Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 135-143

Αποτέλεσμα εικόνας για Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης 135

135

Αν δε χαθείς μες στη δράση θα είσαι συνεχώς παρόν μέσα στην απελπισία. Η δράση εδώ είναι μια ποιητική συλλαβή ή ένα βλέμμα δουλεμένο στον απόηχο της ομορφιάς των σκληρών γεγονότων. Η τριβή με τον καθημερινό δαίμονα, εκεί που τα πάθη ξεπορτίζουν στα υγρά θάμνα.

136

Γράφουμε στα γραφεία μας, αλλά οι λέξεις ξεκινούν από ζοφερές αίθουσες αναμονής. Στρεπτόκοκκοι, βομβαρδιστικά και ελεημοσύνες χορεύουν και στροβιλίζονται γύρω απ’ την πελώρια εντερική συσκευή που ονομάζεται καπιταλισμός και οσμίζεται το φρέσκο κρέας. Κρέας για τα κανόνια και την ποίηση. Κρέας για τα διαμερίσματα και τις ακαδημίες. Ο άνθρωπος εδώ είναι μόνο κρέας. Κι ίσως χρειάζεται να βαδίσει στο μεσημβρινό που χωρίζει τα δυο ημισφαίρια της αυταπάτης και της αλήθειας για να μάθει τις ανυπολόγιστες προοπτικές του.

137

Αν χάσεις την επαφή με τον εαυτό σου έχεις χάσει την επαφή με το σύμπαν. Κάθε ιερή συλλογικότητα είναι αποτέλεσμα σεβασμού της μονάδας. Αν η μονάδα είναι εξευτελισμένη τότε η συλλογικότητα είναι βαρβαρότητα. Τανκς.

138

Μέσα σ’ αυτό το τρελό σφαγείο ο ποιητής παλεύει να ελευθερωθεί. Με αγωνία προσπαθεί να ξύσει από πάνω του το παρελθόν. Είναι ειδικός στις πατροκτονίες και πάντα λαμπερός σημαιοφόρος όλων των αρνήσεων. Είναι πολλές φορές η υγεία της κοινότητας, γιατί έχει συγκεντρώσει πάνω του όλες τις αρρώστιες. Είναι ο αιματηρός βασιλιάς του ήλιου που ξεβράζεται σε μιαν αλλότρια πραγματικότητα.

139

Εδώ, αυτές οι γραμμές, ελκύουν τους τυραννισμένους και τους παραισθησιακούς, τους μανιακούς κάθε αλύτρωτης στιγμούλας που έσβησε σαν βεγγαλικό μες στο άγριο καρναβάλι των ενστίχτων. Εδώ, αυτές οι γραμμές, δεν είναι για να εντυπωσιάσουν γκομενάκια όλων των φυλετικών αποχρώσεων και όλων των σεξουαλικών παραπτωμάτων. Εδώ κάθε λευκή τρίχα είναι ένας ταξιδιωτικός οδηγός για τον άλλο κόσμο. Μια λογοτεχνία της δριμύτατης διαύγειας των καλών προθέσεων, ανθρώπων που επιθυμούν να σβήσουν πάνω στο γαμήσι.

140

Η ευτυχία μας έγινε η αντιγραφή της ευτυχίας κάποιου άλλου. Γι’ αυτό οι αλητήριοι γραφιάδες γίνονται χλευαστικοί και λιβελογραφούν και ανεβάζουν τα ναύλα για να περάσει κάποιος το κατώφλι τους. Εδώ για να μπείτε δε θέλετε λεφτά και επιταγές και δάνεια. Εδώ το εισιτήριο είναι η λογαριθμική έλικα της άρνησης όλων των βεβαιοτήτων. Εδώ το εισιτήριο είναι η πάναγνη καυλοπυρέσουσα οδύνη. Χνώτα λαχτάρας για τον ερωτότροπο βίο.

141

Κάθε τρελή ποιητική ιδέα είναι μιαν ελπίδα για την ανθρωπότητα. Οι επαναστάτες ξεκινούν ποιητές και καταλήγουν υπάλληλοι. Ξεκινούν τρελοί και καταλήγουν γνωστικοί. Δηλαδή κατεστημένα, με βίο ανθόσπαρτο από εξαναγκασμούς. Με βίο φιγουρίνι και διδακτικό μένος. Εμείς που κάναμε αυτό, εμείς που πιάσαμε το θεό απ’ τ’ αρχίδια και λοιπά και λοιπά. Πάντα Εμείς κι Εσείς και η οσία γραφειοκρατία ανάμεσά μας.

142

Χαριεντιζόμαστε με τη νεκρή ύλη των ειδυλλίων της καθημερινής ζωής. Ο αναγνώστης αγοράζει πάθη άλλων, μιαν απόμακρη και ανώνυμη ζωή άλλων. Απίθανες ιστορίες που φέρνει στη ζωή μια λιγδιάρα πρόστυχη μαία.

143

Ακαδημία: εκεί που πηγαίνουν τα ποιήματα όταν πεθαίνουν.

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 124-134

Αποτέλεσμα εικόνας για artworks : Roberto Voorbij

124
Είναι ο τρόπος που παρωδούμε τα πένθη μας. Τα μέσα έξω βγάζοντας, που θα πει ότι η εξ ορισμού τραγικότητα της ανθρώπινης κατάστασης εμπεριέχει εξ ορισμού την άλλη όψη της, το κωμικό, εξ ου και η δυνατότητα σαρκασμού των πάντων. Μέσα στην αποπνικτική βαρύτητα των γεγονότων ξεσπάει ένας έρωτας επιστροφής στην πρωταρχική εικόνα. Την αθωότητα. Την γύμνια που είμαστε. Τη γύμνια που η αγία φθορά θα τη φτάσει στα άκρα.

125
Ακατάληπτα γραπτά εν αφθονία, μέσα στην ηλεκτρονική κοιλιά της ψηφιακής κιβωτού. Φετιχιστές που διηγούνται την ιστορία τους κρύβοντας πίσω απ’ το παραπέτασμα της γλώσσας έντεχνους συνειρμούς και πάθη ψιχαλισμένα. Διαολάκια που γράφουν, χωρίς να μπορούν να απογυμνώσουν την ποίηση από μια φαντασιακή φαλλική διάσταση την οποία της επιδαψιλεύουν.

126
Μέσα σ’ αυτή τη γκαρνταρόμπα των ηδονών θα βρείτε αρκετή ποίηση. Χωριατοπούλες που τουρλώνουν τα καπούλια τους στον ουρανό. Κομψά, όμορφα και συγκινητικά γυναικεία πρόσωπα πίσω απ’ την ελαφριά και τρέμουσα σκιά του πόθου.

127
Η ποίηση είναι μια τίγρη που της έχουμε βγάλει τα νύχια και τα δόντια. Με τα πόδια της μπορεί να δώσει μόνο χάδια. Με το μουσούδι της μόνο φιλιά.

128
Σηκώνει η καλόγρια το ράσο της και κατουράει τον κόσμο.

129
Η ποίηση σε οδηγεί, αν θες να οδηγηθείς εκεί, στον πυρήνα των πραγμάτων. Και τότε μαθαίνεις από πού κατάγεσαι. Από πιο μίσχο μήτρας εξόκειλε το ανθάκι της ύπαρξής σου. Κι έπειτα δε χρειάζεσαι ωροσκόπους και γενεαλογικά δέντρα. Ληξίαρχους και προικοσύμφωνα του παρελθόντος. Η ιστορία σου είναι ότι έχει σβηστεί. Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στη ζωή και την αζωία.

130
Πλεύσε μακριά από το ασφαλές λιμάνι. Αιχμαλώτισε τους αληγείς ανέμους στα πανιά σου. Εξερεύνησε. Ονειρέψου. Ανακάλυψε.

131
Ένα χαμόγελο στο χείλος της αβύσσου. Μια τεθλασμένη περιπλάνηση πάνω απ’ το κουδούνισμα των κλειδιών της μόνιμης κατοικίας των ονειροπολήσεων. Ψαχουλεύω σαν νυχτοφύλακας την αιχμή όλων των παθών και των νυχτόβιων πόθων. Βγαίνω απ’ τη νύχτα τελάλης μανιακός, τελάλης της αλητείας. Με μιαν ατίθαση κι αγέρωχη άγρια ελπίδα.

132
Ο χρόνος όλος είναι στα χέρια μας. Ξεχωριστός, γυμνός, μόνος. Ο χρόνος μας κοπανάει σαν μπαλτάς. Συνθλίβει ανάμεσα στο Εγώ και το μη-Εγώ κάθε ποιητική στιγμή και κάθε κλάσμα αποφράδας σκέψης. Ο χρόνος γεννά διαρκώς άλλο χρόνο. Έχει τη δύναμη αυτής της μετάλλαξης, επειδή ακριβώς υπάρχουμε μέσα σ’ αυτόν πολύ πριν φτάσουμε στον κόσμο, πολύ πριν γεννηθούμε.

133
Ο λόγος είναι η πυξίδα που μας οδηγεί πιο κοντά στις επιθυμίες μας. Πρέπει πάνω στην ήδη γραμμένη μαγνητοταινία να εγγράψουμε το δικό μας λόγο. Λόγο διαφορετικό απ’ αυτόν που μας όρισαν και μας δασκάλεψαν. Λόγο σκαλισμένο πάνω στο εργόχειρο της μνήμης. Λόγο Πατριάρχη των λόγων και λόγο θιασώτη της κάθε ομορφιάς και της κάθε χαρμολύπης που την δρασκέλισαν τα ευαίσθητα ρεμάλια που επιδιώκουν διακαώς αλητεία και μέθη.

134
Το να είσαι καυλωμένος είναι η μισή ποίηση. Η άλλη μισή είναι υπαλληλίκι και ωράριο.

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 120-123

 

120.

Κάνε αυτό που γουστάρεις αρκεί να αναδίδει χαρά και έκσταση. Λεηλάτησε το σύμπαν, με το αίμα και τα δάκρυα μπορείς να αδράξεις την πιο απροσπέλαστη χαρά. Πάντα ταχτοποιώντας τις υποθέσεις των ανθρώπων στην απεραντοσύνη του σκότους. Κλέβοντας απ’ τη φύση τον ποιητικό σπασμό και την ασυνάρτητη αρμονία. Γυρνώντας το διακόπτη στην παιδική ηλικία. Μέσα απ’ τις φραγκοσυκιές και τα δρεπάνια. Με όλα τα σφυροδρέπανα της καρτεσιανής μας νοημοσύνης προκαλώντας φλεγμονή και ανήκεστο βλάβη στη δολερή πραγματικότητα.

121.

Ακούω συχνά εκείνο το αηδόνι που λέει: Κάθε πραγματικότης μου είναι αποκρουστική. Ακούω συχνά εκείνο το πιστόλι της Πρέβεζας να χλευάζει τα ιερά και τα όσια της Ρωμανίας. Ν’ αφήνει πίσω ένα κουσούρι στη γλώσσα όσων βγάζουν στην αγορά το ποιμαντορικό μουλάρι της καλαισθησίας. Όλα τα καλολογικά στοιχεία που γέμισα τα τετράδια τα πετάω τώρα πέτρες. Πέτρες, όπως ο Κάδμος.

122.

Είναι φάτσες που ταιριάζουν με όλα τα καθεστώτα. Μα εμείς τα εξωμήτρια της ήττας πάμε κατά πάνω εκεί στις μόδες των νυχτερίδων. Οι πόνοι μας είναι του παράδεισου και της μήτρας. Τόσο αρχαίοι όσο και οι αστόλιστες στύσεις. Λάγνες οχιές. Μελάνι δηλητήριο. Για να έχει νόημα η κοσμοχαλασιά. Ο μανιακός και ο νηφάλιος μαζί κάτω απ’ την υγρασία της πέτρας. Κλώθουμε τ’ αυγουλάκια μας στην κόψη της εκεχειρίας.

123.

Κάθε ελληνική παραλία υπήρξε η ιερή αφετηρία του θριάμβου των ποιητών. Με όλη την ιδιοτέλεια της γύμνιας τους εγίναν βασιλιάδες των κυμάτων. Γνωρίζοντας εξ’ αρχής πως η δύναμη της φύσης είναι πάνω απ’ τη δύναμη των ανθρώπων. Γνωρίζοντας εξ’ αρχής πως πάνε κατά πάνω στο χαμό.

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 115-119

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz earth erotica
115
Ακόμα κι όταν μιλάει για τις ψείρες ο ποιητής, το κάνει με μια στοχαστική μεγαλοπρέπεια. Ψάχνει να βρει την ιερή κοσμογονία πίσω από κάθε γεγονός και κάθε ασήμαντη λεπτομέρεια. Στο τελετουργικό του πρωτόκολλο καταγράφει τις απέραντες επικράτειες. Τοποθετεί τη λογοτεχνική κοπριά της εποχής του γύρω απ’ τα νέα βλαστάρια.

116
Οι γεροπαράλυτοι και οι σαλιάρηδες όσων ετών και να είναι κάνουν χαλασμό γύρω τους από χορούς και νταγερέδες. Δίνουν συνεντεύξεις για όλα τα παταφυσικά φαινόμενα. Αλλά από έργο μηδέν. Ζαχαρωμένες πληγές και αλκοολισμός σαστισμένος. Αφρός και κακιούλες συνοδεία ούρων.

117
Όταν ο στρατολόγος τον ρώτησε με μισοπατρική μέριμνα, γιατί παιδί μου προτιμάς να κωλογαμιέσαι απ’ το να έρθεις στο στρατό αυτός απάντησε: προτιμώ να μου γαμάνε τον κώλο κύριε, παρά το μυαλό.

118
Αχ, ο κώλος της! σμιλεμένος, τριμμένος με γυαλόχαρτο, λειασμένος, απαλός, σφιχτός, γυαλιστερός σαν μπάλα του μπιλιάρδου και λείος σαν το κρανίο ενός λεπρού. Ιδού η ποιητική περιγραφή του εφήμερου. Της ομορφιάς που γουργουρίζει μες στον αθεόφοβο οχετό της φθοράς. Ιδού όλα τα μαθήματα δημιουργικής γραφής καταχωνιασμένα στο λαβύρινθο μιας μαντόνας. Ιδού ο λογαριθμικός παρανομαστής των ποιητικών ιδεών και της ουτοπίας.

119
Προσηλωμένοι διαρκώς σ’ αυτή την υγρή στιγμή της έμπνευσης, για να ξεγεννήσουμε το μακελειό. Τέχνη χωρίς μακελειό και ποίηση χωρίς πεινασμένη λάμψη στο βλέμμα ζέχνει ακαδημία. Κυρίες της φιλολογίας με διπλά ονόματα, νομοθέτες κάλλους στραγγαλισμένου.

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 112-114

Σχετική εικόνα

112
Στην κόψη της εκεχειρίας των δύσκολων στιγμών ετοιμάζονται τα μείγματα και οι μολότοφ που θα ρίξουν οι βασανισμένοι. Αυτοί που βγήκαν έξω απ’ τη φύση τους και τώρα μπαλώνουν στη φαντασία τους ένα ρετάλι φρενιασμένου οργίου απ’ το οποίο είναι εξόριστοι και απόβλητοι δια παντός. Θρηνούμε για το ανεκπλήρωτο όργιο που μας αναλογεί. Θρηνούμε για τις χαρές που κρέμονται σαν τσαμπιά και σαν απαγορευμένοι καρποί μες στη δυσκοίλια κοινωνικότητα που μας θέλει μασκαρεμένους με τα ποιήματα των ιερατείων. Θρηνούμε δια παντός με τα πιο αρχαία εκφραστικά μέσα. Παιδιά της τραγωδίας. Τράγοι που σαρκώνουν το κοσμολογικό Εγώ με τα κατσάβραχα ήθη. Καημός και μύθος. Ορφικό παραλήρημα, συνταγματολόγοι της ηδονής. Κελάρυσμα και αναφιλητό. Λαγκαδιές του αίματος. Ιστορία της σφαγής. Δώρα των Μουσών.

113
Αρχίζει και χτυπάει ξανά δυνατά η καρδιά μας μόλις παίρνει βράση ο πρώτος στίχος, δαχτυλάκια χορευτικά σκυλόδοντα δείχνουν το θέλημα του πρίγκιπα Εαυτού, δείχνουν μιαν Αμαζονία πετεινών, δείχνουν πως έστρωσαν οι καλόγεροι βασιλικό τραπέζι να δεξιωθούν τα βάραθρα, δείχνουν το βουερό μελίσσι της γυναικείας φύσης που ξαμώνει πάνω στις σάρκες για να ξορκίσει την κακοζωία και το αφάνισμα. Δείχνουν τη σιωπηλή τέχνη της ανταμοιβής και το δρόμο που ετοιμάζει η αστοχασιά των μηδαμινών.

114
Τόση ψυχή πυρωμένη σε χιλιάδες βαθμούς Κελσίου.

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 107-111

Σχετική εικόνα

107

Πάντα πρέπει να υπάρχουν μολύβια και χαρτιά και σπαρματσέτα πρόχειρα σ’ ένα συρτάρι. Μην εμπιστεύεστε τα καλώδια και την ατροφική υπερτροφία της επιστήμης. Και χωρίς ρεύμα πρέπει να σκαρφαλώσουμε στα μυαλά των ανθρώπων. Και χωρίς οθόνες πρέπει να γίνουμε ηγεμόνες του σάλιου μιας γυμνής. Μιας κόρης που σκαρφάλωσε στο κεφάλι μας.

108

Όλα τα επιτελικά σχέδια του Νίτσε σκόνταψαν πάνω στον τυφλό Όμηρο.

109

Μόνο όταν σπάσεις τα δάχτυλά σου απ’ τη φοβερή γροθιά που έδωσες στο σαγόνι του θεού θα καταλάβεις τι εστί ποιητής. Όταν ο γδούπος της ζωής παραγκωνίσει με λέξεις το σινάφι των Αγίων. Είμαστε πλανημένοι και αγύρτες. Αιρετικοί, αφού η ποίηση είναι η αίρεση των βαρβάρων που μάχονται τη βαρβαρότητα με τυπογραφικά και γραμματοσειρές. Η πιο ακραιφνής θεομαχία είναι το τσάκισμα κάθε ανθρώπινης αυταπάτης.

110

Η ποίηση έχει μεταθανάτια ζωή. Παλεύει πάντα να συνεχίσει τις χειραψίες μετά το Τετέλεσται. Ενθάδε κείται παρακείμενος ο Κανείς. Το πνεύμα πνέει αλήθαργο επάνω σε περγαμηνές και μάρμαρα, βιβλία και χαράγματα στις πέτρες. Τόσο πανούργος είναι ο ποιητής, που στηρίζει την κυριαρχία του μετά θάνατον, αλλά όχι με κόλπα και ντρίπλες και λόγια ομοτέχνων αλλά με οχτάωρο οργασμού, οχτάωρο πόνου και χαράς, οχτάωρο απώλειας και οδύνης. Και χύσιμο αβέρτα όπως μας δίδαξε ο όσιος φαλλός. Ο ζηλωτής κάθε αυτόφωτης ανυπαρξίας.

111

Τώρα εδώ ή εκεί δεν έχει σημασία. Οι πρωτόπλαστοι των ανθρώπων είμαστε εμείς. Η λογοτεχνία που γράφουμε θα συμβεί στο μέλλον. Μα την κλειτορίδα της οικουμένης. Ακροβολισμένοι, ασυντόνιστοι, μοναχικοί εθελοντές, συντελεστές μέλλοντος αγεωγράφητου απ’ τους ατσίδες.

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 101-106

Αποτέλεσμα εικόνας για art erotica kolaz

101
Πρέπει να βάλει το χεράκι της και η τύχη για να αποδράσεις απ’ το κάτεργο της κυριολεξίας. Να πετάξεις τόσα στάδια πολιτισμού. Να κάνεις το ποίημα συμμετοχή και έρωτα πάνω απ’ τις μελαγχολικές θλίψεις των τρεμάμενων παγωμένων πνευμάτων.

102
Το τεκμήριο εκτίμησης των κριτικών προς τη λογοτεχνία είναι η μεγάλη τους και σπουδαία κουράδα που αφήνουν στα ένθετα των εφημερίδων. Στέκονται ολόγυρα και παρακολουθούν αυτή τη ροή του κόσμου σαν μια μεγάλη όπερα του Βέρντι. Γράφουν για την περεστρόικα των ανθρώπων της κουλτούρας. Περιδινούνται ως χορωδοί οργίων ανάμεσα από τροχαλίες και κλύσματα. Κλείνουν δουλειές. Γράφουν κι αυτοί. Θαρρείς ακατανόητα. Αφιερώνουν ποιήματα με την οκά στις καταθλιπτικές κόρες εκδοτών που εσπούδασαν εις την αλλοδαπή λογοτεχνία γαλήνια των στρατώνων, αγορά, φονταμενταλισμό, ιδιοτροπία.

103
Την αφήνω να με πάει στα πεδία μάχης του μυαλού. Την αφήνω να λογαριάζει χωρίς εμένα. Να μη δίνει λογαριασμό στα λεξικά, τις σημασίες, στη βαρύτητα της μελωδίας ενός κόσμου που σκάρτεψε απ’ τα λεφτά. Την αφήνω αυθόρμητη και λυσσασμένη να με κρατάει άυπνο, να βγάζει απ’ τ’ ακροδάχτυλά μου πάνω στα φαγωμένα πλήκτρα ένα άρωμα για να απαλείψει τη μπόχα της ζωής.

104
Αν πήγαινα με όλα τα ποιήματα που λένε ότι έχω πάει δεν θα είχα καιρό για γράψιμο.

105
Η ποίηση δεν λύνει προβλήματα. Δεν έχει απαντήσεις. Κι ίσως αυτός ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός της είναι το πιο τρελό καρναβάλι της ανθρωπότητας. Μια φρέσκια και αγνή κοπέλα στο φέρσιμό της αλλά με το κεφάλι ενός γενειοφόρου. Αφιερωμένη στη μέτρηση του εμβαδού των πιο ανεκπλήρωτων ερώτων που ο ληξίαρχος της ειμαρμένης πρέπει να καταχωρήσει στο ανθρωπολογικό υπερπέραν.

106
Μου είπε κάποτε η μανούλα μου πως το ποίημα είναι η συντομότερη απόσταση μεταξύ δυο εραστών.