Λέσχη Ανωνύμων Σκακιστών και άλλα βλέμματα

έργο της Μαργαρίτας Βασιλάκου

Δοκίμασα απαγορευμένους καρπούς, στρυχνίνη που με κερνούσαν απρόοπτα κορίτσια, κοινωνικά δράματα και μακρινοί αντίλαλοι.

Δοκίμασα τη σκακιστική άμυνα που δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από μια σφοδρή επίθεση. Κι αντί για τη λέξη έρωτας θα μπορούσε να υπάρχει η λέξη πλεκτάνη. Αφού η θεμελιώδης του έρωτα αρχή είναι ο τρόμος. Ο αστυνόμος που διορίζουμε εμείς για να συλλαμβάνει κάθε τόσο τις σκέψεις που θέλουν να γίνουν ύλη και σπαραγμός και χυσίδι.

Ο τρόμος δεν είναι καν ερώτημα ή απορία, αρχή η θεμέλιο, πόνος ή τύχη. Μια δόνηση είναι που δεν διαφέρει από τον τρόμο ενός πουλιού ενός σκορπιού ή μιας κότας. Δόνηση της σκέψης, αγωνία ή άγχος, καρποί της ρίζας που αναρριπίζει ο φόβος του θανάτου.

Ο τρόμος είναι σταματημένος χρόνος, η θανατόπληκτη στιγμή, που πηγάζει από τις μαύρες τρύπες, μέσα στους άπειρους κτηνώδης γαλαξίες, σ’ αυτά τα γιγάντια συμπλέγματα που δεν τα ενώνει τίποτε, καμιά αιτία μα η καγχαστική σύμπτωση.

Ακόμα χειρότερα η έλλειψη τρόμου θα μπορούσε να σημάνει μια χειρότερη καταστροφή. Αφού, αυτή η καρφίτσα του εντομολόγου μας τρυπά την καρδιά για να μας αφοπλίσει απ’ την κίνηση, απ’ το περιττό, αφήνοντάς μας έκπαγλα όμορφους ακίνητους σταθερούς σαν αγάλματα στο μουσείο της σαγήνης.

Ο τρόμος μάς κάνει και μοιάζουμε, μας κάνει και ζευγαρώνουμε. Νοιώθουμε περίφημα όταν ξυπνάμε στο κοινό κρεβάτι μας, όταν ο ένας ξυπνά δίπλα στην παρουσία του άλλου σε μια αδιάκοπη επαναλαμβανόμενη γέννα που συμβαίνει κάθε πρωί και μας κάνει να αισθανόμαστε τόσο οικεία, να έχουμε σχεδόν την ίδια ηλικία, περίπου δίδυμοι, να κάνουμε έρωτα σαν δυο παιδιά γλυκύτατα κι αιμομικτικά.

Ο λίγος τρόμος είναι έρωτας ο πολύς είναι πόλεμος. Οι αναλογίες υφαίνονται απ’ τη φύση μας που δεν εκτιμούμε και που όλο τη θάβουμε σαν να την προκαλούμε να βρικολακιάσει αφού σε κάθε θανατολάγνο πείσμα μας αυτή ξετρυπώνει μιαν άνοιξη ή έναν οργασμό.

Η αγάπη και ο έρωτας σαν μπλεγμένες ορολογίες, σαν ρίζες που στριμώχτηκαν μέσα στην ανυπόμονη καρδιά που για να ζήσει θέλει τροφή από όργιο, που θέλει ακόμα και τον περίλυπο όχλο των ζωντανών νεκρών να παίζει κρυφτό με τη σταύρωσή του.

Κανένα μυστήριο αφού, μόνο δια της υπερβολής μπορείς να κερδίσεις, όταν βγεις απ’ το παιχνίδι των συμβόλων, ανακαλύπτοντας τον πανικόβλητο εαυτό, το ποντίκι που κατανάλωσε όλο το ποντικοφάρμακο.

Να τι θέλω να πω ακριβώς. Ο έρωτας στην πραγματικότητα είναι μια πόλη μεταμφιεσμένων τεράτων που την κατοικούν όσοι δεν αντέχουν να κοιτάζονται στον καθρέφτη,  να επενδύουν εικόνες στο ναρκισσισμό που στειρώνει, ποιος άλλος εκτός από ετούτα τα τέρατα αγαπούν τον κώλο και το μουνί σας κυρίες μου;

Κι εσείς αντράκια με τους σκληρούς πούτσους τι ποιητικά εικονοστάσια ξεχαρβαλώνετε τόσο επίμονα! Αχ ο πούτσος, το τρίτο πόδι και το πιο χοντρό δάχτυλο. Το στυλό που αδιάκοπα γράφει και μόλις τελειώσει συνεχίζει πάλι και δεν μπορεί ετούτη τη γραφή να τη δελεάσει-για να ακυρώσει έστω και μισή γραμμή-ούτε η ευσέβεια ούτε η γνώση όλη, μα ούτε κι όλα μας τα δάκρυα μπορούν να σβήσουν έστω και μια λέξη απ’ αυτά που έχουν γραφτεί.

Ο έρωτας, ο τρόμος, η αγάπη, το ανακάτωμα ακόμα και το αυγουστιάτικο καμίνι, υπονομευμένο κι αυτό απ’ τις απεριόριστες υποδιαιρέσεις του χρόνου.

Όλα τα πολλά που γίνονται ένα, μιαν αδιαίρετη μάζα βιβλική, ερωτογενής, ένας κόσμος που τελειώνει κι ένας κόσμος που αρχίζει.

Μια μεγάλη έκρηξη νέα που κυοφορείται, ένας υποχθόνιος πανζουρλισμός που δεν τον παίρνουμε χαμπάρι, μεσ’ στο μεθύσι της νωθρής λαχτάρας μας για αθανασία.

Ο έρωτας, η αγάπη, ο τρόμος, μας κρατούν αιχμάλωτους και σχεδόν θλιμμένους, μα αναπάντεχα ζωντανούς, προσφέροντας από μόνοι μας σουβενίρ τα παράσημά μας στους ερασιτέχνες συνανθρώπους μας.

Ποιήματα, αγκαλιές, ιερές αγελάδες και χωραφίσιους ψύλλους. Αφού, η ποίηση, δεν είναι ένας ήχος η ένας ενιαίος ρυθμός, αλλά ένας δαιδαλώδης λαβύρινθος όπου μοιραία πρέπει να νικήσουμε τον εαυτό μας.    

Καύσωνες χωρίς air condition

Andy Warhol and his early homo-erotic drawings

Ήταν νύχτα και ήταν μέρα. Ήμασταν οι τελευταίοι αλχημιστές. Δεν είχαμε ούτε τιμή ούτε λεφτά. Δίναμε τις μάχες διαβάζοντας φωναχτά το ποίημα και βάζαμε στη φαντασία φωτιά ξυπνώντας την ένταση και την παράνοια, τις ιδέες που ξέθαβε ο δούρειος ίππος της περιέργειας, αφήνοντας, όλες τις λεπτές αποφάσεις στην τύχη.

Οργισμένες γενιές σκόρπιες κι ασυνάρτητες μέσα στις μεταφυσικές βεντέτες του αμερικάνικου ονείρου, που έβαζε το φασισμό κρυφά απ’ το φωταγωγό, γιατί απ’ την πόρτα ίσα-ίσα που χωρούσε το χοντρό παιδί της Αμερικής, μπουκωμένο χάμπουργκερ και βιντεογκέιμ.

Οι μπαμπάδες του πωλητές αυτοκινήτων, τάπερ, βαρβιτουρικών, πρώην χίπηδες, μάγοι, εξορκιστές, πρώην κουλτουριάρηδες, πρώην επαναστάτες εκφυλισμένοι τώρα, καρκινώματα πρώτου μεγέθους, απορροφημένοι απ’ το κατεστημένο όπως η μελάνι απ’ το στυπόχαρτο.

Ανελέητη φαλλοκρατία με σημαία το δολάριο, ταξικές μηχανές ευνουχισμού του ορίζοντα, με την ελπίδα σαν παράξενο έκκριμα που αφήνουν οι μεταμφιεσμένοι χοίροι λίγο πριν ευνουχιστούν απ’ τη διοίκηση επιχειρήσεων και τη χαρούμενη επιστήμη του πλαστικού.

Κι άλλοι, αθώοι μέσα στη μπετονιέρα, αλεσμένοι με δολοφονίες προέδρων, Βιετνάμ, αντικομουνισμό και ψυχεδελικά ταξίδια.

Κι ένας σατανικός ρομαντισμός μαζί, ρετάλι της αγοράς που έκοβε το μουνί με το ψαλίδι για να το κολλήσει χαλκομανία στα καθρεφτάκια των ιθαγενών που πίστευαν στην πολλή δουλειά και την αδίστακτη προκοπή.

Το είδωλο του ιππότη των περασμένων εποχών που μαγάρισε ο Θερβάντες στέλνοντας τον Δον Κιχώτη να πολεμήσει την απελπισία τώρα γινόταν το προσωπείο του πολεμάρχη, του πολιτικού, του δήμιου, του παπά και του δικαστή.

Καρικατούρες της θεσμισμένης αλλοτρίωσης, θαμπωμένες απ’ το χνώτο της καστοριαδικής αυταπάτης και της ελευθεριακής φλυαρίας που το μόνο που τραγουδούσε ήταν ο αφοπλισμός και η ήττα του προλεταριάτου.

Άντρες που θέλαν να μοιάσουν στον πατέρα που γαμούσε κι έδερνε και κοιμόνταν δίπλα στο Νίτσε περιμένοντας το θάνατο του θεού απ’ τα πάνω.

Άντρες εθισμένοι στον ψυχολογικό πριαπισμό του πολεμιστή, ο καθένας μόνος του κι όλοι εναντίον όλων, αντίπαλοι με τη γυναίκα, αφού, μπορούσαν να την έχουν επί πληρωμή, καταλήγοντας σε θλιβερές παρτούζες και πολύμορφους βιασμούς κατακτώντας την καλύτερη μέθοδο αλληλοεξόντωσης των δύο φύλλων.

Η γυναίκα ήταν μια κόνιδα, μια ανεγκέφαλη κατσίκα, που γινόταν κι αυτή άντρας σιγά-σιγά για να επιβιώσει. Οι κώλοι, τα βυζιά, οι καμπύλες μεσ’ στην αποσβολωτική υπερβολή της ακατάσχετης προσφοράς, έγιναν ο έρωτας που προσφέρεται ως διαμελισμός.

Θυμάμαι τις σακούλες με την τεμαχισμένη Ζωή Φραντζή, την αντρική τιμή που σχετίζεται με το φόνο και λέει πως όσο κι αν σ’ αγάπησα καλή μου πιο πολύ την τιμή αγάπησα. Την ηδονή περί του να πηγαίνεις στον πόλεμο με το φίδι της ζήλειας στον κόρφο ταϊσμένο πλαστή ηθική και οδυνηρές απαγορεύσεις.

Μια μάζα από εικόνες εξωφρενικές, ένας θυμός για τις κάβλες που φύτρωναν κάνοντας τις στύσεις βασανιστικές, αφού ήτο αυτές οι δαντέλες κάθε περίλαμπρης αμαρτίας που με τραβούσε σε μια σπηλιά, όπου όλες οι φαντασιώσεις προβάλλονταν σαν σκιές.

Ο Αυγουστιάτικος ήλιος , ο ίδιος ήλιος που μας πετούσε τις καραμέλες του όταν ήμασταν άγουρα αντράκια, αθώα σαν υπνωτισμένα κουνούπια που ψάχνουν το αίμα, που οσμίζονται τον ερωτικό λήθαργο και την περίοδο. Αποβλακωμένα αρσενικά μες στο φύλο μας, αφού ξέραμε πως η Αθηνά γεννήθηκε απ’ το κεφάλι του Δία κι ο Χριστός απ’ το μουνί μιας παρθένας. Όλα γύρω διακόσμηση του μεσημεριανού γεύματος με θέα τη φωσφορίζουσα πηγή εικόνων και δακρύων.

Γυναικοκτονίες, παιδοκτονίες, κλειτοριδεκτομή, πνιγμοί, σφαγμοί, καταποντισμοί. Κι έπειτα ακούς να χτυπά στ’ αυτιά σου το ξυπνητήρι του ηθικολόγου πριν ο ένας φάει τον άλλον, πριν πεθάνει από ντροπή με μια πούτσα στο στόμα η Ιουλία Αλεξανδράτου, αλειμμένη σαν βούτυρο πάνω στα κότερα των μπαμπάδων της, σ’ αυτό το κατάσπαρτο με αιχμηρά διαμάντια φιστ φάκινγκ που λέγεται ζωή.

Ιστορίες του καύσωνος

Αυνανισμός: Μια... δημιουργική απασχόληση! (ΦΩΤΟ)

Τα χείλη μου έκαιγαν και συχνά δάγκωναν τη γλώσσα μου. Ο καύσων με είχε σταυρώσει σε μιαν απόλυτα παθητική και μουρμουρίζουσα στάση.

Όντας ετοιμοπόλεμος ονειροπόλος ετοίμαζα εφόδια, σχεδίαζα επιθέσεις και αποβάσεις.

Τα αιδοία ήταν ακόμα θεάρεστες εικόνες κρυμμένες στα άδυτα των περιπτέρων κι η ματιά μου κολλούσε εκεί στο μέλι, δήθεν αδιάφορη αλλά τόσο λαίμαργη και νευρική, που μ’ έκανε να φαίνομαι σαν κάποιος αιμοσταγής ασύδοτος που περιμένει το σκοτάδι για να συλήσει τον πάνσεπτο τάφο.

Στα φιλολογικά καφενεία των μεγαλύτερων ερπετών, μάθαινα για το κυρίως ψητό, το κυνήγι της γκόμενας και τις επαφές με τις μυξοπαρθένες αλλά και τον οραματισμό της χήρας και της παντρεμένης, που θ’ άνοιγαν ξαφνικά τις μυστικές πτυχές τους σε μας τους νεαρούς καυλιάρηδες.

Το αιδοίο, εκτός σπανίων εξαιρέσεων, παρέμενε ο χιμαιρικός και απαγορευμένος χώρος.

Σχεδόν σαν να ήταν ιερή νομοτέλεια, η μαλακία και ο ανθός της, συντρόφευαν την καθημερινή ικανοποίηση δια της τριβής, πρωτίστως εν φαντασία σκεπτόμενοι γαμικές κινήσεις κατά τις οδηγίες του παρασημοφορημένου αρχιμαλάκα της γειτονιάς.

Έτσι λοιπόν εν μέσω καύσωνος και καμπίσιας υγρασίας άρχισε η επίσημη σεξουαλική μου ιστορία.

Ποτάμια από σκέψεις και εικόνες. Ερεθισμοί και παλαβομάρες. Έξω απ’ τα χαμηλά παράθυρα που μύριζαν κρεμμύδια και μπάμιες, μελιτζάνες και ομελέτες, με την άκρη του ματιού ένα κρυφό και έντονο αίσθημα φούντωνε, βλέποντας το γυμνό κορίτσι πάνω στο μεγάλο κρεβάτι να χαϊδεύει την κοιλιά και τις τριχούλες του.

Ένας βωμός σαν πρόσφορο οίστρου στο δρόμο προς την μαλακία.

Αφού η μαλακία υπήρξε φυσικό επακόλουθο του παιδικού ερωτισμού, η προσευχή των εφήβων από όλους τους καμπινέδες της οικούμενης, πάντα με το άγχος του μαλάκα μαζί, με τη ντροπή και το φόβο, αφού το γλοιώδες τούτο υγρό, το περίφημο ψωλόχυμα έβγαινε απ’ το μεδούλι  της σπονδυλικής στήλης ακολουθώντας την παλιά ιπποκρατική άποψη, φοβούμενος ότι θα πάθαινα φυματίωση, αδενοπάθεια ή σπασμούς, ότι θα καμπούριαζα και θα ξεκούτιανα μα ιδίως πως θα μου ερχόταν μανιακή τρέλα.

Δεν ήξερα κι εγώ όπως και οι άλλοι έφηβοι πως η μαλακία συχνότατα συνοδεύει το ανθρώπινο γένος έως βαθυτάτου γήρατος, κι όπως μ’ αυτήν αρχίζει ο έρως, έτσι και τελειώνει.

Με τη χαρά της αφθαρσίας λοιπόν μεσ’ στα μάτια σαν μεθυσμένοι έφηβοι και ειλικρινώς παρθένοι φαντασιωνόμασταν με ανάμικτα συναισθήματα φρίκης και ηδονής τις συνοικίες που τη νύχτα μονάχα ζουν με όργια και κραιπάλες.

Βλέπαμε οράματα όπως τα ζουλάπια βλέπουν τις λάμψεις μακριά στον ορίζοντα και τις καταιγίδες. Σκεπτόμασταν κορίτσια ν’ ανοιγοκλείνουν τα σκέλια τους μπροστά στις πόρτες των σπιτιών σαν μαστουρωμένες σειρήνες που προσπαθούσαν να μα πιάσουν απ’ τ’ αρχίδια.

Το σεξ τότε το χώριζε απ’ τον έρωτα ένα σκληρό παραπέτασμα.

Το σεξ ήτο μπορντέλο, βλεννόρροια, σύφιλη, βρωμιά και όλες οι πληγές του Φαραώ. Ο έρως απεναντίας ανήκε στις ουρανομήκεις εξιδανικεύσεις. Ασπασμός αγγέλων προς τ’ άστρα.

Αυτή του την πνευματική υφή μας ανέλυε ο κύριος Κασβίκης ο θεολόγος μας που εκτελούσε ακουσίως χρέη σεξουαλικού παιδαγωγού ξεπεταγμένος κι αυτός απ’ την τρυφή των κατηχητικών.

Την τελευταία σχολική μέρα του Ιουνίου έβγαλε τα κορίτσια το τελευταίο πεντάλεπτο απ’ την τάξη και αιφνιδίως κρέμασε στον πίνακα ένα μεγάλο χαρτί πάνω στο οποίο ήταν κολλημένες δυο φωτογραφίες.

Η επικεφαλίδα έγραφε με κεφαλαία Αυνανισμός ενώ ο υπότιτλος έγραφε Προ και μετά την Μαλακίαν.

Στην πρώτη φωτογραφία ένας νέος ωραίος, σφριγηλός και περίλαμπρος, ενώ στη δεύτερη ο ίδιος νέος αδυνατισμένος και καμπουριασμένος, με τα περίφημα καυλόσπυρα και τα μαλλιά ανασηκωμένα κατά τρόπο ανατριχιαστικό.

Η αναπαράστασις του κακού κούμπωνε τώρα πάνω στις αυτοερωτικές μας ασκήσεις.

Ο κύριος θεολόγος απεδείχθει πως ήξερε τι κάναμε όλοι στον καμπινέ. Ήξερε πως το καλοκαίρι θα προχωρούσε νωθρά για τις διαθέσεις της ηλικίας μας, γλυφό, περίεργο και ερωτικά κακοφορμισμένο.

Ο σφουγγοκωλάριος, κύριος Στέλιος Ράμφος

Ο Στέλιος Ράμφος από τον Αλέκο Παπαδάτο.

Αιώνια ζωή ή αιώνια ζωτικότητα; Το να διαλέξεις ανάμεσα στον ουρανό και σε μια γελοία πίστη, το να παραιτηθείς απ’ την αιωνιότητα ή το να αφοσιωθείς στο θεό είναι η παντοτινή τραγωδία όπου πρέπει να πάρεις κάποια θέση.

Ο παραλογισμός και το μεγαλείο συμπίπτουν, αφού η υποταγή στο καθημερινό γίνεται μια ηθική. Και η μεταφυσική, μπερδεμένη πια με τη φαντασία, ορίζει όλες τις όψεις, το μειλίχιο και φιλλαλόδοξο τρόμο, τον εφιάλτη και την αγωνία, την ξεφτισμένη άκρη των ανέμων της αγάπης.

Μόνο η μεταφυσική μπορεί να βάλει στη θέση του πάθους την αμαρτία, μετατρέποντας κατά σειρά τον αμαρτωλό σε μεγάλο αθάνατο εγκληματία.

Μόνο η μεταφυσική μπορεί να βάλει τον εργάτη να δουλεύει για τον καπιταλιστή.

Αυτή η εκλεπτυσμένη ρουφιάνα χρειάζεται υπαλλήλους, μα κυρίως πίστη. Η καλλιέργεια της ανάγκης για πίστη είναι η εξοικείωση με μια ψυχρή και δηκτική κακία που γιγαντώνεται , αφού, για να υπάρχει πρέπει να πολεμά την άλλη πίστη όπως κι εκείνη με τη σειρά της πολεμά αυτή την πίστη.

Η νεοορθόδοξη μαλακία ήρθε ασφαλώς να περισώσει τα τελευταία ξεφτίδια της λεγόμενης πίστης.

Ο διορισμένος και πολλά υποσχόμενος σημαιοφόρος της, ο φιλόσοφος και δημοφιλής σφουγγοκωλάριος Στέλιος Ράμφος, αμολιέται κάθε τόσο σαν σκυλάκι του καναπέ για να πείσει τους συγκαμένους αστούς να δουν την πίστη με άλλα μάτια.

Ένας ανατολίτικος προτεσταντισμός που μιλά για μιαν αόριστη αγάπη και μια εσωτερική πίστη που στο τέλος γίνεται εργαλείο θυσίας και αυτομαστιγώματος.

Απ’ τον τσελεμεντέ του βιβλικού λόγου ο πονηρός κύριος Ράμφος κρατά τα φρονήματα που χρησιμοποιεί ως υποπόδια η εξουσία για να οργανώσει το μαντρί.

Ο Ράμφος είναι πάντα έτοιμος ως ντενεκές να κάνει θόρυβο αρκεί να του το ζητήσουν. Είναι έτοιμος πάντα, μαζί με τις φιλοδοξίες του, να χαϊδέψει πατρικά το κατεστημένο, την κυβέρνηση, την αγορά, την αστυνομία.

Ο Ράμφος μιλά πάντα για τις χαμένες αρετές. Η αρετή της υπακοής, της ευσέβειας, της δικαιοσύνης.

Κάθε άνθρωπος λοιπόν για τον Ράμφο αποφασίζει να είναι καλός ή κακός. Είναι μια απόφαση αν θα είσαι ενάρετος ή όχι. Και για να πάρεις αυτή την απόφαση θα πρέπει να πιστέψεις. Μόνο αν πιστέψεις θα βρεις το νόημα. Η πίστη θα σε οδηγήσει στην αρετή.

Όμως η αρετή για τον Ράμφο είναι αδελφούλα του ιδιωτικού συμφέροντος, του ύψιστου ιδιωτικού σκοπού.

Αρετή διαθέτουν λοιπόν μόνο οι εφοπλιστές και οι πετυχημένοι, αφού η πίστη τους είναι αυτή που δημιουργεί τον πλούτο, αφού η πίστη είναι η προϋπόθεση να μετατρέψεις τα αναρίθμητα ιδιωτικά πάθη σε ζωτικό σκοπό.

Αρετή όμως διαθέτουν μόνο οι άνθρωποι της διαφθοράς. Διότι εξ ορισμού οι άνθρωποι της εξουσίας είναι διεφθαρμένοι. Και η διαφθορά είναι απλώς μιαν άσχημη λέξη για το φθινόπωρο ενός λαού.

Η πίστη για τον Ράμφο είναι σώσιμο του εαυτού, ενός εαυτού που βλέπει τη δωροδοκία και την προδοσία να φτάνουν στο απόγειό τους, επειδή η αγάπη για το Εγώ είναι τώρα πολύ ισχυρότερη απ’ την αγάπη για την κοινωνία.

Ο μισανθρωπισμός της νεορθοδοξίας καλλιεργήθηκε απ’ το σύμφωνο συνεργασίας που υπέγραφαν τα συμβαλλόμενα μέλη.

Οι λεγόμενοι οργανικοί διανοούμενοι και το σπουδαγμένο παπαδαριό.

Οι Σαββόπουλος Ράμφος Δοξιάδης και Σια, πήραν καλά λεφτά για τη δουλειά που έκαναν.

Έφτιαξαν σπίτια, αποκατέστησαν εγγόνια, πήραν παράσημα και χώρο στη λάιφο και την άθενς βόιζ. Σιγούρεψαν το λήμμα τους στη βικιπίδια εν ζωή και κοίμισαν ζεστά στην κούνια του το λαό ώστε να ονειρεύεται μόνο το υπερφίαλα γερασμένο εθνοτόπι, νοιώθοντας αυτή την ανάταση κι αυτή την περηφάνια που δεν σε αφήνει να ρίξεις ούτε μια μπουνιά σε τούτες τις υποκρισίες του εσταυρωμένου Εγώ.

Το ίδρυμα Θεοχαράκη να είν΄καλά. Και τα άλλα ιδρύματα, φυσικά.

Ας ανάψουμε λοιπόν ένα κεράκι και στους παλιούς. Τον Ωνάση, το Νιάρχο, τον Μπενάκη, τον Αβέρωφ, τον Παπαστράτο και πάει λέγοντας.

Μόνο εσείς Στέλιο Ράμφο, τα λέτε χύμα, αποδεικνύοντας πόσο σκατόψυχος είναι ο λαός και πόσο μεγαλόψυχοι οι ευεργέτες του.

Ιδού οι σουρεαλιστές, μηδέν προσποίηση μηδέν παρηγοριά

Man Ray – Archive
Man Ray

Οι σουρεαλιστές εμβολίασαν τη μοντέρνα τέχνη με τα σκοτεινά τους νοήματα. Χαρίσανε στα μάτια μας την αχειροποίητη μαγεία, άνοιξαν δηλαδή μια τρύπα στο κρανίο μας για να μπορεί η φαντασία να ξεμπουκάρει δίχως ενοχές.

Έκαναν πολλές φορές το θάνατο τελετάρχη του τάγματος χωρίς όμως να του δίνουν ρόλο στρατηγού. Ο έρως ήτο ο στρατηγός και το στρατήγημα. Γι’ αυτόν έγινε το ανακάτωμα της τράπουλας, για να κερδίσει η μέθη μια ντουφεκιά στο παγκόσμιο βασίλειο των θνητών. Για να κερδίσει η μάνα του διαβόλου ένα μονοπάτι που οδηγεί σε όλα τα μονοπάτια.

Η αλήθεια δεν είναι μια και μοναδική, αλλά ακούγεται το χτυποκάρδι της να χτυπά πάντα δίπλα σε κάποιο συμφέρον.

Η αλήθεια για τους σουρεαλιστές είναι η λαίμαργη ζωή και η απέραντη δροσιά. Τα πλάσματα που ξεγεννά το υποσυνείδητο. Το τυχαίο που μετατρέπει τις μικροσκοπικές σκέψεις σε αυθεντικά πεδία μάχης. Η λατρεία της ερωτικής διάθεσης και του ονείρου.

Αντίθετα με τον επιστήμονα ο οποίος ελέγχει απόλυτα κάθε στοιχείο της έρευνάς του ώστε να μπορεί να την επαναλάβει, οι σουρεαλιστές ρίχνονταν στα δικά τους πειράματα ξέροντας ότι δεν θα μπορέσουν ποτέ να τα επαναλάβουν με τον ίδιο ακριβό τρόπο.

Με τις απροσδιόριστες φόρμες τους οι σουρεαλιστές καλούσαν το θεατή να μπει νοερά στην εικόνα όπως μπαίνουμε “σωματικά” στον καθρέφτη, ολοκληρώνοντας τον πίνακα στο μάτι του νου.

Άντρες και γυναίκες λοιπόν, ανάμεσα στη γοητεία των ήχων που βγάζουν οι λέξεις από μόνες τους κι ανάμεσα στη γοητεία των υπαινιγμών, αδιάφοροι για τη δυσανάγνωστη αιτία, γράφουν ζωγραφίσουν και χορεύουν θυμίζοντας τους μεθυσμένους κότσυφες που μπλέκονται στα πόδια των γυμνών κοριτσιών που παίρνουν το λουτρό τους σε μια μικρή παραδεισένια κόγχη του παγκόσμιου σφαγείου.

Man Ray | Man ray, Man, Online art

Της πατρίδος μου η σημαία Ή Η σοβαρή Χρυσή Αυγή είναι εδώ

Συλλεκτικά δώρα από τη Citi για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση |  Liberal.gr

Ο όσιος προτζέκτορας υπήρξε προστάτης των φωτορεαλιστών. Η τεχνολογία υποβοήθησε το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα και μάζεψε λεφτά για το αφεντικό, που ήθελε νοηματική ακρίβεια για τη διακόσμηση των καθιστικών.

Κάθε εθνική επέτειος για να δείχνει νέα και δροσερή μακιγιάρεται με όση τεχνολογία της επιτρέπει να κρύψει τη μούχλα της.

Οι σημαίες και τα πρόσωπα των ηρώων της επανάστασης έγιναν το καθημερινό ψωμοτύρι του βλέμματός μας, αφού κάθε σελίδα και κάθε οθόνη έγινε όχημα μιας ανταγωνιστικής προπαγάνδας.

Ο φωτοαντιγραφικός ρεαλισμός εκβιάζει συναίσθημα και λογική, αφού, με όρους καλλιτεχνικής ευπρέπειας πάντα αναπαριστά αυτό που ήδη έχει μιμηθεί.

Ιδεολογικά ζητούμενα δεν υπάρχουν μιας και ο μεγαλοϊδεατισμός του εμπορικού κυκλώματος επιτάσσει την ανάγκη της εκτόνωσης απ’ την ανάγκη του προβληματισμού.

Η επέτειος είναι το μεγάλο εμπορικό κόλπο. Μια ευκαιρία για νέα γύρα του χρήματος με προστάτη τα ιδρύματα πολιτισμού και τις στέγες γραμμάτων και τεχνών.

Η ελληνική σημαία είχε και έχει την τιμητική της. Η τοποθέτηση της σε τελάρα και παραθύρια, σε τοίχους και στοκαρισμένες τάβλες απογείωσε τον εθνικιστικό μιθριδατισμό των καλλιτεχνών.

Ο λευκός σταυρός πότε παχύς γεμάτος πάστα και γρέζια και πότε λεπτεπίλεπτος φανερώνει τις λιβιδικές αναφορές και τα συμπλέγματα της παιδείας που κανοναρχείτε απ’ το βαθύ εθνικισμό της ελληνοχριστιανικής μπότας.

Οι καλλιτέχνες γίνονται οι τεχνίτες που μεταχειρίζονται αποκλειστικά και μόνο άριστα τα υλικά, αφού η διανοητική τους ακεραιότητα έχει εκχωρηθεί στην πατριδοκάπηλη προπαγάνδα. Καμιά κριτική μονάχα συναίσθημα. Κεράκια, λουλουδάκια, άνθη και μουστάκια τσιγκελωτά.

Εδώ η τέχνη κραυγάζει την αδυναμία πραγμάτωσής της, την αλλήθωρη στάση της απέναντι σε μιαν απάνθρωπη καθημερινότητα και σ’ έναν εμφιλιοπολεμικό βίο.

Οι μεγάλοι καλλιτέχνες υπήρξαν και μεγάλοι διανοητές. Το κυρίαρχο στοίχημα δεν είναι η αληθοφάνεια του συμβόλου αλλά η κριτική της πράξης.

Πόσο δύσκολο είναι άραγε να καταλάβουμε πως διακόσια χρόνια τώρα συμβαίνουν ιστορικά γεγονότα που αλλάζουν το κοίταγμά μας στα τότε πεπραγμένα; Πόσο δύσκολο είναι να θέσουμε ερωτήματα; Να τα φωτίσουμε πάνω σε έναν καμβά διαλεκτικής σχέσης με το μέλλον αφήνοντας τη συναισθηματική γλίτσα του στυλ: δεν θα υπήρχαμε δίχως αυτούς, δηλαδή του ήρωες.

Η άρχουσα τάξη ξέρει πως το σκατό του καλλιτέχνη θα καταλήξει στον τοίχο του σαλονιού της. Είτε ως σημαία σε κόντρα πλακέ θαλάσσης είτε ως ηρωική μουτσούνα φέρουσα περιπαθώς γυαλιστερό μύστακα.

Η τέχνη, η πατρίδα, ο άνθρωπος ως και το ευαίσθητο μάτι ακόμα, έγιναν εμπορεύματα.

Το κακό όμως δεν είναι αυτό. Το κακό είναι πως οι καλλιτέχνες καμώνονται πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Κι αυτό τους κάνει αποκλειστικά και μόνο διακοσμητές, που βαθμολογεί το κοινό τη διακοσμητική τους αξία.

Η τάξη των τσιφλικάδων και των τοποτηρητών των Οθωμανών γιορτάζει την επανάσταση του εικοσιένα. Αύριο θα γιορτάσει το κιλελέρ και την αντίσταση.

Οι διακοσμητές και οι μπογιατζήδες είναι αυτοί που θα φρεσκάρουν την πρόσοψη της ερειπωμένης μας χώρας της εξαρτημένης απ’ τον αμερικάνικο παράγοντα και τον ανθρωποφάγο ιμπεριαλισμό.

Πόσο βρικολακιασμένες είναι άραγε ετούτες οι εκθέσεις, με την πλούσια καραγκούνα ως εθνική τελετάρχη, να ευλογεί και να ραίνει με δημόσιο χρήμα τα καρναβάλια μιας αδίστακτης τάξης.

Μετά τις σημαίες, τα κεράκια και τα μουστάκια σηκώστε τις φουστανέλες σας πατριώτες. Μπαίνουμε στην κόλαση.  

Σαπούνι και νερό αντί για χημικό

Άλλο οι νόμοι άλλο οι κανόνες. Οι νόμοι είναι επιβολή οι κανόνες ανάγκη. Και επειδή η ανάγκη είναι ισχυρή, οι κανόνες είναι αυτοί που θα επιβάλουν την κατάργηση των νόμων. Την κατάλυση του κράτους και του άρχειν.

Τα φανάρια ρύθμισης της κυκλοφορίας είναι ένας κανόνας. Μια σύμβαση, μια συμφωνία την οποία αν δεν τηρήσουμε θα σκοτωθούμε και θα σκοτώσουμε, άρα θα σκοτωθούμε δυο φορές.

Κανένας δεν περνάει με κόκκινο για να μην πληρώσει πρόστιμο, αλλά γιατί κινδυνεύει. Ο κίνδυνος μας βάζει σε σειρά μας μετράει καμιά φορά με τα δάχτυλα τα παίδια κάνοντάς μας συνεργάτες για να τον ημερώσουμε.

Ένας κανόνας μας βοηθάει να επιβιώσουμε και να μη φτάσουμε στο κομφούζιο της αντιδραστικής βίας. Της φασιστικής μπότας που για να σε κάνει καλά πρέπει πρώτα να σε σκοτώσει.

Οι αστικές δικτατορίες επιβάλλονται και εξουσιάζουν μέσω των νόμων. Ο νόμος είναι το οξυγόνο τους. Άπειροι νόμοι περισσότερο ως σκιάχτρα μιας ανθρώπινης ανάγκης για χρήση των ενστίκτων έξω απ’ τη χαρτογραφημένη δυναμική των νόμων αυτών που δημιουργούν ηθική και ηθικολόγους.

Οι ηθικολόγοι, που είναι οι μεγαλύτεροι φασίστες, ηθικολογούν πάντα στο όνομα του νόμου αφήνοντας τον ίδιο τους τον εαυτό ως θλιβερό κριτή να συναρμολογήσει όλες τις κοινωνικές αρρώστιες που το εμπόριο ελπίδας ονομάζει ψυχολογικές.

Ο ηθικολόγος παραβιάζει τους κανόνες αλλά επικαλείται τους νόμους. Πιστεύει στον κτηνώδη ανταγωνισμό χωρίς κανόνες αλλά με νόμους. Γνωρίζοντας βεβαίως, πως, αυτός που κατασκευάζει τους νόμους αυτός μπορεί και να τους καταργεί.

Ο νόμος είναι δημιούργημα της ιστορικής στιγμής, κομμάτι της ταξικής διαιτησίας, ο κανόνας είναι συνεργασία και η τήρησή του θεμέλιο εμπιστοσύνης.

Μόνο στις συνελεύσεις και τα κοινόβια που δεν πουλάνε βιτρίνα λειτουργούν οι κανόνες.

Λίγοι πήραν χαμπάρι πως το Σάμερχιλ το σχολείο που ίδρυσε στην Αγγλία ο Νηλ είχε κανόνες αλλά όχι νόμους άρα και τιμωρίες.

Η αυξανόμενη δυσαρέσκειά του μπορεί να εντοπιστεί στις προσωπικές του σημειώσεις. Σε αυτές, περιέγραφε τον εαυτό του ως «τόσο Νιτσεϊκό ώστε να αισθάνεται υποχρεωμένος να διαμαρτύρεται ενάντια στο να διδάσκονται τα παιδιά να είναι ταπεινά και υποτακτικά.»και έγραφε ότι «προσπαθούσε να σχηματίσει μυαλά που θα αμφισβητούσαν, θα κατέστρεφαν και θα ξανάχτιζαν».

Και γι’ αυτό πολεμήθηκε λυσσαλέα απ’ το συντηρητικό αγγλικό κατεστημένο, αφού αναδείκνυε επιθυμίες προστατευμένες από κανόνες και όχι ανταγωνισμούς επιβεβλημένους απ’ τους νόμους που ράβονται μαζί με τα φουστάνια της βασίλισσας.

Οι μεγάλες κοινότητες που συμβιώνουν ελεύθερα στη φύση έχουν κανόνες.

Οι παστωμένοι στις μεγάλες πόλεις τρέχουν πίσω απ’ τους νόμους. Το τηλέφωνο του δικηγόρου είναι το φυλακτό στη φανέλα του θλιβερού αστού, που κάθε φορά που παραβιάζει έναν κανόνα ανάβει ένα χρυσό κεράκι στο ναό του νομικού μπολιτιζμού.

Ευσεβείς και βολεμένοι Ή όταν ο παπάς ευλογεί τις ετοιμόγεννες γουρούνες

Κυρία Κεραμέως είστε υπουργός ενός κοσμικού κράτους

Κάποιοι, λένε πως οι άνθρωποι είναι άσχημοι και κακοί. Συνήθως οι χριστιανοί κηδεύουν διακριτικά την ανθρώπινη φύση πνίγοντάς τη μέσα στην αυτολύπηση της προσευχής.

Φτιάχνουν έναν κόσμο άσχημο και κακό, γιατί πιστεύουν πως ο κόσμος είναι άσχημος και κακός αφού έτσι δίδαξε ο προφήτης, αυτός ο νεκρόφιλος σολίστας που νοσταλγεί μιαν άλλη ζωή.

Η λέξη πνεύμα όπως και η λέξη ψυχή μοιάζουν με βουρδουλιές πάνω στα χαζοπρόβατα, αφού με ποινική ακρίβεια ο ουράνιος εντολέας οδηγεί τους αμνούς του στην ιερή άγνοια.

Όπως όμως ηθικολογεί ο παπάς ηθικολογεί κι ο βολεμένος. Τι είναι άραγε το Σώμα μπροστά στην ψυχή; Αναρωτιέται ο πάτερ. Αυτό που παραγεμίζουμε απ’ τη μια τρύπα με τροφή βγάζοντάς τη από πίσω; Χυλός, αίμα και κόπρανα.

Τι είναι άραγε η ανάγκη των άλλων; αναρωτιέται ο βολεμένος. Όταν τα ρυθμίζει όλα το συμφέρον ο άνθρωπος καταντά μικρογραφία ανθρώπου, γελοιογραφία του εαυτού του.

Αρχίζει να υπερασπίζεται την αστική αρλούμπα που λίγο τον κολακεύει, λίγο τον προωθεί, λίγο τον αφήνει να αρέσει στον εαυτό του.  Είσαι σπουδαίος μαλάκα μου, του λέει. Είσαι επιστήμων, καλλιτέχνης, έμπορος, εργολάβος, μηχανικός. Ο καθείς στο είδος του και με τις μικρές του φιλοδοξίες. Με τη δική του παρακμή αλλά κυρίως με τα δικά του λεφτά και τη δική του περιουσία.

Έτσι ο βολεμένος γίνεται εξουσιαστικός μαϊμουδίζοντας την εξουσία. Γίνεται κυνικός, αφού καταντά ένα ταξικό γομάρι. Όμως, στην ουσία του, δεν είναι ικανοποιημένος με τον εαυτό του, κι όποιος δεν είναι ικανοποιημένος απ’ τον εαυτό του, είναι συνεχώς έτοιμος για εκδίκηση κι εμείς οι άλλοι είμαστε τα θύματά του. Γιατί η θέα του άσχημου σε κάνει κακό.

Όσοι τα κατάφεραν ή όσοι νόμισαν πως τα κατάφεραν, εξεγείρονται εναντίον του αδύναμου, βρίσκοντας έναν τρόπο να εκφράσουν την ανωτερότητά τους, βάζοντας ανάμεσα στον εαυτό τους και στον άλλο την προσωπική τους μίζερη απεραντοσύνη.   

Poems and Crimes, Ελληνικός οίνος και εκλεκτή γαστρονομία στο νέο μενού των εκδόσεων Γαβριηλίδης

Ελληνικός οίνος και εκλεκτή γαστρονομία στο νέο μενού @”Εκδόσεις Γαβριηλίδης”  – Cosmopoliti.com – Χριστίνα Πολίτη

Υπάρχουν άνθρωποι που τους λείπει η ψεύτικη παρηγοριά μιας καλής κουβέντας. Μιας κριτικής ή ενός ύμνου για τις πομπές τους.

Γράφουν ευαίσθητα ποιήματα ή στίχους ατημέλητους κάποιου μεσοπολέμου που πέρασε. Γράφουν αθώα και άσαρκα, περιμένοντας κάποια εταιρία λογοτεχνών να βραβεύσει την φρίκη της ανηφόρας προς τον πνευματικό Παρνασσό.

Περιμένοντας την ηθική μιας βολεμένης κουλτουριάρικης συμμορίας που λύνει και δένει στις εφημερίδες και τα περιοδικά να γρασάρει τα λογοτεχνικά άρβυλα του νεόκοπου ποιητού.

Όλοι ξέρουν στην πιάτσα του βιβλίου πως υπάρχει βαρύτατο τιμολόγιο για τους μη έχοντες τάλαντο αλλά αφειδώς διαθέτοντες τάλαντα.

Υπάρχουν άνθρωποι που πούλησαν χωράφια και διαμερίσματα, που έκαναν το σκατό τους παξιμάδι ή περίμεναν το εφάπαξ για να βγάλουν βιβλίο.

Ο Γαβριηλίδης υπήρξε πρωτοπόρος στην επί χρήμασι έκδοση κυρίως άπειρων ποιητικών συλλογών που πήγαν άκλαφτες σε αποθήκες και μαντριά.

Ο Γαβριηλίδης είχε όραμα, αγαπούσε το βιβλίο και τις καλές μεταφράσεις, το καλό κρασί και την πατζαροσαλάτα, τα ωραία κορίτσια και τα καλογραμμένα εγκλήματα. Πράγματα βεβαίως τα οποία θέλαν λεφτά, γι’ αυτό χρησιμοποιούσε χρόνια τώρα ως καύσιμο του επιχειρηματικού του οράματος τα ψώνια.

Ξαφνικά ανακαλύψαμε πέφτοντας απ’ τα σύννεφα πως ο καλός καπιταλισμός καίει βιβλία. Πως οι ευαγείς τράπεζες πολτοποιούν τον ήδη αδιάθετο λογοτεχνικό πολτό.

Στην μικρή μας όμορφη χώρα πρώτα ψάχνουμε νταβατζή για να μας εκδώσει και μετά ανεβαίνουμε στο Λυκαβηττό, αγναντεύοντας τη χαβούζα της πραγματικότητας.

Το κόλπο είχε και έχει ως εξής. Από τρία έως έξι χιλιάδες ευρά για μια συλλογή- σήμερις αναφανδόν έχουν καταπέσει οι τιμούλες βεβαίως- παρουσίαση στο χώρο μας με ποτό καφέ ή μασάζ, 50 αντίτυπα δικά σου και τα υπόλοιπα εννιακόσια πενήντα περιμένουν στις αποθήκες το τηλέφωνο ενός βιβλιοπώλη που του εζητήθη το εν λόγω αριστούργημα.

Το αποτέλεσμα, να πουλιούνται άλλα 50 βιβλία και τα άλλα 900 να τα τρώει η μαρμάγκα.  

Οι εκδότες όμως μεγάλοι ή μικροί, μικρομέγαλοι ή αγιάτρευτα πονηροί, έχουν σπουδάσει τη ματαιοδοξία στο πεζοδρόμιο. Οι περισσότεροι ξέρουν αλλά δεν το ομολογούν πως τα βιβλία που εκδίδουν είναι προϊόντα και τίποτε άλλο.

Ξέρουν πως με τα λεφτούλια τού πονεμένου συγγραφέως έρχονται γύρα φόροι και εφορίες, τυπογράφοι και γραμματείς, διακινητές και διαφημιστές.

Ο Μεταξάς έκαιγε τα βιβλία γιατί τα θεωρούσε επικίνδυνα-ο κουμμουνισμός ήταν τότε επικίνδυνος, αφού δεν είχε έδρες στη βουλή-, ενώ οι τράπεζες γιατί δεν έχουν που να τα βάλουν όταν έρθει η ιερή ώρα της κατασχέσεως.

Κανένας δεν χαρίζει τίποτε. Κι όταν τα πολτοποιεί βγάζει περισσότερα απ’ το να τα χαρίσει.

Μέσα σε δυο χρόνια τα συμβόλαια ρητώς αναφέρουν την πολτοποίηση για τα αδιάθετα. Είναι όρος των εκδοτών για να έχουν έκπτωση φόρου. Ας μη διαρρηγνύουμε τις κιλότες μας για το προφανές.

Αυτοεκδοθείτε λοιπόν, φτηνά και παστρικά. Δεν χρειάζεται με το ψώνιο σας να λαδώνετε ένα ολόκληρο εμπορικό κύκλωμα που η ιδρυτική του διακήρυξη αναφέρει ρητώς πως σας έχει για τα αρχίδια του.

Ο έρωτας στα χρόνια της κοκαΐνης

Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα και γένι

Μονάχα οι δυνατοί άντρες μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τα σκληρά ναρκωτικά.

Χωρίς ναρκωτικά δεν υπάρχει έλεγχος και τιμωρία των κάτω. Οι εφοπλιστές είναι εφοπλιστές γιατί μπορούν να χέζουν πατόκορφα τα αξιώματα.

Οι ωνάσηδες, οι νιάρχοι, οι λιβανοί και το κακό συναπάντημα, ξεκινούν τις αμαρτίες τους ανάγοντας το συμφέρον τους στην κοινωνική αγκαλιά.

Το κράτος που έχει υπαλλήλους καλά παιδιά μπορεί να διεκπεραιώνει και τα συμφέροντα των κακούργων.

Οι εφοπλιστές υπήρξαν οι νταβατζήδες του πλανήτη. Οι άνθρωποι που κατέχουν όλους τους δρόμους. Όλα τα συναισθήματα και όλες τις καταστροφές.

Τα πλοία τους μεταφέρουν από σιτάρι μέχρι καλάσνικοφ. Από κοντέινερ με τσολιαδάκια μέχρι ηρωίνη και LSD.

Οι εφοπλιστές είναι οι φαρσέρ της εξουσίας και της δύναμης.

Δεν υπάρχουν κυβερνήσεις, συμβούλια, επιτροπές, κοινοβούλια, συντάγματα αλλά εφοπλιστές.

Οι εφοπλιστές δεν είναι ψιλικατζήδες επιχειρηματίες της συμφοράς. Δεν πιστεύουν τίποτε, δεν ελπίζουν τίποτε, είναι ελεύθεροι. Ελεύθεροι να κατακτήσουν τη γη και το διάστημα. Ελεύθεροι να αγοράζουν και να πουλάνε ανθρώπους. Να αλλάζουν τις σημαίες στα πλοία τους όπως αλλάζουν βρακί. Να βουλιάζουν δεξαμενόπλοια, να σπάνε εμπάργκο, να αγοράζουν λιμάνια, χώρες, πλανήτες.

Οι εφοπλιστές είναι οι μαέστροι κάθε κυβέρνησης που στηρίζεται στο κερδοφόρο ψέμα και την δοξασμένη απάτη.

Ξέρουν τα καμώματα της αγέλης όπως ξέρουν να πνίγουν τα ποντίκια μεσοπέλαγα.

Σε μια ρημαγμένη χώρα που ο πρωθυπουργός μοιράζει με τη σέσουλα λεφτά σε εφημερίδες σάιτ, τηλεοράσεις, απ΄την Καθημερινή μέχρι τα νέα του ψαροντούφεκου, απ΄τον σκάι μέχρι τον τοπικό μίζερο τύπο και τις θεούσες του, αφήνοντας τους γλείφτες να κάνουν τη βρομοδουλειά, οι εφοπλιστές παίζουν αλλού το παιχνίδι.

Δεν καταδέχονται ούτε να τον γαμήσουν τον κύριο πρωθυπουργό. Μονάχα να τον χέσουν.

Η μικρή μας πόλη Ή Αφοδευτικό ιντερμέδιο

Μπορεί να είναι εικαστικό 3 άτομα

Μια πελώρια φλυαρία απλώνεται πάνω απ΄τη ζωή, σαν ένας πολύ αποθαρρυντικός αντικατοπτρισμός.

Ακούς, περιμένεις, ελπίζεις. Περιμένεις να οργανωθεί η κακία γύρω σου, σαν στον πόλεμο.

Οι ειδικοί ξέρουν να σε κατευθύνουν στον πιο σίγουρο ατομισμό. Να σε εμβολιάσουν με παραλογισμό, ματαιοδοξία, άγνοια.

Όμως σε βοηθάνε να ξαλαφρώσεις. Χιλιάδες ερευνητές ερευνούν πως θα μαλακώσουνε τα σκληρά μας κόπρανα. Αυτά που γίνονται σαν ατσάλι απ΄το στρες.

Και τότε τα αέρια γίνονται αληθινά πυροτεχνήματα.

Καμιά φορά βεβαίως είναι τόσο σκληρά τα καινούργια σκατά που σε πονά φριχτά ο κώλος.

Είσαι αναγκασμένος τότε να βάζεις βαζελίνη πριν πας στον καμπινέ.

Στη μικρή μας πόλη ακόμα και οι φίλοι με κοιτούν παράξενα και στραβά.

Αγαπούν τη δυσκοιλιότητά τους. Περιμένουν κάτι να συμβεί, μιας και οι πόλεμοι δεν περνούν πια απ΄τα μέρη μας.

Ας ανατινάξουμε επιτέλους την Ακρόπολη

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο, στέκεται και εξωτερικοί χώροι

Για τους δεξιούς υπαλλήλους η τέχνη αν δεν είναι χάσιμο χρόνου είναι διακόσμηση.

Οι βροχές οι άνεμοι και οι καταιγίδες της ιστορίας, που σμίλεψαν το μνημείο, συγκαταλέγονται ανάμεσα στους υπερήφανους χορηγούς.

Το μνημείο δεν έχει σήμερα παρθένες και ιερά κρανία, αλλά σκαλωσιές και υπνωτισμένους τουρίστες που πρέπει κι αυτοί ως κατακτητές να πατήσουν πάνω στις ιερές πέτρες τις αγιασμένες απ΄το λίπασμα του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Ο τουριστικός στρατώνας που λέγεται Παρθενών υπήρξε ναός, αποθήκη, μπουρδέλο αλλά προβάλετε μόνο ως αρχαίο απολίθωμα μιας παρελθούσης δόξας.

Οι αρχαιολάτρες και οι μικροαστοί αριστεροί παθαίνουν ηλεκτροπληξία με την πραγματικότητα.

Και είναι να απορείς.

Καλά δεν καταλαβαίνουν οι μαλάκες πως οι άνθρωποι που είναι αδίστακτοι στο να βομβαρδίζουν όσους δεν κάθονται καλά, οι άνθρωποι που έχουν γαμήσει λίμνες ποτάμια και βουνά με τα οικολογικά δήθεν λιβανιστήρια της πράσινης μαλακίας, οι άνθρωποι που κάνουν το μαύρο άσπρο, που διακινούν όπλα, πρέζα και ελεημοσύνες θα κωλώσουν στο μάρκετινγκ της αρχαιοπληξίας;

Ο Μακρής ήθελε να ανατινάξει την Ακρόπολη με δυναμίτη, ο Μακρής υπήρξε οραματιστής σε μια κοινωνία γλυκούληδων νοικοκυραίων, γι΄αυτό έφαγε πόρτα απ΄τους φίλους του.  

Ο Μακρής έδωσε την πιο διαλεκτική λύση στη διαμάχη.

Ο Μακρής έβλεπε στο μέλλον. Ήξερε πως είμαστε μια χώρα δούλων και γκαρσονιών που περιμένει τον όσιο τουρίστα με το δολάριο και το ρούβλι για να μπορεί να αγοράζει ψωμί το χειμώνα.

Ο Μακρής ήθελε να ανατινάξει το ήδη ανατιναγμένο μνημείο. Ήξερε πως μόνο αν ξεκολλήσεις απ΄τον αρχαίο ένδοξο βούρκο και την παρδαλή σκουριά τότε θα ξαναφτιάξεις πολιτισμό.

Η Μενδώνη είναι η φυσική συνέχεια των πλασιέ και των κατακτητών. Δεν κάνει τίποτε άλλο απ΄αυτό που κάναν αιώνες τώρα όλοι οι αγαπητικοί του ξεσχισμένου κάλλους.

…………………………………………………………………………

    Σ.Α.Σ.Α. να ανατινάξουμε την ακρόπολη !

    ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ Αριθ. 1

    Έχοντας κοινή αισθητική και κοσμοθεωρητική άποψη, πως η καταστροφή κι η θνητότητα της μορφής των όντων περιλαμβάνονται στο περίγραμμα της ολοκλήρωσης της ζωής.

    Έχοντας βάλει σκοπό μας την καταστροφή του Παρθενώνος, μ’ απώτερο σκοπό την παράδοσή του στην ουσιαστική αιωνιότητα, που δεν είναι παρά η χωρίς επίγνωση ροή κι η πλούσια σε πιθανότητες αυτόματη μετασκευή της ύλης, που κακώς ονομάζουμε ‘χαμό’.

    Αντιπαθώντας τη χρονική και ιστορική κατοχύρωση της Ακρόπολης, σαν κάτι ανήκουστο και ξένο προς τη ζωή.

    Νιώθοντας απαραίτητη την ανάγκη της αιωνιότητας στην τέχνη, μόνο κατά τη διάρκεια της ώρας της δημιουργίας.

    Καταλαβαίνοντας τον Φειδία, που έδωσε μεν στο έργο χρονοϊστορική υπόσταση, χωρίς όμως να είναι τίποτα παραπάνω στα πλαίσια της υποστασιακής αιωνιότητας, για την οποία δεν υπάρχει χρονική διάρκεια και που γι’ αυτήν ένα δευτερόλεπτο δεν έχει διαφορά από τρία δισεκατομμύρια αιώνες, χάρη στις βουλητικές της ιδιότητες και στη δυναμική της χροιά, που μόνο στ’ άτομα νοούνται και κανέναν δε νοιάζει ο αριθμός των ατόμων αυτών.

    Μισώντας τον Εθνικό Τουρισμό και τις εφιαλτικές- φολκλόρ αρθρογραφίες γι’ αυτόν.

    Νομίζοντας πως κάνουμε μια ανώτερη καλλιτεχνικά πράξη, όντας σίγουροι πως όλη η γελοία και ψεύτικη επιβίωση όχι μόνο δε συγκρίνονται, έστω και μειονεκτώντας, μ’ ένα λεπτό ενεργητικής δράσης κι απόλαυσης, αλλά και καλλιτεχνικά είναι βλαβερή, προετοιμάζοντας ερασιτέχνες περιηγητές και ευνούχους.

    ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ

    Να θέσουμε ως σκοπό μας την ανατίναξη αρχαίων μνημείων και την προπαγάνδα κατά αυτών.

    Πρώτη καταστροφή ορίζεται η ανατίναξη του Παρθενώνα, που μας έχει κυριολεκτικά πνίξει.

    Η προκήρυξη αυτή δεν αποσκοπεί παρά να δώσει ένα μέτρο απ’ το σκοπό μας. Είναι ένα βλήμα που ξεκινάει με λίγες πιθανότητες για στόχο τους πολλούς, μα δεν που επιζητάει παρά ελάχιστους.

    Γιώργος Βασιλείου Μακρής

    Γενικός Διοργανωτής της ΣΑΣΑ (Σύνδεσμος Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων).Νοέμβριος 1944

https://periodikotrypa.wordpress.com/2013/10/07/destroy-acropolis/?fbclid=IwAR07kXPO-dolJ0PAShpqLm2omO9EX9wdKmjFbDHiAZhKO62LOMOiobTSyaw

Ο Κορνήλιος, η Φαντασιακή θέσμιση και οι γαλλικές σούπες

διαβάζω μια ωραία κουλτουριάρικη ομορφιά. Ιδού:

Ο Καστοριάδης και η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας,……

….μια περιπέτεια με υψηλό βαθμό δυσκολίας που ανέβαινε καθώς προχωρούσαμε στις σελίδες της ΦΘΚ, από την κριτική του μαρξισμού στην κριτική της συνολοταυτιστικής σκέψης και, μέσω της πραγμάτευσης της ριζικής φαντασίας της ψυχής, στις κοινωνικές φαντασιακές σημασίες…………

Το κόστος φυσικά αυτής της φαντασιακής πανδαισίας είναι 9 εβρώ η ώρα. Ε, τι να κάνουμε, ανεβαίνει το πετρέλαιο και η φούντα ανεβαίνει και το φροντιστήριο. Για όποιον επιθυμεί βεβαίως να προπληρώσει το συνολικό κόστος του σεμιναρίου υπάρχει έκπτωση 10%. Οι »ελευθεριακοί΄ ξύπνησαν, τζάμπα θα τα λένε σαν τους κουκουέδες;

Το ζήτημα βέβαια εδώ, είναι αν θα τραβάμε τις κωλότριχές μας όλοι μαζί ή ένας ένας.

Εντάξει η κριτική του μαρξισμού, αλλά αυτή η κριτική στη συνολοταυτιστική σκέψη πόσα καντάρια μαλακίας περιέχει;

Ενδιαφέρεσθε να ξεθολώσετε ένα θολωμένο πράγμα και σεις το θολώνετε ακόμα περισσότερο, όταν παίζετε με λέξεις όπως ψυχή και φαντασία .

Άκου να δεις τώρα, μέσω της πραγμάτευσης της ριζικής φαντασίας της ψυχής…και πραγμάτευση και ριζική φαντασία-η σκέτη είναι μπανάλ-αλλά και ψυχή…..Χωρίς ψυχή δεν σπας φιλοσοφικά αυγά. Ακόμα και ο πατήρ Λουδοβίκος δεν απογείωσε την αρλούμπα σε τόσο δυσθεώρητα ύψη. 

Η φαντασιακή θέσμιση του Καστοριάδη μοιάζει σχεδόν με φάρσα αφού προϋπήρξε ως τραγωδία.

Τα διδακτορικά που γράφονται με το ζόρι, τα εγκωμιαστικά άρθρα που στο τέλος δεν λένε τίποτε και πάει λέγοντας….

Η μεγαλοσύνη όμως ενός έργου βρίσκεται στο κριτικό εύρος που αυτό διαθέτει. Τα ζωντανά έργα τα τροφοδοτεί αυτή η συνεχής ανάγκη για κριτική και όχι η συνεχής ανησυχία για αποδοχή.

Ο Καστοριάδης είναι το σημείο τομής της νεοφιλελεύθερης σκέψης και της ξεθυμασμένης αντικομουνιστικής αναρχίας.

Αν και ο ίδιος ξεκίνησε ως φανατικός μαρξιστής, κατέληξε απολογητής του καλού καπιταλισμού, ρίχνοντας αυτή τη σφαλιάρα της φαντασιακής θέσμισης στα κουλτουριάρικα κωλομεράκια μας.

Όπως όλοι άλλωστε, έτσι κι ο Καστοριάδης, έχει το μικρό του στρατό.

Καμιά κριτική όμως δεν θεμελιώνει την αξία του έργου του, αφού μια συνεχής επανάληψη όρων και νεολογισμών, δανείων και αντιδανείων, μουτζουρώνει την κατάσταση ακόμα περισσότερο. 

Ο Κορνήλιος, δυστυχώς, θα γίνει αυτό που προσπάθησε να αποφύγει, ένας απολιθωμένος άγιος μέσα στο εικονοστάσι της ταξικής θολούρας.

Απ΄την ανελέητη χειρουργική κριτική τού Σοσιαλισμός Ή Βαρβαρότητα, πέρασε σε μια φλυαρία της οργής για την επανάσταση.

Μια φλυαρία που προκύπτει από μια υπεραφθονία εννοιακών διατυπώσεων.

Μια φλυαρία που προκύπτει από την απόλαυση που νιώθεις να λες συνεχώς το ίδιο πράγμα με διαφορετικές παραλλαγές.

Μια φλυαρία-εργαλείο στα χέρια μοχθηρών ανθρώπων.

Οι παρεκτροπές και τα ελαττώματα, είναι αυτά που μπορούμε να μιμηθούμε πολύ εύκολα, χωρίς να χρειάζεται σπουδή και ιδιαίτερη εξάσκηση.

Αν κάτι λοιπόν, θα γοητεύει, υπνωτίζοντας τους οπαδούς του Κορνήλιου, είναι οι μυστικιστικές αμηχανίες και φυγές του, σε κείνα τα μέρη όπου παρασύρθηκε ως στοχαστής των γεγονότων και διαφθάρηκε από την κενόδοξη ενόρμηση να λύσει το αίνιγμα τού κόσμου και της ζωής με τους δικούς του όρους καλοζωίας και όχι με τους όρους κακοζωίας των υποτελών. 

Στη διάρκεια των Δεκεμβριανών τάχθηκε ντε φάκτο στο πλευρό των κυβερνητικών δυνάμεων, αφού όπως δήλωνε αργότερα, η αντίσταση του αθηναϊκού λαού στο μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ και στην απρόκλητη δολοφονία άοπλων διαδηλωτών στις 3 Δεκέμβρη δεν ήταν παρά “σταλινικό πραξικόπημα” με στόχο την εγκαθίδρυση “κοινωνίας ρωσικού τύπου”.

Εξάλλου ως τα τελευταία χρόνια της ζωής του στήριζε με πολεμική φρασεολογία την πεποίθησή του ότι η αντίσταση των κομμουνιστών στην κατοχή ήταν εγκληματική ( [το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ] “έσφαζε τους πάντες και τα πάντα”, “έκανε ό,τι ήθελε και σκότωνε όσους ήθελε”), προκαταλαμβάνοντας πολλά χρόνια πριν τη δημιουργία του το λεγόμενο “νέο ρεύμα” της ιστοριογραφίας, με κύριους εκπροσώπους τους Καλύβα-Μαραντζίδη, την αναπαλαίωση δηλαδή της θεωρίας των κονσερβοκουτιών σε σύγχρονη συσκευασία.

Θυμάμαι πάντα μια γλυκιά ανήσυχη κουλτουριάρα κοπέλα, τρελή φαν της φαντασιακής θέσμισης να μου λέει: μ΄αρέσει να διαβάζω τον Καστοριάδη κι ας μην καταλαβαίνω Χριστό…..

Θα επιστρέψω για να ρίξω ένα γερό κλάμα

Μπορεί να είναι απεικόνιση

Ρε, ο θάνατος είναι σαν το γάμο. Να, παντρεύεσαι το σκοτάδι. Χάνεις τόσους ανθρώπους.

Ονόματα, συνήθειες, διευθύνσεις. Χάνεις τα χαμόγελά τους, μετά τις έγνοιες τόσων χρόνων.

Χάνεις τις γεύσεις απ’ τις αναμνήσεις, αφού έχουν κι οι αναμνήσεις τη νιότη τους. Ξενίζουν μόλις τις αφήσουμε να μουχλιάσουν. Σαπίζουν σαν το μήλο.

Υπάρχει εκεί κάπου ένα ολόδικό σου σκοτάδι. Είσαι ολομόναχος κι έχεις φτάσει στην άκρη όσων πρόκειται να συμβούν. Στην άκρη του κόσμου.

Η λύπη σου δεν σου αποκρίνεται πια, και πρέπει να γυρίσεις πίσω στους ανθρώπους. Όποιοι κι αν είναι.

Δεν κάνεις το δύσκολο σε τέτοιες περιστάσεις, αφού και για να κλάψεις ακόμα πρέπει να επιστρέψεις εκεί που όλα ξαναρχίζουν.

Σκλαβωμένος Χρόνος Ή Η Σταύρωσις Του Φαλλού

 

Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα που στέκονται και εξωτερικοί χώροι

αφιερωμένο εις τις Pussy Riot, πνευματικές μου αδερφούλες

                                                      

Ο Boltzmann χαρακτήρισε τη μεταφυσική »ημικρανία του ανθρώπινου μυαλού». Και φυσικά ετούτη την ημικρανία την προκαλεί ο φόβος για το θάνατο.

Τι είναι άραγε ο θάνατος, δυστύχημα, ακρωτηριασμός, ένα λάθος βήμα, ένα στραβοπάτημα;

Γιατί το ανθρώπινο είδος συμβιβάστηκε με τις ημικρανίες του μυαλού του τόσο θλιβερά, φτιάχνοντας σκύβαλα προφητών και αγίων, δίνοντας εξουσία σε έναν αρρωστημένο και αδίστακτο ιδεαλισμό του φαντασιακού;

Εκπαιδευόμαστε να μην αντέχουμε την ίδια την πραγματικότητα που εμείς παράγουμε.

Η τραγωδία μας είναι πως παράγουμε περισσότερη πραγματικότητα απ΄όση μπορούμε να καταναλώσουμε. Και ετούτα τα σκουπίδια της πραγματικότητας καταλήγουν στο ανθρώπινο μυαλό, στον εγκέφαλο που εκφυλίζεται γιατί δεν μπορεί να αντέξει την επιβεβλημένη λαιμαργία.

Ο Nietzsche μας προειδοποιούσε πως ο εγκέφαλος είναι ένα στομάχι.

Αν υπάρχει γιατριά για το έλκος θα υπάρχει και για τη βλακεία. Μα ετούτη η βλακεία δεν είναι μια επίκτητη ιδιότητα αλλά μια ιερή συνήθεια που μαθαίνεται και σωματοποιείται δια της επαναλήψεως.

Η προσευχή στο Τίποτα και το παρακάλι στο Μηδέν. Ο μαυροφορεμένος θεατρινισμός των ξεπεσμένων βασιλιάδων, που τώρα βρίθει θρήνων και σιωπών. Μα το χειρότερο όλων ο σκλαβωμένος χρόνος. Η μεταμόρφωσή του σε μια συλλογή πεταλούδων. Τον θάνατο.

Ο εσταυρωμένος Χριστός είναι ο εσταυρωμένος Χρόνος. Η ύβρη απέναντι στη φύση μας, η λαιμαργία των ιδιοκτητών Κυρίων για απέραντο αιώνιο χρόνο. Το σκότωμα του λίγου, του πεπερασμένου χρόνου που μας αναλογεί, δίνοντας τόπο στις προσευχές και στα παρακάλια και στις ικεσίες, για αιώνιο απέραντο και ανεξάντλητο χρόνο. 

Δίνοντας πνοή στις πιο ζοφερές ημικρανίες, που στο τέλος αφαιρούν κι αυτή τη λίγη χαρά που μας προσφέρει αυτός ο λίγος θνητός χρόνος.

Τι πρέπει να μάθει κανείς για την αγάπη

Μπορεί να είναι απεικόνιση

Τα κύτταρά μας είναι από ρέουσα λάβα.

Προοίμια της επιστήμης μιας ζωτικής πηγής που ενσαρκώνεται στον πηγαίο αισθησιασμό που γεννά το θηλυκό της ανοιξιάτικης τόλμης, αφήνοντας αυτό το αιδοίο της γονιμότητας και της ηδονής να φτάσει στην αυτολύτρωσή του.

Να γίνει επιστήμη και φιλοσοφία, μαθηματικά και καλές τέχνες.

Να γίνει λάβαρο αντί λαβάρων, εκεί που υπήρχαν πρωτύτερα οι μάγοι, οι αλχημιστές, οι αστρολόγοι και οι μάγισσες που δημιούργησαν με τις ψεύτικες υποσχέσεις τους μια δίψα ,μια πείνα, ένα γούστο για όλες αυτές τις κρυφές και απαγορευμένες δυνάμεις.

Λέξεις για το δρόμο που σε πηγαίνει παντού

Μπορεί να είναι απεικόνιση

Στις αρχαιότερες εποχές, όσοι παίδες διέθεταν ανάστημα ποιητή, μετά την κατάλληλη διάπλαση και το απαραίτητο σέρβις, έριχναν την ποίηση στους ανθρώπους σαν μαγική θηλιά.

Κάθε τι που δεν διαθέτει ωφελιμισμό και προοπτική μέλλοντος είναι μια μαγική θηλιά. Μια μαγική θηλιά που προκαλεί έναν κόμπο χαράς, λύπης ή παροξυσμού. 

Τα ποιήματα μοιάζουν στους τσιγγάνους. Ζουν με τις ελεημοσύνες.

Δεν υπάρχουν άλλωστε συνταγές αρχαίων ελληνοσύρων μάγων, αλλά μια πορεία προς την ανακάλυψη του εαυτού, φανερώνοντας αργά και βασανιστικά τον χώρο και τον χρόνο του σώματός μας.

Αρχίζουν τότε τα ποιήματα να γίνονται αυθάδικα, να βγάζουν γλώσσα και να κάνουν επιθέσεις.

Να ανατινάζουν αυτό το παγκόσμιο εργοστάσιο συνεχούς ωραρίου, την καθημερινή ρουτίνα και το πρωινό ξύπνημα που γίνεται μεταφυσικό παραστράτημα.

Τα ποιήματα γονιμοποιούν το χαμένο νεκρό χρόνο. Δεν μας μαθαίνουν πως να κερδίζουμε χρόνο αλλά πως να τον σπαταλάμε.

Ακολουθία του νιπτήρος Ή Φίλα με ακόμα

Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα και εσωτερικός χώρος

Ακόμα και το τραγικό ξεθυμαίνει στις προγραμματισμένες επαναλήψεις του.

Αρχίζει να ζέχνει, να βγάζει την ξινίλα της φρουτόκρεμας που έμεινε κολλημένη στα μούσια των δεσποτάδων.

Υπνωτισμένοι απ΄την πολυλογία των ιερών λόγων, πατώντας πάνω σε παχιά χαλιά κάποιας συγχώρεσης που ξεπληρώθηκε, ο πιστός ανήρ είναι εδώ και τώρα ο πριν την πτώση Αδάμ, επιβήτορας μη ηδονιζόμενος.

Μιαν ανακωχή της ακοίμητης σεξουαλικότητάς τους , μας θυμίζει πως αυτά τα πλάσματα μάλλον είναι ζωντανά όταν περνούν την πύλη των αρχαγγέλων οι οικογένειες με τα σφιγμένα δόντια της ηθικής και την κολόνια που αντιφάσκει, αφού κρύβει με ευωδιαστή αυταπάρνηση την ατέλεια της θνητότητας.

Ο εκκλησιασμός είναι διακοσμημένος με ζητιανιά. Δεν υπάρχει εκκλησιασμός χωρίς την έξωθεν μαρτυρία των φτωχών και των καταφρονεμένων.

Ο τρόπος που δίνουν οι κύριοι και οι κυρίες το κέρμα τους σ΄αυτούς που δεν είναι κύριοι και κυρίες, δηλαδή ιδιοκτήτες, είναι ο τρόπος του χριστιανικού δαρβινισμού.

Έχουμε εκκλησία και εκκλησιαζόμαστε γιατί έχουμε πλούτο. Η εκκλησία είναι το περιφρούριο της ιδιοκτησίας μας.

Η μικρογραφία ενός παλατιού εκφυλισμένων ενστίκτων, όπου ο γελωτοποιός της αυλής είναι ένας επαγγελματίας καταθλιπτικός μαυροφόρος, που πλησιάζει ως ωχρός βρικόλακας τη μεταλαβιά στο στόμα των ναρκωμένων.

Η γλύκα του λόγου γίνεται πύον.

Καμιά περήφανη αστραπή του λογικού.

Μονάχα τηλεκατευθυνόμενα πέη δίπλα σε λεπρές τρύπες, αιδοία αιχμάλωτα του πυρπολητή θεού, τραυματισμένα απ΄το όνειδος των αμαρτιών τους, προσεύχονται για να φιμωθούν και να σωθούν, αυτή τη μεγάλη ώρα που ο θεατρινισμός των παθών του ενός γίνεται η βαριά αλυσίδα της ελευθερίας όλων.

Απ΄τη γαλλική επανάσταση στο ροκφόρ και τους αριστερούς μπουρζουάδες

10 Major Events of the French Revolution and their Dates | Learnodo Newtonic

Είμαστε τέκνα της γαλλικής επανάστασης. Η εξουσιαστική αρχή καταδικάστηκε μια για πάντα στη συνείδηση του λαού, αφήνοντας ως μελλοντική εκκρεμότητα την οργάνωση της κοινωνίας με τρόπο που να μπορεί να ζήσει χωρίς κυβέρνηση.

Κι αυτός ο δρόμος προς μιαν αναρχική κοινωνία είναι ο μόνος δυνατός, αφού το ανθρώπινο είδος είναι καταδικασμένο να επιζήσει και για να επιζήσει πρέπει να μάθει να συνυπάρχει.

Η αναρχία δεν είναι αταξία αλά φυσική τάξη σε αντίθεση με την τεχνητή τάξη που επιβάλλεται απ΄τα πάνω.

Απέναντι στην κίβδηλη ενότητα που επιβάλει ο εξαναγκασμός αντιπαραβάλει την ανάγκη για συνύπαρξη και αλληλοβοήθεια. Όμως για να υπάρξει μια τέτοια κοινωνία θα πρέπει να σκέφτεται, να μιλά και να πράττει σαν ένας άνθρωπος κι αυτό γιατί δεν θα δέχεται την αυθεντία του ενός, δεν θα εκπροσωπείται από έναν άνθρωπο άρα δεν θα αναγνωρίζει καμιά προσωπική εξουσία γιατί σ΄αυτήν όπως σε κάθε οργανωμένο και ζωντανό ον, όπως στο άπειρο του Πασκάλ, το κέντρο είναι παντού και η περιφέρεια πουθενά.

Κάτω απ΄τη συνεχή επίδραση της εξουσιαστικής αγωγής όμως, δεχτήκαμε πως η εξουσία είναι η ψυχή της κοινωνικής οργάνωσης, οπότε η καταπολέμηση της πρώτης έφερε την άρνηση και την πολεμική εναντίον της δεύτερης.

Η κοινωνική οργάνωση απ΄τα κάτω πήγε περίπατο, αφού, άφησε όλο το χώρο και το χρόνο στην εξουσία για να την ορίζει.

Αν όμως πιστέψουμε ότι οργάνωση χωρίς εξουσία δεν μπορεί να υπάρξει τότε θα γίνουμε αφόρητα εξουσιαστικοί, γιατί θα προτιμήσουμε την εξουσία που παρεμποδίζει και κάνει θλιβερή τη ζωή απ΄την αποδιοργάνωση που την κάνει αδύνατη.

Θα χτίζουμε δηλαδή συνεχώς πάνω στους ίδιους κανιβαλικούς μηχανισμούς και στα πρότυπα της παλιάς καταπίεσης, ξεχνώντας πως η ιδιοκτησία, αυτή η αστείρευτη πηγή αδικίας και εκμετάλλευσης, πρέπει να εξαφανιστεί αφήνοντας μόνο τα αναγκαία και τα απαραίτητα ως εγγύηση προσωπικής ανεξαρτησίας.

Δεν φτάνει η μοναρχία και η μισθωτή σκλαβιά να αλλάξουν διαχειριστή.

Δεν φτάνει η μόρφωση, η αυτομόρφωση, ή ο επαναστατικός ρομαντισμός μιας βολεμένης εξουσιαστικής αριστεράς, που περιμένει πάλι και πάλι, ξανά και ξανά, να γίνει κυβέρνηση.

Λουζόμαστε λοιπόν σήμερα, όλα αυτά τα δηλητήρια της σοσιαλδημοκρατίας μεσογειακού τύπου, αφού, τοποθετεί στη θέση του ανθρωποβοσκού έναν από μας, χρυσώνοντας το χάπι της αστικής δικτατορίας, κάνοντας ακόμα κι αυτό τον ακραία κινεζικό κρατικό καπιταλισμό να μοιάζει αθώος μπροστά στον ολοκληρωτισμό της δημοκρατίας των ειδικών και των αρίστων.

Τα δέντρα ανάποδα

Tree of life, Nude Art Print Erotic Sexy Collage Woman Girl Naked" Tapestry  by MDAMYANOV | Redbubble

Το μάτι μου ακολουθεί τους δρόμους που χάραξε η ιδιοτροπία του χαρακτήρα μου.

Βλέποντας αυτόν τον χαριτωμένο κόσμο να περιστρέφεται και να κάνει τις τούμπες του θυμάμαι το ρητό του Πυθαγόρα που έλεγε πως ο άνθρωπος είναι ένα δέντρο ανάποδο. Τα υπόλοιπα είναι καθαρά ζήτημα υπομονής.

Η κατασκευή της λογοτεχνικής παγίδας κάνει το μάτι μου κοφτερό και αδυσώπητο. Και χαίρομαι τότε, αυτή τη στιγμή που είναι έξω απ’ το χρόνο, αφήνοντας τη σκουριά της να εξαλείψει ανεπανόρθωτα όλες τις λεπτομέρειες.

Αυτά τα ζαχαροπλαστεία των πειρασμών, αυτά τα δώματα, αυτά τα ανάποδα δέντρα όπου συναντιούνται οι κραιπάλες με την ανία, αυτά τα χείλη που κοιτούν τα ερωτικά φαντάσματα που καταφθάνουν.

Αυτοί οι γρίφοι που λύνω, σαν μελλοθάνατος που έχασε το δρόμο προς τη συντριβή. Ξεστρατίζοντας κάτω απ’ τις φούστες που μυρίζουν ροδάκινο, καμένο ντουί, νεκρανάσταση αμνοεριφίων, κάτουρο και λουλουδάκια του αγρού, ενθύμια όλα του αφρού και της χαύνωσης.

Η μέθη, που έρχεται ν’ ανοίξει διάπλατα στη λαχτάρα τα σαρκώδη χείλη της σπατάλης και της επανάληψης.

Η μέθη που φυγαδεύει κάθε τόσο τη νεότητα στους ποιητικούς εθισμούς της δια βίου ερωτικής πανδημίας.

[Περί του Αγίου Αλήτη] Του Αντώνη Αντωνάκου

Instagram hunks reimagined as ancient Greek ceramic art

Αν έχεις κατακτήσει το ποιητικό παντεσπάνι αρχίζουν έπειτα οι δυσκολίες τροπικού τύπου. Κυνηγητικές οδηγίες και συμβουλές προς ακόλαστους. Αδιάφορες ταυτίσεις, όπως αυτή των κοριτσιών και των αγγείων, όπως αυτή της γυναικείας σάρκας με το ελαφίσιο σφάγιο.

Ποιός διαβάζει άραγε και ποιός βιώνει με κάποιο επαρκές βάθος ανταπόκρισης τις ίδιες του τις ποιητικές εκκρίσεις; Τα ίδια του τα περιττώματα ευαισθησίας που τα σερβίρει στους άλλους γαρνιρισμένα με φιλολογικό καθαρτικό για τη χώνεψη;

Μέσα στο φαύλο κύκλο της αοριστολογίας η ποίηση το γλεντά. Σ’ αυτήν μόνο μπορούμε να δεχτούμε το παράδοξο μέσα στο παράδοξο, όπως οι ρώσικες κούκλες ακολουθούν την κάθοδό τους στο ελάχιστο μέσω της επανάληψης και της ομοιομορφίας.

Εδώ το άυλο που θα γίνουμε και το άυλο που ήμασταν απευθύνεται ευθαρσώς προς την άυλη αιωνιότητα.

Η μίμηση είναι περισσότερο επιβίωση, αφού η νέα πράξη που δημιουργεί δεν είναι ποτέ ίδια μ’ αυτή που μιμείται.

Ποιός έχει το θράσος όμως να έρχεται κάθε τόσο και να δίνει νόημα στον ανοργάνωτο κόσμο; Μα φυσικά ο Άγιος Αλήτης, ο μοναδικός άγιος της αλήθειας που βιώνεται κι όχι της αλήθειας που επιβάλλεται.

Ο Άγιος Αλήτης όμως φτάνει κάποτε στην τρέλα, ευθυγραμμίζοντας την παράνοιά του με τα αιώνια επιτεύγματα των προφητών. Άπλυτος, βρώμικος αλλά περιχαρής, φτάνει να σπάσει την αλυσίδα της επανάληψης, αφού δεν είναι πια ένα πρόσωπο που μιλάει όσο μια συλλογική γλώσσα που πράττει, ένας καταστασιακός εν εξελίξει.

Ο Άγιος Αλήτης δεν θα πάρει βραβείο ποίησης γιατί ξέρει πως η άυλη αιωνιότητα που τον περιμένει δεν έχει τοίχους και κορνίζες και αλαζονεία υποταγής.

Ο Άγιος Αλήτης δεν είναι persona, ένας υποκειμενισμός επί της γλώσσας, της σάρκας ή του πνεύματος, αλλά κάτι εκτεθειμένο στη μεγαλοφυΐα της εξέλιξης, ένας υπέρτατος ακροατής της. 

Ο ινδιάνος μου

Σπάνιες φωτογραφίες των τελευταίων Ινδιάνων - newsproject.gr

για τον Χριστόφορο, πάντα

Είναι οι λέξεις που τις χρησιμοποιούμε σαν καραμέλες. Μας αρέσει να έχουμε κάτι στο στόμα, να το γυρνάμε, να το γλείφουμε. Να απασχολούμε τη γλώσσα και τον ουρανίσκο.

Είναι λέξεις που τις ξεστομίζουμε και την ίδια στιγμή τις φθείρουμε. Ειρήνη. Θάρρος. Πίστη. Υπομονή. Έρωτας, έρωτας και ξανά έρωτας.

Λέξεις σχεδόν νεκρές, ξέπνοες, με μια μεταφυσική εσάνς νεκροζώντανης ουτοπίας.

Η μαγεία που είχαν ετούτες οι λέξεις ψόφησε. Οι θεοί ψόφησαν. Οι διάολοι ψόφησαν. Έφραξαν τις λίμνες και τους ποταμούς. Γέμισαν τις θάλασσες, τις κοιλάδες και τους κάμπους.

Υπάρχει όμως δίπλα μου ένας ινδιάνος, ένας μάγος αθάνατος που γυρνά και τριγυρνά εκεί που δεν τον σπέρνουν. Είναι ο φίλος των παιδιών, ο προστάτης των ορμονών τους και ο φρουρός της μέθης τους.

Είναι ο ινδιάνος που έχει περάσει πολλές φορές από μπροστά μου. Σπάνια θα με πλησιάσει αν δεν βρω το θάρρος να τον πλησιάσω εγώ. Σπάνια θα μου μιλήσει αν δεν βρω το θάρρος να του μιλήσω.

Ακολουθεί πάντα την ίδια τελετουργία. Σηκώνει τα χέρια στον ουρανό, σαν να προσπαθεί να κρατήσει για λίγο τον ήλιο.

Αρχίζει να μιλά με καθαρή φωνή, σαν γαληνευτής θηρίων, σαν αιώνιος φίλος που βρήκε τη χαρά και θέλει να τη μοιραστεί.

Είναι ο άγιός μου, αυτός που δεν φόρεσε ποτέ φωτοστέφανο και δεν πίστεψε ούτε μια στιγμή στους αγίους.

Μου έλεγε πάντα τα ίδια λόγια κι ακόμα αυτά μου λέει, απλώς όσο μεγαλώνω τον ακούω όλο και πιο δυνατά.

Τον πρωτοσυνάντησα όταν ήμουν παιδί στους αγρούς και στα λιοστάσια. Ξαπλώσαμε πάνω στα χορτάρια, δίπλα στα λουλούδια, ακούγοντας τα τζιτζίκια και το λάλημα της κίσσας.

Άνοιξε διάπλατα τα μάτια σου, μου λέει. Πέτα τους φόβους σου. Χέσε τις προσευχές και την άχρηστη πίστη που σου φορτώνουνε. Μην ελπίζεις σε τίποτε που δεν μπορείς να φτιάξεις ο ίδιος με τους συντρόφους σου, τα χέρια και το μυαλό σου. Ένας καινούργιος κόσμος γεννιέται κάθε στιγμή και είναι ο δικός σου.

Από ετούτη τη στιγμή και μετά τίποτε δεν είναι ίδιο. Τα πάντα αλλάζουν, αλαλάζουν, κρώζουν, γεννιούνται γαμιούνται και πεθαίνουν.

Τι είναι η ομορφιά; Τι είναι η μαγεία; Η γνώση πως είσαι ελεύθερος. Και είσαι ελεύθερος. Η γνώση πως η ζωή αρχίζει αυτή την κάθε στιγμή, που συμβαίνουν άπειρες αδιανόητες γέννες, απ’ την πιο τρελή συμφωνική ορχήστρα, που τα υγρά γεννητικά της όργανα αναπαράγουν τη ζωτική πνοή. Αναπαράγουν το υπερπέραν και το επέκεινα. Τον οντολογικό πληθωρισμό, τον συνουσιαζόμενο παράδεισο που έχασε το δρόμο του.

Ο ινδιάνος μου ξέρει ακόμα και το κροτάλισμα του θανάτου. Το έχει ζήσει. Πέρασε πάνω απ’ το θάνατο όπως περνούν οι αναστενάρηδες πάνω απ’ τα αναμμένα κάρβουνα για να πάνε σ’ έναν τόπο όπου δεν ακούγεται ο θόρυβος των χρυσών αλυσίδων που δένουν ιεραρχικά τους ανθρώπους.

Ο ινδιάνος μου, μού έμαθε να μην επιλέξω έναν θάνατο με πίστωση. Έγνοιες και ψευτοέγνοιες. Και τώρα ακόμα μου λέει, κοίτα τους νεκρούς που σφαγιάστηκαν κάτω απ’ το ψυχρό φεγγάρι. Και σήμανε. Σήμανε τη σάλπιγγά σου.  

[Ο,τι θέλει ο λαός] Του Αντώνη Αντωνάκου

Τέχνης Σύμπαν και Φιλολογία: Δημήτρης Δημητριάδης, «Οι Έλληνες που  κυβερνούν τους Έλληνες»

Μια παθητική θρηνωδία έρχεται σαν ιδεολογική ομίχλη πάνω απ’ τις καταστροφές που συσσωρεύει η Ιστορία. Ο ρομαντικός παράλυτος διανοούμενος, αφιονισμένος απ’ το πύον της ακαδημαϊκής χολής, καταδικάζει κάθε λογής βία εκτός απ’ την ολοδικιά του σκληρή και αποτρόπαιη προσταγή του καταδικασμού της.

Οι τάξεις έχουν εξαφανιστεί απ’ το οπτικό του πεδίο κι ένας θρησκευτικός μανιχαϊσμός κυβερνά τις βουλές της υποκριτικής ελευθερομανίας του.

Ο δυισμός ανάμεσα στα μέσα και το σκοπό δεν τον αφήνει να δει την πολεμική μηχανή της δύναμης και της κυριαρχίας που αλωνίζει ακόμα και τα κόκκαλα των σκλάβων για να κερδίσει ακόμα κι απ’ την τέφρα τους.

Ο ρομαντικός παράλυτος διανοούμενος βλέπει τη δουλοπρέπειά του απέναντι στην αστική τάξη ως ροπή προς μια κοινωνική ειρήνη, απαραίτητη για την πρόοδο και την ευημερία, μα κατά βάθος και κατά ύψος είναι μια ομολογία πίστης στη δύναμη της τάξης που τον συντηρεί με τις δάφνες του ελεύθερου εμπορίου.

Είναι αυτός που θα στρέψει με τον μονομερή του ανθρωπισμό ένα μέρος της εργατικής τάξης στο άλλο. Αυτός που ερμηνεύει το έγκλημα του Μένγκελε με ψυχολογικούς όρους. Αυτός που τα βιβλία του τα προορίζει για μανιφέστα μιας μικροαστικής ηθικής του βολέματος και των ίσων αποστάσεων. Μιας συγκαλυμμένης καταδίκης της επαναστατικής βίας που έρχεται σαν ανάχωμα στον πολεμοκάπηλο καπιταλιστικό ορθολογισμό.

Μόνο όταν τελειώσει ανεπανόρθωτα η ανθρώπινη ιστορία θα πάψει να υφίσταται η βία ως γεννήτρια νέων συνθηκών και νέων πεδίων ελευθερίας του ανθρώπου.

Η αληθινή δικαιοσύνη, θέλουμε δεν θέλουμε, είναι αυτή που αποδίδει ο καταπιεσμένος, άναρχα ή οργανωμένα, εκμηδενίζοντας τον αποκλειστικά δομημένο νόμο πάνω στα συμφέροντα της κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Ο κρατικός νόμος που είναι νομικός συμβιβασμός και διαιτησία μεταξύ ταξικών συμφερόντων είναι απλά και μόνο η στιγμή της ανακωχής του κοινωνικού πολέμου. Κι αυτός που αγκαλιάζει τον κρατικό νόμο αγλαΐζοντάς τον σαν τη βρεφοκρατούσα, γελοιοποιείται ανεπανόρθωτα στα μάτια όλων όσων δεν θέλουν να κρύβονται πίσω απ’ το δάχτυλο της ευκολίας ή μη του βιοπορισμού τους.

Επειδή αναβάθμισα τη μισθωτή μου σκλαβιά θα πρέπει να το βουλώσω αλλιώς θα με αναλάβει ο καταδότης του καταδικασμού της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Όλους τους καιρούς ετούτο το αρχετυπικό παραλήρημα των ίσων αποστάσεων απ’ το θύτη και το θύμα, τον εκμεταλλευόμενο και τον εκμεταλλευτή, λάμπει σαν διαμάντι πάνω στο στέμμα του ιδιοκτήτη μας.

Ξανά και ξανά λοιπόν θα πρέπει να τονιστεί πως η ελευθερία βρίσκεται στον ορίζοντα που ανοίγει ο μαρασμός του Κράτους, κάθε κράτους, μαζί και του εργατικού- στην πανανθρώπινη αταξική, α-κρατική κομμουνιστική κοινωνία. Και τούτο είναι βασανιστικό και αποτρόπαιο για τον ρομαντικό αναρχικούλη που βλέπει τον εχθρό και τη βία στα αγόρια και τα κορίτσια που δεν θέλουν αυτή τη σκατοζωή αλλά προσπαθούν με κάθε τρόπο να την αλλάξουν.

Η χειρότερη μορφή βίας, κύριε οργανικέ διανοούμενε της δημιουργικής απάτης, είναι η χρηστομάθεια προς τον πεινασμένο και τον καταπιεσμένο, πως, η ζωή είναι ωραία και πως ακόμα και φτωχός ή μίζερος, εξαθλιωμένος ή βιασμένος πρέπει να την αναγνωρίζεις ως τέτοια, δηλαδή κάτσε και κλώσε τ’ αυγά σου.  

Ω! επανάσταση, πως γλίστρησες απ’ την αγκαλιά του πατερούλη στον καμπινέ του καπιταλιστή;

Stalin's Daughter Dies at 85 - The New York Times

Βλέπω, ακούω, νοιώθω γύρω μου από μικρός το παράλογο χέρι-χέρι με την ηθική που παράγει η αγελάδα της προπαγάνδας.

Η εκπαίδευση πρώτα κι έπειτα η ενημέρωση, που, στην καλύτερη περίπτωση βρίσκονται στα χέρια ανθρώπων που έχουν πολτοποιήσει τη συνείδησή τους, είναι οι δυο μάστιγες της ιδεολογικής μας σύγχυσης και της κοινής μας δυστυχίας.

Και λέω αυτό, γιατί μιαν επίφαση κοινωνικής ειρήνης αλλά και ένα αστικό πνεύμα πολιτικής ορθότητας, που μας επέβαλαν οι δυστυχισμένοι μας δάσκαλοι αλλά και οι τραγικά αμόρφωτοι άρα χειραγωγούμενοι δημοσιογράφοι του αστικού κανόνα, μάς έκανε να ντρεπόμαστε για την πραγματική καταγωγή μας αλλά κυρίως για το ταξικό μας συμφέρον.

Η πιο μαύρη δεξιά με έναν αναρχοκωλοπαιδισμό που φύτρωσε αργά και μεθοδικά στα ιδεολογικά παρτέρια της ρουφιάνας μεσαίας τάξης, μας έκανε να ντρεπόμαστε πολλές φορές για τις απόψεις μας κάνοντάς μας πιο λείους και πιο μαλθακούς, πιο εύκολους και πιο ευνουχιστικά γοητευτικούς.

Θυμάμαι από τη μια πάντα το μένος για τον Στάλιν, δημοσιογράφων, διανοουμένων, συγγραφέων, πολιτικών, ιδιοκτητών σούπερ μάρκετ ή αλυσίδων πολιτισμού, νταβατζήδων της τοπικής ελίτ, εφοπλιστών, βιομηχάνων κι απ’ την άλλη μιαν ηλίθια εμμονική προσωπολατρία που λειτούργησε πιο πολύ ως αντίβαρο στην αντίδραση και την καπηλεία, χωρίς σοβαρό αναλυτικό υπόβαθρο κριτικής και αυτοκριτικής.

Θυμάμαι πάντα επίσης πως μπροστά στη χυδαία εξίσωση του Χίτλερ με τον Στάλιν, την οποία συστηματικά διακονούσαν τέκνα χουντικών και ευυπόληπτων δεξιών αλλά και αριστερών του εσωτερικού και της κυπ, έπεφτε μουγκαμάρα και μαύρη τρομάρα.

Αν έλεγες το αυτονόητο χαρακτηριζόσουν σταλινικός και πετιόσουν στον κάλαθο του διανοητικού περιθωρίου.

Η λέξη σταλινικός ηδονίζει ακόμα τους κυνόδοντες των παλαιοφασιστών αλλά και των τρέντι λιθοξόων της διαδικτυακής καβλοζάλης που μας  κυβερνούν, αλλά και των πλουμιστών παπαγάλων τους, κυρίως φιλελεύθερων κοινωνιολόγων που κοιμούνται δίπλα στη μασέλα του Καστοριάδη και στου μεθοδευμένου αντικομουνισμού τις κοσμικές γλύκες.

Η λέξη σταλινικός είναι αυτή που θα σε ακυρώσει, αυτή που θα κάνει το αυτονόητο να μοιάζει εξόχως παράλογο.

Αν εγώ, μαλακισμένα μου παιδιά, άσπονδοι σκύλοι της κοινής μας μιζέριας, σας πω κατάμουτρα πως τα λίγα που έχω, φάρμακα, φαγητό, ζεστό νερό, βιβλία, δεν μου τα χάρισε ο γιος του Πλεύρη ή ο γιος του Μάλλιου του αρχιβασανιστή ή ο γιος του Πατακού και του Σκαλούμπακα αλλά ο Στάλιν, θα μου φορέσετε στο πέτο εκείνο το άστρο που σε άλλους εποχές θα φορούσατε στους Εβραίους για να μη χάσουν το φωτεινό δρόμο προς τα κρεματόρια.

Αν υπήρξε κάποιος που έβαλε το δυναμίτη στον κώλο του καπιταλιστή φτάνοντας στην καρδιά της Ευρώπης, δίνοντας ίσως τη μεγαλύτερη τρομάρα στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, αυτός ήταν ο πατερούλης μας ο Στάλιν.

Ένας πατερούλης που άλλοι τον αγιοποίησαν κι άλλοι τον κακοποίησαν φαιδρά για να κερδίσουν μισθό βραβείο δόξα αποδοχή.

Άλλος τον είδε τυφλά ως μπαμπά του, γυαλίζοντάς του τα μουστάκια όπως γυαλίζει ο Τίτος Πατρίκιος τα πόμολα της ακαδημίας Αθηνών κι άλλος ως τύραννο που κάθε πρωί κολάτσιζε τα βρέφη των τσιφλικάδων της ρωσικής στέπας.

Κανείς δεν μπορεί να διακρίνει όμως εύκολα πίσω απ’ το δάχτυλο τού ενημερωτή της κοινής γνώμης-δηλαδή της κοινής μας αφασίας-το κωλοδάχτυλο του Κασιδιάρη που περιμένει στωικά πάλι την ώρα του, πριν βυθιστεί στον μελιστάλακτο δημοκρατικό μας πρωκτό. Τον αντισταλινικό και τον ελευθεριακό, βεβαίως βεβαίως.

Δύσκολα μπορεί κάποιος από μας-τα παιδιά του δημοκρατικού τόξου και της νατοϊκής ομπρέλας-να διαβάσει την ιστορία σωστά-με τα ταξικά γυαλιά του δικού του συμφέροντος δηλαδή -βλέποντας, πως, τα χιλιάδες χρόνια δουλείας και περιφρόνησης της ανθρώπινης ύπαρξης αργά ή γρήγορα θα δημιουργούσαν μιαν επαναστατική ορμή που θα ξήλωνε αρχιεπισκόπους, βασιλείς και τσάρους, θάβοντάς τους για πάντα στα πιο σκοτεινά πηγάδια της γης, ξέροντας όμως κατά βάθος, πως ετούτη η Λερναία Ύδρα του κακού ήθελε έναν αδίστακτο νεκροθάφτη, προσηλωμένο στο σκοπό τόσο όσο ο τράγος στο ιερό κατσάβραχο.

Ο Σκαλούμπακας ζει

Ο Λιγνάδης έκανε το Εθνικό Θέατρο, Εθνικό του Θέατρο

Η Μακρόνησος υπήρξε ένα αναμορφωτήριο συνειδήσεων, που έπρεπε να δικαιώσει το σκοπό για τον οποίο υπήρχε.

Η σφαγή της Μακρονήσου το δίσεκτο έτος 1948, πρώτη μέρα της Άνοιξης, σηματοδότησε τους δύο κόσμους που συγκρούονταν τότε στην Ελλάδα. Τον κόσμο των αγωνιστών που βρεθήκανε στα χέρια του χασάπη και τον κόσμο των μαυραγοριτών και των νοικοκυραίων που δεν κατάλαβαν τίποτε.

O αστικός πολιτικός κόσμος και η πνευματική αστική διανόηση της εποχής βάφτισαν τη Μακρόνησο «Εθνική κολυμβήθρα» και «σύγχρονο Παρθενώνα».

Η Μακρόνησος όντως υπήρξε Παρθενώνας, ένας Παρθενώνας ντροπής και καταισχύνης. Ένας Παρθενώνας φτιαγμένος από δοσίλογους και καθάρματα, ένα θυσιαστήριο της ένοχης αστικής τάξης που 70 χρόνια μετά κρύβει τα εγκλήματά της καταδικάζοντας τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Το γεγονός της σφαγής 350 άοπλων ανθρώπων, το επίσημο κράτος μέχρι σήμερα το έχει κρυμμένο στο γνωστό ντουλάπι.

Η μαρτυρία του Μίμη Βρονταμίτη «…Έζησα όλα τα δραματικά γεγονότα της Μακρονήσου το 1948. Ο στρατός μας με είχε επιταγμένο με το καΐκι μου «Αγιος Νικόλαος», επί μισθώ, οκτώ χιλιάδες δραχμές το μήνα. Κουβαλούσα από το Λαύριο πέρα στη Μακρόνησο φαντάρους, πολιτικούς υπόδικους, νερό σε βαρέλια και άλλα. Στο φοβερό τουφεκίδι του Μάρτη 1948 ο Σκαλούμπακας μου κόλλησε το πιστόλι στο κεφάλι και με απειλές με διέταξε να κουβαλάω σκοτωμένους φαντάρους πέρα μακριά στον Κάβο Ντόρο, στο ξερόνησο Σαν Τζιόρτζιο. Στο Γ’ Τάγμα φόρτωνα τους νεκρούς φαντάρους, που τους εξέταζε ο γιατρός Μαλάμης, κι έγραφε στο πιστοποιητικό θανάτου, τη λέξη «νεκρός». Ητανε δίπλα στο γιατρό Μαλάμη κι άλλοι δύο γιατροί. Τους σκοτωμένους φαντάρους τους τακτοποιούσανε στριμωχτά στο αμπάρι οι Αλφαμίτες Χούμης και Δημήτρης Λαγός. Σ’ ένα μόνο δρομολόγιο φορτώσαμε 185 νεκρούς φαντάρους. Λέω στον Σκαλούμπακα: «Το καΐκι δε σηκώνει τόσο πράμα, είναι πολύ το πράμα, θα μπατάρει το καΐκι». Αυτός κουβέντα δεν έπαιρνε, με το πιστόλι με διέταξε. Τι να ‘κανα; Το πιστόλι σε παγώνει…Ανοιγόμασταν τη νύχτα στον Κάβο Ντόρο. Εκεί στο Σαν Τζιόρτζιο περίμενε καράβι πολεμικό. Οι ναύτες παίρνανε τους σκοτωμένους φαντάρους και τους χώνανε μέσα σε συρμάτινα δίχτυα με βαρίδια και τους φουντάρανε στο βυθό της θάλασσας. Αυτό ξανάγινε. Όλοι ήταν 350 κοντά, τους μέτραγα έναν – έναν και ήταν 350 φαντάροι νεκροί. Αυτή ήταν η πιο τραγική περιπέτεια που έζησα στη ζωή μου…»

Εδώ γαμούν αρσενικούς κι εσύ γυρεύεις νύφη

Τι συνδέει τον Δημήτρη Λιγνάδη με τον Μπαμπινιώτη | NEWS2U

Το Αρσάκειο υπήρξε ένα μεταβιομηχανικό ίδρυμα εκπαίδευσης στελεχών του κράτους και της κρατικής μηχανής(άλλο το κράτος, άλλο η κρατική μηχανή).

Το σχολείο σύμβολο, το εκπαιδευτήριο κόσμημα, το παλατάκι της γνώσης μιας τάξης που προσπαθούσε να ξύσει από πάνω της εγκλήματα και εγκλήματα, μαυραγορίτες και μαυραγορίτες. Θέατρο, γλώσσες, ταξίδια, κοσμοπολιτισμός.

Η ελληνική παιδεία των δυο πόλων. Απ’ τη μια το Μπάκιγχαμ κι απ’ την άλλη η παράγκα του καραγκιόζη. Και τα δυο σχολεία. Το ένα ιδιωτικό με ότι σημαίνει αυτό και το άλλο δημόσιο και καταϊδρωμένο, πολλές φορές αποθήκη ή πάρκινγκ ανθρώπινων υπάρξεων που οι γόνοι τους έτυχε να γεννηθούν στις λάσπες που έγιναν τσιμέντο, δουλεύοντας σαν χαρούμενοι σκλάβοι στις φάμπρικες που έστηναν με κρατικά πάντα δάνεια οι πατεράδες των παιδιών που πήγαιναν στα φιλελεύθερα κολέγια και στα καθεστωτικά Αρσάκεια.

Ο νεωτερικός τόνος που άρχισε να δίνει στον καπιταλισμό η μεταψυχροπολεμική κατάσταση, έκανε τα Αρσάκεια σχολεία εταιρία και μάλιστα εταιρία φιλεκπαιδευτική, προθέτοντας αυτό το φιλελέ πρόθεμα στην ταμπέλα, θέλοντας έτσι κι αλλιώς να δείξει και να καταδείξει πως διαφέρει απ’ τα υπόλοιπα σχολεία της δημόσιας πλέμπας που, θεωρώντας τα και αντιμετωπίζοντάς τα ως βουστάσια άρχισε με πολιορκητικούς κριούς τα ιδρύματα και τα παιδαγωγικά ινστιτούτα να τα ελέγχει και να τα κατευθύνει με αριστοτεχνική μαεστρία.

Το ποια μαθήματα θα διδαχθούν, το ποια βιβλία θα γραφούν, το ποιοι θα τα γράψουν, αν θα φοράμε στολές ή αν θα κάνουμε προσευχή, άρχισαν να καθορίζονται από στελέχη που ξεπήδησαν μέσα απ’ αυτό το σπουδαίο εργοστάσιο κατασκευής και ελέγχου των υπηκόων.

Απ’ τις απαρχές του νέου ελληνικού κράτους η δομή της εκπαίδευσης στηρίχτηκε στον ευρωπαϊκό λογιοτατισμό και στην φθονερή μοναρχία που λειτουργούσε σαν αριστοκρατικός τοποτηρητής των ξένων συμφερόντων, περιφέροντας μιαν εικόνα γκλαμουριάς και μεγαλείου πίσω απ’ τις φυλακές τα ξερονήσια και τις εκτελέσεις.

Οι οργανωμένοι διανοούμενοι, τουτέστιν οι πουτάνες πολυτελείας της ακαδημίας, που, ο έξυπνος αστός τεχνοκράτης τους έχει βάλει στο βρακί μας ως μέντορες είναι σήμερα οι σοφοί που δουλεύουν υπερωρίες στα γραφεία της εξουσίας. Μα τα γραφεία της εξουσίας έχουν και φαρδιά μεγάλα κρεβάτια.

Βεβαίως απ’ τα βυζαντινά εγκλήματα και τις ιερές αιμομιξίες φτάσαμε στις σεμνοκαβλωμένες θεούσες και την άθενς βόιζ. Στο Λιγνάδη και στην Μενδώνη. Στον Μπαμπινιώτη και στον Τσιόδρα. Στις εκκλησιαστικές μικιό που ταξινομούν το ανθρώπινο κρέας ανάλογα με τη ζήτηση.

Όμως εκεί που υπάρχει εξουσία, δηλαδή διαχείριση του πλούτου υπάρχει μιαν άλλη ανθρώπινη φύση και μιαν άλλη ανθρώπινη κατάσταση.

Η μέθη που σου προκαλεί το να μπορείς να γαμείς με τα λεφτά σου δεν έχει κανένα όριο. Και ο πονηρός κύριος Μπαμπινιώτης που διαχειρίζεται όλο αυτό το νταβατζιλίκι του αρχοντοχωριάτη εφοπλιστή και της κουστωδίας του, ξέρει πως κάτω απ’ τα περσικά γνήσια χαλιά βρίσκονται βιασμένοι, καταγαμημένοι και δολοφονημένοι.

Λίγο πολύ όμως ετούτα είναι γνωστά όχι γιατί τα αποκαλύπτει η έντρομη αστική δημοσιογραφία αλλά γιατί φαίνονται κι όποιος θέλει να τα δει τα βλέπει.

Ξέρουμε πως, όλα μεταφράζονται σε επενδύσεις και κέρδη. Ξέρουμε πως, αυτή η νέα κατάσταση δεν είναι παρά η νεοχούντα που φέρνουν οι μητσοτάκηδες, οι ευλογημένοι του θείου Σαμ, με μιαν αστυνομία που λειτουργεί ως στρατός κατοχής, με μιαν αντιπολίτευση στρατευμένη στα ίδια συμφέροντα, τη διασφάλιση δηλαδή των όρων μιζέριας του προλεταριάτου και την εγγύηση του θανάτου της μεσαίας τάξης που ξέφυγε, κι απ’ τις άκρες της κανονικής κατανομής άρχισε να σκαρφαλώνει στο μεγάλο βυζί της υπεραξίας.

Ο σοφός παππούς όλων μας διαλάλησε πως, Εν το παν. Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το λαμπρό παίγνιο, λόγιοι και λόγιες του καιρού μας, ελεύθεροι άνθρωποι που αυτοδιαφημίζονται ως τέτοιοι, μέντορες και σοφοί δάσκαλοι δημιουργικής γραφής-με το αζημίωτο, 300 ευρώ το κεφάλι-ξεπλένουν το σύστημα και τους μηχανισμούς του καταδικάζοντας τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Εδώ δεν εξαγοράζεται κάποιος με χρήμα κρατικό ή μη χρήμα, αλλά με άλλους πιο επιδραστικούς μηχανισμούς.

Απ’ το νομικό Θανάση Πλεύρη-ποιός μας επέβαλε άραγε αυτό το σίχαμα και τον μπαμπά του που κοιμάται αγκαλιά με τον Φύρερ!-μέχρι το διανοούμενο Θανάση Τριαρίδη, μυρίζει σίγουρα καμένο ανθρώπινο κρέας αν όχι καμένο ντουί μέσα στο δώμα της ανθρώπινης λογικής.

Ονόματα που παίζουν ρόλους και ρόλοι που ψάχνουν ονόματα για να ζωντανέψουν.

Ένα κράτος που θα ήθελε να εκτελέσει πολλούς από μας, όχι γιατί είμαστε βίαιοι και γιατί έχουμε όπλα-σιχαινόμαστε και τα όπλα και τους στρατούς-αλλά γιατί ελευθερία και δημοκρατία για μας σημαίνει αποκλειστικά και μόνο κοινοκτημοσύνη και όχι εκμετάλλευση άγρια χυδαία δολοφονική.

Όταν ταυτίζει ο διανοούμενος Τριαρίδης το θύμα με τον θύτη, τον θύτη που τον ξέρουμε καλά, απέξω κι ανακατωτά, έχει περάσει ήδη στη μεγάλη σφαίρα των υμνητών της αιώνιας σφαγής που καταδικάζει.

Είναι ο ίδιος, η συγκολλητική ουσία της καταστολής, αυτής της καταστολής που μας έρχεται απ’ τους χουντικούς διανοούμενους που κρατούσαν ίσες αποστάσεις απ’ το βασανιστή και τον βασανιζόμενο. Απ’ τον Μάλλιο και τον Παναγούλη. Απ’ τον Γουέλς και τις εκατόμβες νεκρών.

Είναι ο ίδιος, η συγκολλητική ουσία της καταστολής, αφού τον απεργό πείνας τον έχεις βαφτίσει χασάπη και τον περιφέρει ήδη σαν πτώμα μέσα στην ιδεολογική χαβούζα που ονομάζει δημοκρατία, λέγοντας και ξαναλέγοντας την πιο μεγάλη μπούρδα με χορηγό την αμερικάνικη πρεσβεία, πως, η δημοκρατία δεν είναι εκδικητική και ως εκ τούτου πρέπει να παρέμβει, όχι μόνον για κάποιον ανθρωπιστικό λόγο αλλά για να μην καεί δήθεν η Αθήνα.

Στην ουρά του Μπαμπινιώτη και της Αρσακειάδος κυρίας Μενδώνη βρίσκεται όλος αυτός ο συρφετός του νεοδοσιλογισμού που κρατάει ίσες αποστάσεις.

Απ’το protagon.gr μέχρι την άθενς βόιζ και την Καθημερινή.

Ετούτη η ηθική στάση, το να ξεπλένεις δηλαδή μ’ αυτό τον τρόπο τα βαριά εγκλήματα της κρατικής εξουσίας, αλλά κυρίως να ενισχύεις τη βουλισιαρχία του καπιταλιστή με αγνόλογα και χίπικες γλύκες, θαρρείς φυτρωμένα στις γλάστρες της κοινής μας μιζέριας, οδηγεί σίγουρα σε ένα μέλλον λαμπρό, όπου η μαμή της ιστορίας θα πάρει πάλι τη θέση της μπροστά στο μεγάλο μαδημένο μουνί της ανθρώπινης ταλαιπωρίας.

SALO Ή Τα κατά εξουσίας πάθη

Απίστευτο τρικ: Έκοψαν την Κονιόρδου από τη φωτογραφία με Λιγνάδη, στην  «Αυγή»! | ΕΛΛΑΔΑ | iefimerida.gr

Ο πατερούλης των δεξιών Αδόλφος Χίτλερ έλεγε πως η νεολαία δεν έχει ανάγκη από ιερά δάση αλλά από στάδια. Τα στάδια είναι η σκάφη που πλάθεται η συνείδηση της μάζας.

Απ’ τα ιδρωμένα βρακιά των αποδυτηρίων μέχρι τις παρελάσεις οι φασίστες ξέρουν πως, μέσα στα στάδια φτερουγίζει η κοινή νεύρωση της δύναμης που γίνεται ρατσισμός, άρα αφανισμός του διαφορετικού.

Στα στάδια μάντρωνε τη γερμανική σύφιλη του τρίτου ράιχ κι από κει ξεκινούσε κάθε φορά ο γερμανικός πατριωτισμός για να φτιάξει σαπούνια και οικοδομικά υλικά με το κρέας και τα κόκαλα της ανθρώπινης σάρκας.

Στα στάδια μακριά απ’ τα ιερά δάση σταυρωνόταν ο Διόνυσος και καταγγέλλονταν η λατρεία του ως μη αρία απ’ τους στρατηγούς που γεννήθηκαν απ’ το αυγό του μεγαλοϊδεατισμού που έφερναν τα απόνερα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος.

Μια αρχαιολατρία που βρικολάκιασε στα πανεπιστήμια και στα ερευνητικά κέντρα, σπρώχνοντας στο έγκλημα κάθε φιλήσυχο γερμανό που καβάλαγε το ασέλωτο άλογο της εκστρατείας προς την κόλαση.

Όλοι οι μεγάλοι φασίστες της ιστορίας μιλάνε για μεγάλη πατρίδα η οποία για να είναι μεγάλη πρέπει να διαθέτει κτηνώδη δύναμη. Η κτηνωδία της δύναμης καθρεφτίζεται στα πρόσωπα της εξουσίας.

Ακόμα και τα πιο ατάλαντα πολιτικά γιουσουφάκια, αυτά που ξεπετάχτηκαν απ’ το παχύ έντερο του κομματικού σωλήνα που γονιμοποίησε ο οικονομικός ολοκληρωτισμός των καπιταλιστικών συμφερόντων, λειτουργούν ως μικροί φυρερίσκοι με απόλυτη ψυχρότητα και χειρουργική ρώμη.

Ξέρουν πως οι οπαδοί και οι πελάτες τους συγκινούνται από κάθε νεκραναστημένο σκιάχτρο κάνοντας τα μυθεύματα παθολογικά πολιτικά πάθη.

Η πατρίδα η θρησκεία και η οικογένεια αποτελούν την βασική τριαδική παρτούζα του ολοκληρωτισμού, δηλαδή του μαντρώματος.

Αν οι γερμανοί μαντρωθήκαν μ’ ένα και μόνο σφύριγμα γύρω απ’ τον τσοπάνη τους, σφάζοντας πρώτα τα δικά τους αδέρφια που κάνανε αντίσταση, οι υπόλοιποι ευρωπαίοι σφήνωσαν τη συνείδησή τους μέσα στις αυτοκρατορικές μίτρες, τα παπικά διατάγματα και τους κατρουλιάρηδες πατριάρχες.

Οι εξουσίες των αστικών δημοκρατιών δεν είναι πια οι ξεπεσμένοι αριστοκράτες αλλά η οργανωμένη λατρεία της δύναμης και της αριστείας.

Κανείς δεν μπορεί να πάρει χαμπάρι πως η ουρά ετούτης της συνθήκης που ορίζει η δύναμη και η αριστεία είναι η ιερά παιδεραστία.

Ο ξεκολιασμός στον αρχαίο κόσμο ήταν απότοκο της δύναμης, ήταν η υπογραφή της εξουσίας στον άτριχο παρθενικό κώλο των νέων ανθών και καμιά παιδαγωγική μέθοδος δεν υπήρχε πίσω απ’ τον θεσμικό βιασμό των αρχαιοελλήνων.

Δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε, εξουσία που δεν ήταν παιδεραστική.

Ακόμα κι αυτοί οι “ηθικοί” άντρες της εξουσίας, που δεν βάζουν την ψωλή τους με τη βία μέσα στα άγουρα αιδοία των αγοριών και των κοριτσιών και το παίζουν τιμητές και δικαστές, ξέρουν πως η θεσμοθετημένη εκμετάλλευση που προστατεύει τον δυνατό είναι η μαμή κάθε βίας ανθρώπου προς άνθρωπο.

Και ξέρουν και φοβούνται πως, αν οι υποτελείς επιστρέψουν στον χαμένο τους παράδεισο, δηλαδή στη φύση και στην ελευθερία, μακριά απ’ τον οχετό της άμορφης κοινωνικής μάζας τότε θα χάσουν και την εξουσία και τον ύπνο τους.

Σαρξ μία

Αποτέλεσμα εικόνας για free art kolaz erotica

Η γιορτή της επιστροφής στο να είμαστε ένα ή στο να γινόμαστε ένα ανάγεται στην αντίφαση τού να είμαστε μετέωροι. Αν δεν αποδεχτείς το μετεωρισμό έχεις ολοκληρωτικά απωθήσει τον έρωτα. Μπορεί να γράφεις ποιήματα γι’ αυτόν και να μυρίζεις το γλυκό του αίμα στα ρουθούνια των πιο ντελικάτων εραστών, μπορεί να τον νιώθεις σαν ένα πέπλο ρομαντισμού πάνω στις χίλιες νύχτες μοναξιάς που σου προκαλούν ανατριχίλα. Χτες, σήμερα, αύριο. Πάλι ο χρόνος ανακατεύει την τράπουλα. Πάλι ο χρόνος μοιράζει το τυχαίο που μας αναλογεί. Μετέωροι σκλάβοι του χρόνου και του έρωτα, κοιτάζουμε τη ζωή δολωμένοι απ’ το ίδιο αγκίστρι. Περάσαμε απ’ τη Ρώμη και την Αθήνα, δουλέψαμε χρησιμοποιώντας τη γλώσσα των κατακτητών, αφού, όταν τέλειωνε η εξερεύνηση άρχιζε ο όλεθρος και η αρπαγή. Έχουμε μέσα μας το αίμα εκείνων που πέθαναν για την πίστη τους, παίρνοντας την ηθική στα σοβαρά, μη αφήνοντας τίποτε αθυσίαστο μπροστά στα τριχωτά παπαδίστικα πόδια της. Ακόμα και αυτό, το να γίνουμε ένα και να σμίξουμε σαν ένα, το κάναμε συμβόλαιο νομικό, δεμένο απ’ το αγκωνάρι μιας ασφάλειας και μιας προστασίας που μας θέλει δια βίου νεκρούς και μετά θάνατον νεκραναστημένους. Όμως μια δύναμη δική μας, εσωτερική και απροσπέλαστη, δεν μας επιτρέπει να παραμείνουμε στο παλιό και σάπιο χώμα, ριψοκινδυνεύουμε λοιπόν την αναχώρηση, βάζουμε τους εαυτούς μας στο παιχνίδι, ο κόσμος παραμένει ανεξερεύνητος και άγνωστος, μυθικός και μυστηριώδεις, εκείνο το μεγάλο κάλεσμα της φύσης, εκείνος ο ανεκπλήρωτος πόθος της αιώνιας επιστροφής, δείχνοντάς μας πως αξίζει να χαθούμε παρά να καταντήσουμε ανάπηροι και φαρμακεροί.       

Ηδονές και μάχες

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz king erotica

Είναι μέσα μου ο Διόνυσος κι ο Εσταυρωμένος και πλακώνονται στις μπουνιές. Ο ένας καταβροχθίζει τον άλλον. Δεν υπάρχει καμία ηθική στους καυγάδες που διεξάγονται εντός μου. Η αισχρότητα δεν είναι υποταγμένη σε κανένα σκοπό. Και πάλι η τύχη μοιάζει να κυριαρχεί. Η τύχη θα παίξει πάλι το ρόλο της στην αταξία των μέσα πολέμων, η τύχη συντονισμένη με τη ζωτική ορμή του ζώου που καταπιέστηκε, θα ανθίσει κάτω απ’ τα ρουθούνια της αρετής. Η τύχη θα ζευγαρώσει τον αισθησιασμό με το έγκλημα, τη γιορτή με το πένθος και τη θυσία με το όργιο. Η τύχη θα με κάνει συμπαθή παρακμία και θα με καταγράψει στις λογιστικές φυλλάδες του συμπαντικού γίγνεσθαι, πέρα απ’ το καλό και το κακό. Πέρα απ’ τα ανθρώπινα όρια στα οποία είμαστε εγγεγραμμένοι απ’ την πρώτη στιγμή που θα μας τυφλώσει το πρώτο φως. Η τύχη είναι αυτή που με κάνει να αφηνιάζω, κάθε φορά που, μη μπορώντας να αποδεχτώ το πεπρωμένο που με υποχρεώνει να ζω σαν υπαλληλάκος, αποκτώ εκείνο το ανεξιχνίαστο βάθος ενός υβριδικού είδους που ονομάζεται καλλιτέχνης.

Κατά του δαίμονα εαυτού

Αποτέλεσμα εικόνας για art collage rusian erotica art

Η τύχη μάς εμπνέει αυτό τον ευσεβή τρόμο όταν τα ζάρια κατρακυλούν έξω απ’ τον κόσμο. Όταν η μαγεία του παιχνιδιού φτάνει πιο γρήγορα στο κακό. Και το αίσθημα γίνεται αγωνιώδες, καταλήγοντας στα πιο μεταφυσικά μισοσκόταδα. Όμως, οι στρατηλάτες που αποφασίσαμε να γίνουμε ή οι στρατηλάτες που αναγκαστήκαμε να γίνουμε, θα εξαντλήσουν μέχρι τέλους το κατακάθι όλων των καταραμένων δυνατοτήτων της τύχης. Ανάποδα απ’ τη λογική που υπολογίζει το καθαρό μας συμφέρον, όντας η ίδια εχθρική προς την επιθυμία υπέρβασης των ορίων, η τύχη μας βγάζει τη γλώσσα, μας κάνει συμπαίκτες στην κοροϊδία. Η τύχη θα τρέξει να σκαρφαλώσει γρήγορα στην κορυφή ακόμα κι αν είναι μεταμφιεσμένη σε δυστυχία. Όμως η κορυφή αυτή είναι πάντα η κορυφή που ορίζει η επιθυμία. Κι αν υπάρχει κάτι, όταν κατακτάς αυτή την κορυφή, που σε κρατά μακριά απ’ το βίτσιο και το έγκλημα, αυτό είναι ο πόνος. Ο βαθύς πόνος μάς γλιτώνει πάντα απ’ την αγριότητα της τύχης και τους κανόνες του παιχνιδιού. Κι όσοι μάς προστάζουν πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα να κερδίσουμε τον έλεγχο του εαυτού μας, μας ωθούν σε μια περίεργη αρρώστια. Δεν μπορούμε πια να εμπιστευτούμε κανένα ένστιχτο ή ελεύθερο πέταγμα. Αγρυπνούμε εναντίον του εαυτού μας οπλισμένοι, πάντα με διαπεραστικά και δύσπιστα μάτια, αιώνιοι φύλακες του κάστρου στο οποίο έχουμε κλείσει τον εαυτό μας. Όμως είμαστε παίχτες των ζαριών και της τύχης. Μάθαμε να παίζουμε και να κοροϊδεύουμε όπως παίζει και κοροϊδεύει κανείς. Μήπως όμως δεν κοιμόμαστε σ’ ένα μεγάλο κρεβάτι για ύπνο και για έρωτα; Μήπως όμως δεν καθόμαστε σ’ ένα μεγάλο τραπέζι για παιχνίδι και κοροϊδία;

Street work Ή περί άσπρης μέρας

Αποτέλεσμα εικόνας για αστεγοι κρυο

Το σύστημα διατηρεί με το σουγιά στο στόμα, τη συνθήκη τού να υπάρχουν άστεγοι και να πολλαπλασιάζονται με εκθετικό μέτρο. Η παραγωγή αστέγων και φτωχών, εξαθλιωμένων και νηστικών, είναι η βαριά βιομηχανία της καπιταλιστικής ηθικής. Όπως οι παιδεραστές καταδικάζουν πρώτοι την παιδεραστία έτσι και οι φιλελεύθεροι καμποτίνοι καταδικάζουν πρώτοι την αστεγία και τη φτώχεια. Όπως οι αντιερωτικοί αγαπούληδες της κοινωνικά δικτυωμένης γλίτσας επικυρώνουν τον έρωτά τους με την απόδειξη της ταμειακής μηχανής, που θέλει τον ξενέρωτο Βαλεντίνο Άγιο, δηλαδή ευνουχισμένο, έτσι και η βολεμένη αγέλη θέλει τους άστεγους προστατευμένους απ’ το κρύο, ίσα- ίσα για μα μην χάσει τον ύπνο της απ’ τον τρόμο, μπροστά στη θέα των παγωμένων πτωμάτων, έξω απ’ την μαγική της αυλή.    

Ω! Λιβιδώ

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz king erotica

Η λίμπιντο δεν χρειάζεται καμιά μεσολάβηση ή εξιδανίκευση, καμιά ψυχική διεργασία, κανέναν μετασχηματισμό, για να επενδύσει τις παραγωγικές δυνάμεις και τις σχέσεις παραγωγής, αφού, το κοινωνικό πεδίο διατρέχεται άμεσα από την επιθυμία, που είναι το ιστορικά καθορισμένο προϊόν του. Ο αιχμηρός οιδιπόδειος μύθος, περνώντας μέσα απ’ τις εμπορικές υποθέσεις της αγοράς, γίνεται το ψυχαναλυτικό αυτό τέχνασμα που παγιδεύει το υποκείμενο μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, κάνοντας  τη σεξουαλικότητα ένα βρώμικο ανομολόγητο μυστικό, αφαιρώντας κάθε επαναστατική ισχύ απ’ το ασυνείδητο. Η επιθυμία γίνεται μέσα στον καπιταλισμό το ανορθολογικό στοιχείο κάθε ορθολογικότητας που καταστέλλεται διαρκώς διότι απειλεί να τον τινάξει στον αέρα. Το μόνο που υπάρχει γύρω μας είναι επιθυμίες και κοινωνίες, τίποτε άλλο. Ακόμη και οι πλέον καταπιεστικές, οι πλέον θανατηφόρες μορφές της κοινωνικής αναπαραγωγής παράγονται από την επιθυμία. Γι’ αυτό και το βασικό πρόβλημα της πολιτικής φιλοσοφίας παραμένει πάντα εκείνο που κατάφερε να θέσει ο Σπινόζα: «Γιατί οι άνθρωποι αγωνίζονται για τη σκλαβιά τους, σαν να επρόκειτο για τη σωτηρία τους;» Πώς φτάνει κανείς στο σημείο να φωνάζει: ακόμη περισσότερους φόρους! Ακόμη περισσότερη επιτήρηση. Λιγότερο ψωμί!»

Επιθυμώ, άρα υπάρχω

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz king erotica

Καμία ύπαρξη δεν μπορεί να είναι συγχρόνως αυτόνομη και βιώσιμη. Κι όταν ο σοφός, σού δείχνει με το δάχτυλο το φεγγάρι, λέγοντάς σου πως όποιος δεν είναι αετός δεν πρέπει να φωλιάζει πάνω από αβύσσους, εσύ διατηρείς την αδυναμία του παιδιού, κοιτάς το δάχτυλο κι όχι το φεγγάρι. Ρωτάς και ξαναρωτάς, διψάς και ξαναδιψάς. Βάζεις το χέρι μέσα στο βρακί σου και τα δάχτυλά σου μέσα στις τρύπες σου, σκέφτεσαι, ονειρεύεσαι, φαντασιώνεσαι. Δεν ψάχνεις ούτε τη γνώση, ούτε την αλήθεια. Η γνώση και η αλήθεια είναι απλώς τα κίνητρα που κάνουν την επιθυμία να διερωτάται. Τα κίνητρα που αποδίδουν μια σπάνια ποιότητα στην επιθυμία. Κι αν ο δάσκαλος δεν αφήσει μυστικά περάσματα, αν δεν μάθει στον μαθητή του να τον απαρνιέται, αφήνει πίσω του ένα είδωλο μόνο από γύψο, παραφουσκωμένο απ’ τους μάταιους χορούς της διάνοιας που ξεπέφτει στην πιο αντιδραστική μεταφυσική όταν δεν συνομιλεί με το μέλλον. Αν δεν σηκώσεις χέρι στο στέμμα του βασιλιά κινδυνεύεις να μείνεις αγέννητος για πάντα.   

Ο θάνατος ανήκει σε όλους

Αποτέλεσμα εικόνας για kolaz art erotica

Ο θάνατος ανήκει σε όλους. Ο θάνατος ορίζει μια κοινοκτημοσύνη συμπαντικού μεγαλείου, έναν φαύλο κύκλο μεταξύ της ανυπαρξίας και του όντος. Οι ποιητές ξέρουν πως είναι το μόνο γρανάζι που δεν φθείρετε και το λαδώνουν με κραυγές χαράς και αγωνίας. Το συντηρούν με λέξεις και αφιονισμένους ερωτισμούς, με την τραγική χαζομάρα του Βάκχου που τρύπωσε σε μια κόγχη, για να γράφει ξανά και ξανά, αναπολώντας την πρωταρχική εικόνα, το χάδι της αναιμικής αγίας που μας έβγαλε απ’ την κοιλιά της. Εραστές και παιδιά της, αρσενικά και θηλυκά, κληρονόμοι όλοι, των αναγκών της αγέλης, που κάθε τόσο ζητά τον πατέρα και την αρχή. Τον πρώτο πατέρα και την πρώτη αρχή. Και φτιάχνει πάντα τους θεούς του δασκάλους της ζητιανιάς και προφήτες τού αυτονόητου, με τόση σάρκα και τόσο αίμα ώστε να φτάσει για όλους αυτό το σπουδαίο γεύμα της θεοφαγίας. Φτιάχνουμε τους θεούς για να μπορούμε να τους καταβροχθίζουμε. Τους δίνουμε εξουσία και μετά τους βλαστημάμε. Ο θεός μέσα στη νύχτα της σταύρωσης και στο πέρασμα των αιώνων θα είναι πάντα ένα κομμάτι ματωμένο κρέας και σαν το υγρό ιερό και ρυπαρό μουνί μιας γυναίκας θα δείχνει την άβυσσο αλλά και την άρνηση της αβύσσου. θα δείχνει το θάνατο αλλά και την άρνηση του θανάτου. Θα δείχνει, εκείνο το τελευταίο σκαλί της μεγάλης νύχτας που θα συντρίψει το μετέωρο βήμα της ύπαρξής μας, μες στον παροξυσμό της ανεκπλήρωτης επιθυμίας.     

Ηθικόν ακμαιότατον

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz erotica

Τρέφομαι απ’ τον επίγειο έρωτα, τρέφομαι απ’ την ασέβεια αυτή που ανοίγει μια βαθιά πληγή στη συνείδηση που φλέγεται, τρέφομαι απ’ τις εικόνες αλλά όχι απ’ τη σκιά της θεϊκής όχλησης. Ο θεός νεκρανασταίνεται γύρω μου και γίνεται η άπειρη κοροϊδία. Βαριέμαι σημαίνει βαριέμαι να πιστέψω σε κάτι, να γίνω κάτι ή να είμαι κάποιος. Μέσα σ’ αυτόν τον ίλιγγο της ειρωνείας των πραγμάτων που τυχαία βρέθηκα δίπλα τους, μέσα σ’ αυτόν τον επαχθή κόσμο, υπάρχει μια μέθη, μια φυσική μαστούρα του εαυτού όταν αυτός γελά με τον εαυτό του. Η χαζομάρα, η ηδονή, η ορμή, το πάθος δεν χρειάζονται κόλλυβα και τελετές. Η φιλοσοφία με την απροσδιοριστία της μας άφησε μόνο ένα βλάσφημο γέλιο. Το σύμπαν είναι ταπεινό γιατί δεν παίρνει αποφάσεις. Το γέλιο μου είναι η αθωότητά μου, το ξεγλίστρημα κάθε φορά της συνείδησης στη φυγή. Καμιά ηθική εξασφάλιση δεν μπορεί να φιμώσει το δαίμονα του γέλιου. Ακόμα και οι ψευδαισθήσεις πολυτελείας ακόμα και τα πιο χιονισμένα και δύσβατα βουνά, ακόμα και η κτηνώδης θέληση για δύναμη. 

Χυμοί και καρναβάλια

Αποτέλεσμα εικόνας για carnaball art paint erotica

Οι λαϊκές γιορτές που λέγονται καρναβάλια, έρχονται πάντα απ’ το μέλλον. Παρουσιάζουν την νίκη αυτού του μέλλοντος, της χρυσής εποχής, επί του παρελθόντος. Τη νίκη της υλικής αφθονίας, της ελευθερίας, της ισότητας, της αδελφοσύνης.

Η νίκη του μέλλοντος εξασφαλίζεται από την αθανασία των αναγκών του λαού. Η γέννηση του νέου, του μεγαλύτερου και καλύτερου, είναι τόσο αναγκαία και τόσο αναπόφευκτη, όσο ο θάνατος του παλιού. Το ένα μετατίθεται στο άλλο, το καλύτερο μετατρέπει το χειρότερο σε μια γελοιότητα και το αφανίζει.

Το θάνατο του παλιού μόνον ο λαός μπορεί να τον υμνήσει.

Το καρναβάλι δεν γιορτάζει το παρελθόν αλλά το μέλλον. Δεν προβάρει ποιηματάκια για τη νεκρανάσταση επετείων που αφορούν την πατρίδα και τη θρησκεία, την οικογένεια και τη φυλή.

Το καρναβάλι αρνείται την επίσημη ιστορία. Ανατινάζει τα μνημεία που έχτισαν οι δούλοι με το βούρδουλα, αυτά που θαυμάζουμε εμείς οι καταναλωτές εξεταστέας ύλης.

Μόνο η σάρκα είναι η αλήθεια μας. Η σάρκα όμως, πρέπει να υποφέρει τη χαρά και τη λύπη μαζί, γιατί αυτή είναι η πηγή του θανάτου, αφού στο σύνολο του κόσμου και των ανθρώπων δεν υπάρχει χώρος για τον φόβο. Από φόβο μπορεί να συμβεί ένα γεγονός το οποίο είχε διαχωριστεί από το σύνολο, ένας κρίκος ετοιμοθάνατος, αποσχισμένος από τη μήτρα που τον γέννησε.

Το σύνολο των ανθρώπων και του κόσμου είναι εντυπωσιακά εύθυμο και ατρόμητο. Αυτό το όλον εκφράζεται σε όλες τις εκφάνσεις του καρναβαλιού.

Κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα αυτής της γιορτής, προκαλώντας κάθε έναν να συμμετέχει σε αυτή την οργιαστική ποιητική αφύπνιση.

Είμαστε μέσα στον οργασμό της γιορτής, όντα πέρα απ’ το καλό και το κακό, κι ας μοιάζουμε πολλές φορές με κακόβουλους θεούς, σαν εκείνες τις σαρκοβόρες θεότητες των Αζτέκων, ο οποίες έμοιαζαν με αιματοβαμμένους θαυματοποιούς.

Παρά τα απάνθρωπα παραληρήματά μας, το καρναβάλι που είναι η μεγάλη γιορτή μάς πλάθει μέσα στο φούρνο των συλλογικών παθών, κάνοντάς μας άκακα τέρατα: διαβολικούς μεν αλλά ανώφελους, δίχως το βάθος της ειρωνείας ενός Σωκράτη, φέροντας περισσότερο προς τα κακοποιά πνεύματα των αστικών σαλονιών.

Πως ο κυβερνήτης Κούλης Ξεκούλης, έπεισε τον δύσπιστο λαό του, δια την ανάγκην του εμβολιασμού

Έπεσε» το Twitter με το ανοιχτό πουκάμισο του Κ.Μητσοτάκη και το δασύτριχο  στέρνο του (φώτο) | Pronews

Ότε απεκαταστάθη η τάξις, και ο ταλαίπωρος  Έλλην, αποκαμών των κρίσεων, των στερήσεων και των κακουχιών επεδόθη εις την εργασίαν του, το έργον της κερδοφορίας των πτωχών κεφαλαιοκρατών  περαιώσας, ο μέγας του πατήρ και Κυβερνήτης Κούλης Ξεκούλης, θέλων να βελτιώση την δημοσίαν υγείαν, απεφάσισεν, ότε ακόμη είχεν να διδάξη προς τον λαόν την εμβολιαστική ηθικήν.

 Έδωκεν όθεν εντολήν όπως αποστείλωσιν αυτώ εξ Εσπερίας αρκετάς χιλιάδας εμβολίων άτινα ειρήσθω, ήσαν τότε πάντη άγνωστα ημίν, και το τίμημα κατέβαλεν εκ του ιδιαιτέρου του κρατικού ταμείου με τη βοήθεια εθνικοφρόνων ευεργετών.

Οι εναντία φρονούντες κατά του Κυβερνήτου Κούλη Ξεκούλη, ήρξαντο διαδίδοντες ότι ο Κούλης είναι ου μόνον Λουθηρανιστής (ή κοινώς ελέγετο Αλούτερος), αλλά και διά της αντιθρησκευτικής και ασεβούς πράξεώς του, τού να προωθεί τα προτεσταντικά εμβόλια, θα κάμη όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς «Αλούτερους».

Τα εμβόλια κατά τους εχθρούς του Κούλη Ξεκούλη, ήσαν απηγορευμένος καρπός, ού και μόνον απλή διείσδισις σύριγγος εις το μπράτσον ήθελεν οδηγήσει το χριστεπώνυμον πλήρωμα εις τα απύθμενα σκότη της κολάσεως, ένθα ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων.

Οι αρτιγέννητοι Έλληνες, πληροφορηθέντες τα γεγονότα , οίτιντες είδον τας κούτας  των εμβολίων χύδην ν’ αποταμιεύωνται προχείρως εις την προκυμαίαν του Πειραιώς και τα αεροπεδίαν της Τανάγρης , χάρις εις τα ραδιουργίας των εχθρών και το αμόρφωτον αυτών, εν συλλαλητηρίω επιβλητικώ εζήτουν την αποπομπήν του ως προδότου των πατροπαραδότων της θρησκείας, βροτοφωνούντες: «Κάτω ο προδότης! Κάτω ο Αλούτερος, ο οποίος με τα εμβόλιά  του θα μας καταστρέψη το θρήσκευμα! Κάτω ο άθεος!»

Ο Κυβερνήτης Κούλης Ξεκούλης ακούσας των φωνών του κορυβαντιώντος πλήθους, έσπευσε προς τον εξώστην του μεγάρου Μαξίμου, ενώ το πλήθος, μαινόμενον ως αι προ της καταιγίδος ασυνήθεις βρονταί, εφώναζε «Κάτω ο Αλούτερος με τα εμβόλιά του!»

Ο Κυβερνήτης Κούλης απαθής θεατής των γενομένων, εδήλωσε προς το πλήθος, ότι τα εμβόλια είναι δια λογαριασμόν του, δια την κομψοτάτη Μαρέγκα και τους ψηφοφόρους του, και ουχί δι αυτούς και ας μη ματαιοπονούν.

Ταυτοχρόνως δε, κατά το φαινόμενον μόνον έδωκεν εντόνους και αυστηράς διαταγάς εις τους διορισθέντας φύλακας των εμβολίων-οπλισμένων με ούζι, γόνων χουντικών που εβασανίσθησαν και εκοποιήθησαν από κομουνιστάς και αναρχικούς δια τον φιλοναζιστικό πατριωτισμόν τους – όπως συλλάβωσι και οδηγήσωσιν εις τας φυλακάς οιονδήποτε όστις ήθελε φωραθή κλέπτης των εμβολίων του Κυβερνήτου και των φίλων του. Ιδιαιτέρως όμως είπεν εις αυτούς να κάμουν πως δεν βλέπουν τους περιέργους παρατηρητάς των εμβολίων και να αφήσουν αυτούς να κλέπτουν.

Μετ’ ολίγας ημέρας οι αποθήκαι αδοιάσουσι και τα ράφια εκενώθησαν! Τα εμβόλια τα χτύπησαν όλα οι Έλληνες εις τα μπράτσα και τους μηρούς, εις τα μηλίγγια και τους κροτάφους , εις τους όρχεις και ταις παρειές των χειλέων και συν τη εστιάσει εκείνων επείσθησαν ότι δεν έγιναν Αλούτεροι!

Ο ίδιος κόσμος, όστις ήτο και κατά την κατά του Κυβερνήτου στάσιν, ο ίδιος εκείνος ήρχισε να κρούη τους κώδωνας των Εκκλησιών και εκάλει τους λοιπούς εις γενικήν συνάθροισιν, να διαδηλώσουν την ευγνωμοσύνη των προς τον Κυβερνήτην Κούλη Ξεκούλη.

Η κοσμοπλήμμυρα εκκινεί υπό τας ζητωκραυγάς και τα θούρια και ούτω έξωθι του αττικού ανακτόρου του Κυβερνήτου φθάνει: «Θέλουμε, πατέρα μας, εμβόλια! Σώσε μας, πατέρα, και ας όψονται όσοι μας έβαλαν στα λόγια και τα διαδύκτια να κωλοβαράμε ευτελώς, παίζοντας τόμπολα με την υγείαν μας!»

Προ τοιούτων παρακλήσεων δι ουρανομήκων κραυγών, ο Κυβερνήτης Κούλης Ξεκούλης, εξελθών ένδακρυς, υπεσχέθη εις το πλήθος νέαν προμήθειαν εμβολίων δια του ιδιαιτέρου του κρατικού ταμείου! Συνεχώρησε τους πταίσαντας, διέλαμψεν η αλήθεια, και η εισαγωγή παντός εμβολίου ήρχισεν έκτοτε εν Ελλάδι.

Και ο Κούλης εκέρδισεν τας εκλογάς.

Όταν οι Εγγλέζοι θα φάνε τη βασίλισσά τους

GAME OF MOANS: Who supports who in Battle Royale? | Toronto Sun

Όταν οι Εγγλέζοι θα φάνε τη βασίλισσά τους, θα αρχίσουν οι αποικίες να ανασταίνονται μια-μια, να αναπνέουν οι άντρες, οι γυναίκες, τα βόδια, τα τοπία και οι θεοί που σφάχτηκαν γιατί κρατούσαν τον ήλιο στα χέρια τους και όχι τις πρόστυχες χριστιανικές προσευχές.

Ο θάνατος της βασίλισσας εξαγνίζει.

Για να αναπνεύσει ένας ολόκληρος λαός πρέπει να καταβροχθίσει τη βασίλισσά του.

Έτσι πρέπει να υποδεχτούμε τους βασιλιάδες. Όπως υποδέχονται τους φονιάδες και τους δήμιους στα λαϊκά δικαστήρια.

Έτσι θα ακούσουμε τη γριά με το χρυσό στέμμα ψυχρή και άφιλη να απολογείται στις σάρκες που καταξέσχισε για να ποτίζει το χρυσό χνούδι.  

Έτσι θα ακούσουμε τη γριά με το χρυσό στέμμα να λέει:

Κι όμως λαέ μου, σε αγαπώ, κι αν σκότωσα, τόκανα για σένα. Για το χατίρι σου. Όσο για τα κρίματα και τις τύψεις σας, τους νυχτερινούς φόβους και τα εγκλήματά σας, όλα είναι δικά μου, τα παίρνω όλα επάνω μου.

Μη φοβάστε πια τους Νεκρούς σας. Δικοί μου είναι οι Νεκροί σας. Και οι πιστές σας μύγες, το βλέπετε, σας εγκατέλειψαν κι ήρθαν σε μένα. Στο κουφάρι μου, που ούτε τα σκυλιά δεν θα βρεθούν να το γλείψουν.

Υπήρξα η τελευταία βασίλισσα, ο χρυσός κλώνος που έσπασε. Τώρα πρέπει να με θυσιάσετε. Να στραγγίξετε το ζουμί μου. Να με καταγαμήσετε όπως τα θηλυκά λάφυρα που κλέβατε απ’ τα σπίτια και τους δρόμους.

Ελάτε να κατουρήσετε το λαρύγγι μου, να αποστάξετε το μαύρο φαρμάκι της δαρμένης σκύλας.

Λαέ με τα στραβά ποδάρια, που χάρισες όλους τους σπόρους σου για την αυτοκρατορία, με τις πληγές ακόμα στα πόδια απ’ τις αρβύλες και το γράσο της εκστρατείας, λαέ,  που φίλησες την κόλαση στο στόμα και η αλαζονεία σε έκανε ακόμα πιο φτωχό και μέθυσο, θα φοράς τα μεταξωτά μου βρακιά στα καρναβάλια, στο μέλλον θα γίνεις αλήτης αναρχικός ποιητής της μέλλουσας νυχτερινής χλιδής. Θα γράφεις και θα ξεγράφεις τα χαζά θλιβερά όνειρά σου.

Ναι! Η βασίλισσα σε διατάζει. Φάε με….

Να θυμάσαι πως θα πεθάνεις Ή Ο φιλόσοφος ως κλόουν

Ζωγραφική κλόουν στοκ εικόνα. εικόνα από κλόουν, ζωγραφική - 37078875

Ο Νίτσε, ψάχνει πρώτα μέσα του να βρει, τον πρωτόγονο άρχοντα της αταξίας. Τον ισχυρό που αρνείται το θεό, αλλά και την ευθύνη ενώπιον του θεού. Μα βρίσκει μόνο συντρίμμια αλλά και κάποια νόστιμη γεύση από ένα ειρωνικό σερβίρισμα παλαιών μύθων.

Οι μύθοι ως αρχέτυπα της ανθρώπινης ονειροφαντασίας δημιουργούν έναν μαγικό κόσμο που δύσκολα μπορεί να πιαστεί στα δίχτυα της κριτικής.

Οι μύθοι κοιμούνται και ονειρεύονται τον εαυτό τους, ενώ, η κριτική ξάγρυπνη υπονομεύει τις ιδέες,  είτε για να τις καταργήσει είτε για να τις οδηγήσει σε μια διανοητική ουτοπία.

Όπως η εξυπνάδα ενός αστείου βρίσκεται στο αυτί αυτουνού που το ακούει και ποτέ στη γλώσσα αυτουνού που το λέει, έτσι και στη φιλοσοφία, αν τα άρρωστα αυτιά, τα κουφαμένα από τις κραυγές της δικής τους θλιβερής αγωνίας παρακούν, τότε ξυπνάνε τα τέρατα. Και η εποχή των τεράτων είναι η εποχή των μεγάλων αλλαγών.

Δεν ξεχνώ πως για να έχω φαγητό και ζεστό νερό κάποιος ταξικός μου πρόγονος έχωσε μέσα στην κοιλιά του εχθρού μια κοφτερή χαντζάρα. Και φυσικά δεν λυπάμαι καθόλου για τον σφαγμένο, αφού η σφαγή του ήταν η ευλογία της ύπαρξής μου.

Οι μύθοι έρχονται λοιπόν, με την αμετάκλητη αλήθεια τους, να καθρεφτίσουν την εμπειρία πάνω στη φάρσα της πραγματικότητας, να σκουπίσουν τα αίματα απ’ τα δόντια που ξέσκισαν σάρκες και κατεστημένα.

Ο πατέρας και γιός. Το παλιό και το καινούργιο.

Ας μην μπερδεύουμε όμως το καινούργιο μ’ αυτόν που το ξεγεννά. Ο πόλεμος, ο πατήρ όλων μας δηλαδή, δεν είναι το καινούργιο, αλλά το ματωμένο εμβρυουλκό που μας φέρνει στο φως της σκηνής.

Στη σκηνή όπου είμαστε δια παντός έκθετοι, ξεβράκωτοι και ανηπεράσπιστοι, μα ζωντανοί και καβλωμένοι.

Η ψυχοδυναμική της εξέλιξης μπορεί να γίνει αντιληπτή ως ένα είδος αντεστραμμένης οιδιπόδειας κατάστασης, όπου ο γιός δεν επαναστατεί ενάντια στον πατέρα, αλλά οι τυπικές συμπεριφορές των επιθυμιών του προβάλλονται πάνω στον πατέρα.

Ο γιος παίζει το ρόλο του νικηφόρου πατέρα με σεξουαλική ελευθερία και εκπλήρωση, ενώ ο πατέρας απωθείται στο ρόλο του μπλοκαρισμένου θεατή.

Η αντεστραμμένη οιδιπόδεια κατάσταση επαναλαμβάνεται στη ζωή του καθενός, όταν η νεότερη γενιά ανδρώνεται σιγά-σιγά αντικαθιστώντας την προηγούμενη γενιά στην εργασία και στη ζωή, προκαλώντας μιαν άνευ όρων διάβρωση στις λεγόμενες αξίες.

Ετούτη τη διάβρωση μελετά ο φιλόσοφος, όχι όμως ως άνθρωπος της δράσης αλλά ως κλόουν που, κρυμμένος πίσω απ’ τη γελοία του μορφή, εκτοξεύει τραγικές σκέψεις μέσα απ’ τους κωμικούς του φόβους.

Αυτός ο κλόουν είναι η κωμική μορφή που εκπροσωπεί τον ανίκανο και γελοιοποιημένο πατέρα.

Αυτός ο φαντασμένος και συνοφρυωμένος ραχιτικός, εκπροσωπεί τη θλίψη των πραγμάτων και τελικά φτάνει να αντιπροσωπεύει το θάνατο.

Είναι αυτός που στο τέλος, αφού δεν βρίσκει τη λύση του μυστηρίου, εκτοξεύει τις ισοπεδωτικές και μακάβριες ειρωνείες του, θυμίζοντάς μας πως το μόνο σίγουρο είναι πως θα πεθάνουμε.  

Ζήτω ο όχλος

Misery in the Head, Me, Digital Collage, 2019 : Art

Ελπίζω στο δημιουργικό κανιβαλισμό του όχλου. Μόνο ο όχλος μπορεί να παίζει μπάλα ακριβώς μέσα στο γήπεδο της τρέλας. Στην ειδική περιοχή της τρομερής γειτονίας με το φανταστικό και το παράλογο. Οι βραδυφλεγείς χημικές ενώσεις των σωμάτων ετοιμάζουν τις νέες εκρήξεις. Πίσω από κάθε βρωμιά κρύβεται η ανάγκη για σεξουαλική ελευθερία. Ο όχλος μύριζε πάντα όργιο και βενζίνα. Είναι το κοινωνικό κύτταρο που διαθέτει υγεία και κάβλα, αρκεί ο όχλος να είναι ζωντανός και παθιασμένος με την ορμή του. Να φτιάχνεται απ’ τις οσμές του και την κτηνώδη του ευαισθησία. Καμία ιδέα δεν αναπτύσσεται αν δεν το αποφασίσει ο όχλος. Ο όχλος είναι ο εκκλησιαστής της πράξης, η ανθρώπινη μάζα που πάντα επιστρέφει στην ιστορία τα κλοπιμαία των στρατηγών.   

Έλαια αιθέρια του ανήσυχου νου

Don Quixote by Javier Pinon | Piñones, Don quijote, Collage

Δεν φτάνει να διαλέξεις απ’ όλα τα λογοτεχνικά προσωπεία τον αθώο τρελό Δον Κιχώτη. Πρέπει να δεις αν θα πας με το θνητό ή τον αθάνατο Δον Κιχώτη.

Ο θνητός, πεθαίνοντας, κατάλαβε την ίδια του την κωμικότητα και έκλαψε για τις αμαρτίες του. Ο αθάνατος Κιχώτης όμως καταλαβαίνοντας την ίδια του την κωμικότητα την ξεπερνά και θριαμβεύει πάνω της χωρίς να την απαρνιέται.

Ίσως ένας ύμνος στο σίγουρο αφανισμό ή μια καταστροφή που γυρεύει έναν ανθρώπινο καμβά. Ίσως ήρθε η ώρα να παίξουμε το παιχνίδι ανοιχτά. Να ξεμπερδέψουμε με τις ενοχές και να δούμε τον Κιχώτη σαν έναν οπλισμένο οραματιστή που και το όπλο του και το όραμά του ήταν αλυσοδεμένα απ’ το χαρακτήρα του.

Συνήθως οι Δον Κιχώτες ξεφυτρώνουν απ’ το χώμα της χώρας των κλαψιάρηδων και των ευνούχων.

Είναι μορφές που ξεσπαθώνουν με την κοκκαλιάρικη αξιοπρέπειά τους ενάντια στις ασυμφωνίες των λογικών και στις διαμάχες των πονηρών. Βλέπουν πέρα μακριά τον ανεμόμυλο του υποκριτή και του νεόπλουτου, του ψευτοπαλληκαρά και του συμφεροντολόγου.

Οι Δον Κιχώτες ακούνε το δικό τους γέλιο, ακούνε το θεϊκό γέλιο, και καθώς δεν είναι απαισιόδοξοι, πιστεύουν στην υποχρέωση της πάλης όσο κι αν αυτή γίνεται κωμική, αφού τα υπαρξιακά συμφραζόμενα την οδηγούν σε μια άνευ όρων ματαιότητα.

Η κωμωδία είναι έτσι κι αλλιώς μιαν απόδραση, όχι από την αλήθεια, μα από την απελπισία, ένας στενός δρόμος διαφυγής προς την πίστη. Τη μια και μοναδική πίστη. Την πίστη πως η άνοιξη καταφτάνει!   Και το χιόνι λιώνει και πάει. Και οι νεκροί ησυχάζουν με τους νεκρούς κι ότι δεν έχει πεθάνει ακόμα τώρα σηκώνεται στα πόδια του.

Με τον Χένρι στη λίμνη (γ’ μέρος)

Art Magazino: Χένρι Ντέιβιντ Θορώ, σύμβολο ελευθερίας και αυτογνωσίας

Ο Θορώ μας λέει πως είναι καλύτερα να παραβιάσουμε το νόμο που η φύση του είναι τέτοια ώστε να απαιτεί από μας να γίνουμε φορείς της αδικίας εις βάρος κάποιου άλλου. Ας γίνει η ζωή μας μια αντιτριβή που φρενάρει αυτό το μηχανισμό.

Είναι τόσο κραυγαλέα επίκαιρο σήμερα, ώστε, αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να βεβαιωθούμε οτι επ’ ουδενί δεν εκχωρούμε τον εαυτό μας στο άδικο που καταδικάζουμε.

Εδώ βρίσκεται το πρώτο θεμέλιο της πολιτικής ανυπακοής. Όχι στα λόγια τα χαρτιά και τα συμβόλαια αλλά στις ανυπόμονες καρδιές που βλέπουν την ποίηση να αποδίδει δικαιοσύνη.

Μια ποίηση που αναπτύσσεται ως κίνηση στους χώρους μιας ιδιωτικής ουτοπίας. Μια ποίηση που επιδρά πάνω στο θεμελιακό ένστιχτο της μυθοπλασίας ως όργανο κριτικό και εξαγνιστικό ανακαλύπτοντας κάτω απ’ την πλάνη της αλήθειας πως η ύπαρξη δεν είναι ούτε αληθινή ούτε ψεύτικη αλλά ατέρμονη εκφραστική κίνηση.

Ο Θορώ προχώρησε αυτή την πίστη στην περιπέτεια κάνοντάς τη στάση ζωής μη αντέχοντας αυτό το παρδαλό στυλ λογοτεχνικής ταπετσαρίας και βικτωριανής ελαφρότητας.

Ο Θορώ δεν υπήρξε η καρπερή αγελάδα του γραψίματος αφού οι εμπορικές πράξεις ήταν γι’ αυτόν μακριά απ’ τη θρησκεία της καρδιάς.

Δεν έγινε έμπορος των σκέψεών του αλλά άνθρωπος που ψάχνει τους συντρόφους του για να ολοκληρωθεί. Παράκουσε τη διαταγή της χριστιανικής ηθικής που προϋποθέτει πως ο άνθρωπος δεν ξέρει, δεν μπορεί να ξέρει τι είναι καλό και κακό και γι’ αυτό πιστεύει στο θεό που είναι ο μόνος που ξέρει.

Ο Θορώ θέλει τον άνθρωπο ήρωα για τον εαυτό του και οχι για τους άλλους.

Έθαψε αυτή την αισχρότητα των αυτόκλητων σωτήρων στην ανάγκη για συνεργασία. Περπάτησε εις την οδό της βασιλίσσης Ουτοπίας όχι με τα πέδιλα του φυσιοδίφη αλλά με τις γαλότσες του επαναστάτη. Του ερωτευμένου με τη φωτιά και το νερό. Με τα αντίθετα που δημιουργούν το Όλον. Με τα αιδοία μας που αλληλοσυμπληρώνονται εν φαντασία και ανάγκη.

Ο εραστής της ζωής που γίνεται ποιητής χρειάζεται να μάθει για να μπορεί να δρα, σε αντίθεση με τον αριστοτελικό μιμητία.

Αναλαμβάνει την ευθύνη της «ασεβούς» παρέμβασής του, παραιτούμενος από κάθε άλλοθι, εξασφαλίζοντας διαβατήριο υπηκοότητας για όλες τις επικράτειες.

Είναι τόσο παγκόσμιος όσο και τοπικός.

Η μόνωση είναι γι’ αυτόν μια κατάσταση που κυοφορεί την ανάγκη για λύτρωση μέσω της ταύτισης με τον άλλο.

Χρησιμοποιεί τη φιλοσοφία και την επιστήμη μακριά απ’ την επήρεια οποιασδήποτε σωβινιστής ματαιοδοξίας. Γίνεται εφευρέτης ενός ιαματικού λόγου που σέβεται τα πλάσματα γύρω του κι όχι ένας ευρηματικός εξομολόγος που δελεάζει με το πλατύ παπαδίστικο χαμόγελο τους πιστούς χάνους, δηλητηριάζοντάς τους με μιαν επικίνδυνη αγάπη.

Η γάργαρη απλότητα των ήχων και των μεταφορών δηλώνει την ορμή προς την ουτοπική πληρότητα.

Τι φοβερό όταν μιλάς για το ψωμί να μιλάς και για τον άνθρωπο κι όταν μιλάς για τη σιωπή να ανατινάζεται. Να φτάνεις παντού ακόμα και στα θανατικά και στα αδιέξοδα, ακόμα και στη μυρουδιά του ιδρώτα που αφήνει σαν βλέννα ο τραγικός χορός πάνω στη σκηνή της πραγματικότητας.

Να μην πολεμάς το σώμα με το πνεύμα αλλά να καλλιεργείς την ενότητά τους.                

Ναι, αν υπάρχει θεός μάς βλέπει και τραβά μαλακία Ή περί ποιητικής

Ποιά είναι τα σωστά μέτρα για μήκος φούστας, βάθος ντεκολτέ και ύψος  τακουνιού την Ημέρα της Κρίσεως – on the record

Ποτέ δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τα θεμέλιά μας. Διαταράσσουμε το μέσα χάος, το μυαλό αρχίζει τη λογοπλασία, ανακατεύουμε τότε τα δαφνόφυλλα στην κατσαρόλα με τις φακές. Η ποίηση είναι το θεμέλιο του ερωτισμού. Η μεγάλη ιδέα που μας συμφέρει για να φτάσουμε στην ελευθεροστομία, στη λαλιά που δυναμιτίζει τα συντάγματα και καλεί τον άλλον στην κραιπάλη της θεοφαγίας. Ναι, αν υπάρχει θεός μάς βλέπει και τραβά μαλακία. Οι επιστήμονες ανέλαβαν υπηρεσία ως ανατόμοι των γύρω θαυμάτων, οι ποιητές οξυγονώνουν το άγνωστο και οι αναγνώστες είναι οι πρόστυχοι κριτές. Τι είναι η γνώση χωρίς τον πειρασμό να την ανακαλύψεις; Χωρίς την κάβλα; Τι είναι ο δημιουργός μέσα στο θόρυβο της τυχαιότητας; Κι αν η απόλαυση είναι η φτηνή πρώτη ύλη των στύσεων ποια πρωτόγονη φύση μας τη σερβίρει στο πιάτο;

Γεια σου φασιστάκο

TOP with many pieces | Im Na

Συναντώ συχνά, σε ανθρώπους που έχουν καβαλήσει το καλάμι, αυτό το παράξενο μείγμα θεατρινισμού και ηρωισμού.

Συνήθως, συμπαθέστατα ψώνια που την έχουν δει ποιητές, συγγραφείς, παραμυθάδες, κριτικοί τέχνης, σωτήρες της ανθρωπότητας, υπογραμμίζουν με τον κυκλοθυμικό τους χαρακτήρα την αλληλεξάρτηση κωμωδίας και τραγωδίας, ταπεινού επεισοδίου και μεγάλου δράματος μέσα στη σκηνοθετική τάξη της άλυτης διαμάχης.

Ο κόσμος περιστρέφεται συνήθως γύρω απ’ το μαγαζί τους και τη μπίζνα τους αφήνοντας το φαντασιακό να καβαλάει το ασέλωτο άλογο της μεγαλομανίας.

Άλλος μας σκοτίζει τ’ αρχίδια με ποιήματα και εξυπνάδες που έγραψε πριν πενήντα χρόνια επικαλούμενος διάσημες πεθαμένες φίρμες που του έπλεξαν το εγκώμιο, άλλος παρεξηγείται γιατί άφησε τον τριχωτό φασιστάκο μέσα του θυμωμένο και ετοιμοπόλεμο κι άλλος κάνει ψυχοθεραπεία με σκυλομαντινάδες περνώντας τες για μεγάλη ποίηση.

Όμως η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Η κακή αισθητική γέννησε το φασισμό ή ο φασισμός την κακή αισθητική; Η ζωή μιμείται την τέχνη ή η τέχνη καθρεφτίζεται πάνω στη ζωή;

Ένα είναι πάντως, εντελώς βέβαιο, πως στη ζωή ή στην τέχνη οι κωμικές ασυναρτησίες των ανθρώπινων αδυναμιών και παραλογισμών είναι η βασιλική κορώνα των κοινωνικών σχέσεων.

Η μίξη του ευγενικού και του γελοίου, του κωμικού, του μεγαλειώδους και του τραγικού χαρακτηρίζει την πραγματική φύση του ανθρώπου.

Όμως αν παραβλέψουμε το περιβάλλον των καβαλημένων θα χάσουμε και το δέντρο και το δάσος.

Η υιοθέτηση της φιλοσοφίας που λέει, ο καθένας μόνος του και όλοι εναντίον όλων, διαθέτει μια χροιά ηθικής γελοιοποίησης που έχει σαν αποτέλεσμα την ενεργοποίηση ενός μηχανισμού άμυνας.

Υπάρχουν μόνο τα ψώνια και τα μικροσυμφέροντά τους, η αλήθεια εξαφανίζεται απ’ το οπτικό τους πεδίο και οι κρίσεις μεγαλείου γίνονται στάση ζωής.

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που κρατούν την ασπίδα του μεγαλέξανδρου ή τη χλαίνη του Ναπολέοντα, που επικαλούνται συνεχώς το Σωκράτη ή τον Έλιοτ για να φουσκώσουν το μπαλόνι της προσωπικής τους μπαρούφας και να χορτάσουν λίγο την ματαιοδοξία τους.

Όμως, πανούκλα είναι η ματαιοδοξία κι ας την φορά κανείς απ’ την καλή και την ανάποδη σαν πέτσινο γιλέκο.

Πανούκλα είναι ο εγωισμός που καλλιεργεί ο άγιος ανταγωνισμός της φιλελεύθερης ανοησίας. Των κλειδωμένων ανθρώπων στα σπίτια και στα γραφεία. Των ανθρώπων που ζουν σε μια μεγάλη φυλακή και προαυλίζονται στην κεντρική πλατεία. Των ανθρώπων που αυτολιβανίζονται αρειμανίως.

Η σκοτεινή νύχτα της προσωπικότητας που δεν ολοκληρώθηκε, πέφτει πάνω στο αφώτιστο ναυάγιο μιας μίζερης κοσμοθεωρίας.

Εδώ είναι το μεγάλο τσίρκο, το παπατζίδικο και το μπουρδέλο, εδώ νευριάζει ο κάθε πατριώτης και φτιάχνει αντίπαλο για να μπορεί να κάνει το στρατηγό και τον καμπόσο στη γυναίκα του.

Για να μπορεί να κουνάει το δάχτυλο στο λαό που δεν ξέρει, στον αγράμματο που δεν νιώθει, στον τρελό που δεν αισθάνεται.

Ο κόσμος της ρομαντικής λαμπρότητας των καλαμοκαβαλημένων, αυτό το άλλοθι της ανθρωποφαγίας, που ζωγραφίζει με καλλιέπεια τα εγκλήματα του αφεντικού του πάνω στο κοινωνικό δέρμα, αντί να λυσσάξει με το σάπιο του εαυτό, δαγκώνει τους συντρόφους του.  

Με τον Χένρι στη λίμνη (β’ μέρος)

To be awake is to be alive.” ~Thoreau | Walden pond, Walden pond thoreau,  Thoreau

Ο Θορώ, γράφει πως, προτιμά να βλέπει τις πέτρες στη θέση τους. Γράφει πως, το μεγαλείο των Θηβών και της αρχαίας Αιγύπτου ήταν ένα μεγαλείο γεμάτο ευτέλεια. Πως, περισσότερη λογική έχουν τα πέντε μέτρα του πέτρινου τοίχου ενός τίμιου ανθρώπου παρά οι Θήβες με τις εκατό πύλες, ένα μνημείο που έχει ξεστρατίσει απ’ το αληθινό νόημα της ζωής.

Η άρνηση συμβιβασμού είναι το θεμέλιο της σκέψης του. Ξαναβλέπει τις αξίες με την καθαρότητα της πίστης του στη ζωή. Είναι κατά κάποιο τρόπο δημιουργός του εαυτού του. Αρα και παραγωγός της ελευθερίας του.

Δεν μπορεί λοιπόν να είμαστε σκλάβοι αφεντάδων ή πεποιθήσεων, απαιτώντας την ελευθερία απ’ τους δυνάστες μας ή τους πνευματικούς μας βασανιστές.

Η ελεύθερη ανάπτυξη απαιτεί κόπο. Δεν έχει την ευκολία και τη σιγουριά της στάνης. Δεν έχει την ασφάλεια της αγέλης και την προστασία της μαμάς.

Η δυνατότητα της πράξης και η δυνατότητα της νόησης ενοποιούνται ώστε η εμπειρία να γίνεται πηγή γνώσης και χαράς.

Αποκομμένη απ’ τη διονυσιακή της πληρότητα, η συνείδηση περιορίστηκε στην αντανάκλαση της εις εαυτόν παρουσίας της, στο επιφαινόμενο των βασάνων και των τύψεών της. Έγινε μια κακή συνείδηση, διχασμένη ανάμεσα στο βλέπω και στο θέλω.

Ο Θορώ ξεπερνά με τον λυρικό του αντιπερισπασμό την ελληνική τραγωδία που θέλει την ιστορία διχασμένη απ’ την ορθολογικότητα και τη γλώσσα υποβαθμισμένη απ’ την ηθική.

Σε κάθε πρότασή του μπορεί να χωρέσει το πιο βαθυστόχαστο αλλά και το πιο κοινότοπο πράγμα. Μεγάλωνα, τις ώρες εκείνες, όπως μεγαλώνει το καλαμπόκι μέσα στη νύχτα θα γράψει και θα μας χαρίσει αυτή την αίσθηση της ομορφιάς και της βίας.

Θα μας περιγράψει τον ήχο των φρύνων μέσα στη νύχτα, χρησιμοποιώντας τις πιο μεγαλοπρεπείς αντιθέσεις μέσα στον ορίζοντα ενός χρόνου που δεν μετριέται απ’ την αιωνιότητα αλλά απ’ τη στιγμή.

Αυτός ό άκρατος πληθωρισμός της ομορφιάς μιας λίμνης, μαζί με τον αποχαυνωτικό της απόηχο, κάνει το Θορώ να δοκιμάζει κάθε δυνατή παρομοίωση και κάθε δυνατή σύγκριση, εκπέμποντας ένα μεταφυσικό ιριδισμό μπροστά στο ανεξήγητο.

Η πληρότητα απ’ τη μια και η θεληματική λήθη απ’ την άλλη δημιουργούν μιαν ισορροπία.

Η μελέτη σε βάθος, των πραγμάτων που άγγιζε, αναχαίτιζε τον κίνδυνο που διατρέχει κάποιος να καταντήσει επιφανειακός εξαιτίας της συνήθειάς του να αυτοσχεδιάζει.

Η μοναχική αγριόχηνα γυρεύει το ταίρι της τόσο ηχηρά που μοιάζει το μοναδικό πλάσμα μέσα στο δάσος. Η ένταση του ήχου είναι η ένταση της ζωτικής ορμής, η κάβλα που γίνεται κάλεσμα και ανησυχία. Ο πόθος που αναβλύζει και ο φόβος που καταπιέζεται.

Ο Θορώ δεν υπήρξε θεωρητικός της μοναξιάς και της μόνωσης αλλά παθιασμένος με τη συνεργασία και την κατανόηση των ανθρώπινων αναγκών. Των πραγματικών αναγκών και οχι εκείνων που υπαγορεύει ο συγκεντρωτισμός του κεφαλαίου και της εργατικής δύναμης.

Κατάλαβε νωρίς πόσο ανόητο είναι πραγματικά το κράτος και πόσο ανίκανο, αφού δεν αντιμετωπίζει με τη θέλησή του την πνευματική ή ηθική διάνοιά μας αλλά προτιμά να πολεμά το σώμα και τις αισθήσεις μας. Να καταστέλλει αντί να συνομιλεί αφού το μόνο που διαθέτει είναι ανώτερη υλική ισχύ. Καμιά νοημοσύνη και καμιά εντιμότητα. Η ίδια η συνθήκη δημιουργίας του-ο συσχετισμός δυνάμεων και η διαιτησία συμφερόντων- είναι απλά και μόνο μηχανισμοί καταπίεσης των αδύναμων τάξεων και των αβοήθητων ανθρώπων.

Αν υπογράμισε από τότε ο Θορώ κάτι θεμελιώδες και ουσιαστικό που αφορά την ανθρώπινη συνύπαρξη, αυτό είναι ο χώρος. Μόνο οι δούλοι είναι στριμωγμένοι σε διαμερίσματα-κελιά και σε σπίτια-φυλακές. Μόνο τα πρόβατα και τα γίδια είναι στριμωγμένα στο μαντρί γιατί ο μοναδικός σκοπός είναι να δώσουν γάλα μαλλί και κρέας.

Η ελευθερία δεν είναι εδώ φαντασιακό πρόταγμα μουχλιασμένων μεσοαστών αλλά ανάγκη. Όπως μια βελανιδιά και μια καστανιά φυτρώνουν πλάι-πλάι, χωρίς καμιά τους να μείνει αδρανής για να κάνει χώρο στην άλλη, αλλά, και οι δυο υπακούουν στους δικούς τους νόμους, βγάζοντας φύλλα και ανθίζοντας όσο καλύτερα μπορούν, επισκιάζοντας ενδεχομένως η μια την άλλη ή καταστρέφοντάς τη, έτσι κι ο άνθρωπος αν δεν μπορεί να ζήσει σύμφωνα με τη φύση του μαραζώνει και πεθαίνει πριν την ώρα του. 

Με τον Χένρι στη λίμνη (α’ μέρος)

Walden, by Henry David Thoreau - Free ebook download - Standard Ebooks:  Free and liberated ebooks, carefully produced for the true book lover.

στον Τέο και τη Χαρά

Ο Θορώ, έχτισε μια καλύβα μόνος του σ’ ένα κτήμα του ποιητή Έμερσον, στη λίμνη Ουόλντεν. Τέκνο των υπερβατιστών της νέας Αγγλίας αλλά και εραστής της ομορφιάς και της αγριότητας όλων των φυσικών φαινομένων.

Αν δε ζήσεις κοντά στον κεραυνό και στην αστραπή δύσκολα θα καταλάβεις τον κύκλο της ζωής αλλά και το μεγαλείο της μικρότητάς της. Ο Θορώ πήγε στο δάσος όχι ως απογοητευμένος αστός αλλά ως εραστής. Επιθυμούσε να ζήσει ενσυνείδητα, να εντρυφήσει μόνο στα ουσιώδη της ζωής βλέποντας αν μπορούσε να μάθει απ’ αυτή όσα του είχε διδάξει, ώστε όταν έρθει η ώρα της νέκρας και του θανάτου να μην ανακαλύψει ξαφνικά ότι δεν έζησε.

Είναι σπάνιο πράγμα στο συγγραφιλίκι να γίνεσαι αυτό που γράφεις και να αφήνεσαι σ’ αυτό που είσαι.

Ο Θορώ μίλησε αποκλειστικά για την αδιαπραγμάτευτη ανάγκη της ελευθερίας του ατόμου και την απόρριψη όλων των θεσμών που την υπονομεύουν και την περιορίζουν. Ο Θορώ μελέτησε του έλληνες και τους ρωμαίους κλασικούς, αλλά κυρίως φυσική ιστορία και μαθηματικά. Δούλεψε για λίγο ως δάσκαλος, μα όταν έκανε μια εκδρομή με σχεδία στους ποταμούς Κόνκορντ και Μέριμακ, αποφάσισε οριστικά να αφιερωθεί στη φύση κι όχι μόνο να γράφει γι’ αυτή, αλλά να ζήσει εκεί κι ο ίδιος.

Ο Θορώ δεν μιλούσε μόνο για την πολιτική ανυπακοή αλλά την έκανε και πράξη. Έδειξε περισσότερο πως οι συνήθειες που μας επιβάλλουν οι μηχανισμοί της εξουσίας, μας δηλητηριάζουν αργά και σίγουρα, και πως ο μόνος δρόμος, είναι ο δρόμος της περιπλάνησης. Ο δρόμος της ανακάλυψης και της συνεργασίας. Μα κυρίως ο δρόμος της ειλικρίνειας με τα πλάσματα τα οποία συμβιώνουμε.

Η συμβολική άρνησή του να πληρώσει τον φόρο που θα χρηματοδοτούσε εμμέσως και τις πολεμκές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στο Μεξικό στα τέλη της δεκαετίας του 1840, του χάρισε μια νύχτα στη φυλακή περνώντας στην ιστορία ως μια πράξη αντίστασης που ωστόσο στέκεται ικανή να διαχωρίσει τη θέση του ατόμου από τις πρακτικές της εκάστοτε εξουσίας.

Με εντυπωσιακή διαύγια ο Θορώ έγαφε πως ο άνθρωπος οφείθλει σε κάθε περίπτωση να ακολουθεί το ένστικτο και τη συνείδησή του, αφού εκείνο που προέχει πάνω απ’ όλα είναι να ζεις ελεύθερος και σε αρμονία με το φυσικό περιβάλλον.

Ο Θορώ δεν ήταν οικολόγος που ζούσε στα Εξάρχεια ή το Μανχάταν, αλλά ένας δυναμικός ακτιβιστής της ανθρώπινης κατάστασης. Η πηγή δύναμης που αναβλύζει το έργο του έχει να κάνει με την πίστη του στην αλήθεια. Αυτή την αλήθεια που ανακάλυπτε κάθε φορά, περπατώντας με τον ερωτικό βηματισμό των πλασμάτων στα σκιερά δάση και στις αμμώδεις υγρές όχθες των ποταμών της πατρίδας του, δηλαδή της πατρίδας όλων μας.

Ο Θορώ έψαξε τον Οιδίποδα και τη Σφίγγα, μου κράτησε συντροφιά ως φίλος που δεν ξέρει να μιλά για τη σωτηρία της ψυχής αλλά για την σωματική ανάγκη τού να ξεπερνάς τους τρόμους, τις προλήψεις και τις θρησκευτικές ιδέες.

Μου ψιθύρισε πολλά για την ανθρώπινη αλαζονεία, για την ποιητική στάση της φύσης να δημιουργεί κύκλους, όχι με τον γνώμονα της ευκλείδειας τελειότητας αλλά με την αέναη ζύμωση της ζωής και του θανάτου.

Κι είναι γι’ αυτόν η θέληση για ζωή, το θεμέλιο κάθε ανυπακοής. Η αντίσταση απέναντι στους άδικους νόμους.

Αντιστέκεσαι λοιπόν αν αγαπάς τη ζωή. Αν ασκείς βιτριολική κριτική στις προκαθορισμένες ηθικές αξίες. Αν πολεμάς τα άρρωστα περιβάλλοντα που τις γέννησαν και τις διαστρέβλωσαν ανάλογα με τον άνεμο των συμφερόντων τους.

Ο Θορώ ήρθε για να μείνει. Ξεπέρασε με άνεση την έλλειψη ιστορικής αίσθησης, το προπατορικό αμάρτημα όλων των φιλοσόφων που, χωρίς να το πάρουν μυρουδιά θεώρησαν τον άνθρωπο ον διαμορφωμένο απόλυτα απ’ την επίδραση των θρησκειών και των πολεμικών γεγονότων.

Είδε πως, όλο το ουσιώδες της ανθρώπινης εξέλιξης διαδραματίστηκε μέσα στη μεγάλη νύχτα του Χρόνου, πολύ πριν απ’ αυτά τα τέσσερις χιλιάδες χρόνια αρρώστιας και πολιτισμού. Κυριαρχίας και θέλησης για δύναμη. Μα κυρίως αρρώστιας τού ανθρώπου που πάσχει απ’ τον εαυτό του.

Ο Θορώ, ανακάλυψε νωρίς τα φοβερά αυτά οχυρώματα που ύψωσε η κοινωνική δομή για να προστατευτεί απ’ τα ένστικτα της ελευθερίας. Κατάλαβε πως η τιμωρία τοποθετήθηκε στην πρώτη γραμμή των μέσων αυτών άμυνας στρέφοντας τελικά τον άνθρωπο ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό. Οι γονείς τιμωρούν, οι δάσκαλοι τιμωρούν, οι εξουσίες τιμωρούν, οι θρησκείες τιμωρούν. Αποκαθήλωσε λοιπόν την τιμωρία απ’ τον ζωτικό του ορίζοντα.

Ένιωσε και μελέτησε τις συνέπειες του βίαιου χωρισμού απ’ το ζωικό παρελθόν, το άλμα και ταυτόχρονα την πτώση. Ένιωσε τι είναι αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν Θεό ή Μοίρα, ένιωσε την ανήσυχη αναμονή, την ελπίδα, ένιωσε πως ο άνθρωπος δεν είναι ένας σκοπός παρά μονάχα μια φάση, ένα επεισόδιο, μια σκηνή, ένα πέρασμα, μια μεγάλη υπόσχεση. 

Χέζομαι απ’ το φόβο μου, άρα υπάρχω

https://tubitv.com/series/100/hillbilly-horror-show  http://canvas-bridge.tubitv.com/zMHVGQfS9eaLuw2sN4raqe9MDUI=/0x99:634x451/640x360/smart/img.adrise.tv/d026b22b-ad97-4747-a3ce-59e1f030b49d.png  Hillbilly Horror Show Hillbilly Horror Show is a ...

Περπατώντας  προς την κόλαση το πρώτο πράγμα που συναντάς είναι το μεγάλο πιθάρι με τους φόβους.

Άλλοι βάζουν το χέρι να τραβήξουν έναν στην τύχη κι άλλοι από μια βουλιμία θανατοφοβίας ορμώμενοι, πηδούν και κλείνονται μέσα στο πιθάρι για πάντα.  Φοβόμαστε το χαρούμενο και το υγιές. Ανησυχούμε μήπως οι απαντήσεις που δίνουμε κάθε φορά στο αίνιγμα του θανάτου είναι παρηγορητικές θεραπείες προκειμένου να ξορκίσουμε το μαύρο σκηνικό.

Ο άχαρος Άδης, ολόγιομος πάντα μα και άδειος, είναι από καταβολής φαντασιακού, ο τόπος που μας στέλνει εκδρομή το πεπρωμένο.

Ο τόπος που δεν μοιάζει με τους γνωστούς τόπους αφού τον καθορίζει ένας και μόνο τοποτηρητής. Η ανυπαρξία. Αυτό το λογοτεχνικό έδεσμα, που η παραμυθία της υπαρξιακής αγωνίας  μάς το σερβίρει ξανά και ξανά, με όση στοχαστική ειρωνεία διαθέτει το εγώ μας. Με όσο χοντρό αλάτι μας επιτρέπει να ρίχνουμε κάθε τόσο στις πληγές για να νοιώσουμε τη δύναμη αυτή της συμπαντικής ανακύκλωσης και του μαρασμού, που είναι και ο μοναδικός νόμος της ανθοφορίας.

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε κατασκευάζουμε φαντάσματα που μας κρατάνε μακριά απ’ το βασίλειο της πραγματικής ελευθερίας. Απ’ το βασίλειο όπου όλοι θα ήμασταν βασιλιάδες και πρίγκιπες, αφού θα είχαμε καταφέρει να μην τρομάζουμε με τα φαντάσματα που φτιάξαμε εμείς οι ίδιοι.

Η απόκτηση της συνείδησης μέσα στο δαρβινικό αρχιπέλαγος της εξέλιξης περιείχε και το ακριβό τίμημα της συνειδητοποίησης  της αναπότρεπτης φθοράς.

Σήμερα, χαρτογραφώντας τις νευρολογικές μας διαταραχές, που είναι διαταραχές πολιτισμικές πρωτίστως, ανακαλύπτουμε τον εκφυλισμένο μας εαυτό.

Βλέπουμε πως οι φόβοι τρυπώνουν στις κοίλες του νωτιαίου μυελού, κάνοντας τα χέρια και τα πόδια μας λιγότερο υπάκουα στις προσταγές της ζωτικής ορμής.  

Έτσι παρατηρούμε τον συνεχή υποσυνείδητο εκφοβισμό της άμεσης θανατικής τιμωρίας, τον ερχομό μιας αόριστης αναπηρίας που θα μας σπρώξει λίγο ακόμα προς τη συνεχή υπόμνηση του αναπόφευκτου θανάτου.

Ο πλαστικός πολιτισμός προσπαθεί συνεχώς να από-ερωτικοποιήσει το σώμα, ή να μετατρέψει το ερωτικό παιχνίδι σε μια συνάρτηση κέρδους. Όμως ο έρωτας θα βγαίνει πάντα απ’ τον τάφο του ως η μόνη ζωτική αλήθεια, κάνοντας όλα αυτά για τα οποία ήμαστε ανήμποροι ν’ αρθρώσουμε έναν λόγο επαναστατικό και αμείλικτο, να ειπωθούν από  μόνα τους μέσα σ’ αυτή την παράφορη και βουβή ανταλλαγή βλεμμάτων.

Χωρίς κρεβάτι και τραπέζι Ή Έτσι γαμούν οι ευχούληδες

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, σχέδιο, κείμενο που λέει "UDDIN DD Co 2018"

Οι επαναστάσεις δεν ξεκινούν ούτε απ’ τα εργοστάσια ούτε απ’ τα πανεπιστήμια, αλλά απ’ τα κρεβάτια και τα τραπέζια.

Στα κρεβάτια συναντιούνται τα σώματα και στα τραπέζια συναντιούνται τα στόματα και τα πνεύματα. Καμιά επαναστατική αξία δεν μπορεί να ανθίσει χωρίς αυτά τα δυο έπιπλα.

Είναι τα πιο φτωχά και τα πιο ταπεινά έπιπλα. Σε κάθε σκηνή απ’ το φτωχικό παρελθόν η κάμαρη και η εστία ορίζονται απ’ το κρεβάτι και το τραπέζι.

Όλοι νομίζουμε πως στο κρεβάτι κοιμόμαστε και στο τραπέζι τρώμε. Μα στην ουσία τους ο ύπνος και η τροφή είναι αυτά που μας φέρνουν αναγκαστικά κοντά, θυμίζοντάς μας πως για να επιβιώσουμε πρέπει να συνεργαστούμε και για να συνεργαστούμε πρέπει να συνυπάρχουμε.

Η συνεργασία και η συνύπαρξη αν δεν έχουν χαρά και παιχνίδι μπορεί να γίνουν εφιάλτες και ψυχοφάρμακα.

Το ψυχοφάρμακο έγινε η συγκολλητική ουσία των ραγισμένων σχέσεων και ο ψυχολόγος έγινε το επί χρήμασι άλλοθι της υποκρισίας μας, αφού δεν είμαστε αυτό που θέλουμε και επιθυμούμε, αλλά αυτό που θέλουν οι αναχρονιστικές αλλά και βλαπτικές νόρμες με τις οποίες μας εκπαίδευσαν.

Απ’ το σχολείο που εκπαιδεύει κουτάβια τυφλά που δεν ξέρουν τι θέλουν μέχρι τα στρατόπεδα εργασίας και τις οικογένειες κάτεργα, το εφιαλτικό σύνδρομο τού πατρίς θρησκεία οικογένεια έχει ποτίσει μέχρι το μεδούλι τα ανθρώπινα νεύρα με το πιο αργό και βασανιστικό δηλητήριο.

Από συνήθεια γιορτάζουμε και από συνήθεια αγαπάμε ,σχεδόν επετειακά επειδή μια υπενθύμιση παβλοφικού υποβάθρου μας θυμίζει να ευχηθούμε με όλη την ψεύτικη και αναγουλιάρικη ορμή των ευχούληδων.

Οι διαφημίσεις και η επιχορηγούμενη μαλακία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, των πιο αντικοινωνικών μέσων δηλαδή, εγχείρισε στο ατροφικό μας μυαλό μια μακάβρια συνθήκη. Υπάρχω για να αρέσω κι όσο υπάρχω πρέπει να αρέσω.

Η μπρίζα με ταξιδεύει εκεί που δεν μπορώ να ταξιδέψω κι εκεί που δεν μου επιτρέπουν να ταξιδέψω, όχι γιατί κάποιο σιδηρούν παραπέτασμα μου κλείνει το δρόμο αλλά γιατί η συνταγματικά οριοθετημένη σκλαβιά μου προγραμματίζεται από μια οικονομία που ούτε ξέρω πως λειτουργεί και φυσικά ούτε ξέρω πως και από ποιους σχεδιάζεται.

Είμαι ξένος με το φαγητό που τρώω αφού αυτό μου το παρέχει εξ ολοκλήρου η βιομηχανία.

Πάνω απ’ τον μισό πλανήτη τον βλέπεις να ζει κουρνιασμένος σε κάποιο διαμέρισμα όπως τα τσόνια. Ακούς νυχθημερόν πως η ζωή αλλάζει και πρέπει να την προλάβεις.

Είναι στ’ αλήθεια επίτευγμα ο άπειρος χρόνος δωρεάν ομιλίας ή μια ανήλιαγη φυλακή απ’ την οποία όχι μόνο δεν μπορείς να δραπετεύσεις αλλά εσύ ο ίδιος χώνεις τον εαυτό σου πιο βαθειά και με περισσότερο ζήλο, εκεί απ’ όπου δεν πρόκειται να επιστρέψεις ποτέ.

Οι άνθρωποι λοιπόν γύρω απ’ το τραπέζι δεν τρώνε μόνο. Κοιτάζονται πειράζονται συζητούν συνεννοούνται χαίρονται λυπούνται βρίζονται πλακώνονται όπως και στα κρεβάτια δεν κοιμούνται μόνο αλλά γαμιούνται μαλακίζονται χαϊδεύονται συζητούν.

Ο καναπές και η πολυθρόνα αντικατέστησαν το κρεβάτι και το τραπέζι. Στον καναπέ τρώμε στον καναπέ κοιμόμαστε στον καναπέ χεζόμαστε, γιατί μαζί με το φαγητό τον ύπνο ή το χέσιμο πρέπει να είμαστε καλωδιομένοι μήπως χάσουμε μια οξεία από την μονοκαλλιέργεια της μιζέριας ή μη χάσουμε κάποιον διαδικτυακό φίλο που δεν του είπαμε χρόνια πολλά για τα γενέθλια ή τη γιορτή.

Ξέρω ανθρώπους που ζουν, υπάρχουν και αναπνέουν για να συντηρούν τα γρανάζια απ’ το εσωτερικό ασανσέρ της μεζονέτας τους, να φωτογραφίζουν κολοκυθόπιτες και εξωτικές σούπες, να ζουν από συνήθεια καθημερινά αλλά τις γιορτές να κάνουν τα πιο γαμάτα τραπέζια.

Να και τα καλά της θρησκείας που κι αυτή από συνήθεια μάς την έβαλαν στο βρακί.

Μέσα στον άκαρδο κόσμο που εμείς συντηρούμε την απονιά του αυτό το όπιο ο σοφός λαός το παίρνει σε σωστές δώσεις.

Η κουλτούρα των γιορτών, των επισκέψεων και των δώρων αν δεν ήταν πρώτα ένα μεγάλο εμπορικό κόλπο για να ταϊστεί απ’ την παιδική εργασία και την εργασιακή σκλαβιά το πιο μεγάλο τέρας θα ήταν ένα πανηγύρι χαράς.

Μα για να είσαι κι εσύ καλός θα πρέπει κι εσύ να κάνεις το δωράκι σου ή να πεις την ευχούλα σου ή να καθίσεις γύρω από ένα τραπέζι βουλιμικών διαστάσεων ακούγοντας όλο το πρόγραμμα της υποχρεωτικής μαλακισμένης διασκέδασης, αφού σήμερα είναι Χριστούγεννα και πρέπει να χαρούμε πάση θυσία.

Να νιώσουμε τη χαρά των ημερών και γενικώς να νιώσουμε κάτι, μέσα απ’ τη λίγη προγραμματισμένη χαρά που μας αναλογεί.

Αυτή τη χαρά που ψωνίσαμε με το πενιχρό επίδομα ή τα ψίχουλα του μισθού.

Τη χαρά αυτή που πολλοί αγοράζουν πατώντας επί πτωμάτων και τη χαρά που παίρνουμε ακούγοντας όταν σώζουμε ένα παιδάκι με μισό ευρό.

Πολύ φτηνά και παστρικά λοιπόν σώζεις και καμιά ζωή για να πάει πιο εύκολα κάτω το λουκάνικο και το γιούλμπασι.

Κάνεις ενέσεις θαλπωρής στολίζοντας θλιβερές πλαστικές μαλακίες αφού μπουκώσεις με ντάτα το ψηφιακό σου υπερπέραν για να είσαι σίγουρος πως τα κουτάβια-παιδιά σου είναι κλεισμένα στο δωμάτιό τους, χωρίς να κινδυνεύουν να γίνουν πουτάνες πούστηδες ναρκομανείς.

Ω! και πόσο τρυφερό είναι να τους φιλάς τα κεφαλάκια την ώρα που σκοτώνουν τους κακούς στο δώρο βιντεογκέιμ της καλής νονάς.

Όταν ο Γιώργος Σεφέρης χάιδεψε το κωλαράκι της βασίλισσας

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα

Ο Σεφέρης από την πρώτη εμφάνισή του στα γράμματα έστησε γύρω του μια απίστευτη βιομηχανία προβολής που θα ζήλευαν και οι πιο φιλόδοξοι δαπίτες.

Βιβλία και άρθρα γράφτηκαν, περιοδικά εκδόθηκαν, μεταφραστές καθοδηγήθηκαν, ομότεχνοι αγνοήθηκαν ή λοιδωρήθηκαν, κριτικοί προπηλακίστηκαν, με κύριο σκοπό την επί τριάντα και πλέον χρόνια προβολή και προώθηση του Σεφέρη. Από την πρώτη εμφάνισή του (1931) μέχρι το Νόμπελ το (1964).

Η βράβευση του Σεφέρη με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας δεν αντανακλούσε τόσο το ισχνότατο σε ποσότητα και αμφισβητούμενο σε ποιότητα λογοτεχνικό του έργο όσο, κυρίως, την πολιτική του σταδιοδρομία και τη στρατηγική που αναπτύχθηκε από τον ίδιο και πολλούς άλλους μέχρι την επίτευξη του στόχου.

Ο Σεφέρης υπήρξε, πολιτικά, άνθρωπος με εξαιρετικά συντηρητικές αντιλήψεις, στενός συνεργάτης της δικτατορίας Μεταξά (1936 – 1940), αδρανής απέναντι στην απριλιανή δικτατορία (1967 -1971), με αδιαφανή ρόλο στους χειρισμούς του Κυπριακού ζητήματος, σφόδρα επικριτικός και υβριστικός απέναντι σε όσους τον αμφισβητούσαν, άφιλος και αγνώμων απέναντι σε όσους τον βοήθησαν.

Ο Σεφέρης δεν κατάφερε να ψελλίσει ούτε μια κραυγούλα για τα ξερονήσια και τα βασανιστήρια μέσα στους κάλπικους ελιοτ-ικούς του θρήνους.

Σιδερωμένος απ΄τον ακαδημαϊκό οίστρο μιας ξενόφερτης πρωτοπορίας, φιλόδοξος όσο και κολαούζος της εξουσίας, έσπειρε πίσω του στρέμματα ολόκληρα με σεφέρηδες που τους λουζόμαστε ακόμα και σήμερα.

Κι ο Γκόρπας που έφτυνε από αηδία κάθε πόζα και θεατρινισμό και κάθε μαγαρισμένο λουλούδι έγραψε:

Ο Σεφέρης επιτέλους πέθανε οριστικά

«στο φέρετρο του ακούμπησε η Ελλάδα»

Αυτός πού ακούμπησε,κανείς δεν λέει

Μπορείς να εύχεσαι σε έναν ποιητή ή μια ποιήτρια, καλοτάξιδο το βιβλίο σου, και να μη νιώθεις γελοίος ή βλαμμένος;

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, γυαλιά και κείμενο

Βεβαίως για τους ρομαντικούς το βιβλίο μοιάζει με πλεούμενο ή αερόστατο, αλλά ετούτη η μεταφορική αβρότητα κρύβει λογοτεχνία τρίτης εθνικής.

Γερόντια, σχεδόν απ΄τα τριάντα τους, που πιπιλίζουν τα κουφέτα της έντυπης δημοσίευσης, ανταλλάσσουν μαζί με το όπιο της μεγαλοσύνης τους ευχές και χαδάκια εξ΄αποστάσεως.

Αλήθεια όμως, πως ταξιδεύει ένα βιβλίο ακόμα και με πλουμιστά στιχάκια που θυμίζουν Δημουλά ή Πατρίκιο στα χειρότερά τους; Φυσικά με φράγκα.

Με φράγκα θα το τυπώσεις σε κάποιον εκδότη ερασιτέχνη απατεώνα, με φράγκα θα το στείλεις στην παρέα σου που μάλλον δεν θα το διαβάσει ολόκληρο, με φράγκα θα το στείλεις στις γνωστές φίρμες που θα το γράψουν στ΄αρχίδια τους.

Τα τελευταία χρόνια έχουν πέσει βέβαια οι τιμές. Εκεί που έπρεπε να πουλήσεις ένα μικρό χωραφάκι για να σου βγάλει ο γκαβριηλίδης ο πατατάκης ή ο καστανιώτης το αριστούργημα σήμερα γίνονται ευκολίες.

Το ψώνιο-ευτυχώς-ήταν είναι και θα είναι το καύσιμο της αγοράς.

Φυσικά κανένας φτωχούλης του θεού δεν μπορεί να εκδώσει το κατιτίς του αμισθί αφού, αυτή η πολυτέλεια ήταν συνήθεια μιας μεσαίας τάξης που ήταν λίγο αριστερούλα και λίγο πασόκ και λίγο όπου φυσά ο άνεμος.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει βιβλία σε παραλίες, ανάμεσα σε μπούτια ή βυζιά, σε καναπέδες και σε κρεβάτια με σκύλους γάτες μωρά, να τα κρατούν περήφανοι συγγενείς ή φίλοι σαν να διαφημίζουν το τάιντ ή το σκίπ με χαμόγελο Βελόπουλου δείχνοντας την έσχατη κηραλοιφή.

Το κύκνειο άσμα τους που το περίσσευμα πατρικής περιούσιας ή μισθού το έκανε προϊόν, άρα διαβατήριο μιας κάποιας αποδοχής στον κόσμο των λογοτεχνικών οργασμών και των αλκοολικών αβροτήτων.

Συνταξιούχοι δάσκαλοι, κυρίες με διπλά ονόματα, πρώην υπάλληλοι του οτε και της δεη, καταστηματάρχες, πρώην αστυνομικοί, καθηγητές μέσης εκπαίδευσης που αντί να κωλοβαράνε στα καφενεία γράφουν στιχάκια και διηγήματα, κορίτσια και αγόρια που κάνουν το διδακτορικό τους στο Λονδίνο περνώντας το ως πληροφορία στο αυτί του βιογραφικού, ακαδημαϊκοί που γράφουν ποίηση το βράδυ για να ξεκουράζονται τρέχουν τώρα στις πλαγιές του Παρνασσού και του Ελικώνα, με τις Μούσες να μπερδεύονται κάθε τόσο στα μούσια τους, περιμένοντας το νόμπελ ή το βραβείο καβάφη,

Περιμένοντας να μυρίσουν το φρεσκοτυπωμένο τους βιβλίο, παίρνοντας πόζα Μπουκόφσκι ή Έλιοτ, με όσο φετιχισμό τους επιτρέπει η καλοζωία τους ή η απελπισία τους.

Θυμάμαι τώρα έναν συμπαθέστατο πλούσιο μπαμπά που πλήρωνε και πληρώνει τα βιβλία της κόρης του Σύλβιας-Μαρίτσας Πλαθ, γνωστότατης και αναγνωρισμένης ποιήτριας σήμερα, να λέει στους φίλους του, καλύτερα να πληρώνω να τυπώνει τις μαλακίες που γράφει απ΄το να πίνει ναρκωτικά!