Ανάβασις

poiiit

Υπήρξα τράχηλος απόρων κορασίδων.
Γλωσσίδι σε φαγκότο.
Κομμωτής κομητών.
Υπέρ Μαγιακόβσκι πάντα εργάστηκα.
Σαν ανεβαίνοντας για Μόναχο
οι σκύλοι λετριστές με χαρακώσαν.
Αιμορραγούσε το μηλίγγι
η σύζυγός μου αυγάτιζε το κόλλυβο
ρουφούσε τον πικρό καφέ
το φρύδι της τραβιόταν
ξόβεργα βουβή να πιάσει πόνο
τα τέκνα και οι λοιποί συγγενείς απουσιάζαν.
Έτσι ορφάνεψε η Δαμασκός κι έγινε μαύρος τόπος.

Veni, vidi, vici

A Syrian boy holds a bird in his hand that he said was injured in a government airstrike hit the neighborhood of Ansari, in Aleppo, Syria, Sunday, Feb. 3, 2013. The Britain-based activist group Syrian Observatory for Human Rights, which opposes the regime, said government troops bombarded a building in Aleppo's rebel-held neighborhood of Eastern Ansari that killed over 10 people, including at least five children. (AP Photo/Abdullah al-Yassin)

Είναι αυτή η ηλεκτρισμένη αυγή. Γύρω στα χωράφια τσόφλια από αυγά. Κονσέρβες και μυρουδιά από κάτουρο. Ωχρά και ζαρωμένα παιδιά στα περίχωρα του κόσμου των ανθρώπων.

Εδώ νοιώθεις την μυρουδιά και τον ήχο του ταξιδιού. Κοιμόμαστε σε χωράφια και χαντάκια, δίπλα σε στάσεις λεωφορείων και χορταριασμένες καντίνες στην άκρη του γκρεμού αυτού του κόσμου.

Μας ξυπνάει αυτός ο παράφορος ήλιος της πατρίδας. Ο ήλιος της ανατολής. Σαν το σινιάλο που ειδοποιεί για το τέλος των πρόσκαιρων ονείρων της κούρασης.

Όσες ελπίδες είχαν απομείνει τις μάζεψαν με τις σφουγγαρίστρες. Ήγγικεν η ώρα τις ύστατες σκέψεις ν’ αδειάσουμε. Η μέρα στο προσκήνιο εισέρχεται σαν το λεπρό.

Κοπέλες για όλες τις δουλειές. Λαμπάδες από αίμα. Τραγουδήστε μας ένα παλιό τραγούδι γιατί εδώ έχει μονάχα σιωπή. Για να σας φέρω πιο κοντά κλείνω τα μάτια ευτυχισμένες μέρες. Λειαίνω μέρα νύχτα τα ξόανά σας.

Έγγραφα βρεγμένα και στρατηγοί σαν στρείδια κολλημένα στο θρόνο της αιώνιας σφαγής.

Ένα δόντι που λείπει, μια καταφαγωμένη μύτη, μια χαλασμένη μήτρα. Οποιαδήποτε φυσική ασχήμια ή ατυχία επιδεινώνει την τραγωδία, είναι μια πρόσθετη νοστιμιά που θα διεγείρει τις πρόστυχες ορέξεις των ευρωπαίων. Αυτές τις μάζες από οστά και άκαμπτα σφιχτοκουμπωμένα κολάρα.

Ο αιώνιος κύκλος. Κατσαρίδες και μύγες. Γηραιά ήπειρος. Η σανίδα απ’ το θλιβερό ναυάγιο του διαφωτισμού.

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, μην ασχολείσαι πια μαζί μας. Έχει αναλάβει ο διάολος. Τα δαιμόνια με τη σταχτωμένη ράχη που χασμουριούνται σαν πλανόδιοι πωλητές αντισηπτικών.

Οι κύβοι έχουν ριφθεί. Οι σοφοί που τους φάγαν τα ποντίκια σαπίζουν στα υπόγεια της ακαδημίας.

Ο εφαρμοσμένος ανθρωπισμός είναι οι φράχτες και τα παλούκια. Η αειπάρθενη φιλεύσπλαχνη Μαρία που ξέχασε να μας ευλογήσει. Για να κερδίσουμε ένα ανελέητο καρβέλι, ξερό όπως το μούτρο του πλουτοκράτη που έχει τη γεύση του αίματος και της σφαγής.

Παιδιά που σας κατέστρεψα παραδίδοντάς σας μαθήματα που δεν πιάνουν τόπο. Ο χάρτης της Συρίας που σας έδειξα. Φρικιαστικές βαθιές ρυτίδες. Αδέσποτα δηλητηριασμένα απ’ τους κερατάδες. Θα χρειαστείτε όπλα για να καταφέρετε να πεθάνετε σαν άνθρωποι κι όχι σαν ταλαίπωρα ζώα.

Μα εγώ δεν έχω να σας προσφέρω τίποτε εκτός απ’ τη φωνή σας. Γιατί το μεγάλο μου όπλο είναι η φωνή σας.

Μιλώ με τη φωνή σας μες απ’ τις χαραμάδες και τις σχισμές, μες απ’ τη ναρκωτική λευκότητα που οι κυματιστές σημαίες των κρατών προσφέρουν ληθαργικά στους συμπολίτες μου. Στους εν Χριστώ και εν Φθόνω αδερφούς σας.

Είμαι καθηγητής σ’ ένα σκοταδερό λύκειο. Έχασα τη φωνή μου παραδίδοντας μαθήματα.

Όλα τα κιλά όλα τα λεφτά

siria

Εδώ είναι τα έργα των ανθρώπων. Τα παιδιά που ωριμάζουν περνώντας εμπόδια. Σύρματα στο χηρεμένο τοπίο που το έχει καταλύσει η αδιαφορία. Ο λυγμός που βγαίνει απ’ τους άταφους και τους φιδοδαγκωμένους.

Η νέα ζωή εδώ είναι μια περιπλάνηση μέσα στη γερασμένη Ευρώπη. Ο ανεκδήλωτος λυγμός που ψάχνει φωλιά για να γεννήσει. Οι πατούσες που διασχίζουν μιαν άσφαλτο από ανάγκες, απολαύσεις και αδυναμίες άλλων.

Η πατρίδα μας ένα απόρριμμα περιφρονημένο απ’ τους σκληρούς εργοδότες που περιμένουν στο Βέλγιο να μας νοικιάσουν. Άλλοι περιμένουν τ’ αγόρια μας και τα κορίτσια μας να ξεδώσουν στο Καθολικό τους Πάσχα.

Εφοπλιστές που μας μεταφέρουν στην Ευρώπη με πενήντα ευρώ. Ζαλισμένοι και νηστικοί σκαρφαλώνουμε προς τη Βιέννη. Ψάχνουμε το σύνδεσμο στο Βερολίνο να μας βάλει οικότροφους σε σπίτια συνταξιούχων.

Μα, τα πάντα στη ζωή υπόσχονται το ξεπέρασμά τους. Οι θάνατοι είναι στατιστική μέσα στον κύκλο της φυσικής επιλογής και της βίας.

Ψάχνουμε στην καρδιά του μαχαιροβγάλτη που μας ξεκοίλιασε λίγη αγιότητα, πηγαίνουμε προς τα σπίτια του και τα χωράφια του. Στις πόλεις του, όχι με καράβια απ’ τις αποικίες αλλά με τα πόδια. Διαβαίνοντας έναν έτοιμο Γολγοθά που τον πουλάνε για θέαμα στα παιδιά τους.

Σώσε κι εσύ έναν πρόσφυγα με ένα ευρώ. Γίνε εθελοντής προσφέροντας νερό και μπισκότα. Πάρε μέρος στην Ιστορία, στον αιωνίως αβύθιστο σπαραγμό, φωτογραφίσου με τη συναίνεση του ετοιμοθάνατου για να γεμίσεις τα κενά κάδρα της κούφιας ζωής και του ψεύτικου βίου.

Οι βομβαρδισμοί θα σταματήσουν κάποια στιγμή. Η ελληνική βιομηχανία όπλων θα ξεστοκάρει. Οι ιταλοί θα ξεπουλήσουν όλες τις ανταλλακτικές φτερούγες των μαχητικών. Οι Αμερικάνοι θα ξαποστάσουν σχεδιάζοντας το νέο τους πρότζεκτ.

Οι πολιτικοί μηχανικοί θα βρουν δουλειά για δέκα χρόνια, θα ξαναχτίσουν τη μοιρασμένη Συρία. Θα συναρμολογήσουν τα κομμάτια της. Οι κακοί τζιχαντιστές θα υποχωρήσουν και θα γίνουν χρηματιστές στη Νέα Υόρκη.

Τα παιδάκια θα πηγαίνουν μακαρόνια και ρύζι στο σχολείο για τους φτωχούς. Θα προσεύχονται να τους έχει ο θεός καλά. Τα νέα βίντεο-γκέιμ δεν θα έχουν ανθρώπους αλλά μεταναστευτικές ροές.

Οι μαθητές θα κάνουν ερευνητικές εργασίες για το φυσικό φαινόμενο της μετανάστευσης. Το ίδρυμα Λάτση θα αξιολογεί την ευαισθησία στα κατάστιχα της αιωνιότητας.

Οι μη κυβερνητικές θα προβιβαστούν σε τιτλούχους. Θα διαπραγματεύονται με τους γητευτές και τους δανειστές. Όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά. Στα σύνορα θα ζυγίζεται το κρέας των ανθρώπων.

Girl next door ή οι πολιτικοί της διπλανής πόρτας

girl

Στον νεοφιλελεύθερο στανικό καπιταλισμό μας οι άντρες και οι γυναίκες πολιτικοί είναι ένα είδος πορνοστάρ που προσφέρουν ακόπως θέαμα.

Οι άντρες και οι γυναίκες πορνοστάρ μετατρέπονται αυστηρά και τελεσίδικα σε απλούς σεξουαλικούς δρώντες. Η μυθοπλασία δεν έχει πλέον κανένα νόημα, μόνο ο σκηνικός μηχανισμός που χρησιμοποιείται για να αναδείξει το θέαμα, συνδέει τα συνουσιαζόμενα άτομα με την ιδιότητα του ηθοποιού.

Μήπως ομοίως και απαράλλακτα η εργασία και ο κοινωνικός ρόλος κάθε πολιτικού, δεν τον εντάσσει άραγε στη σφαίρα της πορνογραφίας;

Ο πολιτικός έστω κι αν κρύβεται πίσω από ένα ρόλο δείχνεται και αποκαλύπτεται. Είναι εκ φύσεως επιδειξίας, όσο ντροπαλός κι αν είναι στην προσωπική του ζωή.

Επιδεικνύει τη ντροπή του όπως και την αυτοσυγκράτησή του, τη διακριτικότητά του ή τις έντονες συγκινήσεις του.

Ο πολιτικός δεν κρύβεται πίσω από μια τεχνική κι ακόμα λιγότερο πίσω από ένα περίβλημα αλλά εκθέτει, όπως και ο ηθοποιός-πορνοστάρ, ολόκληρο τον εαυτό του ακόμα και πέραν του δέρματος και των βλεννογόνων αδένων του.

Δεν κάνει τίποτε άλλο από το να αναπαράγει δια της μίμησης την κυρίαρχη ιδεολογία και τον κυρίαρχο λόγο, ένας απλός ιμάντας μεταβίβασης, ένα εργαλείο στερούμενο κάθε δημιουργικής έννοιας.

Κάθε πολιτικός διαθέτει μάνατζερ που τον σκηνοθετεί και τον νουθετεί. Η πολιτική παράγεται πάντα σε υψηλά κλιμάκια και φυσικά εκτός κοινοβουλίου.

Η αστική τάξη κρατά το στάβλο της αμόλυντο από παραγωγή σκέψης και πολιτικές ιδέες. Ο πολιτικός είναι ο ραψωδός, ο ερμηνευτής του ποιητή-καπιταλιστή. Του δημιουργού κάθε πράξης και κάθε ουσίας.

Ο Πλάτων στην Πολιτεία και στον Ίωνα, ασκεί δριμύτατη κριτική στο ραψωδό, ερμηνευτή του ποιητή, ο οποίος είναι από τη μεριά του διερμηνέας των θεών, στιγματίζοντας πλήρως την ανικανότητά του να καταλάβει αυτά που λέει ή άδει, υπογραμμίζοντας ότι μπορεί να ενδώσει επομένως στο αναληθές και το ψέμα.

Ο ηθοποιός-πολιτικός ξέρει εκ των προτέρων, πως, δεν μπορεί να παρέμβει στο κείμενο που στέλνουν οι θεοί κεφαλαιοκράτες στον κόσμο μέσω της διανόησης και των υπαλλήλων της γραφειοκρατίας.

Ξέρει πως είναι το γρανάζι μιας μηχανής που διατηρεί τις άδηλες ισορροπίες της ταξικής πυραμίδας.

Ξέρει πως μέσα στο σφοδρό κοινωνικό πόλεμο και τη βαρβαρότητα, ανάμεσα απ’ τα καραβάνια των προσφύγων και των εξαθλιωμένων, ανθίζει η εξαγνισμένη του διαφθορά, αφού, εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω, εκφωνεί διακαώς απ’ το ζεστό άμβωνα της οθόνης, καθαρμένος απ’ τις ατέλειες και τις μικρότητες του εν κόσμω βίου.

Λιβιδώ

livi

Ω! Λιβιδώ, μες στο λιβάδι σου
ρίχνω τον χαρταετό μου.
Τον ήλιο το δισύλλαβο
με σπάγκο τον κρατώ μέσα στο ποίημα.
Κανίβαλος του λυρισμού.
Ρεμάλι της μανούλας.
Όλοι ομιλούν για τον καιρό εγώ για τις Κυρίες.
Τα δάχτυλά τους που ανατινάζουνε στο ντους
ολόκληρο τον κόλπο Λακωνίας
της Μέσα Μάνης πύργους,
αυγά, που η κλώσα ονείρωξη
παράτησε στον μυθικό νυμφώνα.
Ω! Λιβιδώ, τα ποιήματά μου μοιάζουν με κορίτσια
που αγοράζουνε ταμπόν στα φαρμακεία
για να μπουκώσουν λίγο
των αιμοβόρων σπλάχνων την ορμή.

Πρώτη Ύλη

susannahmartin5

Είμαστε προϊόντα αστρικών ολοκαυτωμάτων, παιδιά νεφελωμάτων, αστρική σκόνη καμωμένη από τα ανακυκλωμένα και ανασχηματισμένα υπολείμματα ενός αρχαίου υπερκαινοφανούς αστέρα.

Είμαστε τα αλαζονικά όντα που κουβαλάμε το μαρτύριο του έρωτα και του θανάτου μέσα στις φλέβες μας. Πλάσματα απλωμένα στη βαρυτική σινδόνι ενός πλανήτη αντίφωνου μέσα στα αστρικά αποκαΐδια κι ανάμεσα απ’ τις σχισμένες σάρκες του ουρανού.

Είμαστε ότι απέμεινε από άστρα που κάλπασαν κάποτε ξέφρενα προς το θάνατο, κάνοντας πάντα μιαν ύστατη και σύντομη ηράκλεια προσπάθεια να κρατηθούν ζωντανά τρώγοντας το ίδιο τους το κορμί, καταναλώνοντας κάθε πηγή καυσίμου. Συντήκοντας μες στα καζάνια τους πυρίτιο παράγοντας σίδηρο.

Μα ο σίδηρος για ένα άστρο είναι το ποτήρι με το κώνειο, η χαριστική βολή και το οριστικό τέλος της πορείας του. Χωρίς ενέργεια συνθλιμμένο προς τα μέσα από την ίδια τη βαρυτική δύναμη το άστρο αρχίζει να καταρρέει. Με μιαν εκτυφλωτική έκρηξη τόσο φωτεινή όσο ένα δισεκατομμύριο ήλιοι μαζί εκτινάσσεται στο Διάστημα.

Ένα πύρινο μανιτάρι που διασκορπίζει τους σπόρους του, σπέρνοντας την περιοχή γύρω του με την πρώτη ύλη της ζωής.

Ύλη που δεν έχει καμιάν ανάγκη να κάνει θαύματα για να την πιστέψουν τα κομμάτια της, αυτά που θα αφεθούν έρμαια μέσα στον αιμομικτικό κύκλο της ζωής.

Ύλη που δεν δίνει αναφορά στον αρχιερέα και στο μουλά για το οργιώδες αστρικό γαμήσι και την αθώα κοσμοχαλασιά που λοξοδρομεί ενίοτε μες στον αλαλαγμό της ομορφιάς και της νόησης.

Ύλη προορισμένη να καταβαραθρωθεί απ’ τις εν στύσει επελάσεις κομητών.

Ύλη που καταλήγει ο τελειωμός της σ’ ένα όστρακο ή σ’ ένα θεώρημα γεωμετρίας, ευλογημένα όλα απ’ τα υγρά του αιδοίου που στήνει ενέδρα κάθε τόσο στις στρατιές των καυλωμένων Μυρμιδόνων.

Ναι, είμαστε κοσμικά βρέφη στην αγκαλιά του χαμού. Οι διακονιάρηδες σωματικών υγρών, έτοιμοι να αβγατίσουμε όλες τις νυχτερίδες των Καρπαθίων.

Έτοιμοι να συρθούμε σαν την οχιά μέσα στο φαλλικό πανδαιμόνιο της έξαψης.

Σαύρες νηστικές που τρυπώνουν μες στα μάτια των Αγίων στα τέμπλα.

Σκυλιά που δαγκώνονται στο σβέρκο και γλείφονται ολημερίς εδώ στους αστικούς βάλτους.

Αλιτήριοι ηδονιστές, παιδιά της γάγγραινας και της μούχλας, παίζουμε το ταμπούρλο μας μες στα χαντάκια της επιθυμίας.

Επιμελούμαστε δια βίου την καταστροφή μας με όλο το λαγνεικό θράσος του άστρου που μας γέννησε. Πότε φορώντας την τήβεννο της ματαιοδοξίας και πότε τα σπάργανα απ’ όλες τις πυρηνικές δεσιές. Την αιωνίως θεϊκή μας γύμνια.

Ήλιος

new_bettytompkins

ζωγραφιά της Betty Tompkins

Οι φυσιολογικοί άνθρωποι δεν γίνονται ούτε ποιητές ούτε ακροβάτες. Η τέχνη και η ακροβασία απαιτούν λεπτότητα και αφροδίσια προσήλωση στα πάθη των ανθρώπων.

Ο ισορροπιστής εξανεμίζεται στην αεροκρέμαστη ρευστότητά του και ο ποιητής ριζώνει στο χαρωπό του πένθος. Αμφότεροι διακινδυνεύουν τα πάντα για να κατακτήσουν την απόλυτη μοναξιά. Για να δημιουργήσουν ως έκπτωτοι θεοί το δικό τους αποχωρητήριο. Το δικό τους απόκοσμο κατάλυμα. Τη δική τους εκκλησία απίστων.

Εδώ δεν υπάρχει γενναιότητα και θάρρος, αλλά μιαν άκρως ηρωική αδυναμία που ξοδεύεται μετεωριζόμενη πάνω απ’ τα κεφάλια των φυσιολογικών ανθρώπων.

Οργιάζουμε ελεύθεροι παίρνοντας τον έρωτα στα σοβαρά. Μα ο έρωτας όταν τον παίρνει κανείς στα σοβαρά κηρύσσεται παράνομος. Πετσοκόβεται και περιτέμνεται σαν ψωλή που δεν πρέπει να τεμπελιάζει και να ευχαριστιέται, αλλά να πριμοδοτεί αγόγγυστα το συντελεστή παραγωγικότητας ενός κόσμου που σήπεται θλιβερά και παραφθείρεται αβοήθητος.

Οργιάζουμε ελεύθεροι παίρνοντας τον ήλιο στα σοβαρά, γιατί ο ήλιος διακόπτει το αιώνιο σκότος εν ονόματι ενός ιερόσυλου συμπαντικού σπασμού. Αυτός ξύνει απ’ το πετσί μας όλο το ανίδωτο και άγνωστο σκοτάδι. Αυτός μας οδηγεί στην πηγή για να ξεβγάλουμε από πάνω μας όλα τα σκατούλια του πολιτισμού.

Αυτός μας οδηγεί στη μεγάλη αλαφροΐσκιωτη αγκαλιά της τέχνης, που κρύβει ενδόμυχα τις πιο μεγαλοπρεπείς διαστροφές. Αυτές που εκφράζουν την ανταρσία στην υποταγή της αναπαραγωγής και στους θεσμούς που την εγγυώνται.

Ο ακροβάτης και ο ποιητής έρχονται να ανατρέψουν τη μοίρα της κοινής ζωής. Να ξεριζώσουν τη διαφορά ανάμεσα στο πάνθεο και το πανανθρώπινο.

Όχι ιερείς, μύστες, προφήτες, ιδρυτές θρησκείας και ψυχομέτρες ανθρωποδιορθωτές, αλλά δολοπλόκοι και επίμονοι κηπουροί μιας στάσης ζωής που δεν εμπλέκεται με το δογματισμό κάποιου ιερατείου.

Ναι, η τελική λύση είναι ο θάνατος αλλά πριν απ’ την έσχατη ρουφήχτρα υπάρχω εγώ. Γι’ αυτό προσφέρω ένα φύλλο κυανού λωτού στο κορμί σου ανθρωπότητα. Ένα σημάδι από νυχιά στο στήθος και τους γοφούς σου. Ένα κυρτό σημάδι σαν το πόδι παγωνιού στους παρεκτροπικούς γλουτούς σου. Αφήνω στα βυζιά σου αυτό το δάγκωμα αγριόχοιρου, δάγκωμα με τα δόντια και τα χείλη μαζί, το κοράλλι και το πετράδι μέσα στον αιώνιο κύκλο της κοσμικής αναρχίας.