Από την παράνοια του πρωκτού στους αλγορίθμους του στόματος

Αποτέλεσμα εικόνας για erotica artwork ass hole

Σίγουρα θα έπρεπε να διαθέτουμε μια τρύπα για όλες τις δουλειές. Ο δημιουργός θα έπρεπε να πάρει πιο σοβαρά την εργονομική μας σχεδίαση.

Αντί να μπερδευόμαστε με στόματα και πρωκτούς γιατί να μην έχουμε μια τρύπα για όλες τις δουλειές και μ’ αυτή να τρώμε και να αποβάλουμε;

Ένας αεραγωγός πάνω απ’ τον πνεύμονα θα ήταν ότι πρέπει. Θα γλιτώναμε πολλές αμαρτίες και πολλά γαμωσταυρίδια και πολλές ποινές απ’ τους πνευματικούς μας και σίγουρα θα κατακτούσαμε μια περίοπτη θέση στον παράδεισο.

Ω ναι, θα ήταν πρέπον και ηθικό να είμαστε μιαν άμορφη μάζα για όλες τις δουλειές. Με μια και μόνον τρύπα. Φαί κακά και σεξ απ’ την ίδια τρύπα.

Να ιδού η ομιλούσα κωλότρυπα, η οποία θα μπορεί κουνώντας την κοιλιά πάνω κάτω, να αμολήσει λέξεις με κλανιές.

Θα μπορείς να μυρίσεις τότε τον ήχο και να ακούσεις τη μυρουδιά. Ο κώλος δεν θα είναι κρυμμένος σε βρακιά και θα είναι από όλους σεβαστός.

Ο ιεροκήρυκας θα κηρύσσει το λόγο του θεού με τον κώλο του, ο δάσκαλος θα τραγουδάει στα παιδάκια λυρικά άσματα με τον πρωκτό του. Τρία σε ένα. Μιλάω, τρώω, χέζω.

Χέρια, πόδια, μυαλό για τη δουλειά και μια μόνο τρύπα.

Η δεύτερη θεϊκή παρέμβαση θα πρέπει να βάλει ένα τέλος στην ανθρώπινη τραγωδία.

Χρέος της εκκλησίας είναι να εμποδίζει με τα κατάλληλα δραστικά μέσα την εξάπλωση ετούτης της μάστιγας και ετούτης της αιρετικής διαστροφής.

Της μανιακής τάσης των ανθρώπων να χρησιμοποιούν τις τρύπες των ως αναρχίζοντες ταραξίες.

Τι δουλειά έχει ο πούτσος στο στόμα, κύριοι; Τι δουλειά έχουν τα δάχτυλα στον πρωκτό και το μίξερ στο αιδοίο;

Με ετούτες τις ατέλειες και τις αναρχίες η πρόοδος δεν θα έρθει ποτέ. Η ανάπτυξη θα μείνει όνειρο θερινής νυκτός και οι αγορές θα πανικοβάλλονται κάθε που ο διάβολος θα φέρνει απ’ τα λαγκάδια κάστανα και χόρτα μαζί με εντεροσπασμούς και σκυλίσιες κάβλες.

Ο πληθυσμός άθλιος και εκφυλισμένος θα γυρνά όπως οι αλήτες στα πάρκα.

Η τεχνολογία δεν θα μπορεί να ικανοποιήσει με τίποτα όλες αυτές τις λαίμαργες τρύπες. Άλλοι θα πεινάνε και θα θέλουν να φαν. Άλλοι θα θέλουν να γαμήσουν κι άλλοι θα θέλουν αν σκοτώσουν για να μπορέσουν να φαν ή να μπορέσουν να γαμήσουν.

Μα μόνο ένας μπορεί να σταματήσει αυτό τον βόρβορο του ανθρώπινου είδους. Ο κατασκευαστής μας. Ο σχεδιαστής μας. Ο θεός μας.

Αυτός ο τύπος με την πυκνόφυτη γενειάδα που χιλιάδες χρόνια πριν γέννησε τον υιό του με εξωσωματική.

Δια τί εμείς να λερωνόμαστε και να υποφέρουμε, να τρέχουμε στους χειρουργούς και τους αφροδισιολόγους, στους γυναικολόγους και στους ψυχολόγους και η παναγία να τη βγάζει καθαρή με έναν και μόνο κρίνο!

Ο δημιουργός πιστεύω πως αργά ή γρήγορα θα αποκαταστήσει ετούτη την αδικία απογειώνοντας το ανθρώπινο είδος εις την κατάκτηση του διαστήματος.

Το αίτημα για μια και μόνο τρύπα είναι ένα δίκαιο αίτημα που η μεγαλοθυμία του δημιουργού μας θα το κάνει πράξη.

Ποτέ πια Σόδομα και Γόμορα κι άλλες φτωχομπινέδικες σεξουαλικότητες.

Ποτέ πια αγγούρια που τα δρασκελούνε σενιορίτες στα κρυφά για να χορτάσουν ανηφορίζοντας στη σφίξη του Βεζούβιου.

Ποτέ πια αχαΐρευτοι κολομπαράδες και σκατωμένες τσουτσούνες. Ποτέ πια τσόντες και ειδωλολατρίες και φαντάσματα της μαλακίας.

Θα σταματήσουν οι ταπεινώσεις και οι εξευτελισμοί. Το αφεντικό δεν θα μπορεί να μας πιάνει τον κώλο κι εμείς δεν θα προσφερόμαστε οικειοθελώς στις παθητικές ομοφυλόφιλες συνευρέσεις για να έχουμε και αύριο εργασία.

Θα είμαστε τα περήφανα όντα απαλλαγμένα απ’ τη φυσική αχρειότητα των ενστίχτων που το μόνο που κάνουν είναι να ικανοποιούν αυτές τις θλιβερές άχρηστες τρύπες.

Όλη η ευτέλεια του ανθρώπινου είδους που κατοικοεδρεύει στις τρύπες θα μετατραπεί σε αρετή.

Ο δημιουργός μπορεί να συνεργαστεί με χριστιανούς επιστήμονες για να δημιουργήσει ένα υγιέστατο μούναρο απαλλαγμένο απ’ τις μέριμνες των οπών του.

Να καταργηθούν τα φύλλα. Το αρσενικό και το θηλυκό να γίνουν ένα. Να μην τα κονομάνε κάτι μάγκες απ’ τη λεύκανση πρωκτού κι απ’ τη χαλάουα στο μουστάκι.

Να μην πλακώνονται οι άντρες με τις γυναίκες και οι νεκροτόμοι με τα πτώματα, ζητώντας νομική προστασία απ’ τους δικηγόρους, αυτά τα ακατονόμαστα καθίκια που ξεμυτίζουν κάθε φορά απ’ τους απόπατους όπου ενδημούν.

Ας τελειώνουμε με τα αδερφίστικα καρναβάλια τα ρεψίματα και τις κλανιές.

Το ανθρώπινο σώμα θα πρέπει να αποκτήσει νέα εργονομία φιλική προς την εργασία και το κέρδος.

Οι τεμπελιές, τα ανήθικα μασάζ και τα κλύσματα θα πρέπει να περάσουν στην ιστορική μνήμη και μόνο.

Το νέο είδος θα πρέπει να είναι ευέλικτο. Ούτε πολύπλοκα κωλάντερα ούτε σούφρες. Καμιά αιμορροΐδα σε κώλο χριστιανού πατριώτη. Μόνο αντίδωρο για τη μια και μοναδική τρύπα. Μόνο μέριμνα για τη σωτηρία της ψυχής.

Τι σημασία έχει αλώστε το φθαρτό μας σαρκίο. Αν έχεις ένα αρχίδι ή δεκαεφτά! Αν έχεις ένα στόμα ή δώδεκα κωλοτρυπίδες!

Ω ναι, ή Δόμνα Μιχαηλίδου και ο Απόστολος Δοξιάδης είναι οι πρωτοπόροι του αγώνος υπέρ της μιας και μοναδικής τρύπας.

Υπέρ της ενοποίησης των οπών.

Υπέρ της τελικής λύσεως, όπου κανέναν αντιστασιακό δεν θα τον τρώει πια ο κώλος του, αφού ο πρωκτός θα καταργηθεί με ιερό ΦΕΚ της αρχιεπισκοπής Αθηνών κι έτσι όλοι οι ψυχικά νοσούντες αντιστασιακοί θα ανανήψουν εις την αγκάλη της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς που δεν θέλει αίματα σπέρματα και σκατά, αλλά παστρικό νοικοκυριό και επιτελικό κράτος.

Αποτέλεσμα εικόνας για μιχαηλίδου δοξιαδησ

Η υγιεινή δεν είναι ντροπή

Αποτέλεσμα εικόνας για μακροζαχοπουλος σκιτσογραφοσ

σκίτσο του Χρήστου Μακροζαχόπουλου 

 

Κάθε εορταστικό ξεφάντωμα είναι εν δυνάμει όργιο.

Εκδιωγμένοι από τις πολιτιστικές πρακτικές, οι σάτυροι, οι Βάκχες και άλλα αφροδισιακά πλάσματα της ειδωλολατρικής αρχαιότητας δεν σταμάτησαν ποτέ να επισκέπτονται τη φαντασία της χριστιανικής Δύσης.

Εορταστικές εκρήξεις αναστάτωναν τις εκκλησίες του μεσαίωνα. Οι γιορτές του γαιδάρου και οι γιορτές των τρελών.

Ο λαός που έβγαζε μέσα απ’ το καπέλο της καταπίεσης την ερωτική τρέλα ως λαγό μπροστά στα μάτια της εξουσίας.

Κηρύσσοντας μιαν αντίληψη περί πνευματικότητας θεμελιωμένη στην καταστολή κάθε φιληδονίας και στην ενοχοποίηση της σάρκας-πρώτης ύλης του προπατορικού αμαρτήματος-η εκκλησία πολέμησε με σφοδρότητα την πρακτική των ειδωλολατριών οργίων, όπως είχαν κάνει πριν απ’ αυτήν ο προφήτης Ηλίας και ο Μωυσής, σφάζοντας τους ιερείς του Βαάλ και εξοντώνοντας τους λάτρεις του χρυσού μόσχου.

Μα πάντα ο δολοπλόκος σατανάς, ανταγωνιστής του θεού και των υπαλλήλων του, τρύπωνε στα μυαλά των ανθρώπων.

Τα ζώα έτσι κι αλλιώς ήτο καταδικασμένα να γαμιούνται έως τύφλας, αφού η θεϊκή παρέμβαση στις υποθέσεις τους ήταν ασθενής και αμελητέα.

Η υπόθεση των ζώων ήταν για το θεό μια χαμένη υπόθεση. Ύπνος, φαί, γαμήσι. Τα ζώα, δυστυχώς, δεν έκαναν πολιτισμό.

Απ’ τους πιθήκους και τα βατράχια μέχρι τις λιμπελούλες και τα κολοβακτηρίδια ένα ακατάπαυστο όργιο αναπνέει δίπλα στις ανθρώπινες υποθέσεις.

Και τότε είναι που το αρσενικό και το θηλυκό ξαμολιούνται μέσα στο ερωτικό κενό διαγράφοντας ένα τεράστιο τόξο.

Την ώρα που η παναγία πλένει τα δόντια της και πλαγιάζει μέσα στην παρθενία και την αγαμία της Κοιμήσεώς της, κορμιά πετάγονται σαν φίδια κάτω απ’ το λήθαργο της μικροαστικής πλήξης.

Σ’ ένα δωμάτιο σ’ ένα καλύβι ή σε μια εξοχή ιδρύουν μια νέα θρησκεία που μόνο η φυσική φθορά δικαιούται να καταλύσει.

Ένα αγόρι κοιμάται κι ονειρεύεται. Εξακοντίζει τη ρεύση του στο βάθος χιλίων ροδαλών μουνιών και λείων σαν τα κοχύλια της θάλασσας, νιώθοντας το γδάρσιμο απ’ τις τρίχες στο καβλί του.

Ένα κορίτσι κοιμάται κι ονειρεύεται. Σαλτάρει με τα δάχτυλα ως τις μύχιες ρίζες, ακολουθώντας μονοπάτια του σύμπαντος που οδηγούν στη μήτρα.

Είναι η Μαρία που αγαπά το μουνί της. Είναι η Μαρία που έχει μουνί. Είναι το μουνί της που λάμπει όλο φρεσκάδα, γλυκό και ολόδροσο σαν ανοιξιάτικο χορτάρι.

Ο Ιωσήφ γλείφει το μουνί της Μαρίας, στην αρχή αργά, καθώς της ανοίγει διάπλατα τα χείλη η έξαψή του κορυφώνεται.

Χώνει τη γλώσσα του νιώθοντάς τη να φουσκώνει όπως τσιμπιέται απ’ τις τρίχες.

Η Μαρία μένει ασάλευτη. Ο Ιωσήφ ανηφορίζει στο κορμί της.

Η πούτσα του λαμπυρίζει στην κορφή της χαραμάδας και γλιστρά και χώνεται μες στο μουνί βαθιά μέχρι τη ρίζα, ρουφηγμένη απ’ τη δύναμη της πεινασμένης σάρκας.

Μουσκεμένες τρίχες πίσω απ’ τ’ αρχίδια του Ιωσήφ στεγνώνουν και γίνονται ξερό χορτάρι στο ζεστό ανοιξιάτικο αγέρι.

Ο πούτσος του Ιωσήφ πρήζεται, τεράστια μπουμπούκια ξεπετάγονται οργιαστικά. Μια μακριά κονδυλώδης ρίζα ξεπροβάλει απ’ το μουνί της Μαρίας, σαλεύει και ψάχνει να βρει χώμα να ριζώσει.

Τα κορμιά τους γίνονται κομμάτια μέσα σε χιλιάδες φωτεινές εκρήξεις.

Το δωμάτιο και το καλύβι τους γίνονται σωρός από γκρεμισμένες πέτρες.

Ο Ιωσήφ γίνεται άγαλμα από ασβεστόλιθο και η Μαρία πρασινάδα που φυτρώνει απ’ το καβλί του, σκαρφαλώνοντας ως το μάτι του παντοκράτορα, μέχρις εκείνο το μισοχαμόγελο του Πιστού-Πρεζάκια που έπεσε σε ντάγκλα.

Η παράσταση τελειώνει. Ο λυρισμός γίνεται χαρτονόμισμα. Θεούσες με χαλασμένα δόντια χαρίζουν τις τελευταίες ολόφρεσκες δαγκωματιές στο σώμα του Κυρίου.

Ο Ιωσήφ και η Μαρία υποκλίνονται με τις θηλιές γύρω απ’ το λαιμό τους. Δεν είναι τόσο νέοι όσο δείχνουν στις ερωτικές ταινίες. Φαίνονται κουρασμένοι κι όλο νεύρα.

Αποτέλεσμα εικόνας για διαφημιση για οδοντοκρεμα

Δημοκρατικοί πολίτες σε κείμενο συμπαράστασης για την ATHENS VOICE

Όλοι εμείς οι συντάκτες του πιο σπουδαίου εντύπου της πρωτευούσης και των περιχώρων της, ο Παντελής ο Μπατσόφιλος, ο Μάνος το Χαφιεδόμουτρο, ο Πάνος το Καρφί, η Αγγέλα που Κελαηδάει, ο Φάνης ο Λαδιάρης, ο Βαγγέλας ο Μοντελοπνίχτης, ο Νίκος ο Κλάψας, ο Κώστας που κάνει τη Σοπράνο, ο Δημήτρης ο Μπουρδελόφιλος, η Τάνια η Λόατκι, ο Πίπης ο Σκατιάρης, ο Στάθης ο Καψοκαλύβας και άλλοι αφανείς αναρχοδαπίτες καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική, το λέει κι ο Βορίδης.

Δοκιμάζουμε ξανά-το είχαν επιχειρήσει άλλωστε οι μπαμπάδες μας το 67 με τα πενιχρά τους τανκς επαναστατώντας εναντίον του κομουνισμού- να μάθουμε τα μούλικα να τραγουδάν με την τσιρίδα τους: Ζήτω και πάλι ζήτω η αστερόεσσα.

Τζάμπα. Με μηδέν ευρώ. Είμεθα η εφημερίς των φτωχών και των κατατρεγμένων. Ο ελεύθερος τύπος που δίνει πάσες στο νόμο και στη νομιμότητα.

Ο εφαρμοσμένος φιλελευθερισμός απ’ την αλλαγή φύλου μέχρι τα πλακάκια του καμπινέ.

Η Athens Voice υπάρχει και θα υπάρχει για να στηρίζει μία κοινωνία ανοιχτή για όλους τους κώλους και κυρίως για τους πιο αδύναμους.

Μπορεί να είμαστε παιδιά τακτοποιημένων αριστερών ή σοβαρών χουντικών με όραμα, όπως μας κατηγορούν οι ξεβράκωτοι ζηλιάρηδες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, οι άπλυτοι και οι ναρκομανείς, αλλά εργαζόμαστε για έναν και μόνο σκοπό. Τη δημοκρατία.

Προστατεύουμε τη δημοκρατία απ’ τα μουνόπανα που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις ιδέες με ιδέες και τον μοντέρνο μισανθρωπισμό μας με επιχειρήματα.

Εμείς που με τόσο κόπο σπουδάσαμε στο εξωτερικό, με τις οικονομίες του μπαμπά και της μαμάς απ’ το χρηματιστήριο και την ευλογημένη διακυβέρνηση Σημίτη, εμείς που στηρίξαμε κάθε υγιή πόρο των μνημονίων εναντίον της πλέμπας που τα φαγε χοντρά και ζητά κι άλλα, προστατεύουμε τη δημοκρατία μας απ’ τους ξεβράκωτους και τα ρεμάλια.

Εμείς συνομιλούμε μόνο με καθηγητές πανεπιστημίου, συγγραφείς, καλλιτέχνες, ακτιβιστές, ωραίους ανθρώπους που καταδικάζουν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται όλες τις μέρες του χρόνου και χωρίς αστερίσκους.

Κάνουμε προτάσεις καλοζωίας για ρεστοράν, καφενεία, μπουρδέλα.

Σεβόμαστε όλες τις απόψεις και στηρίζουμε το νέο, το καινούργιο, το δυναμικό.

Στηρίζουμε την ανάπτυξη και μόνον αυτή, τον επιθετικό επιχειρηματία-πολιτικό, τις πολύχρωμες διαστημικές αποικίες για ομοφυλόφιλους χορτοφάγους και ζαλισμένες λεσβίες από μεσκαλίνη.

Στηρίζουμε το λάιφ στάιλ διότι είμεθα απενοχοποιημένοι και όχι κομπλεξικοί κνίτες.

Πατρίδα μας είναι κάθε Digital Subscriber Line που μας δίνει εξουσία και δύναμη. Εξουσία και δύναμη μόνο και μόνο για το καλό της δημοκρατίας.

Για να αντιμετωπίσουμε όλους αυτούς τους άθλιους κρετίνους μπαχαλάκηδες που αμόλησαν αμέτρητες μουνόψειρες στα γραφεία μας, όλους αυτούς τους εκπαιδευμένους σκύλους που ορμούν χέζοντας στο πάτωμα, εφοδιασμένοι με καραμούζες και μαύρες μπογιές.

Είμεθα το μόνο έντυπο που λοιδορείται και βάλλεται τόσο λυσσασμένα απ’ τους κομουνιστάς και τες παραφυάδες των, αφού μόνον εμείς αναζητούμε με πάθος νέους ορίζοντες ανθρώπινης εξαχρείωσης.

Εμείς οργανώνουμε ολόκληρες σειρές διαγωνισμών που αποσκοπούν στην προαγωγή και διάδοση των ποταποτέρων πράξεων και των ταπεινοτέρων ενστίκτων για τα οποία είναι ικανό το ανθρώπινο είδος.

Εμείς διοργανώσαμε τον διαγωνισμό της Ειδεχθεστέρας Πράξεως, τον διαγωνισμό της Ευτελεστέρας Απάτης, την Εβδομάδα Αποπλανήσεως των Παίδων, την Εβδομάδα καταδόσεως του Καλύτερου Φίλου καθώς και τον τίτλο του Απεχθεστέρου Ανθρώπου του Έθνους.

Μόνο στο δικό μας έντυπο, ο κόσμος, μπορεί να μάθει την αλήθεια για το πρεζόνι που έκλεψε ένα οπιούχο υπόθετο απ’ την κωλοτρυπίδα της γιαγιάς του, για τον καπετάνιο που ντύθηκε γυναίκα και το σκασε με την πρώτη σωσίβια λέμβο, για τον αστυνομικό του τμήματος ηθών που ενοχοποιούσε αθώους θέτοντας-με ταχυδακτυλουργικό τρόπο-μια ψεύτικη πούτσα στο άνοιγμα του παντελονιού τους.

Στηρίζουμε πάντα τους κανονικούς ανθρώπους που μας στηρίζουν.

Δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί κ.α. υπογράφουν το κείμενο συμπαράστασης στην ATHENS VOICE μετά την επίθεση στα γραφεία της.

Γιάννης Αδαμάκης ,ζωγράφος

Κυριάκος Αθανασιάδης, συγγραφέας

Παύλος Αθανασόπουλος, δικηγόρος

Θοδωρής Αθερίδης, ηθοποιός – σκηνοθέτης

Διαμαντής Αϊδίνης, εικαστικός

Νίκος Αλιβιζάτος, συνταγματολόγος

Νίκος Αμανίτης, δημοσιογράφος

Νότης Ανανιάδης, δημοσιογράφος

Δημήτρης Αντωνίου, ιστορικός

Λεωνίδας Αντωνόπουλος, δημοσιογράφος

Γιάννης Αναστασάκος, μηχανολόγος ηλεκτρολόγος

Τάκης Αναστόπουλος, πολιτικός επιστήμων

Μαριέττα Απέργη, οικονομολογος

Ελένη Αποστολοπούλου, δημοσιογράφος

Αριέλα Ασσέρ, ψυχαναλύτρια

Όλγα Αυγουστάτου, εκπαιδευτικός

Βασίλης Βαμβακάς, πανεπιστημιακός

Άννυ Βιτσέντζου, δημοσιογράφος

Χάρης Βλαβιανός, συγγραφέας

Ρωμανός Γεροδήμος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Bournemouth

Γιώργος Γερόλυμπος, φωτογράφος

Θανάσης Γεωργακόπουλος, δημοσιογράφος

Βένα Γεωργακοπούλου, δημοσιογράφος

Ρούλα Γεωργακοπούλου, συγγραφέας

Γεράσιμος Γεωργάτος, πολιτικός επιστήμων

Μαρία Γεωργίου, δημοσιογράφος

Αρετή Γεωργιλή, βιβλιοπωλείο Free Thinking Zone

Λίνα Γιάνναρου, δημοσιογράφος

Κατερίνα Γκαγκάκη, επικοινωνιολόγος

Μανώλης Γκαζής, πολιτικός μηχανικός

Μυρσίνη Γκανά, ποιήτρια

Σωτήρης Γκορίτσας, σκηνοθέτης

Ιωάννης Γρηγοριάδης, καθηγήτης -Πανεπιστήμιο Bilkent, Άγκυρα

Άννα Δαμιανίδη, δημοσιογράφος

Μελίνα Δασκαλάκη, δημοτική σύμβουλος Αθηναίων

Γιώργος Δεπόλλας, φωτογράφος

Περικλής Δημητρολόπουλος, δημοσιογράφος

Γιάννης Δημητριάδης, μουσικός

Αποστόλης Δημητρόπουλος, Δρ εκπαιδευτικής πολιτικής

Γιάννα Διάκου – Αλιβιζάτου, δικηγόρος

Πόπη Διαμαντάκου, δημοσιογράφος

Δήμητρα Δότση, μεταφράστρια

Προκόπης Δούκας, δημοσιογράφος

Απόστολος Δοξιάδης, συγγραφέας

Αρίστος Δοξιάδης, οικονομολόγος

Καλή Δοξιάδη

Αλεξία Έβερτ, δημοτική σύμβουλος

Νίνο Ελματζόγλου, τηλεοπτικός παραγωγός

Αντιγόνη Ζόγκα, συγγραφέας

Σταύρος Θεοδωράκης, πολιτικός / δημοσιογράφος

Μαργαρίτα Ιωαννίδου, συγγραφέας

Σπύρος Καβουνίδης, πολιτικός μηχανικός

Στέφανος Καβαλλιεράκης, ιστορικός

Ελιζαμπέτα Καζαλότι, δημοσιογράφος

Ρούλα Καλαρά, φιλόλογος

Στάθης Καλύβας, καθηγητής πολιτικής επιστήμης Οξφόρδη

Ηλίας Κανέλης, δημοσιογράφος

Βασίλης Καπετανγιάννης, πολιτικός επιστήμονας

Νόνη Καραγιάννη, δημοσιογράφος

Μαριάννα Κακαουνάκη, δημοσιογράφος

Γιώργος Κακλίκης, πρέσβης επι τιμή

Γιάννης Καλογήρου, καθηγητής ΕΜΠ

Ορέστης Καλογήρου, καθηγητής φυσικής ΑΠΘ

Εύα Καραϊτίδη, εκδότρια -Εστία

Παντελής Καψής, δημοσιογράφος

Τριαντάφυλλος Καρατράντος, πολιτικός επιστήμονας

Μαρία Κοκκίνου, αρχιτέκτων

Θοδωρής Καρούνος, ηλεκτρονικός

Δημήτρης Κ. Κατσούδας, πολιτικός επιστήμων

Βάσω Κιντή, καθηγήτρια φιλοσοφίας ΕΚΠΑ

Μαρία Κοζάκου, δημοσιογράφος

Ζέφη Κόλια, συγγραφέας

Ανδρέας Κούρκουλας, αρχιτέκτων – καθηγητής ΕΜΠ

Ξένια Κουναλάκη, δημοσιογράφος

Κώστας Κούρκουλος, δικηγόρος

Κώστας Κυριακόπουλος, δημοσιογράφος

Μιχάλης Κυριακίδης, δ/της σύνταξης της «Μεταρρύθμισης»

Βαγγέλης Λιαλιούτης, δημοσιογράφος

Μυρτώ Λιαλιούτη, δημοσιογράφος

Δημήτρης Λιγνάδης, ηθοποιός / σκηνοθέτης

Οντίν Λιναρδάτου, δημοσιογράφος

Πάνος Λουκάκος, δημοσιογράφος

Χαρά Λουκάκου, δημοσιογράφος

Νίκη Λυμπεράκη, δημοσιογράφος

Πάσχος Μανδραβέλης, δημοσιογράφος

Βασίλης Μαρκής, Επίτιμος Πρόεδρος της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος

Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ηθοποιός / σκηνοθέτης

Ρίτσα Μασούρα, δημοσιογράφος

Χρήστος Μάστορας, τραγουδιστής

Θανάσης Μαυρίδης, εκδότης Liberal

Γιάννης Μεϊμάρογλου, εκδότης Μεταρρύθμισης

Αχιλλέας Μητσός, καθηγητής Πανεπιστημίου

Μιχάλης Μητσός, δημοσιογράφος

Τάσος Μπουλμέτης, σκηνοθέτης

Ιωάννα Μουσελίμη, δημοσιογράφος

Κατερίνα Μπακογιάννη, δημοσιογράφος

Γιολάντα Μπαλαούρα, ηθοποιός

Νατάσα Μπαστέα, δημοσιογράφος

Kωστής Μπιτζάνης, πρόεδρος του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων, διευθύνων σύμβουλος της Τεχνόπολης

Ξενοφών Μπρουντζάκης, εκδότης

Άγγελος Ναστούλης, υποψήφιος διδάκτωρ ΕΚΠΑ

Δημήτρης Ξενάκης, εκδότης InsideStory

Κίττυ Ξενάκη, δημοσιογράφος

Δημήτρης Οικονομάκης, μουσικός

Κατερίνα Οικονομάκου, δημοσιογράφος

Δημήτρης Οικονομίδης, πολιτικός μηχανικός

Ρωμανός Οικονομίδης, ηλεκτρολόγος – μηχανικός

Σπύρος Πανταζής, δικηγόρος

Παναγής Παναγιωτόπουλος, πανεπιστημιακός

Θεόδωρος Πανάγος, συγγραφέας

Χάιμ Πολίτης, μηχανολόγος – μηχανικός

Σήφης Πολυμίλης, δημοσιογράφος

Ειρήνη Παπαγεωργίου, δικηγόρος

Λίνα Παπαδάκη, δημοσιογράφος

Ανδρέας Παπαδόπουλος, δημοσιογράφος

Ζαΐρα Παπαληγούρα, καθηγήτρια Πανεπιστημίου

Γιώργος Παπαλιός, τέως πρόεδρος ΕΚΚ

Γεωργία Παπανδρέου, δημοσιογράφος

Γιάννης Παπουτσάνης, δημοσιογράφος

Γιάννα Παναγοπούλου, δικηγόρος

Γιάννης Παπανικολάου, οικονομολόγος

Νίνα Μαρία Πασχαλίδου, δημοσιογράφος

Μανουέλα Παυλίδου, Γ.Γραμματέας Ιδρύματος «Μελίνα Μερκούρη»

Σπύρος Πέγκας, Εντεταλμένος σύμβουλος Τουρισμού και Διεθνών Σχέσεων του Δήμου Θεσ-σαλονίκης και πρόεδρος της Μητροπολιτικής Αναπτυξιακής ΑΕ

Ανδρέας Πετρουλάκης, σκιτσογράφος

Νίκος Πορτοκάλογλου, τραγουδοποιός

Μαργαρίτα Πουρνάρα, δημοσιογράφος

Γίτσα Πολυδωρίδη, καθηγήτρια ΕΜΠ

Νίκος Πολυδωρίδης, καθηγητής ΕΜΠ

Χριστίνα Πουλίδου, δημοσιογράφος

Πέπη Ραγκούση, δημοσιογράφος

Χρήστος Ράμμος, τ. αντιπρόεδρος συμβουλίου Επικρατείας

Κώστας Ρεσβάνης, δημοσιογράφος

Λαμπρινή Ρόρη, πολιτική επιστήμων, Πανεπιστήμιο Exeter

Τέλης Σαμαντάς, δημοσιογράφος

Μαρία Σαμπατακάκη, ιστορικός

Όλγα Σελλά, δημοσιογράφος

Σίλας Σεραφείμ, ηθοποιός

Άκης Σκέρτσος, Σύμβουλος πολιτικής στρατηγικής

Χρύσα Σοφιανοπούλου, Επίκουρη καθηγήτρια

Μαρία Στρατηγάκη, αντιδήμαρχος Δήμου Αθηναίων

Λεονί Σταφυλά, δημοσιογράφος

Μαργετίνα Στεφανάτου, δικηγόρος

Λιλή Σφήκα – Παπαγιαννάκη

Γιώργος Στόγιας, εκπαιδευτικός – συγγραφέας

Κατερίνα Σχινά, δημοσιογράφος

Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Τάσος Τέλλογλου, δημοσιογράφος

Νικόλας Τζήμος, πολιτικός επιστήμονας

Γιώργος Τζιρτζιλάκης, αρχιτέκτονας – Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Μαρία Τοπάλη, ποιήτρια

Κική Τριανταφύλλη, δημοσιογράφος

Ευδόκιμος Τσολακίδης, ηθοποιός / σκηνοθέτης

Μαρία Τσάκου, νομικός, Amagi radio

Σταμάτης Φασουλής, ηθοποιός / σκηνοθέτης

Κίμων Φραγκάκης, δημοσιογράφος

Βασίλης Φραντζολάς, πολιτικός μηχανικός, δοκιμαστής και σύμβουλος ελαιολάδου

Κωνσταντίνος Χαμπίδης, μηχανικός

Αλεξάνδρα Χαριτάτου, ιστορικός – μουσειολόγος

Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, ηθοποιός

Νίκος Χλέπας, καθηγητής ΕΚΠΑ

Κώστας Χλωμούδης, καθηγητής Πανεπιστημίου

Μαρία Χούκλη, δημοσιογράφος

Χρήστος Χωμενίδης, συγγραφέας

Βάσω Ψιμούλη, ιστορικός

Δημήτρης Ψυχογιός, δημοσιογράφος

 

Η Λυδία Κονιόρδου μπορεί να τραβήξει μαλακία χωρίς να αγγίξει την κλειτορίδα της

Ο πολιτισμός της λατρεμένης μας χώρας, στα χρόνια της πολιτικής χολέρας και της διανοητικής παρακμής, χρειάζεται μια γραφική φιγούρα ως ιέρεια στο γραφειοκρατικό του μηλίγγι.

Απ’ την ντόμπρα μαγκιόρα Μελίνα της πασοκοσκυλάδικης αισθητικής περάσαμε στη Λυδία Κονιόρδου, την κβαντική μέντορα της μικροαστικής τρέντι αριστεράς.

Σε μια χώρα που απ’ άκρη σε άκρη την κυβερνά το ρεμπετοσκυλάδικο και η ελληνοχριστιανική μαλακία μιας πεθαμένης παράδοσης.

Σε μια χώρα που πρώτα πρέπει να σου πιάσει τον κώλο ο Τζέφρυ Ράιτ για να γίνεις πρωθυπουργός, υπουργός, γενικός γραμματέας υπουργείου ή άλλου είδους χρήσιμο μαλακιστήρι της άρχουσας ωραίας τάξης.

Τρείς επήλυδες σύμβουλοι ήρθαν να στειρώσουν πρώτα τη μήτρα του τοπίου κι έπειτα τη μήτρα του τόπου.

Ο νοητός μαύρος ήλιος του χριστιανισμού, ενός συνεχούς και ακατάβλητου πένθους για τους πιστούς υπηκόους, η οθωμανική συννεφιά με τη φασιστική ιδιοτυπία του μπόγια της Ασίας και τέλος η ευρωπαϊκή ομίχλη που οδήγησε εσχάτως στα κρεματόρια και στον υποκριτικό ανθρωπισμό των απογόνων της πιο στυγνής αποικιοκρατίας και της πιο ακατάσχετης βαρβαρότητας.

Ότι έκοψε τον παιδαγωγικό λώρο του τοπίου με τον άνθρωπο έγινε θεσμός και σχολική ύλη.

Η φυσική παιδεία σκεπάστηκε με τον προβολέα της τεχνικής, αλλά και της υστεροφημίας ματαιόδοξων γερόντων που η επιστημοσύνη τους εξατμίζεται στο πως ορθογράφεται η λέξη γκαβλί ή η λέξη τρένο.

Οι χημικές ορμόνες πέρασαν στα μυαλά πολύ πριν απ’ τις χημικές ορμόνες των γεωπόνων.

Απ’ το ίδρυμα Φορντ μέχρι σήμερα έχει κυλήσει πολύ νερό στο μύλο της εξωτικής και τουριστικής ελλαδίτσας με τα λευκά σπιτάκια του Αιγαίου και τις γαλανόλευκες παπαριές.

Μια παρδαλή αλλά και γραφική συνομοταξία καλλιτεχνών ξεπετάχτηκε απ’ τον κώλο της κότας που γεννά τα φράγκα για τον εξουσιαστικό μηχανισμό του πολιτισμού που έρχεται απ’ τα πάνω.

Η μικροκαμωμένη ελληνική αριστοκρατική τάξη ζευγάρωσε με τους βλαχοαστούς φτιάχνοντας ιδρύματα-πλυντήρια και ιδρύματα-μαϊμούδες με κρατική πάντα προστασία και επιχορήγηση.

Οι πρόθυμοι πήραν τα πόστα, έκαναν καλλιτεχνικές μετάνοιες κι άρχισαν να γυαλίζουν τα πόμολα των μουσείων μοντέρνας τέχνης που έγιναν με περισσή σπουδή απ’ τα γεννητικά όργανα των σφαγμένων στα πεδία της μάχης, δηλαδή της δουλειάς και της δουλείας.

Όσοι πλούσιοι ασχολούνται με τον μηχανισμό του πολιτισμού παίρνουν άφεση αμαρτιών για τους απλήρωτους φόρους, τη μαύρη εργασία, τα εργατικά δυστυχήματα-δολοφονίες.

Φορούν το φωτοστέφανο της φιλανθρωπίας, κάνοντας απενοχοποιημένοι πια, λεύκανση πρωκτού ή διακοπές στο διάστημα.

Λυπάμαι που δεν είμαι πολιτικός, ούτε υποψήφιος για κάποιο δημόσιο αξίωμα και δεν είμαι υποχρεωμένος να σέβομαι τις ηλίθιες απόψεις των άλλων.

Ζούμε σε αντιδραστικές κοινωνίες όπου κατάφεραν να στριμώξουν τον πολιτισμό σε μικρούς στάβλους ίσα-ίσα για να ξεδίνει λίγο το χριστεπώνυμο πλήθος απ’ την πλήξη του μικροαστικού ολέθρου.

Το κερασάκι στην τούρτα είναι πάντα οι θεωρητικοί, ειδικοί της πνευματικής μπουρδολογίας.

Τα τσάκρα μιας κωμικοτραγικής δυστυχισμένης φιγούρας που μπορεί να συνομιλήσει με την ουροδόχο κύστη του μαρμαρωμένου βασιλιά αλλά και με το βιοπλαγκτόν των όρχεων ενός λόατκι φαναρτζή απ’ την Κομποθέκλα.

Συριζαϊσμός Ή Γλείφοντας το πέος της Νίκης Γουλανδρή

Σχετική εικόνα

Ετούτοι εδώ οι αριστερόφωνοι της χθαμαλής
παρτούζας, τακτικισταί και μοιρολάτραι
-αφοδεύοντας γιασεμάκια ούζο βουλιμία-
των κάπιταλ κοντρόλς πασίγνωστοι μούτοι

ως το νεκροκρέβατο την πήγαν τη σολιασμένη
ψωλή παλαιών πασόκων χιονοδρόμων, της
μιας στιγμής λάφυρα με Τσουκάτους
ασώματους και γυρολόγους της κουλτούρας

και των συνειρμών σουλτάνους απ’ τη Βάρκιζα
στα αρχαία χοιροστάσια και στων Μεγάρων
τα κοτέτσια, μονόλογοι εντριβές ιστοσελίδες
κράτος που δίνει μποναμάδες και κλωτσές

φόννισες ποινικούς πουτάνες αλβανίδες με
το ανθηρό μεθάνιο, λαλήστατη η παραφύσιν
έδρα, τα ταραχώδη βλαστοκύτταρα της
λαίμαργης πληρότητας του πλούτου, θα βγεί

ξανά το ξύγκι απ’ τον κώλο της θανούσης
μας πατρίδος, συλλογισμοί όλο τυφλότητα
βαρειές ψυχώσεις των αθρόων υπουργών
teens pussys πακιστάνια ψηφοφόροι

κακορίζικοι, τσόλια της άσπλαχνης βροχάδας
επιδοματίες χουντικοί και μοσχοπαπαροθρεμένοι
Είναι αντιβιοτικό γλυκό η εξουσία, ευρέος
φάσματος, της Νίκης Γουλανδρή το ακαταπόνητο

πέος μαλακίζοντας, Νιάρχους Ωνάσηδες φιλεύ
σπλαχνους φιλάνθρωπους φιλότεχνους ιδρυματίες
λοκρούς, τα κόπρανα της μαύρης αίγας γλείφοντας
τη νύχτα που κλάνει το νερό στις υπναλέες βρύσες

έθνη της βίας και των σπασμένων κοθόρνων
μακεδόνες στα πόζαρ με ταρταρούγα σλάβικη
της μαθητιώσας νεολαίας τα ματωμένα ταμπόν
ελλάς ελλήνων χριστιανών και συριζαίων

7 Λίμερικ

 

limerik

Κυρά εσύ που ψάχνεις την αγάπη
Και κρέμεσαι γυμνούλα απ’ τον πούτσο του αράπη
Διάβασε και ξεσκόλισε όλο το κάμα σούτρα
Να δεις πόσο είν’ τονωτικό το χύσιμο στα μούτρα
Κυρά εσύ που καύλωσες για αγάπη

***

Ήτανε μια κυρά απ’ την Κομποθέκλα
Που ήθελε να γαμιέται σε καρέκλα
Κι οι εραστές της πάθαιναν λουμπάγκο
Για να ισιώσουν πλάγιαζαν στον πάγκο
Έτσι περνούσε τη ζωή η κυρά απ’ την Κομποθέκλα

***

Ένα γιαούρτι έτρωγε η κυρά του λιμανιού
Μα ήταν ώρα για το γεύμα του μουνιού
Και τότε έψαχνε η κυρά για να’ βρει πέος
Να κάνει μ’ αυταπάρνηση η φύση της το χρέος
Έτσι βούλωνε τρύπες η κυρά του λιμανιού

***

Κυρά που σ’ έπαιρνε ο στόλος από πίσω
Άσε με τώρα μέσ’ τον κώλο σου να χύσω
Άραχλα όλα μάταια και μαύρα
Μέσ’ το μουνί σου κρύφτηκε μια σαύρα
Κυρά εσύ που μπέρδεψες το μπρός με το ξω-πίσω

***

Ήτανε μια κυρά που γούσταρε ένα αγόρι
Μ’ αυτό πηδιόταν με το διάκο το Γρηγόρη
Στις χαρτορίχτρες έτρεχε να ρίξει τα χαρτιά
Φυρή κι ολοφυρόμενη να βρει παρηγοριά
Αυτή η κυρά που γούσταρε έν’ αγόρι.

***

Ήτανε μια όμορφη κυρά απ’ τη Ζαγορά
Μήλα πουλούσε στην υπαίθρια αγορά
Μα είχε μια συνήθεια να μη φορά βρακί
Κι όλοι οι νοικοκυραίοι ψώνιζαν από κει
Κι έγινε πλούσια η κυρά απ’ τη Ζαγορά

***

Μια φορά κι έναν καιρό η κυρά Φροσύνη
Τρύπωσε μέσα σ’ ένα ποίημα του Δροσίνη
Και το Μαβίλη ενέπνευσε να γράψει ένα σονέτο
Πως ζέσταινε με το μουνί, ψωλές, σα νάταν καμινέτο.
Στης παγωμένης λίμνης τα νερά η κυρά Φροσύνη.

tumblr_nbqqgkoQgb1qg08uio1_1280

Υ.Γ
Τα λίμερικ (limerick) είναι ποιήματα σύντομα, σατιρικά
ή απλώς κωμικά, «δίχως νόημα». Ξακουστά είναι εκείνα
του Έντουαρντ Λιρ (Edward Lear), που το 1864
δημοσίευσε μια ποιητική συλλογή με λίμερικ, με τον τίτλο
The book of nonsense. Τον Λιρ τον μιμήθηκαν μεγάλοι
συγγραφείς, όπως ο Σουίνμπερν, ο Τένυσον, ο Κίπλινγκ,
αλλά μάλλον δεν μπόρεσαν να τον φτάσουν.

Στην Ελλάδα, πρώτος που αποπειράθηκε να γράψει λίμερικ
είναι ο Γιώργος Σεφέρης. Μάλιστα, πήγε να αποδώσει τον
όρο στα ελληνικά με τη λέξη «ληρολόγημα», συνδυάζοντας
το όνομα του Λιρ με τη λέξη «λήρος», που σημαίνει τρελή
κουβέντα, ασυνάρτητα λόγια. Το 1975 εξέδωσε μια συλλογή
από λίμερικ, με τον τίτλο Ποιήματα με ζωγραφιές σε μικρά
παιδιά.

Τα λίμερικ ομοιοκαταληκτούν συνήθως αα-ββ-α.

Ο πρώτος στίχος περιέχει την παρουσίαση του πρωταγωνιστή

Στον δεύτερο αποκαλύπτεται η ιδιότητά του.

Στον τρίτο και τέταρτο έχουμε την πραγματοποίηση κάποιας
ενέργειας.

Ο πέμπτος στίχος είναι αφιερωμένος στην εμφάνιση ενός τελικού
επιθέτου ή παραλόγου ή κάνει επανάληψη με παραλαγή του
πρώτου στίχου…

Η κυρά Σαρακοστή

kirasarakosti

Η κυρά Σαρακοστή με τα εφτά της πόδια
κρύβει κάτω απ’ τη φούστα της
έξι μουνάκια ερωτιάρικα ορθόδοξα
υγρά λαχανιασμένα. Πλήθος συρρέουν
οι πιστοί, οι θάνατοι και τα ωραία φαντάσματα
αγίων, σε τούτη την πολυεύσπλαχνη γυνή
που διαθέτει δυο βυζιά ένα αφαλό και έξι κλειτορίδες.
Μα, έξι ψωλές όλο γι’ αυτόν
τον γδούπο της αγάπης χάνονται.
Χύνουν κι οι έξι τους μαζί ή εκ περιτροπής
κάθε φορά κι έπειτα άλλοι έξι παίρνουνε σειρά.
Είναι φλεβάρης κουτσοφλέβαρος που περιμένει
οργασμούς κάτω απ’ τη φούστα της κυρά Σαρακοστής.
Απ’ τα μεγάφωνα ο σεβάσμιος παππούλης
μην σπρώχνεστε αδερφοί! αναφωνεί
για σας φροντίζει ο θεός που είναι απέραντα καλός
φτιάχνοντας μηχανές του σεξ ορθόδοξες
μεγαλομάτες παιχνιδιάρικες ζεστές
Κι εσείς τεκνά που διαμαρτύρεστε
πως είναι η σούφρα της σφιχτή, να ξέρετε
πως, με σάλιο και υπομονή κι ο κώλος γίνεται μουνί
Ω! μες στα εράσμια λιβάνια ακούγονται
οι πορδίτσες της κυρά Σαρακοστής
-σεξτέτο ουράνιων πνευστών-
αρωματίζοντας τη γαμησονηστεία που απαιτεί σωστή διατροφή
σαλάτες καλαμάρια και σουπιές
χταπόδια φασολάκια και λουκούμι Συριανό