ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Month: Μαΐου, 2008

το άγριο παγώνι των μηρών σου

 

το άγριο παγώνι των μηρών σου
κορδώνεται
το ντέφι του βαράει όλο χάρη 
παίρνοντας πόζα ποιητή
που απαγγέλει χαικού όλο καμάρι

και πόσο ασυλλόγιστα
υποφέρει και καυχιέται
φουσκώνοντας σαν Πέρσης ξεροκέφαλος
σα νάρκισσος που δεν του πρέπει οργασμός
παρά μονάχα λύσσα

λύσσα για τα μικρά τα δάχτυλα
των τρυφερών ποδιών
ωραίων κορασίδων που ελύγισαν
το ζουμερό κορμί τους
σκορπώντας το χνουδάκι τους
στο φως πυγολαμπίδων
τρίβοντας την αγάπη τους σα ρίγανη
πάνω στα κρέατα αντρών
για να τα νοστιμίσουν

 

 

 

Πνοή από νύχτα

 

Σήμερα το πρωί άγγιξα το πρόσωπό της
     τα χείλη της
με πνοή από νύχτα σαν την ουρά του αλόγου

ξεδίπλωσα το σεντόνι και τη μαστοφόρα γύμνια της
     την τρυφερή λαδόκολλα από μικρούς κομήτες
την ώρα που δυο καλλονές σουσουράδες, στο παράθυρο
     κουτσομπόλευαν το σύμπαν 
και ξωτικά λουλούδια φτερούγιζαν στα μαλλιά τους

έδιωξα με θειάφι τις οχιές
σκάλισα τον κήπο με το τσαπί μου

κι αποκεφάλισα υγρά μανιτάρια
με το σκληρό μορφασμό των φαλλών
να τα προσφέρω στη γυναίκα μου.

Ξόρκια της νύχτας

Ξόρκια της νύχτας, τ’ ουρανού
μιαν άσπρη πεταλούδα, πήρε φωτιά
     απ’ τη φλόγα σας
άνθος σαρκώδες που έσκασε
     από αναλάμπον σκότος.
Σαν Άνοιξη κατέβηκε να παίξει
     με τα χόρτα
να παίξει με τους εραστές
     και με το μανδραγόρα.
Να βγει ο ήλιος σαν κρινάκι
     σαρκοβόρο
κόρφους γυμνούς σκυλεύοντας
ξερολιθιές κι αγρίμια.
 
Κι ωραίων άστρων θηλυκών
η φλογισμένη γλώσσα του
να γλείψει τους μαστούς
κι απ’ τις φωλιές να πεταχτούν
      οχιές κι αγριομελίσσια
χαράσσοντας συνθήματα
      στην πυρωμένη σάρκα
με το γυμνό κεντρί
το μέλι τους ν’ απλώσουνε
      και το πικρό φαρμάκι
πάνω στα υγρά τα πέταλα
         των τρυφερών γοφών της.