Από την παράνοια του πρωκτού στους αλγορίθμους του στόματος

Αποτέλεσμα εικόνας για erotica artwork ass hole

Σίγουρα θα έπρεπε να διαθέτουμε μια τρύπα για όλες τις δουλειές. Ο δημιουργός θα έπρεπε να πάρει πιο σοβαρά την εργονομική μας σχεδίαση.

Αντί να μπερδευόμαστε με στόματα και πρωκτούς γιατί να μην έχουμε μια τρύπα για όλες τις δουλειές και μ’ αυτή να τρώμε και να αποβάλουμε;

Ένας αεραγωγός πάνω απ’ τον πνεύμονα θα ήταν ότι πρέπει. Θα γλιτώναμε πολλές αμαρτίες και πολλά γαμωσταυρίδια και πολλές ποινές απ’ τους πνευματικούς μας και σίγουρα θα κατακτούσαμε μια περίοπτη θέση στον παράδεισο.

Ω ναι, θα ήταν πρέπον και ηθικό να είμαστε μιαν άμορφη μάζα για όλες τις δουλειές. Με μια και μόνον τρύπα. Φαί κακά και σεξ απ’ την ίδια τρύπα.

Να ιδού η ομιλούσα κωλότρυπα, η οποία θα μπορεί κουνώντας την κοιλιά πάνω κάτω, να αμολήσει λέξεις με κλανιές.

Θα μπορείς να μυρίσεις τότε τον ήχο και να ακούσεις τη μυρουδιά. Ο κώλος δεν θα είναι κρυμμένος σε βρακιά και θα είναι από όλους σεβαστός.

Ο ιεροκήρυκας θα κηρύσσει το λόγο του θεού με τον κώλο του, ο δάσκαλος θα τραγουδάει στα παιδάκια λυρικά άσματα με τον πρωκτό του. Τρία σε ένα. Μιλάω, τρώω, χέζω.

Χέρια, πόδια, μυαλό για τη δουλειά και μια μόνο τρύπα.

Η δεύτερη θεϊκή παρέμβαση θα πρέπει να βάλει ένα τέλος στην ανθρώπινη τραγωδία.

Χρέος της εκκλησίας είναι να εμποδίζει με τα κατάλληλα δραστικά μέσα την εξάπλωση ετούτης της μάστιγας και ετούτης της αιρετικής διαστροφής.

Της μανιακής τάσης των ανθρώπων να χρησιμοποιούν τις τρύπες των ως αναρχίζοντες ταραξίες.

Τι δουλειά έχει ο πούτσος στο στόμα, κύριοι; Τι δουλειά έχουν τα δάχτυλα στον πρωκτό και το μίξερ στο αιδοίο;

Με ετούτες τις ατέλειες και τις αναρχίες η πρόοδος δεν θα έρθει ποτέ. Η ανάπτυξη θα μείνει όνειρο θερινής νυκτός και οι αγορές θα πανικοβάλλονται κάθε που ο διάβολος θα φέρνει απ’ τα λαγκάδια κάστανα και χόρτα μαζί με εντεροσπασμούς και σκυλίσιες κάβλες.

Ο πληθυσμός άθλιος και εκφυλισμένος θα γυρνά όπως οι αλήτες στα πάρκα.

Η τεχνολογία δεν θα μπορεί να ικανοποιήσει με τίποτα όλες αυτές τις λαίμαργες τρύπες. Άλλοι θα πεινάνε και θα θέλουν να φαν. Άλλοι θα θέλουν να γαμήσουν κι άλλοι θα θέλουν αν σκοτώσουν για να μπορέσουν να φαν ή να μπορέσουν να γαμήσουν.

Μα μόνο ένας μπορεί να σταματήσει αυτό τον βόρβορο του ανθρώπινου είδους. Ο κατασκευαστής μας. Ο σχεδιαστής μας. Ο θεός μας.

Αυτός ο τύπος με την πυκνόφυτη γενειάδα που χιλιάδες χρόνια πριν γέννησε τον υιό του με εξωσωματική.

Δια τί εμείς να λερωνόμαστε και να υποφέρουμε, να τρέχουμε στους χειρουργούς και τους αφροδισιολόγους, στους γυναικολόγους και στους ψυχολόγους και η παναγία να τη βγάζει καθαρή με έναν και μόνο κρίνο!

Ο δημιουργός πιστεύω πως αργά ή γρήγορα θα αποκαταστήσει ετούτη την αδικία απογειώνοντας το ανθρώπινο είδος εις την κατάκτηση του διαστήματος.

Το αίτημα για μια και μόνο τρύπα είναι ένα δίκαιο αίτημα που η μεγαλοθυμία του δημιουργού μας θα το κάνει πράξη.

Ποτέ πια Σόδομα και Γόμορα κι άλλες φτωχομπινέδικες σεξουαλικότητες.

Ποτέ πια αγγούρια που τα δρασκελούνε σενιορίτες στα κρυφά για να χορτάσουν ανηφορίζοντας στη σφίξη του Βεζούβιου.

Ποτέ πια αχαΐρευτοι κολομπαράδες και σκατωμένες τσουτσούνες. Ποτέ πια τσόντες και ειδωλολατρίες και φαντάσματα της μαλακίας.

Θα σταματήσουν οι ταπεινώσεις και οι εξευτελισμοί. Το αφεντικό δεν θα μπορεί να μας πιάνει τον κώλο κι εμείς δεν θα προσφερόμαστε οικειοθελώς στις παθητικές ομοφυλόφιλες συνευρέσεις για να έχουμε και αύριο εργασία.

Θα είμαστε τα περήφανα όντα απαλλαγμένα απ’ τη φυσική αχρειότητα των ενστίχτων που το μόνο που κάνουν είναι να ικανοποιούν αυτές τις θλιβερές άχρηστες τρύπες.

Όλη η ευτέλεια του ανθρώπινου είδους που κατοικοεδρεύει στις τρύπες θα μετατραπεί σε αρετή.

Ο δημιουργός μπορεί να συνεργαστεί με χριστιανούς επιστήμονες για να δημιουργήσει ένα υγιέστατο μούναρο απαλλαγμένο απ’ τις μέριμνες των οπών του.

Να καταργηθούν τα φύλλα. Το αρσενικό και το θηλυκό να γίνουν ένα. Να μην τα κονομάνε κάτι μάγκες απ’ τη λεύκανση πρωκτού κι απ’ τη χαλάουα στο μουστάκι.

Να μην πλακώνονται οι άντρες με τις γυναίκες και οι νεκροτόμοι με τα πτώματα, ζητώντας νομική προστασία απ’ τους δικηγόρους, αυτά τα ακατονόμαστα καθίκια που ξεμυτίζουν κάθε φορά απ’ τους απόπατους όπου ενδημούν.

Ας τελειώνουμε με τα αδερφίστικα καρναβάλια τα ρεψίματα και τις κλανιές.

Το ανθρώπινο σώμα θα πρέπει να αποκτήσει νέα εργονομία φιλική προς την εργασία και το κέρδος.

Οι τεμπελιές, τα ανήθικα μασάζ και τα κλύσματα θα πρέπει να περάσουν στην ιστορική μνήμη και μόνο.

Το νέο είδος θα πρέπει να είναι ευέλικτο. Ούτε πολύπλοκα κωλάντερα ούτε σούφρες. Καμιά αιμορροΐδα σε κώλο χριστιανού πατριώτη. Μόνο αντίδωρο για τη μια και μοναδική τρύπα. Μόνο μέριμνα για τη σωτηρία της ψυχής.

Τι σημασία έχει αλώστε το φθαρτό μας σαρκίο. Αν έχεις ένα αρχίδι ή δεκαεφτά! Αν έχεις ένα στόμα ή δώδεκα κωλοτρυπίδες!

Ω ναι, ή Δόμνα Μιχαηλίδου και ο Απόστολος Δοξιάδης είναι οι πρωτοπόροι του αγώνος υπέρ της μιας και μοναδικής τρύπας.

Υπέρ της ενοποίησης των οπών.

Υπέρ της τελικής λύσεως, όπου κανέναν αντιστασιακό δεν θα τον τρώει πια ο κώλος του, αφού ο πρωκτός θα καταργηθεί με ιερό ΦΕΚ της αρχιεπισκοπής Αθηνών κι έτσι όλοι οι ψυχικά νοσούντες αντιστασιακοί θα ανανήψουν εις την αγκάλη της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς που δεν θέλει αίματα σπέρματα και σκατά, αλλά παστρικό νοικοκυριό και επιτελικό κράτος.

Αποτέλεσμα εικόνας για μιχαηλίδου δοξιαδησ

Σκρόφα αιωνιότητα

◀Loui Jover▶

Σας ξέρω αντιφάσεις, κι έρχομαι σε σας με ατόφια αισιοδοξία. Ετούτοι οι κεραυνοί σας πάσχουν από άνοια. Ο ηλεκτρισμός τους λέει βρώμικα ανέκδοτα, φωτίζει τα πρόσωπα και τις κοιλιές μας. Τα πόστα των εραστών. Την παστάδα που φιλοξενεί το λήθαργο και τον εφιάλτη. Τα δόντια που αφήνουν τις λέξεις στο φοβερό τους παρελθόν. Τα δόντια που δαγκώνουν ένα μαντολάτο στο γαμήλιο γλέντι, κοιτώντας λευκά φουστάνια. Τα ρουθούνια που τραβάνε άγριες ρουφιξιές μυρίζοντας κολόνιες και κώλους που περνάνε δίπλα. Μυρίζοντας μουνιά και ναυτικά φυλλάδια. Πιο πολλά μαθαίνεις για κάποιον μιλώντας του παρά ακούγοντάς τον. Γι’ αυτό σου γράφω αναιδεστάτη σκύλα. Δεν σε χαϊδεύω. Δεν σε αγγίζω. Σκρόφα αιωνιότητα. Δεν έχω καμία όρεξη να σε κολλήσω αρρώστιες. Να σου περάσω τη θνητή μου χλαπάτσα.

When you see blood, buy, buy, buy

Αποτέλεσμα εικόνας για trump with baby

Εμείς, οι λίγο τακτοποιημένοι μικροαστοί, ανακαλύπτουμε ξαφνικά διάφορα μαντζούνια για να σώσουμε την αυτοκαταστροφική ανθρωπότητα, ξεχνώντας πως η απληστία είναι η μοναδική πηγή πλούτου.

Κρυπτονομίσματα τουτέστιν Bitcoin, Blockchain, Libra, mini-BOT.

Και πάει λέγοντας.

Οι επαναστάσεις από δω και μπρος θα γίνονται στα πισί, στα κινητά και στις οθόνες μας.

Οι αντεπαναστάσεις θα έχουν γεύση κινίνου ή περγαμότου.

Χαρούμενοι οπορτουνιστές θα τραμπαλίζονται γράφοντας αρθράκια στην Αυγή για το κοκορέτσι, τα αυθαίρετα και το κάπνισμα.

Ο γερο-Τράμπ θα εντοιχίζει τούβλα απ’ το τείχος του Βερολίνου στην μεταμοντέρνα εκδοχή της φυλακής περιφρουρώντας τη μεγάλη αμερικάνικη αιμορροΐδα.

Οι χρηματιστές θα περιμένουν το πρώτο αίμα για να αγοράσουν ουρλιάζοντας μες στο μεθυστικό παραλήρημα της Wall street: when you see blood, buy, buy, buy!

Οι προλετάριοι θα νιώθουν στο ζεστό τους σώμα όλα τούτα τα λεφτομωρουδάκια να μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα. Να εκκολάπτονται αδιάκοπα απ’ όλο τους το σώμα.

Οι τραπεζίτες θα δημιουργούν χρήμα και θα ελέγχουν την πίστωση.

Η Δόμνα η Χαπάκω και ο Απόστολος ο γλυκοτσούτσουνος θα οδηγούν στα τηλεκρεματόρια τους τελευταίους ψυχοπαθείς αντιστασιακούς.

Οι ιεράρχες μας θα κάνουν κλύσμα με χρυσόσκονη ο ένας στον άλλο και οι πιστοί θα προσεύχονται ρίχνοντας τα τελευταία κλανίδια στον Εωσφόρο.

Η ΚΥΠ θα ανεβάζει βιντεάκια στο γιουτιούμπ με διαλόγους υπουργών για το καλό της υπηρεσίας και της πατρίδας.

Ο Άδωνις ο επονομαζόμενος Συγκαμένος με κηραλοιφή και το συνεταιράκι του ο Μάκης ο Τσεκουροψώλης θα πλακώνονται στα σκαμπίλια με μπόλικη υστερία off the record και μετά θα τα ξαναφτιάχνουν.

Άδωνις: Πας γαμιόλα να μου φας την προμήθεια!
Μάκης: Ποια μωρή την πρωτοπήρε πρέφα τη δουλειά;
Άδωνις: Εγώ όμως έχω τον εργολάβο.
Μάκης: Τον κακό σου το φλάρο. Η επιταγή θα βγει στο δικό μου όνομα.
Άδωνις: Σκρόφα! Δεν θα δεις εργολάβο ώσπου να μπει το μερτικό μου καταπίστευμα.
Μάκης: Εντάξει, έλα να φιληθούμε τώρα και να τα ξαναφτιάξουμε. Και να ξέρεις, δεν σου κρατώ κακία.

Η υγιεινή δεν είναι ντροπή

Αποτέλεσμα εικόνας για μακροζαχοπουλος σκιτσογραφοσ

σκίτσο του Χρήστου Μακροζαχόπουλου 

 

Κάθε εορταστικό ξεφάντωμα είναι εν δυνάμει όργιο.

Εκδιωγμένοι από τις πολιτιστικές πρακτικές, οι σάτυροι, οι Βάκχες και άλλα αφροδισιακά πλάσματα της ειδωλολατρικής αρχαιότητας δεν σταμάτησαν ποτέ να επισκέπτονται τη φαντασία της χριστιανικής Δύσης.

Εορταστικές εκρήξεις αναστάτωναν τις εκκλησίες του μεσαίωνα. Οι γιορτές του γαιδάρου και οι γιορτές των τρελών.

Ο λαός που έβγαζε μέσα απ’ το καπέλο της καταπίεσης την ερωτική τρέλα ως λαγό μπροστά στα μάτια της εξουσίας.

Κηρύσσοντας μιαν αντίληψη περί πνευματικότητας θεμελιωμένη στην καταστολή κάθε φιληδονίας και στην ενοχοποίηση της σάρκας-πρώτης ύλης του προπατορικού αμαρτήματος-η εκκλησία πολέμησε με σφοδρότητα την πρακτική των ειδωλολατριών οργίων, όπως είχαν κάνει πριν απ’ αυτήν ο προφήτης Ηλίας και ο Μωυσής, σφάζοντας τους ιερείς του Βαάλ και εξοντώνοντας τους λάτρεις του χρυσού μόσχου.

Μα πάντα ο δολοπλόκος σατανάς, ανταγωνιστής του θεού και των υπαλλήλων του, τρύπωνε στα μυαλά των ανθρώπων.

Τα ζώα έτσι κι αλλιώς ήτο καταδικασμένα να γαμιούνται έως τύφλας, αφού η θεϊκή παρέμβαση στις υποθέσεις τους ήταν ασθενής και αμελητέα.

Η υπόθεση των ζώων ήταν για το θεό μια χαμένη υπόθεση. Ύπνος, φαί, γαμήσι. Τα ζώα, δυστυχώς, δεν έκαναν πολιτισμό.

Απ’ τους πιθήκους και τα βατράχια μέχρι τις λιμπελούλες και τα κολοβακτηρίδια ένα ακατάπαυστο όργιο αναπνέει δίπλα στις ανθρώπινες υποθέσεις.

Και τότε είναι που το αρσενικό και το θηλυκό ξαμολιούνται μέσα στο ερωτικό κενό διαγράφοντας ένα τεράστιο τόξο.

Την ώρα που η παναγία πλένει τα δόντια της και πλαγιάζει μέσα στην παρθενία και την αγαμία της Κοιμήσεώς της, κορμιά πετάγονται σαν φίδια κάτω απ’ το λήθαργο της μικροαστικής πλήξης.

Σ’ ένα δωμάτιο σ’ ένα καλύβι ή σε μια εξοχή ιδρύουν μια νέα θρησκεία που μόνο η φυσική φθορά δικαιούται να καταλύσει.

Ένα αγόρι κοιμάται κι ονειρεύεται. Εξακοντίζει τη ρεύση του στο βάθος χιλίων ροδαλών μουνιών και λείων σαν τα κοχύλια της θάλασσας, νιώθοντας το γδάρσιμο απ’ τις τρίχες στο καβλί του.

Ένα κορίτσι κοιμάται κι ονειρεύεται. Σαλτάρει με τα δάχτυλα ως τις μύχιες ρίζες, ακολουθώντας μονοπάτια του σύμπαντος που οδηγούν στη μήτρα.

Είναι η Μαρία που αγαπά το μουνί της. Είναι η Μαρία που έχει μουνί. Είναι το μουνί της που λάμπει όλο φρεσκάδα, γλυκό και ολόδροσο σαν ανοιξιάτικο χορτάρι.

Ο Ιωσήφ γλείφει το μουνί της Μαρίας, στην αρχή αργά, καθώς της ανοίγει διάπλατα τα χείλη η έξαψή του κορυφώνεται.

Χώνει τη γλώσσα του νιώθοντάς τη να φουσκώνει όπως τσιμπιέται απ’ τις τρίχες.

Η Μαρία μένει ασάλευτη. Ο Ιωσήφ ανηφορίζει στο κορμί της.

Η πούτσα του λαμπυρίζει στην κορφή της χαραμάδας και γλιστρά και χώνεται μες στο μουνί βαθιά μέχρι τη ρίζα, ρουφηγμένη απ’ τη δύναμη της πεινασμένης σάρκας.

Μουσκεμένες τρίχες πίσω απ’ τ’ αρχίδια του Ιωσήφ στεγνώνουν και γίνονται ξερό χορτάρι στο ζεστό ανοιξιάτικο αγέρι.

Ο πούτσος του Ιωσήφ πρήζεται, τεράστια μπουμπούκια ξεπετάγονται οργιαστικά. Μια μακριά κονδυλώδης ρίζα ξεπροβάλει απ’ το μουνί της Μαρίας, σαλεύει και ψάχνει να βρει χώμα να ριζώσει.

Τα κορμιά τους γίνονται κομμάτια μέσα σε χιλιάδες φωτεινές εκρήξεις.

Το δωμάτιο και το καλύβι τους γίνονται σωρός από γκρεμισμένες πέτρες.

Ο Ιωσήφ γίνεται άγαλμα από ασβεστόλιθο και η Μαρία πρασινάδα που φυτρώνει απ’ το καβλί του, σκαρφαλώνοντας ως το μάτι του παντοκράτορα, μέχρις εκείνο το μισοχαμόγελο του Πιστού-Πρεζάκια που έπεσε σε ντάγκλα.

Η παράσταση τελειώνει. Ο λυρισμός γίνεται χαρτονόμισμα. Θεούσες με χαλασμένα δόντια χαρίζουν τις τελευταίες ολόφρεσκες δαγκωματιές στο σώμα του Κυρίου.

Ο Ιωσήφ και η Μαρία υποκλίνονται με τις θηλιές γύρω απ’ το λαιμό τους. Δεν είναι τόσο νέοι όσο δείχνουν στις ερωτικές ταινίες. Φαίνονται κουρασμένοι κι όλο νεύρα.

Αποτέλεσμα εικόνας για διαφημιση για οδοντοκρεμα

Κλωτσοπατινάδα

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz german people

Είναι όλα αυτά που εμφανίζονται γύρω σου, αυτά που είχες προφητεύσει. Αυτά που δεν τα έφερε η έμπνευση, η υποταγή, το συμφέρον του βιοπορισμού.

Αυτά όλα που μόλις αφήνονται στο υπερπέραν της ανάγνωσης, και νιώθεις τότε, πως, κάποια δύναμη σού έχει πάρει το θυμό, τόσο αθόρυβα όπως βγαίνει το μαλακό φλούδι απ’ το ώριμο φρούτο.

Η χύτρα της γραπτής έκφρασης βγάζει πάντα ηθικοπλαστικούς ατμούς.

Οι ποσότητες έχουν μια χαλαρή ευθύνη ενώ οι ποιότητες έχουν ένα ξαναμμένο θηρίο για φρουρό κι έναν ερμητισμό που προκαλεί συχνά πυκνά αμηχανία.

Οι απόστολοι της αλήθειας είναι πολλοί.

Είναι αυτοί που καταδικάστηκαν στις αλλεπάλληλες διευκρινήσεις, αιχμαλωτίζοντας τον αναγνώστη σε μια καταναγκαστική συνομιλία.

Αντί να λειτουργεί ο αντικατοπτρισμός του αινίγματος και της σκέψης λειτουργεί ο αντικατοπτρισμός της ομολογίας και του προφανούς. Ανία, βαρεμάρα, μιζέρια.

Η αντίφαση πνίγεται για να ικανοποιήσει την πανουργία του μάστορα που δεν θέλει να νευριάσει τον αναγνώστη αλλά να τον διασκεδάσει. Να τον ψυχαγωγήσει.

Να του κάνει δηλαδή ένα ψυχικό κλύσμα ώστε να αρχίσει να διαγράφεται στην οδοντοστοιχία του το ειρωνικό γέλιο που νιώθουν τα τομάρια όταν σιγουρεύουν τη διανοητική τους ασφάλεια.

Ω, μη μας ταράζετε τον ύπνο, ραχιτικοί καλαμαράδες και ανορθόδοξοι σκύλοι. Μη μας κάνετε σαν τα μούτρα σας.

Θωπεύστε μας τώρα με εγκώμια για τις καλές μας πράξεις.

Εκθειάστε τη συνάρτηση του εισοδήματός μας και των πολιτικών μας επιλογών. Φτιάξτε ένα προϊόν κι όχι ένα έργο.

Τα έργα είναι παλιομοδίτικα ενώ τα προϊόντα είναι έτοιμα να καταναλωθούν αυτοστιγμεί και μια για πάντα.

Φέρτε μας εκείνο το βάλσαμο της τακτοποιημένης σκέψης, την αντιβασκανία που χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε τον κακό μας εαυτό.

Συλλογή Μητσοτάκη Ή Λίνα-Καβαλίνα

Αποτέλεσμα εικόνας για συλλογη μητσοτακη κλοπη

Η αρχαιότητα έχει αλλοιωθεί και μηχανοποιηθεί τόσο, που μοιάζει πια, σαν απόμακρο απολίθωμα που γελάει πονηρά και αναπνέει γαλήνια.

Κάτω απ’ το πέπλο του νοήματος απαγγέλλεται η κατηγορία.

Από τα αττικά αγγεία με τις αναπαραστάσεις της συνουσίας ως το εκλατινισμένο επώνυμο των σκηνοθετών, από την αισθητική στον αισθητισμό κι απ’ τη λεπτότητα στην κακογουστιά υπάρχει μονάχα ένας θεός.

Ο θεός των κερδών και των δακρύων.

Η τύχη του αρχαίου κόσμου παίχτηκε με φόντο την υπερβολή και το φόνο.

Ανάμεσα στον Έρωτα, τον Θάνατο και το Νόμο. Ένα τρίπτυχο που παρέχει στην ψυχανάλυση τη γραμματική του σεξ, στη διαπλοκή του με την εξέλιξη του πολιτισμού.

Ο πλούτος έκανε πάντα όλη τη φασαρία. Όταν γέμιζε τις αποθήκες και τα στομάχια της εξουσίας έβγαζε τη μάσκα του. Χαιρετούσε το δαίμονα νομίζοντας πως έτσι μπορεί και να τον νικήσει.

Τα πρόσωπα άρχιζαν να ουρλιάζουν, να σκοτώνουν, να βασανίζουν, να γελούν, να θυσιάζουν, να αυτοκτονούν.

Η ρωμαϊκή αναπαράσταση της συνουσίας έγινε η συνέχεια της σεξουαλικής και πολιτικής βαρβαρότητας του αρχαίου μύθου.

Οι εικόνες της Πομπηίας λειτούργησαν με άξονα το δίπολο ωμότητα-βαναυσότητα, καθιστώντας αυτόν τον τόπο της ηθικής, της θυσίας, της βαρβαρότητας, του οργίου και της συλλογικής πράξης έναν τόπο αυτοαναφορικό, παίζοντας με το κεκλεισμένο των θυρών και το μυστήριο, ανάλογα με το επώνυμο της έπαυλης την οποία κατέκλυζαν οι άσεμνες εικόνες.

Η ακολασία και η μελαγχολική ενοχή του πλούτου γέννησαν τους συλλέκτες στο πέρασμα των αιώνων.

Γερμανοί ναζί χασάπηδες αρχαιολάτρες παζάρευαν τα ανάγλυφα κατάλοιπα του παρελθόντος προς οικιακή ή πολιτιστική χρήση.

Άγγλοι αποικιοκράτες νομιμοποίησαν το πλιάτσικο, αφού οι ιθαγενείς ήταν πάντα απασχολημένοι με τις δυσκολίες του απροσπέλαστου παρόντος.

Με την πείνα τη δυστυχία τη φτώχια τα κουνούπια.

Η κλοπή και η αρπαγή έγιναν κανόνες, αφού οι ντόπιοι ευεργέτες όταν στάθηκαν στα πόδια τους-απ’ την συνδρομή και την ευεργεσία των ξένων δυνάμεων που είχαν εξιδανικεύσει το αρχαίο παρελθόν-, λήστεψαν και λεηλάτησαν κάθε τόπο.

Μαικήνες εφοπλιστές, βιομήχανοι, πολιτικοί, μια τάξη που με νύχια και με δόντια πάλευε για να γίνει άρχουσα, τώρα κουνάει το δάχτυλο στους είλωτες του πρωτόγονου ορνιθοτροφείου.

Οι ευεργέτες μας υπήρξαν οι διαχειριστές της αρχαιότητας. Των νοημάτων που απίθωνε η κερδοσκοπία των κατακτήσεων πάνω στα γόνατα της αθωότητας του πρωτόγονου παρελθόντος.

Η αρχαιότητα μπήκε στο χρηματιστήριο και στους τουριστικούς χάρτες απ’ τη μια για να μετατρέψει σε φολκλόρ κάθε επικίνδυνη πτυχή της κι απ’ την άλλη για να οικειοποιηθεί την αίγλη της.

Κάθε φυλετικό ιδεολόγημα ήρθε να κάνει τα αυγά του πάνω σε μια αρχαιότητα δηλητηριασμένη με το εθνικιστικό μελάνι αποθεώνοντας ένα σιδερωμένο τουριστικό προϊόν.

Γνωρίζουμε πως οι ξένοι επισκέπτες της Ακρόπολης που ανεβαίνουν στον ιερό βράχο δεν βλέπουν τον αρχαίο ναό όπως είναι στην πραγματικότητα αλλά το παραμορφωμένο είδωλο της κατασκευασμένης εικόνας, όπως φτάνει σ’ αυτούς.

Ο νεοκλασικισμός και ο άκριτος θαυμασμός του Βίνκελμαν για την αρχαία ελληνική τέχνη, τα ρομαντικά ιδεώδη του Γκαίτε και του Σίλλερ, η Ελλάδα ως μούσα του Σατωμπριάν και του Χαίλντερλιν, πόση σχέση έχουν άραγε με μία αυθεντική ελληνική ταυτότητα και πόσο τάχα ανταποκρίνονται σε ανάλογους ευρωπαϊκούς πόθους για το κλέος της γηραιάς ηπείρου;

Οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν παρενέβησαν μόνο στη ναυμαχία του Ναβαρίνου, αλλά μέσω του φιλελληνικού κύματος που ενέσκηψε στο νεοσύστατο τότε ελληνικό κράτος προσπάθησαν να αναβιώσουν το ένδοξο παρελθόν, όχι απλώς ως ιστορική μνήμη αλλά ως συμπαγές ιδεολόγημα.

Εμείς οι παραζαλισμένοι από την απότομη μετάβαση στη νεωτερικότητα Βαλκάνιοι χωριάτες έπρεπε να πεισθούμε ότι όχι μόνο είμαστε απευθείας απόγονοι του Περικλή αλλά και σύγχρονοι Ευρωπαίοι.

Χαρακτηριστικά ο Κονδύλης σε έναν αφορισμό του λέει πως «Η σύγχρονη Ελλάδα είναι ένα αποχωρητήριο χτισμένο από φιλέλληνες πάνω στα ερείπια ενός αρχαίου ναού».

Οι ορδές των φιλελλήνων και των περιηγητών που συνέρρεαν από όλες τις γωνιές της Ευρώπης στην επαναστατημένη οθωμανική επαρχία, συνεπαρμένοι από τα αρχαιοελληνικά ιδανικά, δεν συναντούσαν τους Κούρους και τους Απόλλωνες που φαντασιώνονταν.

«Ποιοι είστε;» αναρωτιούνται σήμερα οι τόσοι όψιμοι φιλέλληνες που στα χρόνια της οικονομικής κρίσης επικαλούνται τα «φώτα» της Ελλάδας για να την υπερασπιστούν, για να ζητήσουν την επιείκεια των ισχυρών και για να υπενθυμίσουν πόσα της χρωστάει η Δύση, καταφεύγοντας συχνά σε γραφικότητες, όπως το περίφημο ποίημα του Γκύντερ Γκρας, με αφορμή την ελληνική κρίση, «Η ντροπή της Ευρώπης».

Πάλι ένα παρελθόν μέσα από τα μάτια των ξένων, πάλι μία αλλοτινή αίγλη που σπάνια θα ακούσει κανείς να επικαλείται το σήμερα, αυτόν τον αιώνα, το παρόν.

Σε μια χώρα που πηγαινοέρχεται νευρική πάνω απ’ τα λείψανα ενός δανεικού μεγαλείου, φαίνεται πως δεν υπάρχει καμιά παρηγοριά για το ζόφο της κοινωνίας που όζει από τη στασιμότητα.

Τα ερείπια εδώ, μέσα στη βαβελική τους μακαριότητα, είναι ο λόγος που χάθηκε και εξατμίστηκε, ο λόγος που μπήκε στα μουσεία, ο λόγος που διδάσκεται μουμιοποιημένος στα σχολεία.

Ο λαός ξεχνά, όχι επειδή είναι ανόητος, αλλά επειδή είναι ηττημένος. Επειδή οι ανάγκες του ξεπερνούν το μεγαλοϊδεατισμό της τάξης που τον εκμεταλλεύεται.

 

My Nurse and I

Αποτέλεσμα εικόνας για collage erotica art latin america

Frida Kahlo, “My Nurse and I,” 1937. Oil over laminate

Οι αγρυπνίες και ο θάνατος των άλλων μας φέρνουν πιο κοντά. Και είναι οι λέξεις αυτές που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να γεφυρώσουν την αγεφύρωτη απόσταση ανάμεσα στο εγώ και στο εσύ.

Πάνω απ’ το στουπί με τα δάκρυα δείχνει τ’ απόκρυφά του ο χρόνος.

Ευθυτενής και κυριαρχικός, πότε-πότε μας παρηγορεί για τις αβεβαιότητές μας και μας τάζει ένα είδος αθανασίας.

Κάθε στιγμή κλείνει μέσα της το άπληστο πλεόνασμα της προέκτασής της. Κάθε στιγμή και μια επώδυνη σκέψη.

Ένα μυαλό που προπορεύεται του σώματος. Να σκέφτεσαι πριν μιλήσεις, πριν γαμήσεις, πριν αμαρτήσεις. Να η εντολή. Ο νόμος, η τάξη. Ιδού η σκέψη πάνω απ’ το σώμα. Και μετά, γιατί αυτά τα νύχια, αυτά τα δάχτυλα, αυτός ο αφαλός κι αυτό το γουργούρισμα στο στομάχι.

Και μετά γιατί ο πόνος και η φρίκη!

Πάντα το μυαλό τρέχει μπροστά αγχωμένο, βλαμμένο, φαντασμένο. Και τότε βλέπει το σώμα σαν παράσιτο, σαν σκουλήκι.

Ένα σκουλήκι κολλημένο στο κοφτερό και αλάνθαστο μυαλό.

Να το μυαλό που σου λέει, πιάσε το στομάχι σου για να καταλάβεις πως είσαι ένας σάκος γεμάτος τροφή. Μια μικρή μονάδα παραγωγής αζώτου μεθανίου και εφιάλτη.

Να οι θρησκείες που χρησιμοποίησαν το μυαλό για να ποδοπατήσουν το σώμα. Να η ιδιοκτησία που χρησιμοποίησε το μυαλό για να ποδοπατήσει τον έρωτα.

Να το νοικοκυριό που χρησιμοποίησε το μυαλό για να ποδοπατήσει τον οίστρο της ατημελησίας και την αφροντισιά του φυσικού τρόπου εκφοράς της επιθυμίας.

Να η άσαρκη ψευδολογία του συμφέροντος που φυλακίζει το σώμα στο μυαλό.

Να ο πόνος, ο στενός κορσές που φοράει το μυαλό στο σώμα για να το κάνει πιο κομψό, δηλαδή πιο φοβισμένο και πιο δουλικό.

Να η θλίψη που παζαρεύει την ηδονή και τον πόθο, αφού μόνο η ηδονή και ο πόθος μπορούν να διώξουν το μυαλό απ’ το σώμα για μια στιγμή ή για μια αιωνιότητα.

Το σώμα γελά, το σώμα χαίρεται.

Το σώμα βγάζει σάλια σπέρματα υγρά.

Το μυαλό του φορά ρούχα του βάζει πάνες σερβιέτες υπόθετα. Το σώμα θέλει να μοιραστεί να σκορπιστεί να χαριστεί.

Το μυαλό θέλει να το πουλήσει, να το εξουσιάσει.

Το σώμα θέλει να στραγγαλίσει τη μνήμη, να φορέσει ζουρλομανδύα στο μυαλό. Να μπορεί ανενόχλητο να φωτίζει το σκοτεινό πρόσωπο κάθε λέξης που εκστομίζει η καχύποπτη σφήκα του μυαλού.