Σε τι πιστεύει άραγε κανείς σήμερα πιο πολύ απ’ ό,τι στο ίδιο του το σώμα;

Σχετική εικόνα

απόσπασμα από το βιβλίο: 69 Σημειώσεις Για Τον Νίτσε

1

Γιατί οι φιλόσοφοι άραγε δεν ερεύνησαν το αναληθές, το αβέβαιο, το εσφαλμένο; Γιατί δεν δίνουν αξία παρά μόνο στην ειλικρίνεια, στην ανιδιοτέλεια, στην πραγματικότητα, και περιφρονούν το ψέμα, τον εγωισμό και τη φαινομενικότητα; Αυτό συμβαίνει επειδή οι έρευνες των φιλοσόφων προσανατολίζονται καθ’ ολοκληρίαν από τις ηθικές ιδέες στις οποίες θέλουν να καταλήξουν. Έτσι, οι νόρμες τις οποίες πιστεύουν πως αντλούν από το καθολικό λογικό δεν είναι παρά αντανακλάσεις των προσωπικών τους ενστίκτων και της ιεραρχίας στην οποία υπακούουν.

Το συμφέρον ευλογεί όλα τα αμαρτήματα. Είναι ολοκληρωτικά μάταιη η δίψα μας για την αλήθεια αφού η πραγματικότητα μας θέλει πρακτικούς και αστραφτερούς και δυνατούς. Θέλει την αλήθεια προσαρμοσμένη στους ηθικούς σκοπούς του δυνάστη. Θέλει μιαν αμερικάνικη αλήθεια γεμάτη αφέλεια και βλακεία. Ο λόγος περί μοντέρνου του βαβελικού κόσμου. Πάντα όμως το αφελές και το βλακώδες περιέχει ένα σπουδαίο μάθημα. Μαθαίνω απ’ το νοητικά αφελές.

Μόνο η συνάντηση των ερωτημάτων και των ερωτηματικών φτιάχνει ένα περιβάλλον που υποθάλπει τη διανοητική μας βλακεία. Το θεμέλιο της χαρωπής σκέψης. Τα φροϋδικά σκατούλια. Υποταγή ηθικής και αισθητικής στο μη-σκοπό. Απ’ τη σκοπιά της αιωνιότητας ομιλώ. Κάνω λίγο πιο ανόητες σκέψεις απ’ αυτούς που επιδιώκουν να μην κάνουν ανόητες σκέψεις.

Από αυτόν τον πρόσκαιρο, σαγηνευτικό, παραπλανητικό, ισχνό κόσμο, απ’ αυτό το ανακάτεμα επιθυμιών και ψευδαισθήσεων προκύπτει ο πόνος που θολώνει την εικόνα. Μα μια θολή εικόνα είναι μια εικόνα τόσο αλαφροΐσκιωτη που χρειάζεται τη ζέση του θρησκευτικού σκοταδισμού για να κοιταχτεί.

Γιατί η χαρά και γιατί ο πόνος. Ενορχηστρώνουμε τις παράλογες απαιτήσεις του βιοπορισμού με το χρόνο. Κηδεύουμε πάντα κάτι. Από οίστρο.

Υπάρχει πάντα το νερό μιας πηγής. Κι αυτό είναι που μας ξεδιψά.

Τρώω ψητό καλαμπόκι. Πάνω από ένα δεδομένο κρίσιμο οικονομικό συντελεστή κανένας δεν μπορεί να φάει χωρίς να εξαναγκάσει κάποιον να μη φάει. Η γνώση δεν μπορεί να βαφτιστεί αλήθεια μιας και η αλήθεια όταν μοιάζει με γνώση μοιάζει με μαδημένη κότα στο νεροχύτη της σκέψης. Φοβάμαι πως η μεγαλύτερη βλακεία μου μπορεί να είναι πολύ σοφή.

Ποιος άραγε θέλει να ασχοληθεί με αυτά τα επικίνδυνα παιχνίδια; Με τις καταστάσεις που ξεδιπλώνει το σκύβαλο της μεταφυσικής; Ερωτώ. Ως καινούργιος άνθρωπος. Ως αρνητής της βεβαιότητας του συμπαγούς χρόνου που καθορίζει την ιδιότροπη φύση μας. Την παλαβομάρα του καλού και του κακού.

Η κουταμάρα είναι απαραίτητη για τη διατήρηση κάθε οντολογικής μας ανησυχίας. Αφού τα ζώα δεν γελούν και δεν αγαπούν διακοσμούν την ανησυχία μας για το μέλλον. Με βεβαιότητα σπίνου εν οργασμώ λέω πως είμαστε μόνοι στο σύμπαν. Ολομόναχοι. Κι αυτή η μοναξιά είναι το κωλόσκυλο που μας δαγκώνει.

Δίχως τη συνεχή παραποίηση του κόσμου μέσω των αριθμών, η ανθρωπότητα δεν θα μπορούσε να ζήσει. Η παραίτηση από τις ψευδείς κρίσεις θα ήταν μια παραίτηση από τη ζωή, μια άρνηση της ζωής. Τα μαθηματικά μοντέλα κατακρεουργούν πάντα την ηθική. Το ψυχρό μελανό σημείο των εξισώσεων δεν κομπορρημονεί για την αγνότητά του. Είναι.

Διαφέρω από μένα. Δαπανώ τις δυνάμεις μου σε μια καισαρική τομή. Η ποίηση ως υπαλληλάκος ηθικών κανόνων είναι η μέγγενη της ετερόδοξης φύσης μου που για να συγκαλύψει την αδυναμία μου την υμνεί. Μου φέρνουν στο πιάτο το τραγικό κάθε μέρα οι μόχθοι των συνανθρώπων μου. Αλλά εγώ θα τους επιβάλω το ακόμα πιο τραγικό.

Αν οι παπάδες βαφτίζουν οι ποιητές ξεβαφτίζουν. Και οι φιλόσοφοι μονολογούν. Είναι όλοι τους δικηγόροι που δεν θέλουν να ονομάζονται έτσι, και κατά το πλείστον πανούργοι υποστηρικτές των προκαταλήψεών τους, τις οποίες βαφτίζουν «αλήθειες». Άρα ζήτω στον ξεβαφτισμό.

Οι γέροι μοραλιστές είναι οι παππούδες μας. Οι κήρυκες της ηθικής οι πρόγονοί μας. Όλοι τους ρομαντικοί από δειλία αφού η ερμαφρόδιτη αήττητη φύση μασκαρεύει τις ανάγκες μας.

Κάθε ενόρμηση είναι τυραννική: και ως τέτοια προσπαθεί να φιλοσοφεί. Η δαιμονολογία μάς συμφέρει. Πάλι. Ξανά και ξανά. Έως πάντα. Βάζουμε το δαίμονα μπροστά. Εργαλειοποιούμε τη θρησκευτική προσήλωση στην υπαρξιακή αγωνία. Ματώνουμε με τις έννοιες που είναι νεκρές για τη γλώσσα μα ζωντανές για τη σκέψη. Η γλώσσα πάντα συντηρεί τα πτώματα και η σκέψη τα μνημονεύει.

Αυτός ο Επίκουρος είναι που από λύσσα και φιλόδοξο φθόνο έφτιαξε έναν κήπο αναλλοίωτο απέναντι στον πλατωνικό εξελικτισμό. Το φασαριόζικο και μεγαλόπρεπο τρόπο με τον οποίο ο Πλάτων και οι μαθητές του καταλάμβαναν τη σκηνή. Το χώρο δηλαδή προβολής των αμαρτημάτων τους. Αυτό που λίγο-λίγο και δοξαστικά οδήγησε στην τεκνοποίηση των μεγάλων πολέμων. Οι κόλακες του Διονύσου δεν μπορούν να είναι ο Διόνυσος.

Η φιλοσοφία είναι αυτή η ίδια η τυραννική ενόρμηση, η πιο πνευματική θέληση για δύναμη, για «δημιουργία του κόσμου», για causa prima. Η πρώτη αιτία, κάτι σαν απαραίτητη αρχή για όλες τις γέννες. Το πρόβλημα που τα μαθηματικά το έλυσαν μια κι έξω. Αξιώνω. Η αξίωσή μου δημιουργεί πεδία συγκρούσεων, έναν μαλθακό τρόπο υπεράσπισης των κρυφών δυνατοτήτων της εμπειρίας.

Οι πουριτανοί φανατικοί της συνείδησης προτιμούν να ξαπλώσουν και να πεθάνουν πάνω σε ένα σίγουρο μηδέν παρά πάνω σε ένα αβέβαιο κάτι.

Ο μηδενισμός είναι το σημάδι μιας αβέβαιης και κουρασμένης ύπαρξης. Το ίδιο το μηδέν όμως είναι μιαν απρέπεια, αφού, είναι πάντα αποτέλεσμα πράξης και όχι υλικό δημιουργικής ουσίας. Δηλαδή ουσίας που φέρει πνοή. Γεννητικό όργανο. Το μηδέν δεν μπορεί να είναι μήτρα, αφού αποτελεί την αλαζονική περιφρόνηση κάθε μήτρας.

Σε τι πιστεύει άραγε κανείς σήμερα πιο πολύ απ’ ό,τι στο ίδιο του το σώμα;

Γνώθι σαυτόν Ή επίκληση στο συναίσθημα

Αποτέλεσμα εικόνας για apollonia saintclair

Ω ανθρωπότητα που συνεχίζεις ακάθεκτη
Όλο Γνώθι σαυτόν κι Allons enfants de la Patrie
Πένθιμη μαριονέτα που είσαι
Όλο τραγουδάκια και γιόγκα
Φανταράκια που φοράνε το βρακί του κουρσάρου
Γυναίκες που οσφραίνονται
τον δημόσιο ιδρώτα των καλογέρων
Ω γλυκύ μου έαρ
Ερωτικά ξεμαλλιάσματα και καπότες στο δάσος
Η γλώσσα είναι το μπουρδέλο της σκέψης
Η σκέψη είναι το μπουρδέλο του κορμιού
Αχ και βαχ ποιητών λαπάδων
Καθένας, άντρας και γυναίκα του εαυτού του
Το ταξίδι του μέλιτος κάνει στη χούφτα
Μόνο τα κοράκια οι παπάδες κι εγώ
ντυνόμαστε στα μαύρα
Ένα γέλιο περνά συχνά απ’ τα χείλη μου
Αχ, φοβούμενοι οι φίλοι μου κι εγώ έναν επί γης γάμο
Μαλακιζόμαστε όσο τραβάει το κέφι μας

Σπόρια παπαρούνας

Σχετική εικόνα

Εντρυφούν οι Νάρκισσοι στα ερωτικά μοτίβα
Σεξ Κυριακής κατά ζεύγη ηδονής
Μαζεύει χνώτο η κόλαση στην παλαιά διαθήκη
Ότι έχω και δεν έχω η θεολογία
Οι παπάδες κλέψαν απ’ τους μπουρζουάδες
τα χρυσά δισκοπότηρα
Οι αληθινοί άντρες είναι οργισμένες λεσβίες
Αναρωτιούνται τι κρύβει η Χιονάτη στον κόρφο της
Ω διάβολε, στα ευαγγέλια μόνο καλύβες συναντάς
Στον Παύλο εκκλησίες
Ουρανοξύστες στον κώλο της Νοβαγιόρκης
Ο άνθρωπος πρέπει να ξυπνήσει για να αρχίσει να απορεί
Η πίστη όμως κάθε τόσο τον στέλνει για ύπνο

Ποιος είναι ο πολιτισμός της Μεσογείου;

Σχετική εικόνα

Ποιος είναι ο πολιτισμός της Μεσογείου;
Κότες και δάκρυα απαντά ο λογοκλόπος
Ο ναύαρχος επιθεωρεί τα παραπλέοντα πέη
Η φόνισσα αφόνευτη γυρνά
Οι τροσκιστές με συμπαθούν, πατέρα
Ο θάνατος μελαχρινός με τσίμπλα, ακούς;
Ξέρετε εσείς κορίτσια
πόσα τσιφλίκια αιματόβαψε ο δράκος σας
Ξέρετε από λάβαρα ηδονής και σερβιετάκια
Ωραία Ελένη πρόστυχη γριά
Καθώς έσπρωχναν το παλιάλογο οι Τρώες
Του Οδυσσέως έρανες το δρόμο με μουνιά

Γυναίκες, να φοράτε βέλο

Αποτέλεσμα εικόνας για erotica art kolaz german idelism

Σε μια πατισερί των Εξαρχείων
πουλάει τάματα η Παναγία η Φρικαρισμένη
Οι ματατζήδες προσεύχονται στα κλουβιά τους
Οι μανούλες κλουβιάζουν μες στις προσευχές τους
Αγοράκια αφυπνίζουν το πνεύμα τους
Κοριτσάκια σακατεύουν το μουνί τους
Μυρίζει μπόμπα μπενζίνα μπαρούτι
Τα πιο ωραία λαϊκά
Βία στη βία της εξουσίας
Λουλουδάκια που φυτρώνουν απ’ τους βόθρους
Σε μιαν επιμελώς κεκαρμένη γωνία της χλόης
ελπίζει ο ανάρχας εις την άνθησιν μιας νέας μητρότητος
Είμεθα όλοι δεξιοί λέει, από πάνω μέχρι κάτω
Από πίσω μέχρι μπρος
Είμεθα εκείνης της ψευδούς γαλήνης τα κόλλυβα
Οι ακροαταί φέρουν βαρύ οπλισμό
Κώλους που ατενίζουνε τις βουλωμένες χέστρες της Ελλάδος
Καυχησιολογούν με χείραν ελαφράν
Ω γαμιόλα Ιερουσαλήμ της αναρχίας
Φαμπρικατζού
Μέκκα της Οσίας Μαριχουάνας
Ενδιαμέσως γέννας και τελετής μας εγκλώβισες
Να λέμε καλά λόγια για τις γάμπες σου
Τα συγκαμένα σου Εξάρχεια
Το πώς λατρεύουμε το λίπος και το μουχλιασμένο ψωμί
Τις ταβέρνες σου από βδελυρά χύσια και αμβλύωπες ποιητάς
Τώρα προωθώ μικτές φυλές και μικτούς γάμους
Επιστροφή στην ηδονή και στην τραγίλα
Εγώ ο σώστης της ανθρωπότητος
Ο γλειψιματίας
Ο προστάτης των οργασμών
Ο ραψωδός της ψωλής των αγγέλων
Ο τόσο αγνός όσο και το χιόνι που δεν το βλέπει ο ήλιος

Η ζωή είναι ένας στρόβιλος από θνητά χείλη

Αποτέλεσμα εικόνας για nudist gray ass

Να ζεις για την τεμπέλικη πολυτέλεια της επόμενης μέρας.

Να ρυθμίζεις σαν καταχθόνιος χαρταετός την ανύμφευτη ηδονή των ερωτικών αιθέρων.

Στη Δύση όλοι είναι απασχολημένοι με δουλειές. Με τα σπιτάκια και τα κεραμίδια, με τις περιουσίες που τέμνονται στο έγκλημα και την καλοζωία που διαιωνίζει το κληρονομικό δικαίωμα της ιδιοκτησίας.

Η βιομηχανία και το εμπόριο έγιναν θρησκείες για τους πιστούς χάνους, παραμερίζοντας και υποτιμώντας με τον πιο βάρβαρο τρόπο την τέχνη, την αισθητική της σάρκας και την καλλιέργεια της σχόλης.

Η απόλαυση είναι ντροπιαστική, γι’ αυτό θα πρέπει να τη διαχειρίζεται κάποιος μεγιστάνας.

Η χαρά θα πρέπει να είναι φιξαρισμένη στον ελεύθερο χρόνο. Στο δομημένο προαυλισμό.

Κάθε υπολογισμός γίνεται σε σχέση με το χρόνο. Και ο χρόνος δεν πρέπει να σπαταλιέται, όπως τα χρήματα, τα οικόπεδα ή το φαγητό.

Στο τέλος της μέρας θα πρέπει να έχεις να επιδείξεις κάτι. Αν στο τέλος της μέρας έχεις δημιουργήσει πλούτο τότε δεν σπατάλησες το χρόνο σου. Αν όμως ένιωσες απλά και μόνο τη χαρά της ζωής τότε σπατάλησες τη μέρα σου.

Ο έρωτας στη Δύση έχει γίνει υστερικός σαν κρίση επιληψίας. Πόζα κάλπικη. Αποστείρωση και κατατρεγμός. Ένα συμφωνημένο αποτρόπαιο γαμήσι μεταξύ εγωισμών.

Πώς να μας φερθεί η ζωή ευσπλαχνικά, όταν εμείς της φερόμαστε με τη βαρβαρότητα της κυριαρχίας που μας έχει εμφυσήσει το ακραιφνώς βίαιο πνεύμα του ανταγωνισμού;

Κανένα δέντρο δεν μας αρνήθηκε τους καρπούς του και κανένα λουλούδι τα αρώματά του.

Να κι εμείς. Μόνο καβλωμένοι μπορούμε να διασχίσουμε ετούτο το μονοπάτι, με το υπεροπτικό σφρίγος της ορθωμένης ψωλής.

Στη ζωή δεν ήρθαμε για να γίνουμε πουτάνες αλλά εραστές.

Και κάθε πρωί θα πρέπει να ανοίγουμε δρόμο μέσα από το πεθαμένο χώμα, για να φτάσουμε τον ζωντανό, ζεστό σπόρο.

Αγαπάτε αλλήλους

Σχετική εικόνα

υπό του Γάλλου καλλιτέχνη Clovis Trouille

 

Οι ερωτικοί-επαναστατημένοι ενάντια στη μπουρζουαζία-καλλιτέχνες, αγαπούσαν ανέκαθεν το ομαδικό πνεύμα.

Η στιγματισμένη ελληνική αρχαιότητα απέβη αρκούντως διεγερτική για τις εικαστικές τους ανησυχίες.

Η παρτούζα και το όργιο άρχισαν να ξεπηδούν μέσα απ’ τις πλούσιες εκκλησιαστικές αυλές.

Απ’ το μεσαίωνα ως τη γαλλική επανάσταση τα ανθρώπινα κορμιά ψαχουλεύτηκαν έως τον πιο κρυφό πόρο. Οι συγγραφείς και οι εικονογράφοι έκαναν υπερωρίες για να διαδώσουν τη μεγάλη επανάσταση και τη σπουδαία αλλαγή, προχωρώντας ακάθεκτοι προς τον εικοστό αιώνα, τον αιώνα της μεγάλης σφαγής.

Η τεχνολογία βοήθησε στον εκδημοκρατισμό της ηδονής.

Οι ευρωπαϊκές χώρες, που διέθεταν τα μέσα, άρχισαν να εκσφενδονίζουν μαζί με τις κουράδες και τις βόμβες τους και κάποια ακατέργαστα διαμάντια.

Ότι έφτανε όμως, στη φτωχή μας χώρα, έφτανε κουτσουρεμένο απ’ το συγκρότημα Λαμπράκη που λειτουργούσε ως φίλτρο της μικροαστικής αριστερής ηθικής.

Οι ερωτικοί ζωγράφοι και οι ερωτικοί ποιητές δεν μπορούσαν να γλιτώσουν απ’ τη μέγγενη της ηθικής λογοκρισίας, τουτέστιν απ’ την ανηθικότητα των νταβατζήδων της ακαδημίας.

Ο Clovis Trouille έλαβε μέρος στον πρώτο μεγάλο πόλεμο αποκομίζοντας απ’ αυτόν ένα δια βίου μίσος για το στρατό και την πατρίδα.

Κατήγγειλε την εκκλησία ως διεφθαρμένο ίδρυμα και τον καθολικισμό ως σκατολογικό ιδεολόγημα.

Ένας καρδινάλιος, ένας παπάς και ο Ιησούς απεικονίζονται σε πράξεις σοδομισμού, πεολειχίας και κολπικής συνουσίας με μια ομάδα από μοναχές.

Η πλούσια καθολική εκκλησία που ρουφούσε το μεδούλι των κατώτερων τάξεων υπήρξε ο πιο σπουδαίος ερωτικός καμπινές.

Οι ορθόδοξοι υπήρξαν πάντα πιο συγκρατημένοι, με μια εκλεπτυσμένη μεσογειακή εμμονή στην παιδεραστία.

Ο Αρετίνος εξώθησε την κατάσταση εις το έπακρον, αφού, δημοσίευσε τα σονέτα του κάτω απ’ τη μύτη του πάπα, δείχνοντας πως ο σοδομισμός είχε αποβεί γι’ αυτόν μια μονομανία.

Κάποιος χριστιανός έγραψε με κόκκινη μπογιά στον λευκό τοίχο του νεκροταφείου των Τσουκαλάδων της Λευκάδας τη φράση: Όσους δεν γαμούν κώλο ο θεός να τους συγχωρέσει.

Η αφάνταστη δύναμη του ερωτισμού είναι πολιτικό όπλο.

Μα πρέπει να ξέρεις να στρέφεις τα όπλα σου στον εχθρό και να πολεμάς με τον τρόπο του, εκτελώντας όλες τις αυταπάτες που σπέρνει το συμφέρον του.

Το γαμήσι είναι θεϊκή υπόθεση. Και αφού ο άνθρωπος είναι θεϊκός, ξέρει πως το σονέτο της κωλοτρυπίδας είναι πιο επιδραστικό απ’ τις ξενέρωτες επιστολές του αποστόλου Παύλου προς τους Κορινθίους.

Ξέρει πως ο Ιησούς ήτο τόσο πουτανιάρης που εξαγρίωνε τους φαρισαίους.

Ο θεϊκός άνθρωπος ξέρει πως το φιάσκο της ανάστασης και της μετά θάνατον ζωής υπήρξε η μεγαλύτερη διανοητική ατιμία κατά των αγραμμάτων φτωχών εξαθλιωμένων τάξεων, που κάθε φορά που συνέρχονταν απ’ τους πολέμους των αφεντάδων τους, έτρωγαν τη φάπα του ρωμαιοκαθολικού αδερφάτου.

Η κωλοτρυπίδα υπήρξε για τους μοναχούς η μυστική πύλη προς τον παράδεισο.

Αφού στερήθηκαν το μουνί λάτρεψαν τον κώλο.

Η ομορφιά, την ώρα της αδυσώπητης κάβλας, έλαμπε πιότερο απ’ την αρετή.

Αποτέλεσμα εικόνας για Clovis Trouille