήσεις του και τις πεποιθήσεις μου.

Γράφουμε κυρίως όσοι έχουμε κακή ανατροφή. Η διαφορετικότητα των βέβηλων απόψεών μας έχει σημασία όχι μόνο για την φυσική τους λογική αλλά και για τη θεωρητική τους υπόσταση.

Αυτό λοιπόν που κυρίως μας ενδιαφέρει είναι να κατασκευάσουμε την ύπαρξη των πραγματικών, των βέβηλων ιδεών ως στοιχεία της ζωής και μόνο.

Γι’ αυτό αποτελεί ευχαρίστηση της γραφής να ξαναβρίσκει τις πραγματικές ιδέες όχι σαν ιδέες που έχουν μιαν ανώτερη μυστικιστική σημασία αλλά σαν ιδέες που σχηματίζονται απ’ τις πολλαπλές αντανακλάσεις της ζωτικής ορμής πάνω στο υλικό έδαφος των πραγμάτων.

Κανένα πνεύμα δεν υπάρχει χωρίς το σώμα και κανένα πνεύμα δίχως σώμα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς να κρεμαστεί απ’ το ίδιο του το σχοινί.

Ένα πνεύμα κολοβό ασώματο άναρθρο απαγορεύει στον άνθρωπο να δει και να ψαύσει. Να συγκρουστεί και να αναμετρηθεί με τα συναισθήματα που του γεννά μια ηθική επιβεβλημένη.

Όμως ένα πνεύμα που δεν κάνει τίποτε άλλο απ’ το να φανερώνει την εξέλιξη της ύλης, τη γέννηση και το θάνατό της μαζί, είναι ένα πνεύμα που θέλει να εκφραστεί, να αποκτήσει μορφή ξεχωριστή, παρατηρώντας τον ίδιο του τον εαυτό δηλαδή την ίδια την αυτοέκφρασή του ως γέννημα της ύλης.

Η ίδια η εμπειρία είναι από μόνη της ένα χαλινάρι του πνεύματος.

Είναι ίσως όμως μόνο αυτή που κάνει τους καρπούς του μυαλού, δηλαδή τις ιδέες, περισσότερο ποιητικές, εκφράζοντας τη μεταμόρφωση και τον μετασχηματισμό των πραγμάτων.

Όλα τα προϊόντα των υπερβάσεων που κατορθώνει η συνείδησή μας μάς κάνει να σκεφτούμε λίγο παραπέρα.

Μας κάνει να εμβαθύνουμε πάνω στη γνώση της επιθυμίας.

Να ξεπεράσουμε τον ιδεαλισμό αποδίδοντας την ηδονή και το σπερματοφόρο στεφάνι της στη νευροφυσιολογία του εγκεφάλου. Στις χημικές διεργασίες που μας αποδεικνύουν την άρση των διαχωρισμών ύλης και πνεύματος.

Αφού κανένας νικητής λοιπόν, δεν πιστεύει στην τύχη, αλίμονο στους ηττημένους που την υποθάλπουν.