Μύγες Δεκεμβρίου

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaj erotica war love"

Σε προσκαλώ να φάμε μεζέδες λουκούμια
να πιούμε κρύο νερό
Αδημοσίευτους στίχους να διαβάσουμε
Για τού Ρεμπώ την ορθοστασία απ’ το βάρος των δαιμόνων
Για τη μαμά που αγοράζει κρέμες στα Body shop

Σε προσκαλώ θεάνθρωπε λετριστή
να γνωρίσεις πόσο θάνατο κρύβουν τα σινεμά
πόση αγάπη οι γάμοι που θα φτάσουν στο έγκλημα

Σε προσκαλώ Δεκέμβρη από μελανιές και κακώσεις
Με τους ματατζήδες και τους Ναζωραίους σου
Με τα νεκρά ορνιθοτροφεία των Μεγάρων σου
Ωραίες πολεμίστρες της παράνοιας

Ω Ελλάς ελλήνων νυμφομανών
Ωραία βρακιά στα σύρματα
στο φέγγος των ανέμων

Σε προσκαλώ νεκράνθεμο στους καμπινέδες του Άρεως
Σε τούτα τα πεδία εδώ
μοσχοβολάει το σπέρμα και το κάτουρο
Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη η ηδονή
Των ισχνών στύσεων η ποίησις
Των οικονομολόγων η φρέσκια ηρωίνη
στα πρωινάδικα

Σε προσκαλώ θανατούλη σκυλόμουτρο
στην υγρή Βηθλεέμ του Αιγαίου
να με δεις να γεννιέμαι νεκρός
Δια παντός αθάνατος και μόνος

Εις την οδό του Σόλωνος 

Αποτέλεσμα εικόνας για art erotica night

Θα παίξουμε πάλι σκάκι νυμφομανίας εις την οδό του Σόλωνος
Η αυγινή κοπέλα θα τρώει τουλούμπα
Θα τρώει Αντίδωρο Σικελιανού σε μια έκδοση τσέπης
Ο Γαλαξίας θα μας εκδίδει φτηνά
Ήδη ο Γαβριήλ βγάζει λεφτά απ’ τα μεταδιδόμενα
-Ψώνια χασισοπότες Ντερτιλήδες
Κυρίες με ονόματα διπλά-
Ο έχων τα βυζία δυο κερδίζει κρατικό βραβείο
Κάστανα βγάζει απ’ τη φωτιά ο Νιώτης
Η ελευθέρα Ελλάς
Της Αθηνούλας η φωνούλα
Ο υγρός Μελιγαλάς
Ο Γαργαλές που γαργαλά
τα πατουσάκια απόστρατων ηδονιστών
Χούντα γλυκιά των χορτασμένων θεατών
Ω Σόλωνος! Υπήρξες μια οδός ντελιβεράδων
Οι τυπογράφοι σου θυμωμένοι ρομαντικοί
Κατά το πλάγιασμα της βροχής οι ποιητές σου
Αγέλαστοι Σεφέρηδες εγγαστρίμυθοι
Έρως ανίκατε και τα λοιπά
Μιας εκκωφαντικής διάλυσης η υγεία

Μανιφέστο της φτηνής βενζίνας

Αποτέλεσμα εικόνας για molotov kolaz art

Οι καραβανάδες είναι πάντα εκτός εποχής.

**
Τα λαίμαργα στομάχια δεν τα φιλά κανείς. Μπορούμε όμως να τα καταβροχθίσουμε. Να τους βάλουμε δυναμίτη. Η μόνη απαρέγκλιτη έντιμη οδός είναι το έγκλημα.

**
Κάνουμε σχέδια πάνω σ’ ένα κομμάτι ατσάλι που ξέμεινε απ’ τον πόλεμο. Ο εμφύλιος είναι η μόνη λύση που φτάνει στην καρδιά σαν μουσική.

**
Κατακτήστε τη νύχτα που κουρνιάζει στο κρεβάτι. Αγαπήστε τις γυναίκες των μπάτσων. Οι αγάπες και η Αγάπη είναι η μεγαλύτερη εκδίκηση μετά το γλειφομούνι.

**
Καυτή επιθυμία. Καυτή πατάτα. Αυτός ο κόκκινος αφρώδης χυμός διαχωρίζει τη γυναίκα απ’ την παρθένα. Κάθε παρθένα είναι μια μικρής διάρκειας ομορφιά. Καμιά μόνιμη ομορφιά όμως δεν είναι παρθένα.

**
Ας εξοντώσουμε τις ελίτ. Ας πριονίσουμε τα ξύλινα τσόκαρα.

**
Ο γάμος είναι το πιο σκληρό μηδενιστικό συμφέρον. Μόνο τα αποφθέγματα των αναρχικών ξεσηκώνουν τον οίστρο της νύφης. Μάρτυρες στο ελληνικό γάμο είναι ο σερ Ροσμπίφ και η μαντάμ Μπριζόλα.

**
Ψάξτε τη μητέρα των πραγμάτων στις αμαρτίες.

**
Η ζωντανή φύση πάντα αιμορραγεί. Μας ωθεί ο μη σκοπός να της βγάλουμε τα μάτια. Να τη βλαστημάμε ως την τελευταία μας στιγμή.

**
Οι θεωρίες μάς κλείνουν τα μάτια και δεν βλέπουμε την ουτοπία. Και στο ανθρωποβόρο ερώτημα απάντησε μόνο ο Λένιν.

**
Οι πατριάρχες και τα πατριαρχία. Τα γαλλικά μπουρδέλα και οι νευρικοί εραστές. Τα εκπαιδευμένα σκυλιά και οι μεσογειακές δίαιτες. Κάθε οργασμός ελαφρύς σαν φελλός.

**
Μόνο η σιωπή θα μας δώσει δίκιο. Και η λάμψη των άστρων. Όχι με τα όπλα. Με τα δόντια. Με τα δόντια θα κόψουμε όλες τις γλώσσες. Υπουργός χωρίς γλώσσα. Παπάς χωρίς γλώσσα. Δάσκαλος χωρίς γλώσσα.

**
Οι κοιλιές που κουβαλάνε τα πορτοφόλια τους δεν χρειάζονται γλώσσα. Κάποτε γύρω απ’ τις πέτρες τα φυτά και τα ζώα άνθιζε το ελβετικό τυρί. Η απορύθμιση όμως της ουσίας, έφερε την αιματηρή ακρίβεια. Ωρολόγια των φουκαράδων. Χωροχρονικός κυνισμός έως κλάσματος χιλιοστού.

**
Από αρνιά γινόμαστε λύκοι και από πρόβατα βοσκοί. Στην πραγματικότητα ηλίθιοι. Η μοναξιά είναι η πιο κοφτερή μορφή ηλιθιότητας.

**
Ο φόβος του θανάτου. Το πιο δυνατό δηλητήριο στο αίμα. Το πιο εκδικητικό μένος της φύσης. Ο δυστυχισμένος Ιησούς χέστηκε πάνω στο σταυρό του.

**
Όλοι οι τρελοί, που έκαψαν στις πλατείες της Ρώμης οι χριστιανοί, όλες οι μάγισσες που κατούρησαν δίπλα στον χοντρό μεθυσμένο Βάκχο πωλούσαν αγκαθωτά στέμματα σε τιμή ευκαιρίας.

**
Μα τώρα πρέπει να δοθούν ξανά οδηγίες. Να μυρίσει κάθε σάρκα τον ίδιο της τον εαυτό. Αιματηρά ωμή να τιναχτεί μπροστά στη ματαιότητα και τη νεκρή φύση. Σφάξτε τους πλούσιους. Το μεγάλο γιορτινό τραπέζι της ανθρωποφαγίας απαιτεί Πάπα στη σχάρα ψητό. Απαιτεί τον ψυχρό ορθολογισμό ρομαντικού πρωτόγονου ποιητή ουρανού και γης, που ξέρει να ανοίγει κοιλιές. Που ξέρει πως οι καλύτεροι μεζέδες είναι οι πατσοκοιλιές των εφοπλιστών και των επισκόπων.

**
Η μόνη δύναμη των παλιανθρώπων είναι η γλώσσα τους. Κόψτε τις γλώσσες των παλιανθρώπων.

**
Πριν μας ανακαλύψουν οι παπάδες ήμασταν ευτυχισμένοι. Πριν μας ανακαλύψουν οι γιατροί ήμασταν υγιείς.

**
Ποτέ πια μετά Χριστόν και ποτέ πια σπαταλημένα χρόνια. Όλες οι νευρώσεις των θηλαστικών τρύπωσαν μες στο μουνί της Βασίλισσας. Ποτέ πια στρατηγοί και μεραρχίες.

**
Η χρυσή εποχή του κομουνισμού θα ξυπνήσει το αιώνιο πνεύμα της ζωής. Κάθε επαναστάτης είναι ένα αθώο αρνί στα δίχτυα του δικαστικού υπαλλήλου.

**
Ας κόψουμε τις γλώσσες των επισκόπων για μια ακόμη φορά.

**
Κάθε στιγμή ερωτικής έκστασης αντισταθμίζεται από εκατονταπλάσια αυτοκτονική αηδία.

**
Κάθε ρομαντισμός κι ένα φίδι στον κόρφο μας. Η ηθική έκβαση του ρομαντισμού δεν μπορεί να αντισταθμίσει τις ασελγείς λεπτομέρειες του βίου μας.

**
Εμείς οι πελάτες της τραγωδίας. Εμείς οι τράγοι. Εμείς οι καταβροχθιστές του τρύγου.

**
Δύστροπα και ανίκανα σκουλήκια, ξέρετε πως το θηλυκό στοιχείο παίζει μείζονα ρόλο. Ξέρετε πως κάθε αγέρωχη καρδιά έχει αχυρένιο αιδοίο. Πως κάθε Βηθλεέμ είναι ιδιοκτησία των φτωχών, που ζέχνουν όπως οι ανάσες των νεκρών βασιλιάδων κι όπως τα γεννητικά όργανα των αρχαίων πεθαμένων θεών που γέννησαν μόνο έναν στείρο φοβισμένο Χριστούλη. Μια Παναγία αγάμητη. Μια πυθία χωρίς τη μαστούρα.

**
Οι λύσσα μας είναι τροχισμένη στα κουζινομάχαιρα της Αμερικής. Πράσινοι Βούδες καταβροχθίζουν εκπτώσεις. Χοντρά παιδιά γαμούν τα βιντεογκέιμ. Γαμούν τη χοντρή μαμά τους. Μάρτυρες ισλαμιστές τα λυπούνται. Τους βάζουν φωτιά με τα σπίρτα του Μωάμεθ. Καίνε αυτά τα τεράστια τερατώδη μυρμήγκια που κουνάνε απειλητικά χέρια και πόδια.

**
Η τηλεόραση είναι η πιο διδακτική μπότα.

**
Δεν χρειαζόμαστε όπλα για να σκοτώσουμε.

**
Παιδιά του λαού οι μετανάστες, οι σκλάβοι και τουρίστες.

**
Οι μελλοθάνατοι διαβάζουν λυρικά μανιφέστα. Έτσι κάνει κουμάντο ο χρόνος εδώ πέρα. Και μόνο ο Βιατσεσλάβ Μιχάηλοβιτς Μολότοφ έδειξε το δρόμο. Ιδού η άσφαλτος. Ιδού η φωτιά.

Ο πατριωτισμός, το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων

Αποτέλεσμα εικόνας για αγνωστοσ στρατιωτης καταθεση στεφανου γελοιοτητα

Κάθε σύνολο απόντων ανθρώπων απ’ τη ζωή ορίζεται απ’ τη σκιά που αφήνει πάνω στην ιστορία, αφού οι έγνοιες του για ένα επέκεινα της τύχης μοιάζουν να χάνουν κάθε δικαίωμα μπροστά στις ανάγκες του.

Κι αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού. Οι αποκλεισμένοι πάντα μπλοφάρουν για να επιβιώσουν. Δεν παίζουν, δηλαδή δεν ζουν. Απλώς θέλουν να υπάρχουν.

Θέλουν αστυνομικά τμήματα να ορίζουν τις ζωές τους ελπίζοντας σε μια ρυθμισμένη δυστυχία που έχει εργαλείο της την ψυχρή και μόνο στατιστική.

Οι μάζες λειτουργούν ως μάζες κάθε φορά που θεοποιούν τις αδυναμίες τους. Κάθε φορά που νιώθουν πως το μόνο καταφύγιο επιβίωσης είναι η ένταξη στην μεγάλη ομάδα.

Γιατί η μεγάλη ομάδα είναι αυτή που συντρίβει τη μεγάλη ανησυχία.

Η πατρίδα είναι το τελευταίο μεγάλο αφήγημα που ξεψυχά καταματωμένο μαζί με τους περιττούς πληθυσμούς.

Είναι το κάστρο μέσα στο οποίο είναι φυλακισμένοι οι κουρασμένοι άνθρωποι.

Είναι το υποκείμενο άπειρων βασάνων, κενών από νόημα. Είναι το κλουβί που περιέχει τις κουρασμένες διάνοιες, αυτές που γειτνιάζουν με την απελπισία.

Είναι η ολότητα του διαυγούς και κυνικού ανταγωνισμού των πλατύγυρων εγωισμών της ανώτερης τάξης. Της πιο αδίστακτης τάξης στην ιστορία αφού η ισχύς της είναι απόλυτα θεμελιωμένη στο έγκλημα.

Το έγκλημα είναι αυτό που την κάνει ανταγωνιστική δίνοντάς της περίσσεια δύναμη, αφού το έγκλημα, αόριστο αόρατο και παγκοσμιοποιημένο, διαθλάται στα θεαματικά δελτία των ειδήσεων και στους ακονισμένους απ’ τα ανθρώπινα κόκκαλα δείκτες των χρηματιστηρίων.

Κάθε πατρίδα είναι προϊόν εγκλήματος. Ένας μολυσμένος οργανισμός που στη βάση του έχει αμάχους και αθώους, πλήθη ατάκτως ειρημένα στη ζοφερή ρουλέτα των κανόνων εκμετάλλευσης.

Η βασική αρχή κάθε μετανεωτερικής πατρίδας είναι η απόλυτη ελευθερία που παρέχει στον δυνατό να εκμεταλλεύεται τον αδύναμο.

Οι νόμοι, τα συντάγματα, οι κανόνες είναι τα βρικολακιασμένα σημεία της τοπολογίας του χρήματος.

Η ελευθερία της άπειρης ανάπτυξης τού ενός εις βάρος των συντριπτικά πολλών, κάνει το κράτος διαιτητή του τερατώδους ανταγωνισμού.

Μα αυτό το κράτος είναι ταυτόχρονα ευάλωτο και αδύναμο και ετοιμοθάνατο, αφού στην πραγματικότητα επενδύει τις δυνάμεις του στο φόβο, στην καταστολή και στην προώθηση αποκλειστικά και μόνο εμπορικών αξιών.

Αν μερικά χρόνια πριν, οι λεγόμενοι ηγέτες, επισκέπτονταν μιαν άλλη χώρα μαζί με τους υπουργούς, σήμερα την επισκέπτονται μαζί με τους επιχειρηματίες που τη βοήθησαν να εκλεγεί.

Αναγνωρισμένα λοιπόν σήμερα, οι κυβερνήσεις, λειτουργούν ως συμμορίες εταιριών που μπορούν να χωρίζουν ακόμα και τη θάλασσα σε οικόπεδα, ανάλογα προς τα συμφέροντά τους.

Να μπορούν να διοικούν στρατούς διευθύνοντας ως μαέστροι τη ζωή όλων μας.

Το ντόπιο ελληνικό κεφάλαιο, που σπάει πλάκα με τους γελοίους έλληνες πατριώτες όλων των πολιτικών αποχρώσεων, χτυπιέται και θα χτυπηθεί έως θανάτου με το τούρκικο κεφάλαιο που διαθέτει έναν λαμπρό αδίστακτο αρχιληστή, άξιο μπόγια της Ασίας, μπροστά στους ηγετίσκους της Ευρώπης που μοιάζουν με λεκανατζούδες τυπικού γαλλικού μπουρδέλου.

Την ώρα που ο μισός πλανήτης φλέγεται, μαζί με τις άθλιες εγκληματικές πατρίδες, οι έλληνες οργανικοί διανοούμενοι χτενίζουν το μουνί τους, είτε μπροστά στα καθρεφτάκια που κρεμά στις οθόνες ο εθνικός πρεζέμπορας ευεργέτης, είτε στο άπειρο κωλογλείψιμο κάτω απ’ τις στέγες τεχνών και γραμμάτων που ζουν αποκλειστικά και μόνο απ’ το ρουφηγμένο αίμα της κατώτερης τάξης.

Το ίδρυμα Ωνάση και το ίδρυμα Νιάρχος το συντηρούν αποκλειστικά και μόνο οι φτωχοί εργαζόμενοι είλωτες, η πλειοψηφία των οποίων δεν θα περάσει ούτε έξω απ’ αυτά.

Τους χιλιάδες μασκαρεμένους μαλάκες που λέγονται μπάτσοι μαζί με τους χιλιάδες μασκαρεμένους μαλάκες που λέγονται παπάδες, τους συντηρεί αυτός ο κωμικά ένδοξος κακομοίρης λαός, που πνίγεται ολοκληρωτικά με την πρώτη σταγόνα της βροχής και καίγεται με το πρώτο καλοκαιρινό μελτέμι.

On rainy days, we played chess to pass the time

Αποτέλεσμα εικόνας για chess erotica art

Εμείς, οι δαιμόνιοι σκακιστές, αποφεύγουμε να βάλουμε τελεία στα ποιήματα. Αυτά που ζήσαμε κι αυτά που μας κάνουν να ζούμε.

Η κλήση μας προς τις λέξεις της νύχτας, υπήρξε τόσο φλογερή, που μας έχρησε αυτομάτως εργολάβους κάθε χαρούμενης καταστροφής.

Γίναμε υποκινητές ερωτικών καταστάσεων, απλώνοντας το σαρδόνιο σαρκασμό των αποκλεισμένων, σαν πέπλο, πάνω στις πληκτικές πεποιθήσεις και τον βαλσαμωμένο από ματαιοδοξία κοινό νου.

Όλες οι παρηκμασμένες αξίες που στολίζουν το βάρβαρο μένος του πολιτισμού εναντίον της ηδονής, γίνονται μέσα στα πνευματικά στομάχια μας, τα γαστρικά υγρά που αλέθουν την κρυφοδάγκωτη σχισμή της πραγματικότητας.

Την παράδοξη σχισμη που φανερώνει και φανερώνεται. Που αλέθει και αλέθεται, χωρίς τη δυστυχία του ρομαντισμού που κύλησε σαν τρύπια δεκάρα στο άπατο πηγάδι της πραγματικότητας.

Eίπαμε τέρμα στις σκιές της θεϊκής όχλησης, στο μέσα φόβο και στο χωροφύλακα κάθε σκέψης που εκστομίζει ο παρασάνταλος σπασμός των ερωτικών οργάνων.

Τρυφερά κουρεύουμε ένα-ένα όλα τα πρόβατα μες στο θεοπαθές μαντρί τους.

Τρυφερά γελάμε με τους κατασκευαστές θεών και δαιμόνων, γιατί το γέλιο είναι η απεραντοσύνη που φέρνει μέσα της όλο το φως που μπορεί να συντρίψει κάθε μυϊκή κίνηση.

Είναι η επιμονή στο πιο μάταιο άλμα, η ευέλικτη ελαφρότητα των αμυντικών μυϊκών σπασμών που σου προσφέρει μιαν απεριόριστη επικράτεια δυνατοτήτων.

Μια πόλη καταστάσεων, όπου η αψίδα του θριάμβου θα είναι η εκπληρωμένη κοινή επιθυμία για ηδονή, για κοινή ζωή κόντρα στην ειδεχθή κωμωδία των συμφερόντων.

Το Άλογο του Τορίνο

Αποτέλεσμα εικόνας για The Turin Horse
Ο υπεράνθρωπος είναι ο αθώος αμαρτωλός που μπορεί να δίνεται με δύναμη στο παιχνίδι της ζωής. Ο μηδενισμός, τότε, διαλύεται, και έχουμε την απάντηση σε όλα τα προβλήματα που ταλανίζουν τους ανθρώπους. Ο Νίτσε βρήκε λύση στα προβλήματα της ανθρωπότητας, μια ακόμα υψηλής τεχνολογίας, τετράγωνη γερμανική λύση. Όμως όπως όλοι οι σοφοί επαγγελματίες πηδαλιούχοι των ιδεών βρέθηκε περικυκλωμένος από νάνους.

Έτσι κι αλλιώς η αρχαία σκέψη ήταν λίγη για την πολύ στενοχώρια που συσσώρευσε στις ευρωπαϊκές πόλεις ο πρώιμος καπιταλισμός. Οι πολιτικοί νάνοι ως υπηρέτες του συμφέροντος της αστικής τάξης μοίρασαν τον Νίτσε ως χαρτοπόλεμο στις εμπόλεμες τάξεις. Τον κάναν αποκριάτικο πιστολάκι κι ίσως λίγο φθονερό παιδί που τρομάζει με τα σκάγια του τους τρομαγμένους.

Η ωχρή πόλη στο βάθος του Βορρά, βαθύσκιωτη.

Κανείς δεν θα μπορούσε να αποδώσει τόσο δυναμικά τον ήχο που κάνουν τα φλιτζάνια των εγγλέζων στις αποικίες που στερήθηκαν οι γερμανοί, αυτόν τον ήχο του κενού χώρου μεταξύ του διεφθαρμένου κάλλους της ομορφιάς και της ενάρετης δυσμορφίας της ασχήμιας.

Αν αποφασίζαμε να ιδρύσουμε μια τρομοκρατική οργάνωση που θα κόβει τις γλώσσες των πολιτικών αρχηγών, θα προχωρούσαμε την ανθρώπινη σκέψη ένα βήμα πιο μακριά απ’ την γκαστρωμένη παρακμή που μας σερβίρει το ευρωπαϊκό πνεύμα.

Η γλώσσα είναι αυτή που κάνει τον αρχηγό να αρχηγεύει, να διαθέτει ένα όργανο υπερσεξουαλικό, κατακτητικό. Κι ο πλούτος είναι αυτός που προικίζει τη γλώσσα του θαυματοποιού, του νομικού, του δικαστή, του δασκάλου.

Αυτός ο πλούτος είναι που κινεί ολοσχερώς τα νήματα, την υστερία και τα χασμουρητά κάθε φιλοσοφικής παρηγοριάς στον άρρωστο κόσμο. Περιλαμβάνει τις περίπλοκες εξισώσεις μοναξιάς και εξωστρέφειας, σιωπής και θορύβου. Μα στο τέλος κάθε ανταγωνιστικής επίδειξης μένει ο λεκές απ’ το σπέρμα. Το σπέρμα πια κάνει τη δραστική ανακατανομή. Το σπέρμα επαναστατεί, το σπέρμα σφάζει. Το σπέρμα δεν έχει ανάγκη τον κατεστημένο λόγο για να εκτραφεί. Μα είναι η ουσία που θα χτίσει το νέο λόγο. Η διαλεκτική της κοσμικής ουσίας που εκμαιεύει τη λεπτομερή εξωτερίκευση αυτού που κάποτε παρέμενε ατελές και προσωπικό.

Η κηρυσσόμενη χριστιανική αγάπη ήταν απλώς το άνθος της πικρίας της ιερατικής τάξης των Ιουδαίων. Η πικρία από τη συσσωρευόμενη αίσθηση της αδυναμίας αντιστρέφει την κλίμακα των αξιών που ανταποκρίνεται στο πώς έχουν τα ίδια τα πράγματα, παρουσιάζοντας ως κατώτερες τις αξίες των ευγενών και ως ανώτερες τις αξίες των ποταπών αδυνάμων.

Ο Νίτσε προαναγγέλλει και ελπίζει στην επάνοδο του Διονύσου που θα αντικαταστήσει τον Χριστό. Ο Νίτσε καταρρέει συναισθηματικά και κυρίως διανοητικά, στο γνωστό επεισόδιο στο Τορίνο, όπου φημολογείται ότι, βλέποντας έναν καροτσέρη να χτυπά το άλογό του, έσπευσε κοντά στο άλογο, το αγκάλιασε και μέσα σε κλάματα σωριάστηκε στο έδαφος αναίσθητος, και έκτοτε έχασε οριστικά την όποια επαφή με την πραγματικότητα.

Ο Νίτσε απαρνήθηκε το Θεό και ενδυνάμωσε τον Άνθρωπο. Το περιστατικό τού Τορίνο που τον ώθησε στην σιωπή και την απομόνωσή του, ιστορικά ερμηνεύτηκε ως η αρχή της παράνοιάς του. Αντίθετα όμως, μπορεί να ήταν η αρχή της πιο πικρής και ευκρινούς διαύγειάς του: αν δεν πιστεύεις στο Θεό, οφείλεις να πιστεύεις στο τέλος σου. Κι αυτή η πίστη είναι που θα δυναμώσει την πορεία προς αυτό. Η διάθεση όχι να το ξορκίσεις αλλά να το γλεντήσεις. Ο πόλεμος που θα στήσεις με τον εαυτό σου στην πιο στενή κάμαρα του κόσμου, εκεί που θα σου κοπεί η λαλιά από ντροπή αντικρίζοντας τα σκουπίδια στο αιμοφόρο κουτί του κρανίου σου. Εκεί που θα ξυπνάς κάθε φορά τρομαγμένος, βλέποντας τον προσωπικό σου δυνάστη, τον ολόδικό σου χρόνο, έναν κρεμασμένο κώλο γεμάτο κρεατοελιές να σου ρίχνει στα μούτρα τις πορδές του.

Black Friday Ή φτηνά κοκ

Αποτέλεσμα εικόνας για sex kolaz art

Το ποίημα υπάρχει και λειτουργεί μέσα σε έναν ανοιχτό χώρο συγκρούσεων των ερωτημάτων. Στο πεδίο όπου οι αγκαλιασμένοι άνθρωποι είναι ψηλότεροι και δυνατότεροι απ’ το θάνατο. Ο ποιητής δεν γράφει μόνο αλλά δημοσιεύει κιόλας. Και είναι αυτή η αυθάδεια που κάνει το ποίημα. Η αυθάδεια του μοιράσματος. Η αυθάδεια τού να προκαλείς εξ’ αποστάσεως ερεθισμούς εις το σμάλτο των πνευματικών οδόντων κάθε υπάρξεως που θέλει να ηδονιστεί με τη φλογερή γλώσσα της επικοινωνίας. Το ποίημα είναι εκτεθειμένο στη μεγαλοφυΐα της ομιλίας, ένας υπέρτατος κριτής της. Μια πράξη συντονισμού των αντιφάσεων της προγραμματισμένης σύγχυσης όλων των παρεκτροπών προς τον έρωτα και τη βία.