Κοιτάζοντας εκεί

Κάτω απ’ την επιφάνεια της λογικής υπάρχει μια υπόγεια συναλλαγή μεταξύ τρέλας και σύνεσης.

Ένα μικρό αλλά ικανό χάος από αλητείες και ανησυχίες. Από αμφιβολίες και ανταρσίες που χτυπιούνται στους τοίχους των καλών τρόπων, αυτών που μας έχει εγχειρίσει η εκπαίδευση και ο στραγγισμένος από συναίσθημα θετικισμός.

Η πονηριά μας, συχνά οργισμένη και σκόρπια, πέφτει πάνω στα πράγματα για να ξύσει απ’ την πέτσα τους όλα τα μυστικά. Για να χαράξει τους καινούργιους σπαραγμούς και τις καινούργιες πίκρες. Για να φανερώσει πόσο ποτισμένο από ιδεαλισμό είναι το βλέμμα μας όταν συναντιέται με την τυφλή προθυμία των παθών.

Μέσα στη μακαριότητα μιας επιστημονικής γνώσης, φαύλης και εκφυλισμένης απ’ το χρήμα, έρχεται ο φόβος, όπου ο άνθρωπος καθηλώνεται ανίσχυρος μπροστά στην τραγικότητα της ιστορίας.

Ο φόβος που λειτουργεί ως εστία μόλυνσης κάθε επαφής. Ο φόβος που κοιμάται με τα παπούτσια, περιμένοντας την προσταγή που θα τον εκλεπτύνει. Περιμένοντας εκείνη την κακόγουστη αλαζονεία της αγέλης για πρόοδο.

Πάντα σ’ αυτές τις δημόσιες διακηρύξεις για αλλαγή, οι ξεπεσμένοι ρήτορες ανακατεύουν το κουρκούτι της μιας και μοναδικής άποψης.

Το μεγάλο αρπαχτικό ζώο που λέγεται άνθρωπος αυνανίζεται τρίβοντας την κοιλιά του, πάντα με τυφλή μανία, στήνοντας στο διάβα του μνημεία που υμνούν την απίθανη τερατογονία του.

Το απαγορευμένο δέντρο και οι καρποί του πριονίζονται απ’ το θρίαμβο της δύναμης του ισχυρού.

Οι κανόνες γράφονται και ξεγράφονται υπογραμμίζοντας την επίγεια παντοδυναμία τους.

Η φαντασία μας όμως, σαν μια απρόσιτη αλήθεια, θάβει μέσα στα σπλάχνα της γης κάθε αθεράπευτα ρηχή πραγματικότητα. Κάθε ηθική και κάθε πίστη που πουλιέται ως φάρμακο κατά της ανυπακοής.         

Αριστερά, απ’ τη μεριά της καρδιάς Ή ωδή στα μεθύσια των μηδαμινών

The Strange Case Of Thomas Poulton, An Erotic Artist In The 1940s (NSFW) |  HuffPost

Αν υπόσχεται κάτι ο έρωτας, αυτό είναι η ικανοποίηση της δίψας για περιπέτεια και περιπλάνηση στις πιο ανεξερεύνητες περιοχές.

Τα στομάχια μας ξεθεμελιώνονται και οι μήτρες μας καταβροχθίζουν με ακόρεστη βουλιμία τις ποιητικές παρορμήσεις του πνεύματος που μεταμορφώνεται σε παχύρευστο σπέρμα.

Ευνοημένο απ’ την τόλμη και την τύχη, το αενάως περιφερόμενο σαρκίο μας βρίσκει εκτός του τάφου και του θανάτου μιαν ουσία μέλλοντος και δημιουργίας. Εν μέσω παρακμής ακμάζει στους πιο υψηλούς βαθμούς ακολασίας, παραμένοντας αθώο μες στις κολπικές εκκρίσεις του συμπαντικού θήλεος.

Θα ήταν ένας επιτήδειος μεγαλομανής ο έρωτας, αν δεν ήταν η αιώνια λόξα της ύλης ενάντια στην αληθινή χάβρα παγκόσμιων και αλλοπρόσαλλων νόμων.

Θα ήταν ένας απατεώνας, αν δεν ήταν κάθε φορά ο ωραίος ζεστός ήλιος που μας ξυπνά απ’ το ληθαργικό σκοτάδι της έγνοιας του βιοπορισμού και της επιβίωσης.

Η ένωση που προπαγανδίζει ο έρωτας, σε κάνει να μην πιστεύεις πια στο θάνατό σου αλλά στην αθανασία σου. Να μη νοιώθεις αυτό το ανούσιο τίποτα που το ξεφλουδίζουν οι καταστάσεις, αλλά ο καβλωμένος βασιλιάς των ακηδεμόνευτων πραγμάτων που ούτε χαίρονται ούτε λυπούνται, αλλά υπάρχουν.

Πολλές φορές ο έρωτας σε καταστρέφει τόσο που βλέπεις μόνο το θάνατο να βγαίνει κερδισμένος.

Κουρδίζει ανάποδα τις πιο γλυκιές μελωδίες, εκτοξεύοντας τα σκατούλια της απόγνωσής του στα μούτρα μας.

Και γινόμαστε πάλι μάσκες και πετσιά ανικανοποίητα, αγάμητα, ληθαργικά εκτοξεύοντας τη δειλία μας και τη φανταρίστικη ηθική μας προς όλες τις κατευθύνσεις. Το πάθος γίνεται ο μεζές για το ούζο, αφήνοντας πίσω τις πιο βίαιες και αγριωπές σιωπές.

Η αγκαλιά γίνεται μέγγενη και η αγάπη η συνταγογραφούμενη θεραπεία του παπά και του ψυχολόγου.

Άλλοι ζητιανεύουν τον έρωτα κι άλλοι τον πετάνε στα σκουπίδια. Άλλοι τον μαγαρίζουν αντί να τον κάνουν μπουρλότο ενάντια στην ανιαρή τους ζωή κι άλλοι τον κάνουν ακαδημαϊκό μάθημα και αποστειρωμένο πνευματικό μπιμπελό.

Μα ο έρωτας δεν διαθέτει ίχνος σοβαρότητας. Διακοσμεί τις χέστρες και τα σφαγεία με τις εκκρίσεις του, σαμποτάρει την στερημένη ζωή σπάζοντας το σπυρί της ατέρμονης πλήξης, εκτοξεύοντας το πύον του εναντίον του χρόνου και της φθοράς, εναντίον της εξουσίας που μας θέλει κουτάβια της.

 

Ο ζέφυρος μακριά στις βρυώδεις όχθες κατουρά την όμορφη πατρίδα μας

ΖΕΦΥΡΟΣ (φτερωτός)

Έγραψες πολλά ποιήματα
για το θάνατο στο κινητό σου
Στο μετρό κάτω απ΄ τη μύτη συλλογισμένων αμνών
μετά τη δουλειά
Έγινες ο μακελάρης
που σκοτώνει τα αφροδίσια με περίστροφο
Ο σκύλος που σκοτώνει τη γάτα
κι η γάτα που τρώει τον ποντικό
Έγινες η ταφόπλακα
που γράφει όλες τις πομπώδεις βλακείες των ζωντανών

Ο ζέφυρος μακριά στις βρυώδεις όχθες
κατουρά την όμορφη πατρίδα μας
Εσύ γράφεις πάλι για το θάνατο
γι΄ αυτή την εμμονή που την έκαναν ποίηση
οι αγγλοσάξονες και οι μεθυσμένοι

Όμως ο θάνατος ο αριστοκράτης ο ηδονιστής
χαρίζει μπισκότα με σοκολάτα στα κοριτσάκια
Τραβά τις αιμορροΐδες απ΄ τον κώλο των αστών
σα να τραβά την περόνη

Αγάπα τον πλησίον σου, αφού πρώτα τον σφάξεις

Ω λαοί, σας δόθηκε μια φορά η ευκαιρία να πετάξετε τη σαβούρα στο καιάδα της ιστορίας, με το βίαιο τρόπο που έτσι κι αλλιώς αυτή ιδρύθηκε.

Χωρίς στρατιωτικά ρούχα και στολές, αλλά με τις φόρμες της δουλειάς και τα βρόμικα αγροτικά παντελόνια, με τα κλεμμένα περίστροφα της τσαρικής αστυνομίας ορμήσατε κάποτε με λύσσα στην ξιπασμένη υποκρισία των υπαλλήλων της οργανωμένης άρχουσας τάξης που σας ρουφούσε το αίμα.

Κατεβάσατε το σταυρό του ψεύτικου μαρτυρίου για να ανεβάσετε τα αιδοία σας ως πρωτόπλαστοι ηδονιστές, αφού ήρθε η σειρά σας να καβαλήσετε το ασέλωτο άλογο της ιστορίας κι όχι τα πράσινα άλογα του θρησκευτικού αμοραλισμού.

Αιώνες θρησκευτικής βίας εξωτερικής και εσωτερικής. Εγκλήματα φανερά και εγκλήματα μυστικά και αδιανόητα, εκατόμβες νεκρών ανά τους αιώνες ανάλογα με τις κάψες καλογέρων επισκόπων και αυτοκρατόρων.

Η πιο μαζική ανάσα των κολασμένων που ξύπνησαν ύστερα από δυο χιλιάδες χρόνια οργανωμένης καταπίεσης.

Η έγνοια των ξεβράκωτων για τη ζωή άρχισε να γίνεται επιστήμη και θάρρος.

Εσείς φτάσατε την ανθρώπινη διάνοια στη ΓΗ του Ντοβζένκο και στους οργασμούς μιας αδιανόητης καλλιτεχνικής πρωτοπορίας βάζοντας το σταυρό στον κώλο του παπά.

Εσείς γεννήσατε όμως κι εκείνα τα παιδιά που σας ξαναγύρισαν στα σκοτάδια. Στον Πούτιν και την ορθοδοξία, στους χρυσόφτερνους πατριάρχες και τις μπίζνες της εκκλησίας με το κράτος.

Στον πιο ακραίο σκοταδισμό που βγάζει υπεραξία απ’ την θρησκευτική πόλωση των λαών. Απ’ το ξεπάστρεμα πληθυσμών και τα στρατόπεδα εργασίας της Γερμανίας.

Ισλαμιστές, χριστιανοί και άλλοι ψυχωτικοί και άρρωστοι παθιασμένοι μαλάκες μας ζαλίζουν τ’ αρχίδια με τα τεμένη τους και τις εκκλησίες τους.

Είσαι όμως, ρομαντικός βλάκας, σήμερα αν μιλάς για κατάργηση των συνόρων, για αφοπλισμό των ηλιθίων, για συνεργασία οικονομική και σεξουαλική των δυο λαών.

Είσαι κατάπτυστος σήμερα αν λες πως δεν είσαι ούτε έλληνας ούτε τούρκος ούτε ρώσος ούτε αμερικάνος αλλά άνθρωπος γκαβλωμένος με τη ζωή που θέλεις να τη ζήσεις, χωρίς όπλα και σημαίες και σαβούρες απ’ το αιματοβαμμένο και άθλιο παρελθόν.

Είσαι πορνογράφος αν λες πως το γαμήσι είναι η πιο αληθινή και επιδραστική θρησκεία της ανθρωπότητας-ω! Αντρέα Εμπειρίκο-και πως τα τζαμιά και οι εκκλησίες θα σβήσουν και θα εξαφανιστούν με την πάροδο του χρόνου.

Οι εθνικισμοί τα σύνορα οι στρατοί οι διαχωρισμοί είναι η σαβούρα που πρέπει να πετάξουμε στον αιώνα που έρχεται.

Μια σαβούρα που πρέπει να πεταχτεί χωρίς λύπηση στα σκατά. Μαζί με τις βρωμοπροσευχές του Ισλάμ και τις κουράδες της ορθοδοξίας.

Κύριε υπουργέ της αμύνης βάλε στον κώλο σου μια ολόκληρη φρεγάτα κι εσείς κύριε σεβαστέ αρχιεπίσκοπε βάλτε στον κώλο σας εναλλάξ τους μιναρέδες της αγιασοφίας.

Κι εσείς τουρκοφάγοι ματαιόδοξοι που ανησυχείτε μη σας γαμήσουν οι Οθωμανοί την αδερφή ρωτήστε τη πρώτα μήπως της αρέσει.

Να ξέρετε όμως, πως, δίπλα στους πολεμοκάπηλους και τους πατριδοκάπηλους υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν υπομονή και ανέχονται την μπόχα λόγω της καλής τους ανατροφής.

Αν αποφασίσουν όμως να ξεχάσουν την καλή τους ανατροφή θα σας γαμήσουν την παναγία και το Μωάμεθ μια για πάντα.

 

 

Για τον φτωχό Βασιλιά Ήλιο

Beautiful ancient erotic sculptures on Konark sun temple wall ...

Ο ήλιος είναι αυτός που κρατά στο χέρι του τη ζωή. Είναι ο υπόγειος συνωμότης της γονιμοποίησης.

Η υψηλή κυριαρχία του αφήνει μια θεϊκή γεύση πάνω στη Φύση μας-δηλαδή στα αιδοία μας- σχεδόν εξουσιαστική, καλύπτοντας την άγνοιά μας και την προαιώνια τύφλωση μ’ έναν ερεθισμό περιέργειας για το επέκεινα. Με τη βούληση για γνώση, άρα για εξουσία πάνω στα πράγματα.

Καταστρέφοντας αδιάκοπα μορφές και ουσίες, και χάρη σ’ αυτή την ίδια την καταστροφή, χειρίζεται την αιωνιότητα των δυνάμεων απ’ τις οποίες συντηρείται η ζωή.

Οι αρχαίες θρησκευτικές κουλτούρες που ζύμωσε ο εκτυφλωτικός ήλιος έδειξαν την υπεροχή του θανάτου ως λυτρωτή. Του θανάτου, ως, Μέγα Τέλος, κι όχι ως υποτροπή του φόβου που μας θέλει μεταφυσικούς και ψυχολάτρες.

Η καταστροφή είναι πάντα μετατρέψιμη. Η ζωή δεν υπάρχει ως μόνιμο αναλλοίωτο φαινόμενο αλλά διατηρεί τη συνέχειά της απ’ τη μετατροπή των φαινομένων του Είναι.

Το έμβλημα του βασιλιά ήλιου είναι η φωτιά που γίνεται το μεγάλο καταβροχθιστικό ρεύμα των μορφών.

Η λάβρα αυτή και ο καύσων επιδρούν με μιαν ανώτερη άλγεβρα στον τρόπο που η θερμότητα παράγει ηδονή. Στον τρόπο που νιώθεται η ομορφιά.

Μονάχα τα γυμνά όντα μπορούν να κερδίσουν τον παράδεισο που ορίζει η μαγνητική έλξη του ήλιου. Μονάχα τα γυμνά όντα μπορούν να αγκαλιάσουν τις ζεστές πέτρες και τη ζωντανή τους γεωμετρία. Γιατί τα γυμνά όντα πιστεύουν στον ήλιο και τις τρομερές του εκρήξεις.

Στον εκπληρωμένο πριαπισμό της αρμονίας, που κάθε φορά που φαλτσάρει το χάος, μέσα στη μέθη της τυχαιότητας, αφρίζουν οι άμεμπτοι οργασμοί των πλασμάτων και οι δον κιχώτες του έρωτος ορμούν με τη ρομφαία τους στο ξεκούρντιστο όργανο της καρδιάς.

θέλουμε την πατρίδα μας πίσω και τα κλεμμένα μας στρινγκ

Αστείς φάσεις από τις παραλίες - GELAME.gr

θέλουμε την πατρίδα μας πίσω και τα
κλεμμένα μας στρινγκ θέλουμε δουλειές
εκκλησίες παράσημα λεγεώνες θέλουμε

το χρυσό αιώνα του περικλέους και την
Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ πουτσαρίνα
να τραβά μπροστά για το Αϊβαλή για το

Εσκί Σεχίρ το Αφιόν Καρχισάρ θέλουμε
τουρισμό επενδύσεις ηρωισμούς μακαρόνια
μίσκο ελληνικά καλοκαίρια κήπους

κρεμαστούς της Βαβυλώνος μαστούς
τρυφερούς για τρελές πιπίλες νέο αίμα
να πιούμε βιολογικό βέρτζιν μοχίτο

να τυλίγουμε ρέγγες με το κοράνι να
ξεμαρμαρώσουμε το μαρμαρωμένο
βασιλιά τον ευθυτενή χασάπη τον

αιώνιο αγαπητικό της ρωμιοσύνης
τους τζιτζιφιόγκους της ονεδ της
δαπ νουδουφουκού τα ομορφόπαιδα

να φροντίζουν για το δύσκολο μέλλον
να κλείνουν δουλειές με τους αμερικάνους
και την κόκκινη ορθόδοξη αρκούδα να

αγαπούν

Η μπαλάντα των τουρκοφάγων

Ποιος είναι τελικά ο Φραγκούλης Φράγκος; | Protagon.gr

Οι τουρκοφάγοι ονειρεύονται βρέφη τυλιγμένα
σε μπάλες, μέσα σε ματωμένες μήτρες, σαν
συκωταριές σφαγμένων αγελάδων. Η ηδονή

της αμαρτίας θα γλιστρήσει στους καμπινέδες
της αγιασοφιάς και οι ντελιβεράδες της ισταμπούλ
θα κοιτούν τα χυμώδη θέλγητρά σου πατρίδα μου

τουρκάλα, μικρή καλόγρια, λιακάδα οθωμανική
που τρως ντολμάδες στο Βόσπορο και χορεύεις
στο βρωμερό μισοσκόταδο όπου καίγονται

ανάμιχτα το ρετσίνι και το σκόρδο. Οι τουρκοφάγοι
ερεθίζονται απ’ το αίμα και τις λέξεις του αυτοκράτορα,
καπνίζουν γαλλικά τσιγάρα λίγο πριν σφάξουν τον

Ιμπραήμ με το βαμβάκι στο γόνατο, λίγο πριν
ακούσουν λάιβ τον οργασμό του Χριστού και τον
αμόλυντο λευκότατο κρίνο να τινάζει σπέρματα και

αλκοολικά οράματα, υφαλοκρηπίδες σαν αχνιστές
κουράδες, φρεγάτες σαν τηγανίτες πασαλειμμένες
με βούτυρο, απαγγελίες στίχων για τα λυρικά

αμνοερίφια, φιλοσοφία ποίηση θεωρία παιγνίων
μουνάκια μοναχά και πουτσάκια κομμένα πεταμένα
εις τους βάλτους φωτογραφημένα απ’ τους λαίμαργους

Φράγκους. Οι τουρκοφάγοι θέλουν να κυβερνά
η παναγία τον κόσμο να γαμηθεί ο Αλλάχ να κάνουν
βαφτίσια στο μπλε τζαμί να ψήνουν κοκορέτσια να

ακούνε γλυκά χουντικά σκυλάδικα, να φέρουν βαρύ
οπλισμό, χαίτες λεόντων, κέρατα ελάφου, να αγαπούν
τον πλησίον με πάθος σκοτωμού έως το πιο βαθύτατο

γήρας

Ονειροκρίτης φλογερών παθήσεων

The Beauty of Innocence Collage by Javiera Estrada | Saatchi Art

Ονειρεύομαι ένα στήθος ωραίο σαν γεμάτο φεγγάρι. Ένα χαμόγελο κρυμμένο στις πλαγιές και τα φαράγγια. Ονειρεύομαι μια ρεματιά όλο ανθισμένες ροδοδάφνες κι έναν ουρανό παιχνίδι χαράς στα μπερδεμένα μου νεύρα. Όταν σιωπά κανείς, ξεμαθαίνει τη φλυαρία και μαθαίνει να μιλάει. Κι ο λυρισμός ξέρει να φυλάγεται απ’ το φως και τη νύχτα επίσης. Κι ο μικρός σατανάς που συναρμολόγησα τις ώρες της μοναξιάς, μού αφήνει τη δροσιά του και τη χαζομάρα του αφού πρώτα μου τραβά με δύναμη τις γάζες απ’ τα μάτια. Ετούτο όμως το σκοτάδι γύρω είναι όλο δικό μου. Κι έρχεται μια στιγμή που είμαι ολομόναχος, φτάνοντας στην άκρη όλων όσων μπορούν να συμβούν. Στην άκρη του κόσμου, όπου η λύπη δεν μου αποκρίνεται πια και τότε πρέπει να γυρίσω πίσω ανάμεσα στους ανθρώπους, όχι με κείνη τη φιλάνθρωπη προσποίηση που τη λένε αγάπη και καλοσύνη, αλλά με το ερωτικό ένστιχτο που βρίσκει πάντα το συντομότερο δρόμο προς το αίμα της καρδιάς.

Χαίρε ω! χαίρε, τεμπελιά

Ten of our favourite collage artists on Instagram

μνήμη Θοδωρή Μπασιάκου

 

Στέκομαι σε μια παραλία, ατενίζοντας το βουητό του άδειου ορίζοντα, ακούγοντας τα μικρά κύματα των αδιάκοπων παθών που δεν καταφέρνουν ποτέ να ενωθούν.

Λέξεις, εμβρυακοί στοχασμοί και ψίθυροι. Πίσω ο μικρός βάλτος με τα βατραχάκια, άλλα εστεμμένα κι άλλα δυστυχισμένα. Οι άνθρωποι μακριά στα διαμερίσματά τους, υπομένουν κάθε παράλογη συγκίνηση που προκαλεί ο φόβος του θανάτου, αλλά και η αγάπη που γίνεται από βάλσαμο δηλητήριο και τυραννία.

Γύρω μου όλα τα εξωτικά όντα που κοιτάζουν τον ουρανό. Η αποκάλυψη του αισθησιασμού, η πρόωρη ένωση της παθητικής με την ενεργητική Αρχή, του αρσενικού και του θηλυκού, με όλες τις όψεις του αίματος, της σκληρότητας και της αλαζονείας.

Το πορφυρό φτυμένο αίμα, το αίμα των βιασμένων παρθένων και το γέλιο των όμορφων χειλιών. Η γεμάτη αυθάδεια απαίτηση αντίκρυ στη ζωή, ότι άγριο και επικίνδυνο περικλείει το Ον, το αίμα των έμμηνων και των τοκετών, το αίμα των θείων κραδασμών της ερωτικής λαιμαργίας, το αίμα της σφαγής που στεγνώνει και εξατμίζεται πάνω στη φυσική γαλήνη των πραγμάτων που είναι ομοιόμορφα μοιρασμένη μέσα στο απέραντα άχρονο σύμπαν.

Όλα τα σαδιστικά παραληρήματα εδώ μορφάζουν, λυτρωμένα απ’ τις νομοτέλειες και τις πλάνες.

Εδώ απορυθμίζονται οι αισθήσεις για να ρυθμιστούν ξανά. Δεν υπάρχουν απαγορευμένοι καρποί και λεηλασίες, αλλά ο δεσποτισμός του πράσινου χρώματος που μας ηρεμεί τη ζωή και μας εμπνέει. Που μας κάνει να εξαντλήσουμε μέσα μας όλα τα δηλητήρια, για να κρατήσουμε μόνο την πεμπτουσία τους, φτάνοντας στον οργιαστικό αφηνιασμό της ερωτικής μέθης και στο θυμό που μας προκαλεί η έγνοια του θανάτου.

Αυτό το πράσινο χρώμα της ελπίδας και της αθωότητας, το χρώμα της παρθενίας και του άγουρου καρπού, η ενσάρκωση όλων των παραδείσων που κάνουν τη δίψα μας για αθανασία λίγο πιο υποφερτή. Που μας αφήνουν έρμαια των γεννητικών μας οργάνων μες στη μακρότατη λιτανεία της αρχέγονης ενότητας, γράφοντας και ξεγράφοντας λέξεις για το μυστικό της γέννησης των πλασμάτων και των κόσμων.

Είμαι δικός σου, ω Φύση! θα αναφωνήσω ξανά και ξανά, μισολυτρωμένος από το κέλυφος της δουλικής μίμησης.

Η περιέργειά μου τέμνει το Βασίλειο των Σκιών με όλη την υπεράνθρωπη δύναμη της ποίησης. Της όρασης δηλαδή που με κάνει ανάμεσα στη ροή των πραγμάτων τον μέγα ασθενή, τον μέγα εγκληματία και τον μέγα καταραμένο.

Από τη στιγμή που μαθαίνουμε για τα σκουλήκια και τις στάχτες γινόμαστε παιδιά του διαβόλου, εχθροί και κατήγοροι ενός αιμοβόρου θεού που κράτησε την αιωνιότητα αποκλειστικά για τον εαυτό του.

Η σοφία μας γίνεται μνησικακία εναντίον του δημιουργού αλλά και φρενιασμένη ζωτική ορμή και λύσσα.

Εδώ κοντά στις βραχοσπηλιές με τις αχιβάδες, πάνω στα αιχμάλωτα νερά της γαλήνης, υπάρχουν ένα σωρό μικρά φέρετρα με ιδανικά πεθαμένων κόσμων.

Σκελετοί από αρχαίους νεκρούς που αγκαλιάστηκαν τελευταία στιγμή, την ώρα που ο σεισμός έβαζε ένα τέλος στην ονειροπόληση και την ευτυχία. Πόλεμοι που πέρασαν από δω πυρπολώντας επιθυμίες, φτιάχνοντας απ’ τις στάχτες νέες μορφές. Κορίτσια και αγόρια λαχανιασμένα και αδέξια μπροστά στο γαμήσι και την ελευθερία. Μπροστά στους κοριούς του διαφωτισμού και τη μέγγενη της ευκολίας.

Εποχές ειδώλων και νύχτες της κόλασης. Πλάσματα αστεία που απαγχονίζονται με τα κομποσκοίνια τους, προικισμένα με ένα είδος τερατώδους αθωότητας. Αλλά και πληγές που ματώνουν και κάνουν τα πλάσματα να βλαστημούν, εκεί στα σκοτεινά βάραθρα, κολασμένοι απ’ τα ουράνια τόξα και τη βία της ομορφιάς, μη μπορώντας πια να θάψουν τον πέλεκυ του Καλού και του Κακού.

Είμαστε εμείς αυτά τα πλάσματα, που, υποκρινόμαστε τους αθώους, που, ζηλεύουμε την μακαριότητα των ζώων, της κάμπιας και του τυφλοπόντικα.

Μέσα στο έρεβος της ζωής και τις πολύχρωμες σημαίες, φτιάχνουμε γιορτές και θριάμβους, φιλολογικές εφευρέσεις και συγκινήσεις. Ώσπου να απαλλαγούμε απ’ την όποια ηθική, αποδίδοντας το σαρκίο μας με ευχαρίστηση στο χώμα ή τη φωτιά, αναζητώντας την τραχιά αλήθεια που θα μας ξεπλύνει από κάθε ρύπο. Την ώρα που θα πούμε πως όλα τα επιτεύγματα είναι μια χαζομάρα και χαίρε ω! χαίρε, τεμπελιά.

 

Τον θάνατο τον κέρδισα

When i was a boy by Katrien de blauwer — Tipi Photo Bookshop

Θα σου εξηγήσω τι εστί κολποραφή και βάτεμα Ιοκάστης
Τον θάνατο τον κέρδισα
Τον ήλιο τώρα πολεμώ
Λάσπες κορδέλες κοριτσάκια περιβόητα
Κλαίνε ποτίζουν γλάστρες
Βάζουν δάχτυλο
Στην πιο γλυκιά τρυπούλα τους
Ας είναι λες που ξεκουρδίστηκε ο λυγμός
Ας είναι τα ζουμιά μας μυρωδάτα
Κι οι καταχνιές μες στα θολά Λονδίνα
Ας είναι του μαγκούφη πόνου η αγρύπνια
Όπως ο κώλος της μαϊμούς
Δράματα με ψωλές και αιδοία
Το άγριο λαθρεμπόριο του έρωτα
Οι λέξεις πάλι
Οι προικοθήρες οργασμοί
Οι αβάτευτες κλουβίσιες ονειρώξεις
Θα σου εξηγήσω την ανθηρή χυσιά της ευστοχίας
Μπούτια μαντεία του ζεστού εκτροχιασμού
Μπούτια της εταιρίας λογοτεχνών
Μπούτια μιάς αγνώστου ταυτότητος Μαρίας

Πυρ κατά βούληση

i)) [25] Η ψυχοποικία Νο 25 είναι εδώ. Και το ΚΚε κάπου παραδίπλα

Έτσι κι αλλιώς φέρουμε μέσα μας βαρύ οπλισμό. Μετά το πρώτο τρέμουλο της εφηβείας και τον απογαλακτισμό απ’ τα πατρώα εδάφη και τη μανούλα, αρχίζει η αυστηρή διαδικασία απονομής δικαιοσύνης στις επιθυμίες.

Λόγοι και ιστορίες άλλων, μυθολογίες και μυθεύματα, αφήνουν μέσα μας το κατακάθι των μελλοντικών πνευματικών λοιμώξεων.

Κι ύστερα ψαχνόμαστε αν ανήκουμε εδώ ή εκεί. Αν αυτοί είναι οι φίλοι μας ή τυχαίοι συνδαιτυμόνες που βρέθηκαν στο δρόμο μας κι ύστερα πάλι θα χαθούν.

Μα ετούτη η αναρχία, η τόσο ζωογόνα για την αναπνοή και την σωματική υγεία, μας βγάζει συχνά τη γλώσσα. Αναρωτιέται με δέος και χαχανίσματα τι να βρίσκεται πίσω απ’ τη μυστηριώδη εκείνη τρύπα που με τόσα ονόματα την αναφέρουν πάντοτε οι άντρες και οι γυναίκες.

Πότε σαν μια φωλιά χελιδονιών, πότε σαν ένα βόθρο και πότε σαν να είναι τα άγια των αγίων, η φάτνη όπου κατοίκησε κάποτε ο ίδιος ο θεός, προτού εμφανιστεί σαν ένα ανυπεράσπιστο βρέφος, με τα κάτουρά του και τα σκατούλια του, ετούτα τα σκατούλια του που πολλές φορές οι πιστοί και σαγηνεμένοι του οπαδοί φιλούν και γλείφουν εκεί στην ροδοκόκκινη και αχνιστή περιοχή, γλείφοντάς τα κι αυτά, ρουφώντας τα αρωματισμένα θαρρείς από τα νάματα της θείας ευσπλαχνίας.

Ετούτη η αναρχία ξέρει πως ολόκληρο το Σύμπαν είναι παρθενογενετικό, διότι το μόνο που μπορούμε να ανακαλύψουμε με τα τεράστια τηλεσκόπιά μας σε δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά απ’ δω, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μόνο αυτές οι σκοτεινές οπές, αειθαλείς, σαν ένα μαύρο κρίνο, ανεξιχνίαστες, μοναδικές, που το μυστικό τους καλύπτεται καλύπτοντας.

 

Ο μεταβολισμός του αυτοκράτορα

The Story Of Emperor Caligula, Ancient Rome's Most Infamous Leader

Η σαγήνη του Καλιγούλα, έληξε απότομα, όταν οι υπήκοοί του που τους είχε μετατρέψει σε ιδιοκτησία έπαψαν να γοητεύονται. Η μεταφυσική ανάγκη του ανθρώπου που αφήνεται να γητευτεί έχει συνήθως δυσώδη κατάληξη. Κι ίσως όλες αυτές οι παραφυάδες του συναισθήματος και η γλυκιά θαλπωρή της ερωτικής έλξης-απ’ τον δυνατό και γενναίο αγαπητικό-οδηγούν τους ανθρώπους να δεχτούν την ύπαρξη μιας εξουσίας, που δεν εκπορεύεται από μια ενόρμηση ή μια ανάγκη, αλλά από τη λαθεμένη ερμηνεία των φυσικών γεγονότων, από την αμηχανία του νου μπροστά στον ωκεανό των εκκρίσεων και των οσμών. Και τι απομένει άραγε στη ζωή όταν η αμφιβολία βιώνεται σαν αμαρτία, σαν ιεροσυλία απέναντι στην αιώνια αγάπη και σαν δηλητηριώδη δυσπιστία απέναντι στην καλοσύνη των άλλων;

Η θεσπέσια κρήνη και ο βλοσυρός πάτος

Ταλαιπωρούνται οι άνθρωποι για να κατασκευάσουν μια κάποια ευτυχία. Οργανώνουν τις ερωτικές τους τσάρκες με μια γερή δόση μποέμικης ασωτίας. Με μια νιότη ευκολόπιστη στις απολαύσεις. Με ένα γηρατειό όλο υπαινιγμούς για την επερχόμενη καταχνιά.

Ζούμε σε εποχές όπου το άτομο έχει πειστεί πως μπορεί να κάνει τα πάντα. Ζούμε τον εκφυλισμό της μονάδας μέσα στο ψειριασμένο δώμα της συμβίωσης.

Αρσενικά νευριασμένα με τη μαμά που τα ευνούχισε, αλλά εν τέλει μισογύνικα αντράκια, που θαρρείς πως τους απέμεινε ένα μικρό απόθεμα περιέργειας για το μουνί.

Θηλυκά μαγκωμένα μέσα στην πλαστογραφία της εικόνας τους και στο λήθαργο της ερωτικής φλεγμονής.

Ζεύγη βυθισμένα στην ψηφιακή ολότητα, στις κενές τους ώρες τηλεφωνούν, στέλνουν μηνύματα γράφουν στιχάκια σχόλια παρατηρούν τα ατέλειωτα βίτσια άλλων, στοχαζόμενα όλες τις φλογερές κοινοτοπίες των πωλητών ευτυχίας και θετικής ενέργειας.

Αναμασώντας κάθε μαλακία παίζουν ρόλους και ρολάκια κατά περίσταση, αρνούνται να δεχτούν τα σημάδια της παρακμής και τα ντουβάρια που τους καταπλάκωσαν.

Μόνο λαιμαργία και ψευτοχλιδή. Μια πανωλεθρία της ύπαρξης και της ζωής. Μια μιζέρια της ομοιομορφίας. Ένας βλοσυρός πάτος.

Μέθοδος καταμέτρησης ψύλλων

The Best Beaches in Puerto Vallarta, Mexico: From the Underrated ...

Υπάρχει ένας τρόπος και μια μέθοδος να μετράς τους ψύλλους που σε περπατάνε. Προσθέσεις, αφαιρέσεις, στατιστική και δόλος.

Γούστα που ξεχύνονται μέσα από μια πηχτή καταχνιά, σβέλτη και τσουχτερή. Από μια φτώχεια που είναι η κατίσχυση των ανώτερων νόμων.

Απ’ τις τελευταίες σκηνές μιας τραγωδίας αφού, σ’ αυτές τις τελευταίες σκηνές η ζωή είναι πάντοτε τραγική, αφήνοντάς σε να δεις απ’ την κλειδαρότρυπα της φαντασίας το χαμόγελο των νεκρών. Τα τσουτσουνάκια των αρχαγγέλων που πηγαινοφέρνουν πάνω απ’ τη βιασύνη των ζωντανών την άσκοπη και τεμπέλικη ευδιαθεσία τους.

Να όμως, οι ψύλλοι είναι εδώ. Στην παιδική ηλικία και στα γηρατειά, στις απαγορεύσεις και στα κρυμμένα παιχνίδια. Οι ψύλλοι είναι μετρήσιμο μέγεθος. Σου θυμίζουν το σβήσιμο του χρόνου, την υποδόρια επιτήρηση της φθοράς, την τρέλα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η άρνηση να συμβιβαστείς με την απώλεια.

Τρέχουμε στις μη ευκλείδειες ουτοπίες, στους αγρούς που μας ξεμπλοκάρουν απ’ τον αλυσοδεμένο μας χρόνο.

Τρέχουμε να δούμε τα πράγματα για τελευταία φορά, ξέροντας ότι στο επέκεινα πρώτα χάνεται η μνήμη και κατόπιν οι επιθυμίες. Η διάθεση να επιθυμείς χωρίς φλεγόμενους βάτους και τίμια ξύλα.

Τρέχουμε να μετρήσουμε τους ψύλλους που μας αναλογούν, όπως οι άυπνοι μετράνε τα σφαγμένα προβατάκια που θα τους οδηγήσουν στα πάνσεπτα δώματα των ονείρων και των ονειρώξεων.

Γινόμαστε ζώα που γελάν, ζώα που κλαίν, δύστυχα ζώα. Και τούτη η δυστυχία είναι μονάχα το νιώσιμο της απώλειας του χρόνου. Η λαίμαργη φύση μας που κάνει το στρατιωτικό της χαιρετισμό. Που εξασκείται στη βρόμα, στο ημίφως, στην υπόξινη γεύση κάθε ανεκπλήρωτης επιθυμίας.

Ο χρόνος της αιχμαλωσίας στις ανάγκες περνά σαν αρρώστια. Μα ο χρόνος της εκπληρωμένης επιθυμίας είναι βάλσαμο. Η αγάπη κλυδωνίζεται, γίνεται μνησίκακη, ο πανικός τρίβει τα χέρια του, παράγει θερμότητα, πυρκαγιές, χωρισμούς, εγκλήματα.

Προγράμματα, εκδρομές, ψυχαγωγίες, εκτονώσεις, θρυμματίζουν και καθηλώνουν το χρόνο.

Δεν είναι οι ελεύθερες στιγμές οι όμορφες πεταλούδες στα λιβάδια, μα είναι οι καρφιτσωμένες στιγμές, οι παγωμένες και άκαμπτες πεταλούδες, η ακριβή συλλογή μιας ζωής που θα χαριστεί κατευθείαν στο θάνατο.

Μα όταν αρχίζω να μετρώ τους ψύλλους με υπομονή αρχίζω να κατακτώ τον ελεύθερο χρόνο. Το χρόνο που για να είναι ελεύθερος πρέπει να καθαριστεί απ’ τις κρούστες, να απελευθερωθεί από συνήθειες όπως η σύνεση και ο φόβος.

Ο χρόνος που θα σου επιτρέψει να μετρήσεις τους ψύλλους σωστά. Η θεμελιώδης αρχή κάθε αναμόρφωσης που δεν είναι να κερδίζουμε χρόνο αλλά να τον σπαταλάμε.

Κανένα ηρωικό πνεύμα παρά μόνο η αδιάκοπη συλλογή μαλακίας, η διαβολική αυτή σοφία που σε εκπαιδεύει στα γηρατειά και στα έλκη. Στην κόπωση που έρχεται να δώσει μια κλωτσιά στην ευφυΐα και στην καλοσύνη.

Είμαι αυτός ο αγαθός γίγαντας που μετράω τους ψύλλους μου. Είμαι αυτό το αγαθό ζώο που παρατηρεί τις εκκρίσεις του. Που τρυπώνει στις μελλοντικές θεομηνίες και στις υπερφίαλες σκέψεις του. Είμαι κι εγώ ένας απ’ τους ψύλλους μου. Αξιοθαύμαστα δύσπιστος, έχοντας διαγράψει δια παντός την ιταμή αυταπάτη να ξεχωρίσω, να γράψω ιστορία ή να νικήσω αυτό που ήδη με έχει νικήσει.

Είμαι κι εγώ ένας απ’ τους ψύλλους των ψύλλων μου, αφού η ζωή υπό την απειλή της φύσης που ελλοχεύει περιορίζει όλες τις ηγεμονίες. Όλοι ίσοι κι όμοιοι μες στο σωρό. Μα έξω απ’ το σωρό είμαστε μοναδικοί, υπεράνθρωποι, αιωνόβιοι, ερωτευμένες καρδιές, τσιγγάνοι που ζουν με τις ελεημοσύνες της ομορφιάς και των δούλων της.

 

Tο τέλος της Ύλης

Collage Collective Co — @guillaumeguillaumechiron #collageart ...

Ξέρουν οι γάτες από χάδια αφού
τα χάδια είναι το τέλος της Ύλης
και τα φτερωτά ταβάνια που μας πάνε παντού
μέσα στα γυμνά διαμερίσματα
εκεί που ιδιωτεύουν οι αναμνήσεις και τρώνε
οι άνθρωποι κατεψυγμένες φακές
ακούγοντας μπαγιάτικα φλάουτα
σπασμούς που τους κλάδεψαν τα δάνεια και οι έγνοιες
τα καζανάκια που τρέχουν ο Πηνειός και ο Αλφειός
οι δυο δολοφόνοι
τα ρέστα της τυρόπιτας στο κομοδίνο
και η θεά χωρίς φρύδια ταμπουρωμένη
στο φρέσκο κεραυνό της τηλεόρασης
Ξέρουν οι ρουφιάνες οι γάτες να βγάζουν νύχια
να τρώνε ποντίκια φίδια στρατηγούς υπουργούς
σαύρες της ελληνικής υπαίθρου
Ξέρουν να τρίβουν τις κωλοφωτιές
πάνω στο δέρμα της νύχτας
Φεύγουν έρχονται πηγαίνουν
Τα μάτια τους
διαφεντεύουν τους εφτάψυχους οργασμούς
φωσφορίζουν εκεί που δεν τα σπέρνουν
Γλείφουν τα δάχτυλά τους μετά τη σφαγή
Καθαρίζουν τον πόνο και το κρεμμύδι του
Περιμένουν την ημέρα της Κρίσεως
και την ώρα του φαγητού
τα ζουμιά της κονσέρβας και της τεμπελιάς
τα ζουμιά της αργόστροφης στύσης
το χρόνο να σταματήσει για πάντα

Όλη η πραγματικότητα έπεσε στο κεφάλι μου

Under The Plum Blossom Tree: Picasso And Primitivism: The Story ...

Όλη η πραγματικότητα έπεσε στο κεφάλι μου. Τα χείλη μου
δεν μίλησαν και τα αυτιά μου δεν άκουσαν η μύτη μου όμως
θυμήθηκε τη μυρουδιά του διαβόλου και τα βαμμένα πρόσωπα
στα καρναβάλια τα κοκορέτσια και τα κορίτσια με τα ωραία
δάχτυλα και τα μεθυσμένα κορμιά και τις τύψεις των ερωτευμένων
που χαμογέλασαν πονηρά στους άξεστους χωριάτες την
ώρα που ο ήλιος έφτυνε τα χέρια του για να δουλέψει γκασμά
κι ο αέρας έφτανε κατακόκκινος απ’ τα φιλιά που δίναν
σε ξένες χώρες οι ξένοι άνθρωποι με την παράξενη προφορά
και τα χνώτα που περνούσαν στην έμπνευση και στις φλέβες
της παγκόσμιας ποίησης όλο έπαρση και λυγμούς πάνω
στις μεταξωτές κάλτσες και τα εσώρουχα πάνω στα εσώψυχα
και στις λίστες με τα ψώνια πάνω στα μοιραία σιωπηλά αιδοία
των δεσποινίδων της Αβινιόν που θρυμμάτισε ο αντίχριστος Πικάσο
συντηρώντας με ευπρέπεια την υπαρξιακή μοναξιά και τη
λύπη και τους αγκώνες που δείχνουν το σύμπαν και τους
κομήτες που η πλάνη τους μας πλανεύει και μας παραπλανά

Η άμμος σου η στάχτη μου

Nude Collage Art Mixed Media Landscape Collage Analog Art | Etsy

Έτρεξε αίμα απ’ τον αλγόριθμο του σώματος
Το στήθος όλο ενοχή κοιτάζει το φεγγάρι
Υπήρξα Λέσβος κάποτε
Τώρα Ιούνης
Των θηλυκών κόβω τη γλώσσα με ψαλίδι
Ξαπλώνω πάνω στα παστέλια σου ηγουμένη αμμουδιά
Στο ανθισμένο σου ιερόσυλο μπουρδέλο
Τρίβω τους πιο ωραίους σου καρπούς
τα δάχτυλά σου
Η άμμος σου η στάχτη μου
καθώς βυθίζομαι στα πιο ζεστά υγρά σου που βρυχώνται

Σημείωση περί των καρπών του πνεύματος

 

Μες στο Χυδαίο Μυαλό του Μαρκήσιου ντε Σαντ, που Έδωσε το Όνομά ...

Πάντα υπολογίζω στη φοβισμένη περιέργεια του αναγνώστη για να ερεθίσω τις πεποιθήσεις του και τις πεποιθήσεις μου.

Γράφουμε κυρίως όσοι έχουμε κακή ανατροφή. Η διαφορετικότητα των βέβηλων απόψεών μας έχει σημασία όχι μόνο για την φυσική τους λογική αλλά και για τη θεωρητική τους υπόσταση.

Αυτό λοιπόν που κυρίως μας ενδιαφέρει είναι να κατασκευάσουμε την ύπαρξη των πραγματικών, των βέβηλων ιδεών ως στοιχεία της ζωής και μόνο.

Γι’ αυτό αποτελεί ευχαρίστηση της γραφής να ξαναβρίσκει τις πραγματικές ιδέες όχι σαν ιδέες που έχουν μιαν ανώτερη μυστικιστική σημασία αλλά σαν ιδέες που σχηματίζονται απ’ τις πολλαπλές αντανακλάσεις της ζωτικής ορμής πάνω στο υλικό έδαφος των πραγμάτων.

Κανένα πνεύμα δεν υπάρχει χωρίς το σώμα και κανένα πνεύμα δίχως σώμα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς να κρεμαστεί απ’ το ίδιο του το σχοινί.

Ένα πνεύμα κολοβό ασώματο άναρθρο απαγορεύει στον άνθρωπο να δει και να ψαύσει. Να συγκρουστεί και να αναμετρηθεί με τα συναισθήματα που του γεννά μια ηθική επιβεβλημένη.

Όμως ένα πνεύμα που δεν κάνει τίποτε άλλο απ’ το να φανερώνει την εξέλιξη της ύλης, τη γέννηση και το θάνατό της μαζί, είναι ένα πνεύμα που θέλει να εκφραστεί, να αποκτήσει μορφή ξεχωριστή, παρατηρώντας τον ίδιο του τον εαυτό δηλαδή την ίδια την αυτοέκφρασή του ως γέννημα της ύλης.

Η ίδια η εμπειρία είναι από μόνη της ένα χαλινάρι του πνεύματος.

Είναι ίσως όμως μόνο αυτή που κάνει τους καρπούς του μυαλού, δηλαδή τις ιδέες, περισσότερο ποιητικές, εκφράζοντας τη μεταμόρφωση και τον μετασχηματισμό των πραγμάτων.

Όλα τα προϊόντα των υπερβάσεων που κατορθώνει η συνείδησή μας μάς κάνει να σκεφτούμε λίγο παραπέρα.

Μας κάνει να εμβαθύνουμε πάνω στη γνώση της επιθυμίας.

Να ξεπεράσουμε τον ιδεαλισμό αποδίδοντας την ηδονή και το σπερματοφόρο στεφάνι της στη νευροφυσιολογία του εγκεφάλου. Στις χημικές διεργασίες που μας αποδεικνύουν την άρση των διαχωρισμών ύλης και πνεύματος.

Αφού κανένας νικητής λοιπόν, δεν πιστεύει στην τύχη, αλίμονο στους ηττημένους που την υποθάλπουν.

Λόγια περί της δολοφονίας του Τζόρτζ Φλόιντ

Στις φλόγες η Μινεάπολη για τη δολοφονία Φλόιντ - Με στρατό ...

Τώρα οι τσαχπίνες κοπέλες ακούν ειδήσεις
Το εργαλείο τους
είναι θερμοκήπιο στο φεγγαρόφωτο της καταχνιάς
Ουρλιάζει ο θεός με τη φωνή τους
γουστάρει σαν μαστροπός να μελετάει
κόμιξ και νεκροφιλίες
αλεσμένο φαγητό και δοκίμια
για την έγχρωμη βία και τις ηθικές αρχές
για τους πιστούς που σαν μαρτυριάρικα πουλάκια
φάγανε τη φόλα τους
Ο ερωτύλος γάτος κόβει βόλτες γύρω απ’ το φεγγάρι
Ωραίο ανένδοτο κάθαρμα
Δείχνει τα δόντια του καλλιτεχνίζει
Τρώει τα επιδόματα του κράτους όπως οι νεκρές βδέλλες
Ψάχνει το Μέγα Σχίσμα για να κρυφτεί
Ξέρει τι εστί παράδεισος έμπνευση χρεολύσια
Ψάχνει τις τσαχπίνες κοπέλες
και μουγκανίζει και ταλαντεύεται
Περιστασιακός ηδονιστής
Πραγματιστής της δεκάρας
Βγάζει νύχια όπως ο βαρβάτος φονιάς
Ορμά στις αμερικάνες κάνει πλιάτσικο
Κλέβει κώδικες των Μάγια και σεξουαλικά ταμπόν
Όλο φωτιά και κάβλα περιμένει το ποδάρι του μπάτσου
Περιμένει το ένδοξο τέλος την Αγία Ασφυξία
Τραμπούκους να σαλιώνουν πιστοποιητικά θανάτου
Μανούλες να σπάνε βιτρίνες
Πεζοναύτες να σαπουνίζουν ψωλές
Μπροστά σε βουλωμένες αρτηρίες χοληστερίνης
Κυλιόμενα χάμπουργκερ σαν μυλόπετρες
Μπροστά σε εργοστάσια μπουρδέλα αθλητικές λέσχες
Να λέει γάμα με ξανά και ξανά τρελέ ξαναμμένε λευκέ

 

Έτσι γαμεί η Βίβλος

Donald Trump Reads the Sacred Holy Bible, Episode 5: Matthew 5: Part 1

Καθώς εισέρχεσαι στο γελοίο κόσμο των θεών, χάνεις παντοτινά την καθαρότερη ευχαρίστηση, τη χαρά τού να νιώθεις.

Και οι θεοί είναι πολλοί, στριμωγμένοι σ’ ένα μικροσκοπικό μαργαριτάρι, φαντασμένοι, στολισμένοι με την ανθρώπινη ανυπομονησία μπροστά στη μελλοντική δίψα και το θάνατο, μακιγιαρισμένοι με τα πιο ακριβά καλλυντικά της μοχθηρίας και της συντριβής για να κρύψουν την ασχήμια τους.

Οι θεοί μας μιλούν για μια ελπίδα και μια ουτοπία.

Μας τοποθετούν μπροστά στις δύσοσμες διογκωμένες αιμορροΐδες του διαβόλου, μας δείχνουν την φρίκη που έγινε επιστήμη και την επιστήμη που οδηγεί στη φρίκη.

Μας αφήνουν μετέωρους στο πιο βαθύ σκοτάδι και στο πιο τυραννικό λιώσιμο.

Και τώρα πια, είναι που ξεχειλίζουν απ’ τα ρυπαρά μεθύσια, διατηρώντας με τη βία ότι απέμεινε από το φως της εικόνας τους.

Οι θεοί συγκεντρώνουν όλες τις ζηλόφθονες ανθρώπινες δυνάμεις. Απ’ τους πρώτους αθώους θεούς που έλιωσαν σαν κεριά, φαντασμένοι όπως ένα περίτρανο ομοίωμα εν στύσει, μέχρι τους έσχατους στραγγαλιστές της σεξουαλικής βούλησης μεσολάβησε ο φιλόσοφος και ο προφήτης.

Ο ανθρωποδιορθωτής που κάνει την ανθρωπότητα να νιώθει περίεργους πόνους και γουργουρητά, σαν να κυκλοφορούν βατράχια ή σκουλήκια στα έντερά της. Που την έχει βαφτίσει στην αγωνία και τη θλίψη μιλώντας συνεχώς για μιαν άνευρη ελπίδα. Για τη μάταιη ελπίδα μιας άλλης ζωής.

Οι δυστυχισμένοι δεν έχουν παρά να απλώσουν το χέρι τους. Το μυαλό και το κορμί τους το έχουν πουλήσει από τη στιγμή που δεν έμαθαν πώς να τα απολαύσουν. Που δεν ένιωσαν πως τίποτε δεν αλλάζει κι όλα αλλάζουν.

 

Μαλάκα πάρε το όπλο σου

Η αστυνομική βία σε μια σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία

Για κάποιο λόγο οι άνθρωποι φιμώνονται. Και δεν είμαι σίγουρος ότι κάποιος ή κάτι τους φιμώνει, διότι αν είναι έτσι τα πράγματα θα πρέπει να ξεπαστρέψουν αυτόν που τους φιμώνει.

Μιλώ σε τρίτο πρόσωπο διότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου ή την εαυτή μου άνθρωπο ή κάτι τέτοιο. Είμαι ένα ζώο και ως ζώο ομιλώ. Ζώο απείθαρχο άγριο όπως όλα τα συνηθισμένα ζώα από καταβολής κυττάρου. Είμαι το ζώο που προχωρά παραπέρα.

Σίγουρα ως ζώα αναγνωρίζω τους φίλους μου και τους ομοίους μου που συμπεριφέρονται απείθαρχα και στρεβλά.

Που δεν γκρινιάζουν για τα φίμωτρα αλλά απλώς δεν τα φορούν.

Που δεν διαμαρτύρονται στο αφεντικό τους ειρηνικά αλλά απλώς του δαγκώνουν το χέρι. Γιατί ευλογημένος είσαι όταν δαγκώνεις το χέρι του δυνάστη σου, όταν είσαι τόσο αθώος που δεν μπορείς να συνυπάρξεις με χριστιανούς ή φιλελεύθερους ή αναρχομικροαστούς με κακή αισθητική και πολλές αυταπάτες.

Γιατί ευλογημένος είσαι όταν κατανοήσεις πως υπάρχει η ομορφιά, αυτή η ομορφιά που τροφοδοτεί το μυαλό και το κορμί με την πιο σπουδαία χημική ουσία.

Αυτή η ομορφιά που οδηγεί την ψυχή- δηλαδή την ψίχα και την ουσία του κάθε μοναδικού κορμιού-σε έναν ερωτικό ίλιγγο που δεν την αφήνει ήσυχη ώσπου να φυτέψει στο ζεστό της χώμα τους σπόρους όλων των υψηλών πραγμάτων.

Και δεν υπάρχουν υψηλά πράγματα και ουσίες εάν δεν υπάρχει ερωτισμός. Αν δεν υπάρξει αυτή η λεπτεπίλεπτη ύφανση των εννοιών πάνω στο δέρμα της αλήθειας. Της αλήθειας τού καθενός ξεχωριστά και της αλήθειας όλων μας.

Η ζωή θα πρέπει να οριστεί μάλλον ως ερωτικός συναγωνισμός, ως περαιτέρω ανάπτυξη και εσωτερίκευση του πρωτόγονου πολέμου και της ομαδικής βίας.

Ως ζώο που είμαι αντιδρώ με το θυμικό.

Νοιώθω το όνειρο να απομακρύνεται, να γλιστρά πίσω στο παρελθόν, σκοτεινό τρεμουλιάρικο και μακρινό.

Για κάποιο λόγο αδυνατώ να είμαι άνθρωπος. Να υπακούω σε παράλογους κανόνες και σπασμωδικές εντολές. Για κάποιο λόγο δεν ανήκω σ’ αυτά τα όντα που λέγονται άνθρωποι. Δεν είμαι σαν κι αυτούς. Δεν έχω το ίδιο σουλούπι.

Είχα σπουδαίους συμμαθητές που τα κατάφεραν. Πήραν αξιώματα, έγιναν πρωτοσέλιδα, γράφουν τη γνώμη τους και πληρώνονται. Μιλούν για λεφτά, κάνουν υπολογισμούς, αγαπούν τη δημοκρατία που τους κολακεύει δίνοντάς τους το ποσοστό υπεραξίας που τους αναλογεί απ’ το παγκοσμιοποιημένο καταπίστευμα της εκμετάλλευσης κάθε ικμάδας δύναμης, πνευματικής ή σωματικής.

Ως ζώο έχω την αξιοθρήνητη υποχρέωση να συμμετέχω σ’ αυτή την ανατριχιαστική κωμωδία της ζωής.

Να ομιλώ και να γράφω με διαύγεια και χαρά ξέροντας πως πάω ντουγρού στη μεγάλη κατηφόρα. Ξέροντας πως οι δηλητηριώδεις ατμοί της σήψης θα ακολουθούν το σαρκίο μου έως τον κλίβανο.

Σε μια σπουδαία γιορτή, σε ένα αληθινό σεξουαλικό όργιο που μόνο η φωτιά ξέρει να το αφανίζει σωστά και να το σκορπά μέσα στα χνώτα των άλλων ζώων.

Ως ζώο λοιπόν ισχυρίζομαι πως είναι άπρεπο ο άνθρωπος να φυτοζωεί σε φοβητσιάρικη εξάρτηση απ’ τους γιατρούς και το κράτος και τις πρακτικές τους. Πως είναι άπρεπο στη μια και μοναδική του ζωή να φοράει φίμωτρα και πανοπλίες. Να γίνεται καλός μπάτσος ή καλοκουρδισμένος δολοφόνος ανάλογα με τα συμφέροντα του αφεντικού του.

Ισχυρίζομαι πως είναι άπρεπο να περιμένεις άλλοι να κάνουνε την επανάσταση για σένα αύριο μεθαύριο ή σε χίλια χρόνια.

Ισχυρίζομαι πως είναι άπρεπο και βλακώδες να περιμένεις τη γλυκιά παρηγοριά της εκδίκησης μιας δευτέρας παρουσίας ή μιας αυτορυθμιζόμενης ουτοπίας που θα προκύψει απ’ τις ζαριές που ρίχνουν οι θεωρίες των παιγνίων στα αφυδατωμένα στομάχια των πεινασμένων.

Ισχυρίζομαι, ως ανυπεράσπιστο ζώο, πως το να διαλέγεις ενστικτωδώς αυτό που προκαλεί ζημιά στον εαυτό σου ή την εαυτή σου, το να δελεάζεσαι από τη δυσοσμία των «ανιδιοτελών» κινήτρων, αυτό αποτελεί τη συνταγή της παρακμής.

Τραβήξτε λοιπόν με δύναμη αυτό το ηθικό φύλλο συκής του αλτρουισμού κι αυτή τη διάλυση των ενστίκτων που παραλύουν απ’ τα ηθικά ψέματα του παρακμιακού. Απ’ το σακάτεμα της ζωής που δεν είναι ζωή κι απ’ την κολλητική αρρώστια της πειθαρχίας.

Μαλάκα πάρε το όπλο σου. Και να ξέρεις πως το όπλο σου δεν είναι αποκλειστικά και μόνο το κουμπούρι σου, αυτό δηλαδή που χρειάζεται άδεια απ’ το κράτος, την αστυνομία και τον παπά.

 

Έδωσα ένα όνομα στον πόνο μου και τον φωνάζω σκύλο

The Age of Collage. Contemporary Collage in Modern Art – We Make ...

Έδωσα ένα όνομα στον πόνο μου και τον φωνάζω σκύλο
Πλήρως μασκαρεμένο ζωντανό-αυτός-
Τα γενετήσια στρείδια του φυτρώσανε παντού
Τα μάτια του βαριά χλομά λουλούδια
Αύριο θα νικήσω τους κακούς
κι ο πόνος μου θα’ ναι κι αυτός μαζί μου
ο σκύλος μου ο πιο πιστός
ο πιο πιστός μου φίλος

Οι εραστές συμφωνούν να κάτσουν ήσυχοι κοντά στο τέλμα

403 Best Collage images in 2020 | Collage, Photomontage, Art

Έγινα της φλοκάτης σου η ψείρα, πάντα
σεμνός και τρυφερός
πάντα αθόρυβος μες στο τρελόσπιτο του έρωτα
αφρίζω αγάλλομαι με ξέρουν και οι πέτρες
Λογαριασμοί απλήρωτοι, οι νόμοι όλο λέξεις
Το κρανίο, η τρυφερή καρδιά
η πεισματάρα μνήμη που θησαύρισε
απ’ το κώνειο του φιλιού
Ετούτες οι περήφανες οι ρόγες
το άφθονο απόλυτο σκοτάδι
και ο χαζός θεός των οργασμών
χωριάτης καζανόβας επιληπτικός
τα σπέρματα ατενίζει εις τους κολάφους

Φαλλού Μουνόλογος

20160604_asc 644_L'ectoplasme captif (Bound by terms of contract)_ ...

Να πως με θες τυφλό σαν αιμοβόρο άντρα
Να πως με θες τσιμπούρι στο βρεγμένο σου αγρό
Να πως με θες
νύχτα στη νύχτα των χωρίς έρωτα νυχτών σου
Να πως με θες
να αφρίζω σαν σαπούνι στα πνευμόνια των νεκρών σου ασπασμών
Να πως με θες
μνημείο ανατριχίλας και χυσιάς
την πρώτη νύχτα γάμου
Να πως με θες χωριάταρο επιβήτορα
Να πως με θες ωρομίσθιο κρετίνο οργασμών
Να πως με θες εσταυρωμένο να τινάζομαι
επάνω στους πιστούς λυγμούς
Να πως με θες
να σβήνω ο άπειρος στο τεντωμένο σου μηδέν

Is that the best you can do?

Apollonia Saintclair

Βακέτα σε είπανε κρυφά οι Ναζωραίοι
Γωνία εις την οδό αφροδισίας και λοιμωδών
Εις την οδό φλοκάτης και βακχών
Μάτωσες απ’ του εύζωνα την άπληστη γιρλάντα
Αχ
και τι ωραία κρέμονται τα εντόσθια του αιδοίου σου
οι φόλες που πετούσες στα σκυλιά της Λισσαβόνα!

Τώρα σε καταπίνω εγώ ο καταπιόνας
Ποδολαγνείες θρησκείες λυρισμούς
Χαϊδεύω στην κοιλιά μου παϊδάκια και επαρχίες
Μόνος βλαμμένος αφελής
Κουρδίζω τη σκληρή μελαγχολία της ψωλής μου

Λόγος πανηγυρικός περί αισθήσεων

ΕΡΕΥΝΩ!!! ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ !!! ( What the Bleep Do We Know? ): Η Μαγεία ...

Όλες αυτές οι αισθήσεις είναι που μας κάνουν καλούς ή κακούς. Όλα όσα γνωρίζουμε για τον κόσμο προέρχονται απ’ το διαλεκτικό οπλοστάσιο των οργάνων μας.

Τα μάτια μας μπορούν να διαβάσουν όλες τις λογομαχίες τού βλέμματος, μπορούν να δακρύσουν ή να καταδώσουν, να λύσουν γόρδιους δεσμούς καταπραΰνοντας τις ένοχες συνειδήσεις μας.

Κάθε εμπειρία μας περιστρέφεται μέσα στον κύκλο των προσωπικών μας αισθήσεων και ιδεών.

Έξω απ’ αυτή την φαινομενολογία κάθε άνθρωπος πιστεύει ότι ο εξωτερικός κόσμος είναι αυτό που νομίζει ο ίδιος.

Οι αισθήσεις μας πλάθουν τον κόσμο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των διεγέρσεων που μας προκαλεί η πραγματικότητα. Αν μιλήσουμε λοιπόν σχολαστικά δεν μπορούμε να αποδείξουμε ότι υπάρχει τίποτε άλλο εκτός απ’ τις δικές μας αισθήσεις και σκέψεις.

Κοιτάζουμε συνεχώς το είδωλό μας στη σφαίρα του γίγνεσθαι. Ο καθρέφτης αντανακλά το περιβάλλον, συμπιέζοντάς το στο εσωτερικό ενός τέλειου κύκλου.

Ανεξάρτητα από το πώς κινούμε ή περιστρέφουμε το κεφάλι, το σημείο που βρίσκεται μεταξύ των ματιών μας, παραμένει σταθερά στο κέντρο του κύκλου. Δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ το κεντρικό σημείο. Το Εγώ παραμένει αμετακίνητα το κέντρο του κόσμου.

Όλες οι φιλοσοφικές διαμάχες σπάνε τα γόνατά τους πάνω στην εγωκεντρική κατάντια του είδους μας. Αναζητώντας την ανάγκη του ανθρώπου για ανθρωπιά και αγιότητα. Αναζητώντας τη βαθιά ανάγκη εξόδου απ’ τον εαυτό και τη μεγαλόψυχη εισβολή στον άλλο.

Κοιτάζουμε στα μάτια τη σφαίρα που μας κοιτάζει. Πότε ρίχνοντας δαγκωματιές στο πεπρωμένο μας σαν στριμωγμένες οχιές και πότε παριστάνοντας τους Αγίους και τους ηθικούς. Μα Άγιος είσαι πάντα εις βάρος του άλλου.

Λίγο πριν ο όσιος Κορονοϊός εισβάλει στο διαμέρισμα

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz sex in the hause

Η ατομική ευθύνη είναι το καύσιμο του εγκλεισμού.

Καμιά ατομική ευθύνη δεν επικαλείται κανείς για καταστροφές άλλων αλλού. Καμιά ατομική ευθύνη για τον πόλεμο και τη δυστυχία, τον πόνο των μισοπεθαμένων προσφύγων στα σύνορα και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Μέσα στο αστικό βοσκοτόπι, στη γούρνα αυτή των ψυχαναγκασμών, κανείς δεν αισθάνεται ως ατομική ευθύνη τον πόνο και τη φωτιά δίπλα του. Τα γκέτο της εξαθλίωσης και τα πηγάδια που κρύβουμε τις συλλογικές αμαρτίες. Το λιώσιμο των ανθρώπων μέσα στη φθονερή αθωότητα της αδιαφορίας του ατόμου, άρα και της ευθύνης του απέναντι στον κόσμο.

Η ατομική ευθύνη έρχεται ως το νερό του Καματερού για να θεραπεύσει μιαν αθεράπευτη κοινωνική νόσο. Τη νόσο του κτηνώδους ανταγωνισμού. Της ασύμμετρης απειλής του κατευνασμού των ενστίχτων έναντι της επιβίωσης που κλείστηκε ηθικά στο διαμέρισμα.

Στην κοιλιά του αρχιτέκτονα που θριάμβευσε σκαρφαλώνοντας στην κανονική κατανομή της ταξικής κατοικίας, αποθεώνοντας το μαντρί, αυτό το μεγάλο εργαλείο της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Το διαμέρισμα-μαντρί ως μικρογραφία του μεγάλου μαντριού δικαιώνει κάθε αστική υπεροψία, γλιστρώντας το μικροαστό κάτω απ’ το χαλάκι της τηλεόρασης ή της γλίτσας του ψυχολόγου.

Εκεί μέσα βράζουν τα χυμένα νεύρα στις χύτρες κάτω από ιπτάμενα γουάι φάι, οι υποψήφιοι αυτόχειρες εκεί μέσα ακονίζουν την πλάνη τους πάνω στην σιωπή των συνενόχων τους.

Εκεί μέσα μαγαρίζονται οι έρωτες, ανήσυχοι φοβικοί εκφυλισμένοι απ’ επανάληψη.

Εκεί μέσα ο δαιμονικός Τειρεσίας διαδίδει σπαρμένους νεκρούς μες στο λαβύρινθο του Μινώταυρου που γεύτηκε την παρθενική σάρκα.

Αυξάνεσθε και Πληθύνεσθε, και Γεμίσατε την Γην

αρχείο λήψης

Περιμένουν τα κορμάκια μέσα στο κλουβί της γυμνότητάς τους να σβήσουν τη δίψα τους ή να περάσουν απέναντι στον άλλο άγνωστο τόπο, να γίνουν δούλοι στην αγέλαστη Ευρώπη, να βάλουν κάτω απ’ το κρύο στρώμα εικόνες απ’ τα λιβάδια της πατρίδας.

Περιμένουν τα γλυκά μουνάκια την επιθυμία του φαλλού να γιορτάσει τον αισθησιακό πόθο, να ξεδιπλώσει τις νέες γέννες δίπλα στις πικρόχολες θεούσες και τον απολεσθέντα παράδεισο, χαμογελώντας μπροστά σε όλες τις θλίψεις του σατανά.

Ένας ιός αθόρυβος, με το διασκελισμό της ανάσας που γίνεται λαχάνιασμα, απλώνει τις λιτανείες του στο στείρο κρεβάτι των δυτικών, κάνοντας το πλεόνασμα δύναμης που άρμεξαν απ’ τις αποικίες θέαμα και αντισηπτικό της αγίας παρακμής.

Ο πατήρ πόλεμος με το ζήλο του μας φέρνει δώρα, νέα κορμιά που θα κλέψουν τα σκυλόδοντα της αγάπης απ’ τα στόματα ποιητών που εγίναν λαπάδες και αλκοολικοί.

Η συμπονετική αλλοίωση των γεγονότων είναι η μεγάλη ανάγκη για διασάλευση της τάξης.

Όπως οι πρώτοι χριστιανοί πετούσαν λυσσασμένοι στην ανθρωπότητα τα κομμάτια των αγίων τους που έκοβαν με το χασαπομάχαιρο για να λυτρώσουν τα χτυποκάρδια των ανθρώπων, έτσι και τώρα, οι μηχανές του πολέμου εκσφενδονίζουν τους νέους οιωνούς πάνω απ’ τα κλειστά σύνορα και τις ανοιχτές λοιμώξεις.

Χώρες που μεταχειρίζονται τον ζωντανό άνθρωπο σαν να ναι πτώμα, μια ιατρική των εργαστηρίων ανίκανη να διαισθανθεί την ευαίσθητη και πρόσκαιρη ψυχή των αρρώστων.

Μια θρησκεία κανιβάλων που καταβροχθίζουν μεταλαβιές καμωμένες απ’ την χολή του προφήτη τους που μαγειρεύουν οι τσαρλατάνοι.

Ένας αστικός σωβινισμός σαν κερασάκι στον καπιταλιστικό όλεθρο, πόλεις σαλεμένων, κλειδωμένων στα υπερώα κάθε φαντασίωσης που δεν μπορούν να νιώσουν τον ήλιο που κρατά στο χέρι του τη ζωή.

Τον ήλιο που καίει και διαπυρώνει.

Το άστρο αυτό που κονιορτοποιεί τα πεθαμένα πράγματα και χάρη σ’ αυτή την ίδια την καταστροφή, χειρίζεται την αιωνιότητα των δυνάμεων απ’ τις οποίες συντηρείται η ζωή.

Το να συνειδητοποιείς την υπεροχή του θανάτου σημαίνει πως βάζεις την παρούσα ζωή στη θέση της, την κάνεις μια μεγάλη ισορροπημένη δύναμη, δίνοντας αξία στην αρμονία του εμβληματικού πνεύματος της φωτιάς, στο μεγάλο καταβρωχθιστικό πνεύμα των άχρηστων μορφών που παράγει η εξουσία και η δύναμη.

Αν δεν υπάρχει σύγκρουση δεν υπάρχει υγεία.

Οι άνθρωποι που δεν έχουν πατρίδα αποδεικνύουν πως το κόκκινο πνεύμα της ζωής είναι ζωντανό.

Πως ο χυμός του αίματος βράζει με αυξημένη ένταση, νοστιμίζοντας το πεπρωμένο, κάνοντας τα πράγματα να μιλάνε και το φιμωμένο ζώο της συνείδησης να στέκεται ελεύθερο μπροστά στους διανοητικούς καταναγκασμούς και τις θεολογικές ατιμίες.

Οι παπάδες και οι θεοί τους αργοπεθαίνουν γιατί δεν μπορούν να γελάσουν.

Αργοπεθαίνουν γιατί κάναν το πένθος πολύτιμο πλεονέκτημα της ελπίδας.

Γιατί έδωσαν υποσχέσεις ανάστασης στη φαυλότητα των ανθρώπινων ροπών, δηλαδή της φύσης που δεν έχει αρχή και τέλος.

Αργοπεθαίνουν οι θείες ευχαριστίες μέσα στο δαρβινισμό του ανταγωνισμού. Μέσα στις υπερούσιες ράτσες που περνούν την κλιμακτήριο της υπεραξίας, το εμπόρευμα και η εργατική δύναμη γίνονται τα υλικά της ανθρωπολογικής οπισθοδρόμησης και της αποσύνθεσης.

Η ανάγκη για τάξη και ομοιομορφία είναι η αποδυνάμωση της υγείας της ανθρωπότητας.

Η συρρίκνωση του πλαστικού ολέθρου και του κλιματιζόμενου αμοραλισμού. Η πτώση του φιλελευθερισμού και της αγελαίας αποκτήνωσης που προκαλεί.

Τους λαούς που απέκτησαν κάποια αξία ο μεγάλος κίνδυνος τούς έκανε άξιους σεβασμού.

Η άρνηση κάθε αξίας που έγινε δηλητήριο, η αντίσταση σε κάθε παραμορφωτική εξουσία που διαλαλεί τον παράδεισό της με βόμβες.

Ναι, εμείς είμαστε το βούτυρο της θυσίας. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια που σερνόμαστε με την κοιλιά πίσω απ’ τους καλοθρεμμένους κώλους των σοφών.

Περιμένουμε σαν τα σκυλιά του Παβλώφ, το πρόσταγμα.

Το γιο του χασάπη των Πάτερ ημών, που φτύνει τις παλάμες του κλειδώνοντας μες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης τις κάβλες και τα ουρλιαχτά.

Ακούμε το δήμιο να παράγει λόγο εκλεπτυσμένης διαφθοράς, να μας γαργαλά και να μας πασπατεύει. Να μας βάζει στο μουνί τον καθετήρα, να μας χορταίνει με χάπια και εμβόλια, να μας φουσκώνει την κοιλιά με βλαστήμια. Έως το στενό μνήμα με τους στίλβοντες υπερόπτες συντρόφους να βγάζουν βλοσυρές φωτογραφίες πάνω στα ερείπια.

Ναι, περιμένουμε πανικόβλητοι τους νέους ιούς και τους πρόσφυγες απ’ τα σύνορα.

Την πηγή ζωής, τα πυρπολούντα χείλη.

Τους νέους που σκότωσαν τον Ιεχωβά, αυτόν τον άθλιο συλλέκτη περιτομημένων ψωλλών. Περιμένουμε την αφρογεννημένη Αφροδίτη. Τα χείλη αυτά τα οποία ουδέποτε παραμόρφωσε η προσευχή.

 

 

 

Ουτοπίες λαϊκού θριάμβου

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaj erotica revolution

Βλέπω τα σύννεφα που δεν τα διαφεντεύει καμιά χειρονομία. Είναι αυτή η ανοιχτή μυθολογία του ουρανού και της γης που κατέχει τις πιο απόκρυφες δυνάμεις.

Αυτές τις δυνάμεις που λύνουν και δένουν τους αδένες μας με το φωτεινό άστρο που μας αντιστοιχεί μέσα στον άπειρο κοσμογονικό ελαιώνα.

Παλεύουμε με τους στεναγμούς και τις κραυγές των πλασμάτων γύρω μας, κάνοντας την αργοκίνητη σκέψη μας δόλωμα για να βγάλουμε απ’ τον κτηνώδη πυρήνα του κόσμου την επιθυμία, καθαρή και αλώβητη, βαπτισμένη μέσα στο κρανίου του άυπνου εαυτού που αρκετά συχνά παραληρεί γιορταστικά εκτροχιασμένος.

Παλαίουμε ξαπλωμένοι ως το αχνό φως του πρωινού, έτοιμοι να λεηλατήσουμε ξανά κάθε χρώμα ψυχρής λάβας απ’ την κόπωση της μέρας.

Να δούμε στα πρόσωπα την ξαφνική πτώση κάθε μάσκας αγάπης και τρυφερότητας και την επιστροφή μιας πανικόβλητης εγωμανίας.

Να δούμε τον ανταγωνισμό εκσφενδονισμένο στο πρωινό εγερτήριο για το στρατώνα, στα χέρια και στα μάτια που κάνουν όλους τους εξαντλητικούς λογαριασμούς για τα κανόνια και τα σκοτεινά κελιά.

Διαβολεμένη σκυλίσια ανθρωπότητα, ζωγραφισμένη στα μουστάκια του τράγου, όλο θρησκείες και κοκτέιλ, που κατέχεις την παράξενη αλχημική αρετή της μεταποίησης κάθε ερωτικής ύλης σε ουρλιαχτό ενός γέρου ιερέα.

Που σκάβεις κουρασμένη και περήφανη με τα δόντια χρυσούς τάφους για τους ήρωες που πέθαναν δυστυχείς, αφού έχασαν τον έρωτα.

Αγελαία ζώα του βιοπορισμού, ανθισμένα μέσα στο θρίαμβο της παρακμής, με φιλελεύθερους θεσμούς, προφυλακτικά και κυριαρχία. Πάντα το ένστιχτο πατά στο τέλος τη σκανδάλη. Σε σπρώχνει στην ευθύνη να αναλάβεις τον εαυτό σου.

Να τον μαγαρίσεις στα ίδια πηγάδια που πνίγηκαν οι ψόφιες αρετές, κάνοντας ακόμα και το πιο ηλίθιο στρεβλωμένο πνεύμα να ζητά απεγνωσμένα την ελευθερία, αυτή που τσαλαπατά την καλοπέραση που ονειρεύτηκαν οι έμποροι και οι χριστιανοί.

Φήμες περί του έρωτος και του θανάτου

Αποτέλεσμα εικόνας για μαργαριτα βασιλακου εργα"

έργο της Μαργαρίτας Βασιλάκου

 

Επιστρέφουμε απ’ τις πιο άγριες πολιορκίες. Απ’ τις πιο λαίμαργες μαμάδες που αφού μας ζύμωσαν με το αλεύρι του καθήκοντος και το προζύμι της ερωτικής απολύμανσης μας άφησαν στους τυφλούς τοίχους με τις ξεβαμμένες επιγραφές να περιμένουμε τη γενναιόδωρη τύχη να μας συντρίψει.

Επιστρέφουμε απ’ τους λάκκους με τις σκακιέρες και τα ποδοβολητά, δαγκωμένοι απ’ τους ήρωες που δεν κατάφεραν να μας λυτρώσουν. Πάντα φορώντας κατάσαρκα τον έρωτα και τη λαχτάρα του.

Αυτή τη λαχτάρα που σε κάνει να πεθαίνεις από ζάλη, βγάζοντας την ψυχρή θωπεία του πόνου στις μικρές σκοτεινές λέξεις.

Μπορεί να δει κανείς το πρόσωπό του στο πρόσωπό μας, να καθρεφτίσει ακόμα και την υγρασία που παραμορφώνει τα σώματα και τα εξαντλεί.

Μπορεί να νιώσει τις ερωτικές σήραγγες και τις σχισμές σε πλήρη διαστολή, τη στιγμή που εισχωρούν οι ρίζες του πόθου στο πηχτό και σαλεμένο σκοτάδι.

Και πάλι ο πόνος σιγοντάρει τις μικρές αδιόρατες παραιτήσεις απ’ τη ζωή.

Αυτός ο πόνος όμως, που δεν είναι παρά ψυχολογική φίμωση και γίνεται αφορμή να πεταχτεί με δύναμη μεγαλύτερη το καπάκι. Να κάνει όλους τους υπονόμους να σπάσουν, εκτοξεύοντας τα κοιμισμένα σκατά με την φαντασμαγορία των πλέον θεαματικών βεγγαλικών.

Ο πόνος είναι ο ρυθμιστής των εκκρίσεων, του αίματος, των δακρύων, των σάλιων, του σπέρματος, του λυγμού, του ουρλιαχτού, των ξέφρενων στύσεων.

Ο πόνος κάνει τον ερωτισμό να βρίσκεται πάντα αντιμέτωπος με το θάνατο.

Ο πόνος είναι η κριτική και η καταδίκη ενός σχεδόν πάντα βίαιου κόσμου, που κατασπαράζει τον άνθρωπο και αυξάνει υπέρογκα τα κέρδη του. Αυτή η εξημέρωση των παθών που έγινε εκφυλισμός των δυνατοτήτων.

Αυτή η τακτοποιημένη ζωή των ανθρώπων, που απ’ τη στιγμή που βολεύονται σε κάποιον αυτοματισμό του μυαλού και του σώματος δεν τολμούν πια να κάνουν το παραμικρό βήμα έξω απ’ αυτόν.

Και τότε μέσα απ’ το βαθύ πηγάδι, παιδεμένοι από οικογενειακές έριδες, κοινωνικές αρρώστιες και δηλητηριασμένα βέλη, κοιτάζουν ψηλά τους γαλάζιους ατμούς του ουρανού και τις λευκές πέτρες των μελαγχολικών γκρεμών που επιβάλουν πάντα στους δειλούς και τους βολεμένους την ποινή του ερωτικού θανάτου. Του πιο σκληρού θανάτου από καταβολής οργασμού.

Περί Φύσεως Ή Ας ξανακουρδίσουμε το βιολογικό μας ρολόι

Αποτέλεσμα εικόνας για art photo girl nude gauge field"

Να η φύση εδώ, έξω απ’ το παράθυρό μου. Τα ψηλά χορτάρια και οι ελιές, τα βάτα και τα άνθη του χειμώνα έτοιμα να μοσχοβολήσουν κάποιο κόρφο ή να χαϊδέψουν απαλά τα ιερά γυναικεία καπούλια που αφήνουν αυτό το κάτουρο, θαρρείς τόσο μεγαλόψυχα.

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι έλεγαν τη γη Μητέρα και Δήμητρα και πίστευαν πως εκείνοι που την καλλιεργούν ζούνε μια χρήσιμη ζωή και είναι οι μόνοι απόγονοι της φυλής του βασιλιά Κρόνου, του πατέρα των θεών.

Ο αγρότης σήμερα έχει ξεχάσει την ιερή καταγωγή του. Δεν κάνει θυσία στη Δήμητρα και στη Γαία, παρά προτιμάει τον υποχθόνιο Πλούτωνα.

Πάσχει κι αυτός απ’ τις θανατηφόρες κοινωνικές αρρώστιες που τις τροφοδοτεί ο εγωισμός και η φιλαργυρία.

Βλέπει τη γη κι αυτός σαν ιδιοκτησία, αλλάζοντας τα τοπία, κάνοντας τη γεωργία να βρίσκεται σε αδιάκοπη κατάπτωση, ζώντας κι αυτός μια φτωχή και γεμάτη στερήσεις ζωή.

Βιώνει τη Φύση, μα τη βιώνει σαν κλέφτης. Αυτό που ήταν κάποτε ερωτικό σήμερα είναι υποχρέωση.

Μέσα σ’ αυτό το πεδίο από προνύμφες και ασαφή μικροσκοπικά έμβρυα μπορούσε να βρει ακόμα κι ο πιο δηλητηριώδης ήλιος την ευτυχία, σ’ αυτές τις ακατάπαυστες και διαδοχικές απόπειρες γεννήσεων, που αρχίζουν και αποτυγχάνουν μέσα στη μέθη και τον πυρετό ενός χώματος που δεν σταματάει να δημιουργεί.

Αυτό το άπειρο πλεόνασμα που μας χαρίζεται, ο αγρότης το συσσωρεύει στο στομάχι του καπιταλιστή.

Το μετατρέπει σε κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι και το πουλά φτηνά ως προϊόν για την αγορά και όχι ως ουσία για το σώμα.

Ο αγρότης ήταν κάποτε ο θεραπευτής του ανθρώπινου σώματος μέχρι να φτάσει να γίνει ο ντίλερ πολύχρωμων καρκίνων.

Αυτό το μεγάλο χωράφι που μας θρέφει όλους δεν βλέπει εμάς που το καλλιεργούμε, αλλά τις πολύ μεγαλύτερες δυνάμεις που το ποτίζουν και το κάνουν να πρασινίζει. Τα αγριόχορτα, τα άφθονα ζιζάνια και τους σπόρους που είναι τροφή για τα πουλιά. Δεν έχουν τόση σημασία οι γεμάτες αποθήκες όσο οι ανάγκες των πλασμάτων.

Αυτά τα φασόλια κι αυτές οι πατάτες είναι οι τροφές που θα μεγαλώσουν μια καινούργια γενιά ανθρώπων. Που θα καλλιεργεί με τον πιο φυσικό τρόπο, που θα ετοιμάζει η ίδια την τροφή της και θα τρώει όσο χρειάζεται και ότι χρειάζεται, κόντρα στη βαρβαρότητα της μαγαρισμένης κατανάλωσης.

Να, οι νέοι αγώνες μπροστά, για καθαρό νερό και φαγητό.

Να, τα παιδιά που δεν θα τρέξουν στο ηνωμένο βασίλειο για να κάνουν διδακτορικό τον οργασμό της κωλοφωτιάς, αλλά θα χαρούνε το φωτεινό της οίστρο στα λιβάδια της νύχτας.

Να τα κορίτσια του μέλλοντος. Ελεύθερα πλάσματα, οπλισμένα με την τσάπα τους, θα αραιώνουν τις γραμμές των εχθρών γεμίζοντας τα χαρακώματα με νεκρά ζιζάνια.

Εγκώμιο της Γαλάζιας πατρίδας

Αποτέλεσμα εικόνας για τροχαιο νταλικα μεταναστεσ"

Ετούτος ο βυθός
Όλο αιμόφυρτους λυγμούς
Σκασιαρχεία όπλα βασκανίες και Πεντάγωνα
Λερναίος οργασμός της άπω Ανατολής
Μες στο λαρύγγι της Ασίας
Η χαρακιά σαν άγγιγμα
Πάνω στο δέρμα απ’ τα Ξυπόλητα θηρία
Οι πίσσες αφρισμένες ανθηρές
στίλβουν την έγχρωμη βοή της Γερμανίας
Γλείφουν Νταλίκες γκαστρωμένες κρεματόρια
μαυριδερούς ληγμένα διαβατήρια
κουνούπια σπέρμα κρύες φακές

Όλος ο κόσμος Κρεμασμένος
απ’ την απόκρημνη παλάμη του οδηγού

Μες στις πασίγνωστες σχισμές

Αποτέλεσμα εικόνας για kolaz love art erotica"

Πάντα το ποίημα περιμένει στη γωνία να προσφέρει γη και ύδωρ στις φαντασιώσεις, να προπονήσει τη φαντασία, να βγάλει τα μάτια των καλών τεχνών, να κάνει τα δοκίμια των συντηρητικών χαρτί για αλμυρές μυτζήθρες.

Όλοι λατρεύουν τη λέξη ποίημα, όπως λατρεύουν έναν παλιάτσο που δεν έχει εγωισμό για να διαλέξει θύματα, αλλά, μια πυγαία χαρωπή μελαγχολία έτοιμη να κάνει επίθεση στα αποδυτήρια των κοριτσιών ή να προσφέρει στις ανθρωποφάγες νοικοκυρές τη δικτατορία του γέλιου και της σιωπής.

Έτοιμο να λογαριάσει την οικονομία με όρους διαβολικής αριθμητικής, με όρους διονυσιασμού και έκστασης, με όρους αλητείας που θέλει το οξυγόνο να μοιράζεται ισόποσα σε όλα τα πνευμόνια.

Σε κάθε επικράτεια όπου το πιο πολύτιμο φλουρί της είναι τα νιάτα της, η αιώνια γκάβλα που δεν θάβεται και η γκαβλωμένη αιωνιότητα που θάβει κάθε τόσο τον μπόγια, τον μπάτσο, τον ανθρωποδιορθωτή.

Πάντα το ποίημα φορά το φωτοστέφανο του υβριστή, του ιερού θυμωμένου ζώου την προβιά, τις φωνές των εραστών και των γύφτων που πληρώνουν πάντα ακριβά τη μεθυστική ροπή προς την απάρνηση και την απόλαυση.

Το ποίημα είναι το ζωντανό νόμισμα που κουβαλάμε δια βίου, αυτό με το οποίο εξαγοράζουμε κάθε φορά τον κέρβερο-πεσιμισμό για να μη μας κάνει εμπορεύματα ή προϊόντα ή μουσειακά εκθέματα στην αγορά της επιστήμης που αντικατέστησε την μεταφυσική καφρίλα με τον καταναλωτικό εγωισμό.

Το τέλος της πίστης σηματοδοτεί μιαν άνευ όρων απιστία στην διαλεκτική υπόσταση του κόσμου.

Το μπλέξιμο της αιτίας με το αποτέλεσμα οδήγησε όλες τις πλάνες-από καταβολής σπηλαίων-σε αυτοκτονικό ιδεασμό.

Ηδονή σε σελοφάν και ποίημα με ιώσεις. Έρωτας ζεσταμένος απ’ τις βιομηχανικές σκλάβες, έτοιμος κι αυτός για κατανάλωση. Έρωτας και ποίημα θεματοφύλακες της θεσμοθετημένης αγαμησίας, της ταμειακής μηχανής φρικιών που εκδίδουν τη φρίκη και το ομοίωμά της.

Μα το ποίημα και ο έρωτας, ως καταστάσεις και όχι ως τεκμήρια ή συμβάντα, διαθέτουν πάντα αυτή την ηθική αδιακρισία, τη βουκέντρα δηλαδή, που παρενοχλεί την κατεστημένη φαντασίωση και τον ιδεοληπτικό της εξαναγκασμό.

Ο έρωτας και η ποίηση είναι τα μεγάλα όπλα που δεν σκουριάζουν ποτέ, αλλά αναφλέγονται κάθε τόσο μες στις πασίγνωστες σχισμές, όπου το χαίνον χάος διυλίζεται για να πυρωθεί κι άλλο η μόνη περιουσία μας, η αιωνιότητα της κάθε στιγμής.

 

Εγκώμιο και θαυμασμός του μισοσκόταδου

Αποτέλεσμα εικόνας για kolaz love art erotica"

Εγκώμιο και θαυμασμός του μισοσκόταδου. Το μισό σκοτάδι είναι αδιαφιλονίκητα το απομεινάρι της μαγείας του παλιού κόσμου. Μισό σκοτάδι ή μισό φως; Μισό κινίνο ή λογική και στωικότητα μπροστά στις αναπότρεπτες εξελίξεις; Ερωτώ ως γαλήνια λεχώνα που ανησυχεί για τις συμπτώσεις. Η ομορφιά είναι πάντα ψυχρή, σκοτεινή και διακριτική. Όταν η ομορφιά φωτίζεται, στραβώνεται ολοκληρωτικά κι αρχίζει να γίνεται δούλα με λουστρίνια και γρήγορους ρυθμούς μπροστά στη γοητεία που διαλύεται και στο έρεβος που παραμονεύει. Η γερμανική έκφραση για την αυτοκτονία είναι «ελεύθερος θάνατος».

Αν ακούσουμε το απλό πάθος και μόνο να μιλά βουτηγμένο μες στην απλότητά του θα νιώσουμε σαν τους κοριούς μέσα στη φάτνη που αποκοιμίζει τα θηρία. Το πάθος όπως και η τέχνη είναι το μεγάλο ερέθισμα για ζωή.

Το πάθος είναι οι κόποι που θα πάνε χαμένοι. Το πάθος είναι πολλές φορές το αραβούργημα του μισοσκόταδου, πλάσμα της σκιάς απ’ το οποίο αντλούμε μια μαγεία και μια φρίκη που μας πηγαίνει πολύ μακριά. Ο σκηνοθέτης του πάθους είναι ο διάβολος. Η Μηχανική του τυχαίου που μέσα στο ανομήλικο σύμπαν λεπτολογεί τους θρυμματισμούς και τις συγκρούσεις.

Το ποιητικό μυστήριο, το δέος και η ομορφιά συντηρούν εύκολα τα πιο δύσβατα πάθη. Ακόμα και τα πάθη στην όχθη ενός ποταμού. Στην όχθη της αιωνιότητας που μας ζορίζει αφήνοντάς όμως να φιλοτεχνήσουμε τη νεκρική της μάσκα. Να την κοροϊδέψουμε τόσο ώστε να ξεχαστούμε περιμένοντας τις πέστροφες να κυλήσουν μες τα τσουβάλια ή να αφήσουν τα σαγόνια τους καρφωμένα στο αγκίστρι της ζωικής ενέργειας που μας θέλει κυνηγούς και εραστές κι όχι κάτι ενδιάμεσο. Που μας θέλει γκαβλωμένους μαγείρους να πασπαλίζουμε με αλεύρι και να τηγανίζουμε με αρχαίο αθώο βούτυρο την καμπούρα της πέστροφας που έχει μια γλυκιά γεύση όπως τα φιλιά της Εσμεράλδας ή τα φιλιά της ωραίας Ελένης που έγινε το μαδημένο μουνί της δυτικής κυριαρχίας.

 

Περί Νέκρας

Αποτέλεσμα εικόνας για erotica art kolage white

Είναι αυτό που μας σπρώχνει πάντα να ανοίξουμε την πόρτα στα φαντάσματα.

Να ευπρεπίσουμε με λογοτεχνικούς εξαγνισμούς όλες τις παράξενες χημικές ουσίες που βράζουν μέσα μας.

Έχουμε αναλάβει τη διεκπεραίωση μιας τρέλας, την ενσάρκωση ενός θεού που παραμερίζει την ιερότητα για να δώσει χώρο στην έσχατη πτώση, δηλαδή στην απόλυτη αθωότητα.

Η αγάπη του ρομαντισμού για τα ερείπια που μας σερβίρει κάθε τόσο ο εμπορικός ουμανισμός της αγοράς, δεν είναι παρά συμπτώματα καλλιτεχνικής παρακμής, οι τελευταίες ηρωικές απόπειρες να απελευθερωθεί ο άνθρωπος απ’ τα δεσμά της ιστορίας.

Να γίνει το μαγνητόφωνο ενός ερωτικού μυστικισμού, υποβάλλοντας το θνητό σώμα σε μια ζωώδη τρέλα, σε μια μανία που επιταχύνει τον ηδονικό σπασμό των πλασμάτων, άλλοτε βυθίζοντάς τα στην ομίχλη της άγνοιάς τους κι άλλοτε χαρίζοντάς τους τη διαύγεια της κατανόησης.

Ανθρώπινα όντα και λουλούδια έχουν την ίδια προοπτική, την ίδια τύχη, αποδεικνύοντας πως ούτε η λογική, ούτε η ποίηση, είναι απαραίτητο να αληθεύουν.

Παρά μόνο η ανάγκη για νερό, όπως η πράξη βίας του βαπτίσματος που δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια υπόσχεση αναγέννησης.

Μιαν ακανόνιστη αναταραχή των πνευμάτων που ζωντανεύει τη φυσική θερμότητα αποζητώντας την ερωτική επαφή και την έσχατη δόνηση.

Τη βίαιη εισβολή μέσα στον άλλο και τη γοητευτική μανία που αφήνει στον ύπνο του έρωτα η τερατωδία της αγάπης.

Όλοι οι νόμοι της κίνησης οδηγούν στη σύγκρουση. Στον κλονισμό της ακινησίας, της πιο επικίνδυνης αρρώστιας.

Στο ξεπάστρεμα της νέκρας που μας επιβάλει η ακαδημία, η χωροφυλακή των βεβαιοτήτων που δεν αφήνει το παραλήρημα ελεύθερο να διαταράξει τη διαλεκτική της φαντασίας.

Τη διαλεκτική των υγρών που υπακούν στους νόμους της βαρύτητας, αναγνωρίζοντας τη χρησιμότητα της αγίας αποσυνάγωγης τρύπας, που τη γεμίζουν όλα τα ανίερα ζουμιά του απόκληρου εαυτού.

Αμανές για τον πόθο και την τύχη

Αποτέλεσμα εικόνας για erotica art kolage white

Κανείς δεν με ρωτά στο δρόμο
για την αυτόματη γραφή
το ντελίριο που παθαίνω
ως διάδοχος του νταντά

τις νύχτες που ρέουν οι νεκροί
απ’ τους λόφους κοντά στον
Ουρούαμ ποταμό με τα μικρά
χορτοφάγα θηλαστικά

που γλείφουν το αίμα της περιόδου
και ξεδιψούν οι Κάτω Κόσμοι
με λέξεις της φαλλοκρατίας
υπέργηρες στο περήφανο κενό

του πόθου που τις ποθεί ολόσωμες
παθιασμένες χωρίς μάταιες ελπίδες
απ’ το λαό για το λαό κόβοντας
με την κόσα τις τριχούλες της ήβης

το πρωτοστάλαγμα αφήνοντας
στις γλυπτές ωοθήκες με τα
ασημένια χείλη φρουρούς μπροστά
στις κακόφημες στύσεις

Η τέχνη της ηδονής στο συμβούλιο της επικρατείας των γερόντων

Αποτέλεσμα εικόνας για kolaz erotica fire

Η λέξη φτιάχνω και η λέξη δημιουργώ διατηρούν πάντα το φόβο της παγερής επίδρασης του ορθού λόγου στο συναίσθημα. Φτιάχνουμε και δημιουργούμε απλωμένοι απεριόριστα σ’ ένα είδος χώρου της ανησυχίας. Το πνεύμα που μπορεί να φτάσει μέχρι το θάνατο, περνώντας απ’ τα ιερά σκατά της παράδοσης, γίνεται ο καταπέλτης των ηθικολόγων που θεωρούν την καλλιτεχνική τρέλα σαν τη δίκαιη τιμωρία του πάθους. Όλες οι ζωηρές συγκινήσεις προκαλούν το τράνταγμα της νευρικής ίνας. Η λύπη, η οργή, ο τρόμος, ξοδεύονται αλόγιστα κάτω απ’ την επίδραση της δικιάς τους βίας. Κι όπως η ψυχή είναι μια μελαγχολική ποντικοπαγίδα του λόγου των πλασμάτων που αδυνατούν να δουν το όλον, έτσι και το πνεύμα είναι από κοφτερό γυαλί, που χαράσσει κάθε φορά πάνω στην αυθαιρεσία της φαντασίας το μυξιάρικο δράμα του, ως αντίστιξη στα ανίερα σωματικά υγρά. Στη ροή, την μόνη πραγματικότητα. Στο πρόσωπο που φαίνεται σμιλεμένο απ’ το μεγάλο ποτάμι της τρέλας. Της μανίας για μιαν άλλη ζωή, ανάποδης, που δυναμιτίζει τα θεοσκότεινα λημέρια της υποταγής και του καθήκοντος, φτιάχνοντας έναν ουτοπικό δαίμονα σκορπισμένο μες στην ένοχη αθωότητα των ενστίκτων του ζώου που κρύβουμε μέσα μας.

Η Μήδεια των Αθηνών

Image result for kolaz erotica fire

Η Μήδεια των Αθηνών
μοιράζει μύδια βραστά
στους αστέγους ταΐζει
τα περιστέρια της οδού

Πειραιώς μουντζουρώνει
τα γκράφιτι του αλλόφρονος
πληθυσμού που τρέχει
να βγάλει ευρώ δολάρια ρούβλια

ξύγκι απ’ τη μύγα γέννημα
θρέμμα αρχαίων δαιμόνων
σουλτάνων που έγδυναν
τα κορίτσια στον Παρθενώνα

γερμανών φιλελλήνων τανάλιες
που έβγαζαν δόντια ιθαγενών
για να τα κάνουν κολιέ και ξόανα
τον καιρό της ηλεκτροπληξίας

ξορκίζοντας με σπαρταριστά
ανθρώπινα μέλη τον κακό οργασμό
την ανεργία τα ωραία σέξι
μάγουλα της αχρείας αρείας φυλής

που τα πήρε σβάρνα ο λυρισμός της υπεραξίας

Στέγη Γαμάτων και Τεκνών

Αποτέλεσμα εικόνας για kolaz build erotica

Στέγες και μέγαρα της πιο ανελέητης απληστίας
Εισιτήρια για τον ευκλεή παράδεισο της μνήμης
Άνευ επικουρίας οργασμοί σεξένες χώρες
Κατακτητές ωνάσηδες όλων των καθεστώτων
Ο άγνωστος θεός ο άγνωστος άγιος σκύλος
Οι εργάτες καταβροχθίζουν οιδιπόδεια ωσάν
τους μπακλαβάδες
Οι οπαδοί ερμαφρόδιτοι υβριστές ορμούν στις Βαβυλώνες
Έτσι γαμούν οι ανέραστοι βρίζοντας τα μουνιά μας
Έτσι γαμούν οι πεθαμένοι εφοπλιστές την τρυφερότητά μας

Σεμινάριο ερωτικής ηθικής

Αποτέλεσμα εικόνας για kolaz nude erotica art

Δείξε αυτό που δεν φαίνεται
Τους γυμνούς ποιητές και τις γυμνές ποιήτριες
να βγάζουν λόγο για τη γύμνια που ανήκει σε όλους
Να χτυπούν τις καμπάνες και να τρέχουν τα σάλια τους
Να θριαμβεύουν τα γλωσσίδια και οι Επικούρειοι
Ο ύπνος να τρελαίνει τα ανέγγιχτα χείλη
Η λαγνεία να σκάβει ξανά και ξανά το μηδέν
Δείξε την πρόστυχη διαλεκτική της φθοράς
καθώς λήγουν οι κρέμες νυκτός
κι οι καρδούλες αποκοιμούνται χορτασμένες
λοιμούς και φθορές

Μύγες Δεκεμβρίου

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaj erotica war love"

Σε προσκαλώ να φάμε μεζέδες λουκούμια
να πιούμε κρύο νερό
Αδημοσίευτους στίχους να διαβάσουμε
Για τού Ρεμπώ την ορθοστασία απ’ το βάρος των δαιμόνων
Για τη μαμά που αγοράζει κρέμες στα Body shop

Σε προσκαλώ θεάνθρωπε λετριστή
να γνωρίσεις πόσο θάνατο κρύβουν τα σινεμά
πόση αγάπη οι γάμοι που θα φτάσουν στο έγκλημα

Σε προσκαλώ Δεκέμβρη από μελανιές και κακώσεις
Με τους ματατζήδες και τους Ναζωραίους σου
Με τα νεκρά ορνιθοτροφεία των Μεγάρων σου
Ωραίες πολεμίστρες της παράνοιας

Ω Ελλάς ελλήνων νυμφομανών
Ωραία βρακιά στα σύρματα
στο φέγγος των ανέμων

Σε προσκαλώ νεκράνθεμο στους καμπινέδες του Άρεως
Σε τούτα τα πεδία εδώ
μοσχοβολάει το σπέρμα και το κάτουρο
Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη η ηδονή
Των ισχνών στύσεων η ποίησις
Των οικονομολόγων η φρέσκια ηρωίνη
στα πρωινάδικα

Σε προσκαλώ θανατούλη σκυλόμουτρο
στην υγρή Βηθλεέμ του Αιγαίου
να με δεις να γεννιέμαι νεκρός
Δια παντός αθάνατος και μόνος

Εις την οδό του Σόλωνος 

Αποτέλεσμα εικόνας για art erotica night

Θα παίξουμε πάλι σκάκι νυμφομανίας εις την οδό του Σόλωνος
Η αυγινή κοπέλα θα τρώει τουλούμπα
Θα τρώει Αντίδωρο Σικελιανού σε μια έκδοση τσέπης
Ο Γαλαξίας θα μας εκδίδει φτηνά
Ήδη ο Γαβριήλ βγάζει λεφτά απ’ τα μεταδιδόμενα
-Ψώνια χασισοπότες Ντερτιλήδες
Κυρίες με ονόματα διπλά-
Ο έχων τα βυζία δυο κερδίζει κρατικό βραβείο
Κάστανα βγάζει απ’ τη φωτιά ο Νιώτης
Η ελευθέρα Ελλάς
Της Αθηνούλας η φωνούλα
Ο υγρός Μελιγαλάς
Ο Γαργαλές που γαργαλά
τα πατουσάκια απόστρατων ηδονιστών
Χούντα γλυκιά των χορτασμένων θεατών
Ω Σόλωνος! Υπήρξες μια οδός ντελιβεράδων
Οι τυπογράφοι σου θυμωμένοι ρομαντικοί
Κατά το πλάγιασμα της βροχής οι ποιητές σου
Αγέλαστοι Σεφέρηδες εγγαστρίμυθοι
Έρως ανίκατε και τα λοιπά
Μιας εκκωφαντικής διάλυσης η υγεία

Μανιφέστο της φτηνής βενζίνας

Αποτέλεσμα εικόνας για molotov kolaz art

Οι καραβανάδες είναι πάντα εκτός εποχής.

**
Τα λαίμαργα στομάχια δεν τα φιλά κανείς. Μπορούμε όμως να τα καταβροχθίσουμε. Να τους βάλουμε δυναμίτη. Η μόνη απαρέγκλιτη έντιμη οδός είναι το έγκλημα.

**
Κάνουμε σχέδια πάνω σ’ ένα κομμάτι ατσάλι που ξέμεινε απ’ τον πόλεμο. Ο εμφύλιος είναι η μόνη λύση που φτάνει στην καρδιά σαν μουσική.

**
Κατακτήστε τη νύχτα που κουρνιάζει στο κρεβάτι. Αγαπήστε τις γυναίκες των μπάτσων. Οι αγάπες και η Αγάπη είναι η μεγαλύτερη εκδίκηση μετά το γλειφομούνι.

**
Καυτή επιθυμία. Καυτή πατάτα. Αυτός ο κόκκινος αφρώδης χυμός διαχωρίζει τη γυναίκα απ’ την παρθένα. Κάθε παρθένα είναι μια μικρής διάρκειας ομορφιά. Καμιά μόνιμη ομορφιά όμως δεν είναι παρθένα.

**
Ας εξοντώσουμε τις ελίτ. Ας πριονίσουμε τα ξύλινα τσόκαρα.

**
Ο γάμος είναι το πιο σκληρό μηδενιστικό συμφέρον. Μόνο τα αποφθέγματα των αναρχικών ξεσηκώνουν τον οίστρο της νύφης. Μάρτυρες στο ελληνικό γάμο είναι ο σερ Ροσμπίφ και η μαντάμ Μπριζόλα.

**
Ψάξτε τη μητέρα των πραγμάτων στις αμαρτίες.

**
Η ζωντανή φύση πάντα αιμορραγεί. Μας ωθεί ο μη σκοπός να της βγάλουμε τα μάτια. Να τη βλαστημάμε ως την τελευταία μας στιγμή.

**
Οι θεωρίες μάς κλείνουν τα μάτια και δεν βλέπουμε την ουτοπία. Και στο ανθρωποβόρο ερώτημα απάντησε μόνο ο Λένιν.

**
Οι πατριάρχες και τα πατριαρχία. Τα γαλλικά μπουρδέλα και οι νευρικοί εραστές. Τα εκπαιδευμένα σκυλιά και οι μεσογειακές δίαιτες. Κάθε οργασμός ελαφρύς σαν φελλός.

**
Μόνο η σιωπή θα μας δώσει δίκιο. Και η λάμψη των άστρων. Όχι με τα όπλα. Με τα δόντια. Με τα δόντια θα κόψουμε όλες τις γλώσσες. Υπουργός χωρίς γλώσσα. Παπάς χωρίς γλώσσα. Δάσκαλος χωρίς γλώσσα.

**
Οι κοιλιές που κουβαλάνε τα πορτοφόλια τους δεν χρειάζονται γλώσσα. Κάποτε γύρω απ’ τις πέτρες τα φυτά και τα ζώα άνθιζε το ελβετικό τυρί. Η απορύθμιση όμως της ουσίας, έφερε την αιματηρή ακρίβεια. Ωρολόγια των φουκαράδων. Χωροχρονικός κυνισμός έως κλάσματος χιλιοστού.

**
Από αρνιά γινόμαστε λύκοι και από πρόβατα βοσκοί. Στην πραγματικότητα ηλίθιοι. Η μοναξιά είναι η πιο κοφτερή μορφή ηλιθιότητας.

**
Ο φόβος του θανάτου. Το πιο δυνατό δηλητήριο στο αίμα. Το πιο εκδικητικό μένος της φύσης. Ο δυστυχισμένος Ιησούς χέστηκε πάνω στο σταυρό του.

**
Όλοι οι τρελοί, που έκαψαν στις πλατείες της Ρώμης οι χριστιανοί, όλες οι μάγισσες που κατούρησαν δίπλα στον χοντρό μεθυσμένο Βάκχο πωλούσαν αγκαθωτά στέμματα σε τιμή ευκαιρίας.

**
Μα τώρα πρέπει να δοθούν ξανά οδηγίες. Να μυρίσει κάθε σάρκα τον ίδιο της τον εαυτό. Αιματηρά ωμή να τιναχτεί μπροστά στη ματαιότητα και τη νεκρή φύση. Σφάξτε τους πλούσιους. Το μεγάλο γιορτινό τραπέζι της ανθρωποφαγίας απαιτεί Πάπα στη σχάρα ψητό. Απαιτεί τον ψυχρό ορθολογισμό ρομαντικού πρωτόγονου ποιητή ουρανού και γης, που ξέρει να ανοίγει κοιλιές. Που ξέρει πως οι καλύτεροι μεζέδες είναι οι πατσοκοιλιές των εφοπλιστών και των επισκόπων.

**
Η μόνη δύναμη των παλιανθρώπων είναι η γλώσσα τους. Κόψτε τις γλώσσες των παλιανθρώπων.

**
Πριν μας ανακαλύψουν οι παπάδες ήμασταν ευτυχισμένοι. Πριν μας ανακαλύψουν οι γιατροί ήμασταν υγιείς.

**
Ποτέ πια μετά Χριστόν και ποτέ πια σπαταλημένα χρόνια. Όλες οι νευρώσεις των θηλαστικών τρύπωσαν μες στο μουνί της Βασίλισσας. Ποτέ πια στρατηγοί και μεραρχίες.

**
Η χρυσή εποχή του κομουνισμού θα ξυπνήσει το αιώνιο πνεύμα της ζωής. Κάθε επαναστάτης είναι ένα αθώο αρνί στα δίχτυα του δικαστικού υπαλλήλου.

**
Ας κόψουμε τις γλώσσες των επισκόπων για μια ακόμη φορά.

**
Κάθε στιγμή ερωτικής έκστασης αντισταθμίζεται από εκατονταπλάσια αυτοκτονική αηδία.

**
Κάθε ρομαντισμός κι ένα φίδι στον κόρφο μας. Η ηθική έκβαση του ρομαντισμού δεν μπορεί να αντισταθμίσει τις ασελγείς λεπτομέρειες του βίου μας.

**
Εμείς οι πελάτες της τραγωδίας. Εμείς οι τράγοι. Εμείς οι καταβροχθιστές του τρύγου.

**
Δύστροπα και ανίκανα σκουλήκια, ξέρετε πως το θηλυκό στοιχείο παίζει μείζονα ρόλο. Ξέρετε πως κάθε αγέρωχη καρδιά έχει αχυρένιο αιδοίο. Πως κάθε Βηθλεέμ είναι ιδιοκτησία των φτωχών, που ζέχνουν όπως οι ανάσες των νεκρών βασιλιάδων κι όπως τα γεννητικά όργανα των αρχαίων πεθαμένων θεών που γέννησαν μόνο έναν στείρο φοβισμένο Χριστούλη. Μια Παναγία αγάμητη. Μια πυθία χωρίς τη μαστούρα.

**
Οι λύσσα μας είναι τροχισμένη στα κουζινομάχαιρα της Αμερικής. Πράσινοι Βούδες καταβροχθίζουν εκπτώσεις. Χοντρά παιδιά γαμούν τα βιντεογκέιμ. Γαμούν τη χοντρή μαμά τους. Μάρτυρες ισλαμιστές τα λυπούνται. Τους βάζουν φωτιά με τα σπίρτα του Μωάμεθ. Καίνε αυτά τα τεράστια τερατώδη μυρμήγκια που κουνάνε απειλητικά χέρια και πόδια.

**
Η τηλεόραση είναι η πιο διδακτική μπότα.

**
Δεν χρειαζόμαστε όπλα για να σκοτώσουμε.

**
Παιδιά του λαού οι μετανάστες, οι σκλάβοι και τουρίστες.

**
Οι μελλοθάνατοι διαβάζουν λυρικά μανιφέστα. Έτσι κάνει κουμάντο ο χρόνος εδώ πέρα. Και μόνο ο Βιατσεσλάβ Μιχάηλοβιτς Μολότοφ έδειξε το δρόμο. Ιδού η άσφαλτος. Ιδού η φωτιά.

Ο πατριωτισμός, το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων

Αποτέλεσμα εικόνας για αγνωστοσ στρατιωτης καταθεση στεφανου γελοιοτητα

Κάθε σύνολο απόντων ανθρώπων απ’ τη ζωή ορίζεται απ’ τη σκιά που αφήνει πάνω στην ιστορία, αφού οι έγνοιες του για ένα επέκεινα της τύχης μοιάζουν να χάνουν κάθε δικαίωμα μπροστά στις ανάγκες του.

Κι αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού. Οι αποκλεισμένοι πάντα μπλοφάρουν για να επιβιώσουν. Δεν παίζουν, δηλαδή δεν ζουν. Απλώς θέλουν να υπάρχουν.

Θέλουν αστυνομικά τμήματα να ορίζουν τις ζωές τους ελπίζοντας σε μια ρυθμισμένη δυστυχία που έχει εργαλείο της την ψυχρή και μόνο στατιστική.

Οι μάζες λειτουργούν ως μάζες κάθε φορά που θεοποιούν τις αδυναμίες τους. Κάθε φορά που νιώθουν πως το μόνο καταφύγιο επιβίωσης είναι η ένταξη στην μεγάλη ομάδα.

Γιατί η μεγάλη ομάδα είναι αυτή που συντρίβει τη μεγάλη ανησυχία.

Η πατρίδα είναι το τελευταίο μεγάλο αφήγημα που ξεψυχά καταματωμένο μαζί με τους περιττούς πληθυσμούς.

Είναι το κάστρο μέσα στο οποίο είναι φυλακισμένοι οι κουρασμένοι άνθρωποι.

Είναι το υποκείμενο άπειρων βασάνων, κενών από νόημα. Είναι το κλουβί που περιέχει τις κουρασμένες διάνοιες, αυτές που γειτνιάζουν με την απελπισία.

Είναι η ολότητα του διαυγούς και κυνικού ανταγωνισμού των πλατύγυρων εγωισμών της ανώτερης τάξης. Της πιο αδίστακτης τάξης στην ιστορία αφού η ισχύς της είναι απόλυτα θεμελιωμένη στο έγκλημα.

Το έγκλημα είναι αυτό που την κάνει ανταγωνιστική δίνοντάς της περίσσεια δύναμη, αφού το έγκλημα, αόριστο αόρατο και παγκοσμιοποιημένο, διαθλάται στα θεαματικά δελτία των ειδήσεων και στους ακονισμένους απ’ τα ανθρώπινα κόκκαλα δείκτες των χρηματιστηρίων.

Κάθε πατρίδα είναι προϊόν εγκλήματος. Ένας μολυσμένος οργανισμός που στη βάση του έχει αμάχους και αθώους, πλήθη ατάκτως ειρημένα στη ζοφερή ρουλέτα των κανόνων εκμετάλλευσης.

Η βασική αρχή κάθε μετανεωτερικής πατρίδας είναι η απόλυτη ελευθερία που παρέχει στον δυνατό να εκμεταλλεύεται τον αδύναμο.

Οι νόμοι, τα συντάγματα, οι κανόνες είναι τα βρικολακιασμένα σημεία της τοπολογίας του χρήματος.

Η ελευθερία της άπειρης ανάπτυξης τού ενός εις βάρος των συντριπτικά πολλών, κάνει το κράτος διαιτητή του τερατώδους ανταγωνισμού.

Μα αυτό το κράτος είναι ταυτόχρονα ευάλωτο και αδύναμο και ετοιμοθάνατο, αφού στην πραγματικότητα επενδύει τις δυνάμεις του στο φόβο, στην καταστολή και στην προώθηση αποκλειστικά και μόνο εμπορικών αξιών.

Αν μερικά χρόνια πριν, οι λεγόμενοι ηγέτες, επισκέπτονταν μιαν άλλη χώρα μαζί με τους υπουργούς, σήμερα την επισκέπτονται μαζί με τους επιχειρηματίες που τη βοήθησαν να εκλεγεί.

Αναγνωρισμένα λοιπόν σήμερα, οι κυβερνήσεις, λειτουργούν ως συμμορίες εταιριών που μπορούν να χωρίζουν ακόμα και τη θάλασσα σε οικόπεδα, ανάλογα προς τα συμφέροντά τους.

Να μπορούν να διοικούν στρατούς διευθύνοντας ως μαέστροι τη ζωή όλων μας.

Το ντόπιο ελληνικό κεφάλαιο, που σπάει πλάκα με τους γελοίους έλληνες πατριώτες όλων των πολιτικών αποχρώσεων, χτυπιέται και θα χτυπηθεί έως θανάτου με το τούρκικο κεφάλαιο που διαθέτει έναν λαμπρό αδίστακτο αρχιληστή, άξιο μπόγια της Ασίας, μπροστά στους ηγετίσκους της Ευρώπης που μοιάζουν με λεκανατζούδες τυπικού γαλλικού μπουρδέλου.

Την ώρα που ο μισός πλανήτης φλέγεται, μαζί με τις άθλιες εγκληματικές πατρίδες, οι έλληνες οργανικοί διανοούμενοι χτενίζουν το μουνί τους, είτε μπροστά στα καθρεφτάκια που κρεμά στις οθόνες ο εθνικός πρεζέμπορας ευεργέτης, είτε στο άπειρο κωλογλείψιμο κάτω απ’ τις στέγες τεχνών και γραμμάτων που ζουν αποκλειστικά και μόνο απ’ το ρουφηγμένο αίμα της κατώτερης τάξης.

Το ίδρυμα Ωνάση και το ίδρυμα Νιάρχος το συντηρούν αποκλειστικά και μόνο οι φτωχοί εργαζόμενοι είλωτες, η πλειοψηφία των οποίων δεν θα περάσει ούτε έξω απ’ αυτά.

Τους χιλιάδες μασκαρεμένους μαλάκες που λέγονται μπάτσοι μαζί με τους χιλιάδες μασκαρεμένους μαλάκες που λέγονται παπάδες, τους συντηρεί αυτός ο κωμικά ένδοξος κακομοίρης λαός, που πνίγεται ολοκληρωτικά με την πρώτη σταγόνα της βροχής και καίγεται με το πρώτο καλοκαιρινό μελτέμι.

On rainy days, we played chess to pass the time

Αποτέλεσμα εικόνας για chess erotica art

Εμείς, οι δαιμόνιοι σκακιστές, αποφεύγουμε να βάλουμε τελεία στα ποιήματα. Αυτά που ζήσαμε κι αυτά που μας κάνουν να ζούμε.

Η κλήση μας προς τις λέξεις της νύχτας, υπήρξε τόσο φλογερή, που μας έχρησε αυτομάτως εργολάβους κάθε χαρούμενης καταστροφής.

Γίναμε υποκινητές ερωτικών καταστάσεων, απλώνοντας το σαρδόνιο σαρκασμό των αποκλεισμένων, σαν πέπλο, πάνω στις πληκτικές πεποιθήσεις και τον βαλσαμωμένο από ματαιοδοξία κοινό νου.

Όλες οι παρηκμασμένες αξίες που στολίζουν το βάρβαρο μένος του πολιτισμού εναντίον της ηδονής, γίνονται μέσα στα πνευματικά στομάχια μας, τα γαστρικά υγρά που αλέθουν την κρυφοδάγκωτη σχισμή της πραγματικότητας.

Την παράδοξη σχισμη που φανερώνει και φανερώνεται. Που αλέθει και αλέθεται, χωρίς τη δυστυχία του ρομαντισμού που κύλησε σαν τρύπια δεκάρα στο άπατο πηγάδι της πραγματικότητας.

Eίπαμε τέρμα στις σκιές της θεϊκής όχλησης, στο μέσα φόβο και στο χωροφύλακα κάθε σκέψης που εκστομίζει ο παρασάνταλος σπασμός των ερωτικών οργάνων.

Τρυφερά κουρεύουμε ένα-ένα όλα τα πρόβατα μες στο θεοπαθές μαντρί τους.

Τρυφερά γελάμε με τους κατασκευαστές θεών και δαιμόνων, γιατί το γέλιο είναι η απεραντοσύνη που φέρνει μέσα της όλο το φως που μπορεί να συντρίψει κάθε μυϊκή κίνηση.

Είναι η επιμονή στο πιο μάταιο άλμα, η ευέλικτη ελαφρότητα των αμυντικών μυϊκών σπασμών που σου προσφέρει μιαν απεριόριστη επικράτεια δυνατοτήτων.

Μια πόλη καταστάσεων, όπου η αψίδα του θριάμβου θα είναι η εκπληρωμένη κοινή επιθυμία για ηδονή, για κοινή ζωή κόντρα στην ειδεχθή κωμωδία των συμφερόντων.

Το Άλογο του Τορίνο

Αποτέλεσμα εικόνας για The Turin Horse
Ο υπεράνθρωπος είναι ο αθώος αμαρτωλός που μπορεί να δίνεται με δύναμη στο παιχνίδι της ζωής. Ο μηδενισμός, τότε, διαλύεται, και έχουμε την απάντηση σε όλα τα προβλήματα που ταλανίζουν τους ανθρώπους. Ο Νίτσε βρήκε λύση στα προβλήματα της ανθρωπότητας, μια ακόμα υψηλής τεχνολογίας, τετράγωνη γερμανική λύση. Όμως όπως όλοι οι σοφοί επαγγελματίες πηδαλιούχοι των ιδεών βρέθηκε περικυκλωμένος από νάνους.

Έτσι κι αλλιώς η αρχαία σκέψη ήταν λίγη για την πολύ στενοχώρια που συσσώρευσε στις ευρωπαϊκές πόλεις ο πρώιμος καπιταλισμός. Οι πολιτικοί νάνοι ως υπηρέτες του συμφέροντος της αστικής τάξης μοίρασαν τον Νίτσε ως χαρτοπόλεμο στις εμπόλεμες τάξεις. Τον κάναν αποκριάτικο πιστολάκι κι ίσως λίγο φθονερό παιδί που τρομάζει με τα σκάγια του τους τρομαγμένους.

Η ωχρή πόλη στο βάθος του Βορρά, βαθύσκιωτη.

Κανείς δεν θα μπορούσε να αποδώσει τόσο δυναμικά τον ήχο που κάνουν τα φλιτζάνια των εγγλέζων στις αποικίες που στερήθηκαν οι γερμανοί, αυτόν τον ήχο του κενού χώρου μεταξύ του διεφθαρμένου κάλλους της ομορφιάς και της ενάρετης δυσμορφίας της ασχήμιας.

Αν αποφασίζαμε να ιδρύσουμε μια τρομοκρατική οργάνωση που θα κόβει τις γλώσσες των πολιτικών αρχηγών, θα προχωρούσαμε την ανθρώπινη σκέψη ένα βήμα πιο μακριά απ’ την γκαστρωμένη παρακμή που μας σερβίρει το ευρωπαϊκό πνεύμα.

Η γλώσσα είναι αυτή που κάνει τον αρχηγό να αρχηγεύει, να διαθέτει ένα όργανο υπερσεξουαλικό, κατακτητικό. Κι ο πλούτος είναι αυτός που προικίζει τη γλώσσα του θαυματοποιού, του νομικού, του δικαστή, του δασκάλου.

Αυτός ο πλούτος είναι που κινεί ολοσχερώς τα νήματα, την υστερία και τα χασμουρητά κάθε φιλοσοφικής παρηγοριάς στον άρρωστο κόσμο. Περιλαμβάνει τις περίπλοκες εξισώσεις μοναξιάς και εξωστρέφειας, σιωπής και θορύβου. Μα στο τέλος κάθε ανταγωνιστικής επίδειξης μένει ο λεκές απ’ το σπέρμα. Το σπέρμα πια κάνει τη δραστική ανακατανομή. Το σπέρμα επαναστατεί, το σπέρμα σφάζει. Το σπέρμα δεν έχει ανάγκη τον κατεστημένο λόγο για να εκτραφεί. Μα είναι η ουσία που θα χτίσει το νέο λόγο. Η διαλεκτική της κοσμικής ουσίας που εκμαιεύει τη λεπτομερή εξωτερίκευση αυτού που κάποτε παρέμενε ατελές και προσωπικό.

Η κηρυσσόμενη χριστιανική αγάπη ήταν απλώς το άνθος της πικρίας της ιερατικής τάξης των Ιουδαίων. Η πικρία από τη συσσωρευόμενη αίσθηση της αδυναμίας αντιστρέφει την κλίμακα των αξιών που ανταποκρίνεται στο πώς έχουν τα ίδια τα πράγματα, παρουσιάζοντας ως κατώτερες τις αξίες των ευγενών και ως ανώτερες τις αξίες των ποταπών αδυνάμων.

Ο Νίτσε προαναγγέλλει και ελπίζει στην επάνοδο του Διονύσου που θα αντικαταστήσει τον Χριστό. Ο Νίτσε καταρρέει συναισθηματικά και κυρίως διανοητικά, στο γνωστό επεισόδιο στο Τορίνο, όπου φημολογείται ότι, βλέποντας έναν καροτσέρη να χτυπά το άλογό του, έσπευσε κοντά στο άλογο, το αγκάλιασε και μέσα σε κλάματα σωριάστηκε στο έδαφος αναίσθητος, και έκτοτε έχασε οριστικά την όποια επαφή με την πραγματικότητα.

Ο Νίτσε απαρνήθηκε το Θεό και ενδυνάμωσε τον Άνθρωπο. Το περιστατικό τού Τορίνο που τον ώθησε στην σιωπή και την απομόνωσή του, ιστορικά ερμηνεύτηκε ως η αρχή της παράνοιάς του. Αντίθετα όμως, μπορεί να ήταν η αρχή της πιο πικρής και ευκρινούς διαύγειάς του: αν δεν πιστεύεις στο Θεό, οφείλεις να πιστεύεις στο τέλος σου. Κι αυτή η πίστη είναι που θα δυναμώσει την πορεία προς αυτό. Η διάθεση όχι να το ξορκίσεις αλλά να το γλεντήσεις. Ο πόλεμος που θα στήσεις με τον εαυτό σου στην πιο στενή κάμαρα του κόσμου, εκεί που θα σου κοπεί η λαλιά από ντροπή αντικρίζοντας τα σκουπίδια στο αιμοφόρο κουτί του κρανίου σου. Εκεί που θα ξυπνάς κάθε φορά τρομαγμένος, βλέποντας τον προσωπικό σου δυνάστη, τον ολόδικό σου χρόνο, έναν κρεμασμένο κώλο γεμάτο κρεατοελιές να σου ρίχνει στα μούτρα τις πορδές του.

Black Friday Ή φτηνά κοκ

Αποτέλεσμα εικόνας για sex kolaz art

Το ποίημα υπάρχει και λειτουργεί μέσα σε έναν ανοιχτό χώρο συγκρούσεων των ερωτημάτων. Στο πεδίο όπου οι αγκαλιασμένοι άνθρωποι είναι ψηλότεροι και δυνατότεροι απ’ το θάνατο. Ο ποιητής δεν γράφει μόνο αλλά δημοσιεύει κιόλας. Και είναι αυτή η αυθάδεια που κάνει το ποίημα. Η αυθάδεια του μοιράσματος. Η αυθάδεια τού να προκαλείς εξ’ αποστάσεως ερεθισμούς εις το σμάλτο των πνευματικών οδόντων κάθε υπάρξεως που θέλει να ηδονιστεί με τη φλογερή γλώσσα της επικοινωνίας. Το ποίημα είναι εκτεθειμένο στη μεγαλοφυΐα της ομιλίας, ένας υπέρτατος κριτής της. Μια πράξη συντονισμού των αντιφάσεων της προγραμματισμένης σύγχυσης όλων των παρεκτροπών προς τον έρωτα και τη βία.

Οι τυφλοί χριστιανοί βλέπουν μόνο αυτά που κατανοούν

Αποτέλεσμα εικόνας για sex kolaz art

Οι τυφλοί χριστιανοί βλέπουν μόνο αυτά που κατανοούν
Πίνουν μπύρα και ούζο
Αγαπούν φέρετρα και νεκρούς
Λατρεύουν την παναγία και τα σώματα ασφαλείας
Οι χριστιανές κυρίες όμως ξέρουν
πως ανασταίνονται οι νεκροί
πως η ιστορία πάει απ’ το μέλλον στο παρελθόν
πως η μαλακία πάει σύννεφο
Οι χριστιανές κυρίες με γδύνουν με τα μάτια
Ο λαός με ζηλεύει
Το κράτος με φθονεί
Μα ο φθόνος είναι για τους αδύναμους Κύριε Κράτος
Κύριε λεπίδα λαιμητόμου
Κύριε F 16
Κύριε σκατούλια του Χριστού

Περί Οξφόρδης

Αποτέλεσμα εικόνας για sex kolaz art

Ας μην μιλήσουμε για το θάνατο και τις δυσκολίες.
Η Οξφόρδη υπήρξε δυσκοίλια και μοναχική. Μάθαμε
για ποιήτριες που τυφλώθηκαν απ’ τη λαχτάρα.
Αμβλύωπες αναβαπτιστές σαιξπηρικοί
τις άρπαξαν με έλκηθρα απ’ το κλουβί τους.

Γενειάδες φυτρωμένες στη Δημοκρατία των Κάτω Χωρών
Πόλεις από κοριτσίστικη μαστούρα
Έτσι βουίζουν οι πολεμικές σάλπιγγες της κυριαρχίας
Η λογοτεχνία ανδρών επιφανών που ακονίζουν λεπίδες
στις αποικίες

Ωχρός χειμερινός ήλιος
Η στύση μου ένα μικρό ουράνιο βασίλειο
Ο ένας πορνεύει
Ο άλλος καλοτρώγει

Εξασκώ δωρεάν την κλίση μου προς την τρέλα
Ίσα-ίσα προλαβαίνω
να ξεχωρίσω το Εγώ μου από τα νύχια μου
Πρέπει κάτι να τσοντάρω κι εγώ στην ποίηση κύριε Σεφέρη

Αδάμ και Εύα Ή Ένα μάθημα για κορίτσια του Λυκείου

Σχετική εικόνα

Αυτό που ξυπνά το πνεύμα της ζωής είναι η μάχη μεταξύ των φύλων.

Ο καυγάς των φύλων μάς κόστισε κάποτε τον παράδεισο, αφού η καημένη Εύα αναγκάστηκε να συμβιώσει με έναν παλιάνθρωπο σαν τον Αδάμ.

Έναν βιβλικό τεμπέλη, έναν υπναρά, ένα ζώο σε χειμερία νάρκη, έναν διεστραμμένο τυφλοπόντικα.

Κάθε δαγκωνιά πάνω στο μήλο της γνώσης, κάθε ξέσχισμα του καρπού, φανέρωνε σημεία και τέρατα, δημιουργώντας τις πιο απροσπέλαστες αλληλουχίες.

Όμως το φανέρωμα των κρυφών πραγμάτων ήταν ήδη μια τραγωδία. Αυτός που μπόρεσε να δει κάτω απ’ το δέρμα της επιφάνειας ανατέμνοντας κάθε πόρο και κάθε φλέβα, την πάτησε απ’ τον ίδιο του τον εαυτό, σαν τον νάρκισσο.

Το είδος μας έχει την αυταπάτη στο αίμα του από γεννησιμιού, αεροκρέμαστο, αλλά προικισμένο με μια γλώσσα που αναλαμβάνει να υπερασπιστεί την υπόθεση του εγωισμού ως υπόθεση της γενικής ευημερίας.

Σε κάθε επιθυμία μας για γνώση υπάρχει ήδη μια σταγόνα σκληρότητας.

Υπάρχει ήδη ένας άνθρωπος μαραζωμένος μέχρι τ’ αυτιά.

Και τότε είναι που η αγία τρέλα τον συνεφέρει απ’ τη δουλεία, όταν γελάει πονηρά χαιρετώντας τους δαίμονές του, αυτούς που νίκησε νωρίς, ακολουθώντας τους στο Μεγάλο Άγνωστο.

Στο επέκεινα της αφροδισίας. Στον τόπο όπου δεν υπάρχουν ωραίες και λαμπερές ηχηρές γιορταστικές λέξεις αλλά ερμητικά σφραγισμένα αυτιά.

Μια φύση που σιχαίνεται ακριβώς το ηλίθιο γούστο αυτού του κόσμου και την εύθυμη χλιδή του.

Μια φύση ασυγκίνητη μπροστά στα ψεύτικα στολίδια, τα κουρέλια και τη χρυσόσκονη της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.

Η Εύα απέδειξε πως το να στολίζεσαι είναι αιώνια γυναικείο.

Είναι η κλοπή της ομορφιάς απ’ τα χέρια του καθυστερημένου Αδάμ, του πουριτανού, του λογικού, του συμβιβασμένου με μια φαντασίωση.

Ο Αδάμ εξελίχθηκε βιαίως κι έγινε ένας βασιλιάς, ένα καλοφτιαγμένο όνομα, ένας άρχοντας, ένας παπάς, ένα καλοφτιαγμένο πόδι, ένας άντρας.

Μα ο άντρας, μεταχειρίστηκε μέχρι σήμερα τη γυναίκα σαν πουλί που έχει παραπλανηθεί από τα ύψη, σαν κάτι πιο ντελικάτο, πιο εύθραυστο, πιο άγριο, πιο παράξενο, πιο γλυκό, πιο γεμάτο ψυχή, αλλά σαν κάτι που πρέπει να κλειστεί στο κλουβί για να μην πετάξει μακριά.

Αν μαθαίνει σήμερα κάτι ο άντρας στη γυναίκα είναι το να ξεμαθαίνει να φοβάται τον άντρα.

Μα η γυναίκα που «ξεμαθαίνει τον φόβο» ξεπουλά τα πιο γυναικεία της ένστικτα.

Ξεπουλά την κληρονομιά της Εύας, που έφερνε την προμηθεϊκή γύμνια της ως τα ρουθούνια του Αδάμ, για να τον ξυπνήσει απ’ το λήθαργο του συμβιβασμού.

Για να τον εξυψώσει στην αθανασία, εκεί όπου τα σπόρια της ηδονής φέρνουν ένα μέλλον που δεν χρειάζεται προσευχές και παρακάλια.

Ένα μέλλον όπου η ρομφαία της ουτοπίας θα είναι πιο κοφτερή απ’ τη ρομφαία των Χερουβείμ και θα μπορεί να τσακίζει κάθε σαπισμένο πείσμα και κάθε ακάνθινο εγωισμό. Κάθε χριστούλη και κάθε προφήτη που θα σταβλίζεται κάτω απ’ τα θεϊκά παπάρια του Αδάμ.