ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Fascio di combattimento

fask

Όταν κάποιος φίλος του Κάφκα τον επισκέφτηκε στο σπίτι του, είδε πάνω στο γραφείο του ένα περιοδικό με χορεύτριες. «Χορεύτριες είναι;» τον ρώτησε, κι ο Κάφκα του απάντησε: «Όχι, φαντάροι. Το περιοδικό αυτό είναι ένα καμουφλαρισμένο στρατιωτικό περιοδικό. Το βήμα της χήνας α λα πρωσικά και ο χορευτικός βηματισμός έχουν τον ίδιο στόχο. Και στις δυο περιπτώσεις στόχος είναι η συντριβή της ατομικότητας. Φαντάροι και χορεύτριες δεν είναι πια ελεύθερα άτομα, αλλά κομμάτια μιας ομάδας που υπακούουν σε διαταγές που τους είναι εντελώς ξένες. Για αυτό και αποτελούν το ιδανικό όλων των κυβερνώντων. Τίποτε δε χρειάζεται να εξηγηθεί ή να αναθεωρηθεί. Η διαταγή είναι αρκετή. Οι φαντάροι και οι χορεύτριες παρελαύνουν σαν μαριονέτες. Αμέσως ο κυβερνήτης, ενώ είναι εντελώς ασήμαντος νιώθει σπουδαίος. Κοιτάξτε τον!». Και τότε ο Κάφκα βγάζοντας ένα άλλο περιοδικό απ’ το συρτάρι έδειξε στο φίλο του μια φωτογραφία του Μουσολίνι, λέγοντάς του «αυτός εδώ ο άνθρωπος έχει την τετράγωνη μούρη ενός θηριοδαμαστή και τα γυάλινα μάτια ενός τζουτζέ που θέλει να προσποιηθεί πως έχει βαρύτητα και βάθος. Με λίγα λόγια είναι το αφεντικό ενός τσίρκου που διατάζει τις πολιτικό-απολιτικές κοπέλες που δεν εμφανίζονται παρά μόνο μαζικά. Να τες!», δείχνοντάς του μια πορεία χαμογελαστών διαδηλωτών στην Πορεία προς τη Ρώμη. Είναι η ίδια πορεία διαδηλωτών που ουρλιάζανε στο σύνταγμα για να μην μπει ο διάολος στις ταυτότητες. Είναι η ίδια πορεία διαδηλωτών που ουρλιάζανε στο σύνταγμα πως η Μακεδονία είναι ελληνική. Είναι οι ίδιες πολιτικο-απολιτικές μάζες που χύνουν όταν βλέπουν το πέτσινο σακίδιο του Βαρουφάκη. Που συγκινούνται απ’ την καύλα όταν βλέπουν τα ξύλινα κουφώματα της βίλας του. Όλα από τίμιο ξύλο. Όλα καμωμένα από θρησκευτικό συναίσθημα και υπεραξία. Ο μπάτμαν κι ο κάπτεν-Αμέρικα ζευγαρωμένοι με τον Καραϊσκάκη και την Μπουμπουλίνα ως χάκερς γητευτές θα μας ερεθίσουν την ψηφιακή μας κλειτορίδα. Το αφιμί μας. Θα μας βάλουν στη δραχμή, γιατί καπιταλισμός με δραχμή είναι πιο εθνικός και πιο βαρβάτος. Καλύτερα να μας γαμάν οι δικοί μας παρά οι ξένοι. Θέλουμε ελληνικό σπέρμα στο προλεταριακό μας μουνί. Να έχει μέσα και λίγο Μεγαλέξανδρο και λίγο Γιώργο Παπαδόπουλο πουτσαρά. Αριστερούς βιομήχανους και Ρηγάδες εφοπλιστές, όχι ανώμαλους ευρωπαίους που θέλουν κώλο. Ω! ναι σύντροφοι ιθαγενείς της αριστεράς, το δίλλημα είναι αυτό που φέρατε στα μέτρα σας. Μουνί η κώλο; Δραχμή ή Ευρώ; Ας διαλέξει ο λαός αν θα τον πάρει από πίσω ή από μπρός.

Δόλος εραστών

image

Στο Σπύρο Σιάμο

Ζούμε σε κοινόβιο θέλοντας να βιώσουμε την πιο αλαζονική μας επιθυμία. Να είμαστε οι τελευταίοι άνθρωποι πάνω στη Γη. Υπάρχουν οι άνθρωποι που ζουν πάνω στη Γη και οι άνθρωποι που ζουν πάνω απ’ τη γη. Και θα έλεγα με βεβαιότητα πως οι τελευταίοι άνθρωποι του πλανήτη μας είναι οι γύφτοι. Αυτοί οι μελαψοί ακροβάτες που παίζουν το ατέλειωτο ταμπούρλο τους και πιστεύουν σε ότι βλέπουν και ότι νοιώθουν. Έτσι κι εμείς όχι μεταλλαγμένα μαμμόθρεφτα αλλά θνητότατοι γύφτοι. Με ήλιο και σκοτάδι. Με φως και με θάνατο ακαταπαύστως. Γνωρίζοντας το μηδέν και την εκμηδένιση. Το αιώνιο Τίποτε, διαβατήριο φήμης και πλούτου. Ζούμε σε κοινόβιο σε κήπους, σε ποτάμια και δάση, χέζουμε σε σκατόλακκους και αυτοσχέδιους φυσικούς βόθρους γιατί δεν είμαστε οικολόγοι με ενέργεια και ενθουσιασμό και αθλητικό κολάν για τις αποστειρωμένες εξορμήσεις. Τις αποδράσεις απ’ τον κλιματιζόμενο οικολογικό μας ναρκισσισμό που εδρεύει στη Σόλωνος. Ζούμε σε κοινόβιο και αγαπάμε πραγματικά. Αγκαλιάζουμε κορμιά κι όχι ρούχα. Σήμερα είμαστε γυναίκες. Σήμερα είμαστε άντρες. Σήμερα είμαστε άνθρωποι. Δεν χρειαζόμαστε σατέν σεντόνια για να μας σηκωθεί. Δεν χρειαζόμαστε γεροτραμπούκους σοφούς να μας βάζουν κωλοδάχτυλο για να δουν αν θα κάνουμε αυγό ή αν θα φέρουμε πελατεία στο μαγαζί τους. Δεν είμαστε ουτοπιστές αλλά κάτοικοι του Επικούρειου κήπου. Καλυτερεύουμε και σκιρτούμε σαν τα μελισσάκια. Πηγαίνουμε στο θυμάρι και στις μυρουδιές και στα παιχνίδια της νύχτας. Ζαχαρώνουμε με τη γλώσσα το χνουδάκι των κοριτσιών που ψάχνουν με το φανάρι εμάς, τα ένδοξα όντα που δεν διεκδικούμε εξουσία στα κορμάκια τους. Ιδιοκτησία και συμβόλαια. Οικοσκευές και πλαστικά πάθη. Ναι, είμαστε μια διευρυμένη οικογένεια. Αγαπούμε όλα τα χρώματα και κάνουμε χαρούμενους συνειρμούς. Αγαπούμε με πάθος τα γέλια και τους χυμούς και παραδεχόμαστε πως δεν μπορούμε να τακτοποιήσουμε όλο το σύμπαν. Μπορούμε όμως να κάνουμε ένα μικρό κομμάτι του ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι. Έναν παράδεισο από μελλοντικά ερωτικά ραντεβού. Αφιερώνοντας στην άγρια θεότητα που κοιτά μέσα απ’ το βλέμμα μας τον απέραντο ορίζοντα των σκελιών της.

Δρακουλίνια

drakou

Θέλει απ’ τη ρίζα κόψιμο το χέρι που λικνίζει την κούνια με τις αυταπάτες που κυβερνούν τον κόσμο. Και ομολογουμένως πρέπει να βρούμε κάποιον να κόψει αυτό το χέρι αλλιώς πρέπει να το κόψουμε εμείς. Και τα χέρια αυτά δεν κόβονται με την ακατάσχετη πειστική πολυλογία των κομπιναδόρων που ψηφίζουν ανθρωποκτόνα νομοσχέδια και βεβαίως δεν κόβονται με την πολιτική ευπρέπεια. Αν μυρίσεις το άρωμα μιας λεμονιάς νωρίς το πρωί θα καταλάβεις και τη μυρουδιά της γυναίκας όταν θέλει να ζευγαρώσει, θα καταλάβεις γιατί το χέρι που λικνίζει την κούνια με τις αυταπάτες είναι χέρι δολοφονικό. Και γιατί θέλει κόψιμο απ’ τη ρίζα. Χίλιοι Αριανοί ιεροκήρυκες που κατοικούν στον πλανήτη Γη διαφημίζουν το κόκκινο χώμα του πλανήτη Άρη και κάνουν ανασκαφές και ψάχνουν νερό και μέσα από ένα όργιο αυτολύπησης ο επιστήμων των εταιριών μετάλλαξης της ανθρώπινης καύλας και της ανάγκης του να ζεις με φυσικό τρόπο σπέρνει καινούργιες αυταπάτες. Διαστημικά ταξίδια, εθελοντές που γουστάρουν να γίνουν πειραματόζωα, οραματιστές ενός κόσμου με κάψουλες και μπόλικο μεθάνιο που θα ουρούν βενζίνη και θα τρώνε κατεψυγμένο βιάγκρα για να μπορούν να γαμούν στον κόκκινο πλανήτη. Το σημείο τομής της ανθρώπινης μαλακίας και της άνωσης. Της κβαντομηχανικής με τον ιεροκήρυκα. Της πείνας με τον ηλεκτρομαγνητισμό της αφόδευσης. Της αγαμίας με την αποδόμηση των σκόρων της σχολής του Σικάγου. Το ανθρώπινο ον σε μεγάλα αυτοκτονικά κέφια. Εδώ κάνοντας μια γύρα σ’ αυτά τα σπίτια και σ’ αυτή την εξοχή θα βρεις χαντάκια με σκατομένες πάνες, πλαστικές πολύχρωμες σακούλες ασορτί με την LSD διάθεση της μαμάς και του μπαμπά που καυλώνουν όταν πετάνε σκουπίδια στις λίμνες και στους αγρούς που υγραίνονται με τους ηγέτες και τα διαστημικά ταξίδια μέσα στο χοιροτροφικό τους νοικοκυριό και μέσα στο αποψιλωμένο τους αυτοκίνητο. Μέσα στην πεντακάθαρη παστρικιά ιδιοκτησία τους με τα σκατά τους πεταμένα στο δημόσιο χώρο, στα ρέματα και στα δάση. Στις παραλίες και στα ποτάμια. Οι διεφθαρμένες και άπληστες κυβερνήσεις μας και οι εταιρίες τους και οι θρησκευτικές και φιλανθρωπικές τους οργανώσεις στηρίζονται πάνω στην περήφανη εθνική μας κακομοιριά. Στον έρωτά μας για τα σκουπίδια και τον ηγέτη που νανουρίζουμε στην κοπρολαγνική μας νυφική παστάδα.

Ανησυχίες

Credits (images licensed under the Creative Commons "Attribution" 3.0): NASA (Venus planet): http://www.flickr.com/photos/gsfc/7302574832/ Scott Akerman (sky): http://www.flickr.com/photos/sterlic/6054723502/ John SnakeCollector: http://www.flickr.com/photos/8373783@N07/3050683645/ John SnakeCollector: http://www.flickr.com/photos/8373783@N07/3051518806/ John SnakeCollector: http://www.flickr.com/photos/8373783@N07/3050684393/ TheReptilarium: http://www.flickr.com/photos/thereptilarium/5906602215/ JaxStrong: http://www.flickr.com/photos/jaxstrong/5249684764/ Vintage magazine (woman): http://hicventerhicsalta.files.wordpress.com/2011/01/a-dame-of-the-furthest-light.jpg

Δεν έχω ανησυχίες για το θάνατο,
τα πνεύματα, τον Άδη, το θεό.
Ανησυχία έχω μοναχά
πως θα ταΐσω
το λαίμαργο ανυπάκουο κι ατίθασο φαλλό.

Συνέντευξη στο Σύμπαν

sinent

Συνέντευξη ήρθαν να μου πάρουν απ’ το Σύμπαν.
Ρωτούσαν για την ποίηση, το χώμα
τη γυναίκα που λατρεύω, τη γυναίκα που αγαπώ.
Ρωτούσαν γιατί κλείνομαι και γράφω αντί να ζω
γιατί να ψάχνω στα χαρτιά και τα βιβλία
αυτό που είναι μες τα σκέλια τους γραφτό!
Γιατί, όλο γιατί.
Κι όλο με στριμώχνανε οι άτιμοι
που ήρθαν απ’ το σύμπαν για να πάρουνε συνέντευξη
από εμένα το φτωχό τον ποιητή.
Ω! μα, δεν το ξέρετε εσείς
πως σε τούτο τον πλανήτη εδώ
βάρβαροι κυβερνούνε και μισάνθρωποι
αγάμητοι, θεούσες, πατριάρχες, χωροφύλακες
οι αδίστακτοι του είδους μας
που με ευκολία μπορούν
να σφάζουν νεογέννητα στην κούνια τους
και που μπορούν να μαγαρίζουν τον αέρα το νερό
για να κερδίζουνε δολάρια και ευρώ
και, που τα κορίτσια φυλακίζουνε
στο γάμο στο μπουρδέλο στο φονικό νοικοκυριό
και τους στερούν τον άγιο φαλλό
το ελεύθερο γαμήσι, το κυνήγι στον αγρό.
Ω! μα δεν το ξέρετε, πως με μίσος πολεμούν όλους εμάς
που θέλουμε την ηδονή και το ψωμί για όλους
κι οι βδέλλες της κουλτούρας
τα πιστά τους τα σκυλιά
μας λένε πορνογράφους
μας βαφτίζουνε τρελούς
και ξεμπερδεύουνε με μας
μη τους μολύνουμε τις τέχνες και τα γράμματα
και στης ακαδημίας μη κατουρήσουμε το κόκκινο χαλί!
Γιατί φοβούνται πως θα χάσουν το κοπάδι τους
κι οι άνθρωποι θα γίνουνε από πελάτες εραστές
και δε θα θέλουν πια
κάρτες πιστωτικές, περιουσίες, ομόλογα,
στρατιώτες, δικηγόρους, δικαστές
για να μοιράσουνε τον έρωτα
και δε θα θέλουν πια
φράχτες, συρματοπλέγματα, έθνη, πατρίδες, μίση
για να μαντρώνουνε του ανθρώπου τα υγρά
και το ένδοξο γαμήσι.

Ολομέλεια

olomel

Για να επιβιώσεις, να αναδειχθείς και να προχωρήσεις μέσα στους όποιους κομματικούς μηχανισμούς πρέπει να ποδοπατήσεις συντρόφους σου. Να χρησιμοποιήσεις δόλο πουστιά μηχανισμούς. Πρέπει να δώσεις κώλο όχι με την αρχαιοελληνική σημασία αλλά με την ύστερη αστική, την υστερική, την ξεσχιστική, την ταπεινωτική, την κολομπαράδικη. Αυτή την δυναμική του δυνατού που η κυριαρχία του είναι Το σας γαμώ όλους. Οι εκκαθαρίσεις μέσα στα κόμματα εξουσίας είναι ψιλά γράμμα για μας τον κοσμάκη της φυσιολογικής-κατά τη νοικοκυραίικη άποψη-οδού. Αν η κωλομπαρία και η εκμηδένιση της προσωπικότητας είναι κανόνας των δεξιών κομμάτων για να σκαρφαλώσεις στην ιεραρχία και να γίνεις ηγέτης δηλαδή αρχίδι με βούλα, στην ηγεμονική αριστερά των μνημονίων είναι απόφαση της κεντρικής επιτροπής. Απ’ το γυμνάσιο ακόμα έβλεπα τύπους που έχτιζαν το πολιτικό τους μέλλον στους καμπινέδες του σχολείου. Γλυκά όμορφα τακτοποιημένα παιδάκια διεκδικούσαν την εκπροσώπησή μας. Το άρρωστο θλιβερό και ποταπό μικρόβιο της εξουσίας είχε μπει, είχε διεισδύσει, είχε χωθεί μέσα τους. Κανένα απ’ αυτά τα μορφωμένα καλόπαιδα που κάναν τις σπουδές τους δια αλληλογραφίας στα πολυτεχνεία και τις νομικές δεν διεκδίκησε ένα χιλιοστό κατάργησης της εξουσίας. Μόνο αντέγραφαν απ’ τους παλιούς κάθε δουλική χαριτωμενιά με απότοκο σκοπό να γίνουν αφίσα στις κολώνες του άστεως. Κι εκεί που βλέπεις νέους ξαφνικά να τρέχουν γοργά προς την καρέκλα της εξουσίας βλέπεις μεταμορφωμένη όλη τη σαπίλα του παλιού. Βλέπεις εκείνον που έχει απογειώσει τους μηχανισμούς και με τρελή απίθανη ταχύτητα γίνεται ο ηγεμόνας και αγέρωχος ανθρωποδιορθωτής. Αυτός που πέρασε τα τεστ των μισανθρωπικών και υποτελειακών μηχανισμών και τώρα ασκεί εξουσία, παίρνει αποφάσεις. Λειτουργεί ως εκπρόσωπος και διαχειριστής αυτουνού που Κυριαρχεί αλλά δε φαίνεται. Που Εξουσιάζει αλλά δεν βγαίνει στο προσκήνιο. Οι ηγέτες που βάζουν μέικ απ και κάνουν διαγγέλματα, οι πολλά υποσχόμενοι για να γίνουν αυτοί που έγιναν, έχουν περάσει όλες τις πίστες μνησικακίας. Άυπνοι, ξενυχτισμένοι, αιώνιοι υπάλληλοι του ευρώ, της δραχμής και του μουνιού της μάνας τους. Της μαμάς υπεραξίας . Της πιο καυλιάρας μαμάς. Της μανούλας που νανουρίζει πνιγμένους, σφαγμένους, πεινασμένους στη σοσιαλχριστιανοδημοκρατικοαριστεροφασιστική της αγκαλιά.

Αριστερή πλατφόρμα

salo2

Ο μικροαστός ποιητής και στέλεχος της εγχώριας πατριωτικής αριστεράς Μανόλης Αναγνωστάκης, γράφει σ’ ένα του ποίημα, πως δεν παραδέχτηκε την ήττα. Κανένας μικροαστός δεν παραδέχεται την ήττα. Μια χαλαρότητα και μιαν αγαλλίαση μπροστά στις πρακτικές του περιφερειακού φαλλοκρατικού καπιταλισμού έφερε την ήττα σ’ αυτούς που είχαν προαναγγείλει μεγαλειωδώς νίκη νταούλια ζουρνάδες και αριστερή ελεημοσύνη. Μιαν αριστερά που ξεκίνησε ως Εσωτερικού με γαλλοτραφείς διανοητές και βαρόνους μεσοαστικής κουλτούρας. Όσοι δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν την ουτοπική δερματίτιδα του μεγάλου κόμματος έστησαν παραμάγαζα για να δελεάσουν αγνούς ρομαντικούς νέους που έκαναν την επανάσταση στα πάτρια δεξιά εδάφια και θελαν ένα κόμμα όχι συντελειακό και συγκρουσιακό αλλά ρυθμιστικό και φιλελεύθερο. Διότι οι αριστεροί του Εσωτερικού ήσαν φιλελεύθεροι άνθρωποι δημοκράτες με ομόλογα εξοχικό και ταξίδια αναψυχής στην Ευρωπαϊκή άβυσσο του διαφωτισμού. Άριστοι καθηγητές νεωτερικοί ακαδημαϊκοί αλλά τόσο μακριά απ’ το προλεταριάτο όσο η ζώνη του Κάιπερ απ’ τον ήλιο. Κι όταν αποφασίσεις να το παίξεις σωτήρας του προλεταριάτου πρέπει να φας έστω για λίγο την πούτσα της οικοδομής, να δεις τη γλύκα του εργοστασίου και το θόρυβο της μηχανής, να νιώσεις το κάψιμο στα σπλάχνα την ώρα που λιώνεις το μέταλλο στα έγκατα της δεξαμενής, να ιδρώσεις επί δωδεκάωρο σε βρωμερά μαγειριά των εξωτικών μας νησιών, να τρίψεις τα σκατά κάποιου λεχρίτη στη λευκότατη χέστρα, εκεί που ξεπλένονται τα διατροφικά μας όργια και όλες οι καταναλωτικές μας αμαρτίες. Φρονώ πως το πρώτο άρθρο στο σύνταγμα ενός κόμματος της αριστεράς πρέπει να είναι η αποκομιδή των σκουπιδιών απ’ τους πολίτες. Μια φορά το μήνα ευυπόληπτοι γιατροί μηχανικοί δικηγόροι καθηγητές να καβαλάνε την σκουπιδιάρα και να καθαρίζουν την πόλη εκ περιτροπής. Μιαν αριστερά που βάζει άλλους να ξεσκατίζουν  τα παιδιά της και να της καθαρίζουν το σπίτι ενώ αυτή κάνει επανάσταση είναι μια σάπια αριστερά με αριβίστες, σωτήρες από δεύτερο χέρι. Μιαν αριστερά των επαγγελματιών που θέλει να κυβερνήσει στον καπιταλισμό είναι αιμορροΐδα στον κώλο του προλεταριάτου. Μιαν αριστερά που φιλάει χέρια παπάδων είναι μια νεκρόφιλη αριστερά. Ήττα ταπείνωση και μαλακία. Μιαν αριστερά παρασιτική που ζει κι αυτή απ’ τη ζωή που ξεζουμίζει η εξουσία.

Γύθειον

gyuio

Το καλοκαίρι ένα ποτήρι λεμονάδας
τσομπάνηδες ξερολιθιές και σφήκες
γύρω απ’ το βρεγμένο μαγιό με τη ζάχαρη
και τρυφερά τόσο τρυφερά στέκομαι
και σε κοιτώ. Οι ανάσες απ’ τις πολεμίστρες
μέσα του ποιήματος οι ρόγες σου
σε πλήρη διαστολή να ξεπλυθούν μετά
σε ενοικιαζόμενο δωμάτιο με τη λιακάδα έξω
μετέωρη τις ψητές σαρδέλες
και τις ξεφλουδισμένες πλάτες
τις αθώες πεταλούδες το αλκοόλ
την Αλβανίδα στην κουζίνα
που δοκιμάζει χαμόγελο στον καθρέφτη
ορθοστασία ιδρώτα ζαλιστική χαρά με τη γλώσσα.
Στριφογυρίζω σαν ένα φάντασμα
ξεχνώ στίχους και φιλενάδες
που αναχαίτισαν οι καύλες η γενική συσκότιση
απ’ τα συνοφρυωμένα ερωτόληπτα κοριτσάκια
που αλλάζουν ρούχα και συνήθειες
πίσω από ξεραμένους θάμνους
και αγκάθια που δεν μάθαμε τ’ όνομά τους.
Πάντα μετέωρος με τα σπίρτα χυμένα στην άμμο
και τα δάχτυλα μπερδεμένα στα μαλλιά
και πάντα ουρανός θάλασσα ήλιος
ντεπόζιτα σκουριασμένα και δεξαμενές
κρινάκια στον αιμάσοντα γλουτό λογοτεχνικές ορέξεις
βελάσματα τράγων πευκοβελόνες και κουκουνάρια
και με κούρασαν οι φόβοι και δε φοβάμαι πια
και τόσες νύχτες που τρύπωσα στο βρακί της
ιδιότροπος μεγαλοπρεπής στης νύχτας τα παιχνίδια
και στης μέρας τις ντροπές και ξέρω πολύ καλά
να κερδίζω τρυφερότητα απ’ το χνούδι σου
και να πιπιλίζω εν μέσω θέρους
δάχτυλα ατέλειωτα ελευθέρας βοσκής
υποτέλεια στα σεντόνια μακρινού ξενοδοχείου
Γύθειον Λακωνίας
υγρασία της ειμαρμένης
Μεσόγειος που σχεδιάζει εμπρησμούς.
Το σπέρμα στον πιο βαθύ έρωτα.
Την οργή των θεών
και την πείνα των ανθρώπων.
Ω καλοκαιράκι στην άσφαλτο
περικυκλωμένος από κοπάδια εγώ κι αυτή
με το βοσκό να βλαστημά απ’ άκρου εις άκρον
χλομές και γκαστρωμένες γουρούνες
γεμάτες ρυπαρές τρίχες
δασύτριχα πρόβατα
για να κρυφτούμε στις κοιλιές τους
να τρυπώσουμε στη σπηλιά του Κύκλωπα
γυμνοί και πεινασμένοι
περισσότερο από ποτέ έτοιμοι
να τυφλώσουμε το μονόφθαλμο έρεβος.
Μιαν αιωνιότητα ολόκληρη μετά
να χαιρόμαστε χνούδι φιλιά μισοφέγγαρο
να χαιρόμαστε σύννεφα βροχές έμμηνα
τη βουτιά απ’ τα βράχια στα σπλάχνα της

Νήσος Οξιά

klom

Για να σ’ έχω μαζί μου σ’ έκοψα
σαν λουλουδάκι και σκέφτομαι
αστικούς μύθους για γυμνά κορμιά
σκέφτομαι το λαχάνιασμα την αυγή
την κοινή γνώμη να μη δίνει δεκάρα
για τις ευφάνταστες τρέλες μου
για τον καφέ μου στο μπρίκι
που περιμένει το γενναίο εμένα
που βούλιαξα στις αράδες της και
βεβαίως στις σχισμές της και στα
ανεμοδαρμένα της υγρά και της λέω
τώρα και πάντα, για να σ’ έχω μαζί μου
σ’ έκοψα σαν λουλουδάκι και σε μάδησα
σαν μαργαρίτα περιπαθώς και
ω! στύση μου γένους αρσενικού
που εκβάλεις εις τον αίθριο ουρανό
που εισβάλεις ωσάν το ακρωτήριον Σκρόφα
στο Ιόνιον αγναντεύοντας τη νήσο Οξιά
ενδεδυμένη θάμνους και κατσάβραχα
ενδεδυμένη πόθους κοντά στη ροδοδάχτυλη
σχισμή κοντά στο ελεεινό φτωχόσπιτο
εμού του αυτοκράτορα των χνώτων της
και των λαρυγγισμών της.

Δεν μπορώ να προχωρήσω με τραβάν τ’ αρχίδιαμ πίσω

devm

Περίπου σαν από τρίτο χέρι λογοτέχνες έχουν καταλάβει τη βουλή. Η έκφραση μαύρη νύχτα, εδώ, σ’ αυτά τα μάρμαρα δίνει και παίρνει. Εδώ στα κοιμητήρια των ιθαγενών της αριστεράς η αρχιτεκτονική τού τίποτε χτίζει μεζονέτες.

Οι πλατφόρμες που είναι γεμάτες στάχτη και στοργική φροντίδα της εξουσίας που έρχεται, δένουν στο λιμάνι της αγωνίας του περήφανου λαού που περνάει κρίση ταυτότητας. Εδώ που το ακραία ταξικό γίνεται καραμέλα αλληλεγγύης προς τους φτωχούς απ’ τα σαγόνια του καρχαρία. Εδώ που γουργουρίζει το αριστερό λίπος πάνω απ’ την άβυσσο των συσχετισμών.

Εδώ που με αφοπλιστική αυθάδεια το σύστημα ξεπλένει τη σκατίλα με αριστερό απορρυπαντικό. Μα οι μπαρουτόμυαλοι πίστεψαν πως έγινε επανάσταση των γαρυφάλλων αλλά τους βγήκε μνημόνιο με εμπροσθοβαρή ανάπτυξη.

Τους βγήκε μέσα απ’ το σαρκίο του σαγηνευτή και του αρχαίου ελληνικού Κούρου ο παρδαλός νοικοκύρης που τον στρίμωξαν οι κουμπάρες των αγορών.

Ταπείνωσαν την Ελλάδα μας οι ξένοι για μια ακόμα φορά. Βεβαίως εμείς με την εμπροσθοβαρή μας αρρενωπότητα δεν παραβιάσαμε τις δυο κατακόκκινες γραμμές κι αυτό είναι επιτυχία. Τη φορολόγηση της εκκλησίας και τα εξοπλιστικά.

Ένα ελικόπτερο λιγότερο σημαίνει προδοσία της πατρίδας. Φορολόγηση του θεού σημαίνει κάψιμο στην κόλαση. Στάχτη και μπούλμπερη.

Βεβαίως μας βάλαν το πιστόλι στον κρόταφο και μας ατίμωσαν. Εμείς πηγαίναμε να βρούμε την Ευρώπη των λαών και βρήκαμε την Ευρώπη των λύκων. Ευτυχώς βάλαν το χέρι τους οι Αμερικάνοι, ο από μηχανής θεός της Ελλάδας και σώθηκε ο εγχώριος κομουνισμός και η αριστερή κυβέρνηση.

Γιατί κατά βάθος οι Αμερικάνοι είναι καλοί άνθρωποι. Βοηθούν. Και στον εμφύλιο βοήθησαν και στη χούντα και τώρα έμειναν άγρυπνοι για να υποστηρίξουν το εμπροσθοβαρές σχέδιο ανάπτυξης. Γιατί με το εμπροσθοβαρές σχέδιο ανάπτυξης θα σκίσουμε τον κώλο της άσχημης και αντιερωτικής Ευρώπης.

Εμείς έχουμε τον ήλιο, τη θάλασσα, το Λαγανά, τη Χερσόνησο, το Φαληράκι. Έχουμε τη βαρειά μας βιομηχανία τον τουρισμό, για να έρχονται να ξερνάνε τα εγγλεζάκια και να κάνουν παρτούζες οι φιλήδονοι σκανδιναβοί.

Έχουμε κοψιά γκαρσονιού και καποτοσυλέκτη.

Έχουμε τους εφοπλιστές μας. Την κυρία Μαριάννα Βαρδινογιάννη την Κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου που ο ηγέτης μας τους γλείφει το μουνί με μαεστρία για να μας πετάξουν κάνα ψιλό τώρα που ξεμείναμε.

Μαθήματα Γερμανικών

mauim

Τώρα που θα ’πρεπε ο λαός να μελετά κοράλλια και ερωτικά καλαπόδια εις τις ακτές και τα καλά καθούμενα της ελληνικής αβύσσου, μαθαίνει να σχολιάζει ιδρώτες Γερμανών, Ελλήνων, Σλάβων, Βρετανών που μεταδίδουν γεγονότα αγναντεύοντας φως ιλαρό κοιτώντας απ’ τους άμβωνες καναλιών τους σαλεμένους στα μάτια.

Τώρα που θα ‘πρεπε να μελετά ο λαός πως ζευγαρώνουν οι καλιακούδες στα καλαμπόκια στη δροσιά του πρωινού κάμπου και να ψάχνει αζιμούθιο τόπου για σεξ, μαθαίνει κοινωνική δικτύωση, ηλεκτρονικό εμφύλιο και πως εγώ μαλάκες μπορώ να φάω ελιές και τόστ αφού είμαι περήφανος αφού είπα το όχι και καθάρισα.

Τώρα που σε κάποιο καφενείο θα ‘πρεπε να ξαποσταίνει ο λαός και να περνάει αρχαίο καλοκαιράκι μεταξύ ουρανού και γης, ψάχνει ευκαιρίες στο Βλαδιβοστόκ, στη Ντόχα, στο σκανδιναβικό τόξο, μπας και ξανακολλήσει με λίγη θαυματουργή κόλλα Ούχου το σύμπαν του που έσπασε σε χίλια κομμάτια.

Τώρα που θα ‘πρεπε ως δημιουργός πολιτισμού, αυτός ο λαός, να ακονίζει αστεία στα χειλάκια ξανθιάς υπερβόρειας και να δείχνει πως γαμούν οι μεσογειακοί τις μελαγχολικές ψηλές παίζει τζόκερ, προ, ξυστό και φωτογραφίζει μουσακάδες, μπριζολάκια και τέκνα μανταλωμένα στις φαβέλες της επικράτειας για να γίνουν παρανάλωμα της μικροαστικής οφθαλμολαγνείας στο φουμπού.

Τώρα που θα ‘πρεπε να μυρίζει σκίνα και ζαβά αντηλιακά ως υποβάρβαρος χωνεμένος στην όση λαγνεία του χυτεύει το φαλλικό μελτέμι και να προσκυνά πεύκα, φοινικιές, βλεννογόνους, περιμένει ετυμηγορία και μέθοδο απόξεσης αμαρτιών απ’ τα τρήματα καλοζωίας που του πέταξε στα μούτρα η αγία ευρωπαϊκή οικογένεια.

Τώρα που θα ‘πρεπε να μαθαίνει τα ελληνικά του κοντά στις θάλασσες και τα βουνά, μαθαίνει τα πληβεία γερμανικά του για να ξαναγίνει δούλος εκεί που η μόνη παρθενία είναι το κέρδος και το λάλημα της μονάδας μέσα στη φριχτή σιωπή.

Μνημόνιον

neol

Οι νέοι δεν διαθέτουν κρυφές ατζέντες και όψιμο σοβινισμό ποιητού που ανδραγάθησε στη μάχη για την απόφραξη ποιητικών οχετών. Οι νέοι ανοίγουν δρόμους με τη σεσημασμένη αισιοδοξία της περδικούλας τους.

Οι νέοι που δεν κόβουν αριστερά η δεξιά με υπογένεια αρχαίες σκουριές και συφοριασμένες λέξεις θέλουν μόνο το θηλυκό και το αρσενικό να ξεσπάει σε λυγμούς κοντά στη σκάλα Βραδέτου έρημο φθινοπωρινό απόγευμα βάζοντας θεμέλια έρωτος στην ξερολιθιά του έθνους.

Οι νέοι που δεν γέρασαν στα μπουντρούμια του σκιτζή φροντιστή με επωμίδες χάλκινες για τις πανελλαδικές μάχες γουργουρίζουν θαυματουργά σε κάποια φύση και σε κάποιο βυθό Λακωνικού κόλπου λατρευτικά υπομένοντας το ηλιοστάσιον του θέρους.

Οι νέοι που δεν πενθούν την προβιά λύκων εθνικών που μαγαρίζουν κορμάκια με ηρωισμούς και μνημόσυνα δουλεύουν στη σιωπή με το ποσοστό πόθου που γλίτωσε απ’ τον καιάδα της υπεραξίας.

Οι νέοι δεν έχουν ηλικία σαρκοβόρου καριέρα και θρήσκευμα. Μόνο καύλες. Το Εμπρός σηκωθείτε αδέρφια, το γελοιογραφούν ως αντίστιξη στις πολτώδεις μεγαλοστομίες άλλων νέων ηγετών που απ’ τα γεννοφάσκια τους διορίστηκαν σωτήρες της ψωροκώσταινας απ’ τα κάτεργα δεκαπενταμελούς.

Οι νέοι δεν έχουν ψυχή αλλά σώμα. Δεν φυτεύουν στο διανοητικό τενεκέ της ακαδημίας ποιητικές συλλογές αλλά συλλέγουν γύρη απ’ τον ιγμόρειο ερωτογενή αδένα της καλής τους. Πάντα σαλεύοντας ως πανανθρώπινη αφρισμένη ύλη στα κρεβάτια, στις λεωφόρους των οργασμών και των ονείρων.

Οι νέοι δεν το παίζουν ηγήτορες στα στομάχια λαού που ξέπεσε στη γερμανική βοήθεια και στα δόντια του Αμερικάνου.

Οι νέοι δεν έγιναν γλείφτες για μια θέση στον ήλιο της εξουσίας και δεν έγιναν πανεπιστημιακοί για να πουλήσουν τον κώλο τους στους δημιουργικούς τεχνοκράτες που μπανιαρίζουν με χαρτονομίσματα τον Κύριο ημών Κάτοχο των αδύναμων όντων.

Ψευδολειχίας Εγκώμιο

pinokio

Ένας λησμονημένος Ισπανός ποιητής, ο Χοσέ Μορένο Βίγια έγραψε με μελαγχολική χάρη: «Ανακάλυψα στη συμμετρία τις ρίζες της αδικίας….». Εδώ, σ’ αυτή την ποιητική αποστροφή, η συμμετρία δεν είναι μια αθώα γεωμετρική κατασκευή ή ένας παιχνιδιάρικος αντικατοπτρισμός, αλλά ένα κοινωνικό τερατούργημα φτιαγμένο με το αλφάδι του τεχνοκράτη. Μέσα σε ένα ακραία ταξικό σύστημα διαχωρισμών ο υπάλληλος της ανακωχής του σφοδρού κοινωνικού πολέμου δημιουργεί συμμετρίες. Θολώνει τα νερά μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο ώστε το ανθρώπινο μάτι να μην αντιδρά. Κι όταν αντιδρά να αντιδρά κάνοντας διορθώσεις πάνω στην κατασκευή κι όχι πάνω στην ιδεολογική ουσία της κατασκευής. Η εφαρμοσμένη συμμετρία στην οικονομία και την πολιτική κρύβει έναν μνησίκακο ανθρωποδιορθωτισμό. Πάντα η εξουσία για να μην χάνει τον έλεγχο κινούσε αυτές τις λεπτεπίλεπτες συμμετρίες με μαεστρία. Σήμερα που το Κεφάλαιο επιβάλει στους λαούς ένα είδος τεχνητού μοντερνισμού για να μπορέσει να επιβιώσει ελέγχοντας τις χαοτικές κοινωνίες, οι ρίζες της αδικίας φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού. Ο έξωθεν επιβεβλημένος εκσυγχρονισμός με το αναμενόμενο αντιπαραγωγικό του αποτέλεσμα χρειάζεται ένα παραμύθι για να επιβληθεί. Έναν ήρωα-ηγέτη που θα βρίσκεται κοντά στην ψυχολογία του παιδιού, δηλαδή του λαού, που παρά τη ζωτική του ορμή και την παντοδυναμία του νιώθει ανίσχυρος αδύναμος και καταθλιπτικός. Ο λαός έχει ανάγκη τον Πινόκιο, που ξέρει πως λέει ψέματα αφού η μύτη του μεγαλώνει, αλλά ταυτίζεται μαζί του γιατί βλέπει τον ίδιο του τον εαυτό που προσπαθεί να επιβιώσει απέναντι στην κοινωνία των μεγάλων και των ισχυρών. Όταν ο δημιουργός του Πινόκιο αποφάσισε να τον απαγχονίσει για να επέλθει η κάθαρση και η κανονικότητα, διαμαρτυρίες παιδιών τον ανάγκασαν να αλλάξει την ιστορία του και να επαναφέρει τον ψεύτη ήρωα στη ζωή. Και οι κοινωνίες πορεύονται με τους ηγέτες-Πινόκιο αλλάζοντας κάθε φορά το είδος του ξύλου με το οποίο τους κατασκευάζουν. Όμως η μύτη του Πινόκιο συνεχώς μεγαλώνει αφού το ψέμα και η αλήθεια είναι το ίδιο και το αυτό μέσα στην παραδοξότητα της δημιουργίας του. Αν ο Πινόκιο πει ότι θα μεγαλώσει η μύτη του και δεν γίνει, θα λέει ψέματα. Αλλά επειδή η μύτη του μεγαλώνει όταν ψεύδεται, αυτή θα πρέπει να μεγαλώσει. Άρα η μύτη του Πινόκιο μεγαλώνει και όταν αυτός λέει την αλήθεια!

Αρχίδια

arxidia

Είμαι αντιηρωικός τύπος και γενικά και ειδικά. Πάντα θεωρούσα τους ήρωες κατασκευάσματα της εξουσίας και με την πονηρή παιδιάστικη αφέλειά μου βλέπω τον ηρωισμό ως μαλακία. Σίγουρα από τη στιγμή που γεννήθηκα, σ’ αυτή τη ζωή αλλά και σε προηγούμενες μετενσαρκώσεις μου-όσες τουλάχιστον μπορώ να θυμάμαι- δεν ήθελα ποτέ μου να γίνω ήρωας. Βεβαίως απ’ τις ακατάληπτες πεποιθήσεις ενός ήρωα βγάζω σπουδαία συμπεράσματα. Ο ήρωας θυσιάζει και θυσιάζεται. Σφάζει και σφάζεται. Βιάζει και βιάζεται. Ο Χριστούλης είναι ο πιο δημοφιλής ήρωας που θυσιάστηκε για να σώσει τους ανθρώπους. Και μάλιστα τον έστειλε ο μπαμπάς του επί τούτου σ’ αυτό τον βάρβαρο κόσμο, για να προφυλάξει το δημιούργημά του από το Σατανά. Για να πετάξεις τον ήρωα ως τροφή στον υπαρξιακό οισοφάγο του πιστού πρέπει να στήσεις και το κατάλληλο παραμύθι κι έναν εξόχως πιστικό διάκοσμο. Τα εργαλεία της ερμηνείας συνήθως τα κατέχει και τα διαχειρίζεται η εξουσία. Ακαδημίες, ιερατεία, ερευνητικά κέντρα είναι δικά της και μόνο δικά της, ασχέτως αν εργάζονται σ’ αυτά μορφωμένοι είλωτες των πεντακοσίων ευρώ. Με τα εργαλεία της λοιπόν ξέρει πως λειτουργεί και σκέφτεται ο μέσος όρος. Και πράττει καταλλήλως. Όλα τα διλληματικά δίπολα που κατασκευάζει χρειάζονται ηρωικές μορφές για να υποστηριχθούν αλλιώς θα καταρρεύσουν όπως καταρρέουν οι ψωλές απο τη σύφιλη. Η εξουσία βάζει τη σκέψη και ζυμώνει το δίλλημα με τέτοιο τρόπο ώστε με όλες τις πιθανές αποφάσεις να διαιωνίζεται η κυριαρχία της. Σήμερα επιλέγει για ήρωες υπαλλήλους της, λαμπρά μυαλά, σπουδαγμένα τζίνια που με σθένος κοσμοπολίτη υπερασπίζονται το δίκιο του αθώου που δεν τολμά. Κι απ’ την ίδια μήτρα, βλέπε πανεπιστημιακούς αστέρες εξ Αμερικής, βγάζει και τους σατανάδες ως αντιστάθμισμα. Τους κακούς. Γιατί ήρωας χωρίς κακό είναι ομελέτα δίχως κρόκο. Αδιάφορη, άνοστη, πρωτεΐνη χωρίς τη χοληστερίνη. Το Καλό δίχως λόγο ύπαρξης αφού λείπει το Κακό για να το κάνει Καλό στα μάτια όσων το έχουν ανάγκη. Και οι παίχτες, ο Καλός και ο Κακός δεν αρκεί μόνο να παίζουν, αλλά να παίζουν και πειστικά ώστε ο παλουκωμένος και ξεκωλιασμένος έως εσχάτων οπαδός να παίρνει θέση στην παρτίδα τους και να θαυμάζει το Καλό ή το Κακό, το Ναι ή το Όχι, τα δυο μεγάλα αρχίδια που συνεργάζονται νυχθημερόν παράγοντας σπερματολεφτά για το μεγάλο πούτσο του Κυρίου. Του καπιταλιστή. Του Δημιουργού μας.

Καραμέλες

karam

Υπάρχει ένας μακρύς κατάλογος ζώων εκ του οποίου ο άνθρωπος θα μπορούσε να αντλήσει σοφά συμπεράσματα. Είναι ολοφάνερο όμως πως ο άνθρωπος δεν μαθαίνει απ’ τα ζώα. Βεβαίως δεν χάνει την ευκαιρία να τα κακοποιεί, να τα δολοφονεί και να τα δηλητηριάζει. Και βεβαίως με τον άθλιο τρόπο που συμπεριφέρεται στα ζώα συμπεριφέρεται και στον αδύναμο άνθρωπο. Υπάρχουν ζώα που δεν τους αρέσει να κάνουν παιδιά που θα ζήσουν στη δυστυχία κι αποφεύγουν την τεκνοποιία όταν είναι αιχμαλωτισμένα. Εμείς όμως οι πολιτισμένοι και ευφυείς γινόμαστε δολοφόνοι των παιδιών που γεννάμε μη όντας σίγουροι πως θα τους εξασφαλίσουμε την ευτυχία. Πολλές φορές μη όντας σίγουροι πως θα τους εξασφαλίσουμε την επιβίωση. Οι βρωμερές θρησκείες που αναλάβανε εργολαβία την ηθική μας παρακινούν ακόμη να φέρνουμε στον κόσμο τάγματα αυτοκτονίας και στρατιές νεοσύλλεκτων, υποχρεωμένων να ξεπουλιούνται από μιζέρια. Ο άνθρωπος που διαθέτει μια ντουζίνα από ψεύτικες αρετές είναι προικισμένος μ’ αυτό το ένστιχτο πατρότητας που παράγει σωρούς παιδιών απ’ τα οποία τα περισσότερα θα γίνουν τροφή για τα δόντια των υπολοίπων. Το ωραίο μας υπερπλούσιο σύστημα κάνει εκκαθαρίσεις πληθυσμών. Κι εδώ μέσα στο προστατευμένο μαντρί της Ευρώπης κάνοντας ακτιβισμό και κουνώντας τον κώλο σου σε παρελάσεις κοιμάσαι ήσυχα τα βράδια στο θερμομονωμένο σου σπίτι αφού έχεις εξοφλήσει το επαναστατικό σου χρέος. Κορώνες αξιοπρέπειας την ώρα που δέχεσαι το κωλοδάχτυλο στο διπλανό σου. Κι όταν ο καπιταλισμός σου τα ’φερνε δεξιά έ δε σε πείραζε και πολύ το σύστημα. Κι όταν βομβάρδιζε το ΝΑΤΟ-στο οποίο ανήκει η περήφανη χώρα σου-άλλες χώρες, ξεκοιλιάζοντας αμάχους, εσύ χώνευες τη μεταλαβιά απ’ τα χεράκια της εξουσίας. Και κάθε φορά που η κωλομπαρία των υπαλλήλων της εξουσίας σου βάζει διλλήματα εσύ τρέχεις να της γλύψεις το στεγνό μουνί. Δέχεσαι να εκφραστείς πολιτικά σε μια δράση του ενός δευτερολέπτου. Κι από κει και πέρα γκρίνια και μαλακία. Αγαπητέ γείτονα που γειτονεύουν οι ζωές μας κι όχι τα σπίτια μας, δεν σε είδα να ζητάς δημοψήφισμα για το διαχωρισμό Κράτους –Εκκλησιάς, για την έξοδο απ’ το ακραία φασιστικό ΝΑΤΟ, για την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, για την κατάργηση των συνόρων, των κρατών, των καπιταλιστών και δεν σε βλέπω τώρα ως καυλωμένο τράγο στην αγορά αλλά ως πρόβατο που διεκδικεί καλύτερες συνθήκες σφαγής.

Λαϊκή απογευματινή

Bill-Clinton

Έβλεπα εκείνο το όνειρο με τον αιχμάλωτο λαό. Ως λάτρης των ορισμών και των αναπάντεχων νοημάτων παρεμβαίνω πάντα στα όνειρά μου με άκρως καταλυτικό τρόπο. Σκηνοθετώ την παραμονή του θανάτου του λαού. Ο λαός έχει δικαστεί ως κακούργος. Κοροϊδεύει τους ιερείς που τον ενοχλούν, τους φρενολόγους και τους ανατόμους που τον περιεργάζονται και ομολογεί πως νιώθει μικρές κρίσεις μελαγχολίας. Είδα πως ο λαός απέδρασε απ’ τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που ονομάζονται έθνη. Από εκεί που ήταν αναγκασμένος να υπακούει σε νόμους για τους οποίους δεν έδωσε ποτέ τη συναίνεσή του και πλήρωνε υπέρογκους φόρους για τη συντήρηση των φυλακών μέσα στις οποίες ήταν κλεισμένος. Ο λαός κατάλαβε πως η πραγματική αρετή, η αληθινά άξια σεβασμού, οδηγεί πάντα στη φτώχεια. Κι όχι βέβαια οι κάλπικες αρετές και οι φιλανθρωπίες που δεν είναι παρά χαμαιλεοντισμός επιρρεπής σε κάθε βρωμιά με την οποία ανοίγει ο δρόμος προς τα πλούτη. Ο λαός πέταξε τις αρετές στα σκουπίδια και απελευθερώθηκε. Πέταξε το παρελθόν των προγόνων του που ήταν γεμάτο ψείρες και όλεθρο και σηψαιμία στις μεγάλες πορείες προς τη βαρβαρότητα. Ο λαός δεν θα ξαναγινόταν πια ο γενναίος στρατιώτης που σκεπάζεται με κουβέρτες μολυσμένες από ανεμοβλογιά. Σκέφτομαι πολλές φορές ότι στην πλύση εγκεφάλου μπορείς να αντισταθείς μόνο με πλύση εγκεφάλου. Γι’ αυτό λοιπόν σκηνοθετώ τα όνειρά μου. Ζωντανός και ξύπνιος πάντα. Και το γράψιμο είναι αυτή η σκηνοθεσία των ονείρων. Είναι η αγωνιώδης προσπάθειά μας να αποκτήσουμε συνείδηση όσων δεν γνωρίζουμε ότι τα γνωρίζουμε σε αντίθεση με τη λειτουργία της χριστιανικής εκκλησίας και όλων των μεταστάσεών της, που μας καθηλώνει στην πλήρη άγνοια για όλα όσα γνωρίζουμε. Σήμερα το ρόλο της χριστιανικής εκκλησίας έχει αναλάβει ο τηλεοπτικός άμβωνας. Εκεί όπου ανάμεσα σε μια σερβιέτα με φτερά και σ’ ένα κεφαλοτύρι απογειώνεται ο πατριωτισμός των ηλιθίων. Αφού ο λαός δεν είχε ποτέ πατρίδα, παρά μονάχα γεννητικά όργανα έτοιμα να δυσφημίσουν όλες τις πνευματικές αξίες του δυτικού πολιτισμού που περιφέρει τη μασκαρεμένη του βαρβαρότητα στην αγορά. Επιτέλους άρχισε η γάγγραινα.

Προεκλογική περίοδος

proek

Αμέσως μετά το φριχτό διάγγελμα του πρωθυπουργού της χώρας που απαγορεύει δια ροπάλου τον αυνανισμό και το ρέψιμο και μάλιστα, εξαγγέλλοντας σφοδρά μέσα καταστολής, αρκετοί συμπολίτες αντιστασιακοί άρχισαν να μαλακίζονται και να ρέβονται δημοσίως, προτρέποντας το λαό σε ανταρσία. Ο υπερσυντηρητικός πρωθυπουργός μας υπερφίαλος λαοπλάνος και μείζων θρησκευτικός ποιητής δημοσίευσε εκ νέου έναν κατάλογο απαγορεύσεων μέσα στον οποίο υμνούσε την δημιουργική ασάφεια και τον ερμητισμό και βάζοντας τέλος σε ανυπόστατες φήμες προκήρυξε δημοψήφισμα. Ναι ή όχι στη μαλακία. Ένα ερώτημα απευθείας στο λαό. Ο πρωθυπουργός που υπήρξε μαθητής του κύκλου που ελέγετο Αλαφροΐσκιωτος οργασμός του Ιησού αλλά και λάτρης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης δεν έχανε την ευκαιρία να εκδίδει κάθε εννέα του μηνός και μια νέα ποιητική συλλογή στου Γαβριηλίδη. Ένα μέρος του μισθού του πήγαινε στα ναύλα που απαιτούσε ο εκδότης-περατάρης για να τον ανεβάσει στον Παρνασσό. Το νέο πόνημα του πρωθυπουργού που ελέγετο Επιθεώρηση Υγειονομίας Ποιητικού Υλικού είναι στην πραγματικότητα κανόνες που προτρέπουν τους επίδοξους ποιητές να μάθουν να αποστρέφονται την κοινή λογική, να συσκοτίζουν τα νοήματα, -«γιατί η σκοτεινότητα … προσδίδει μια σιβυλλική μεγαλοπρέπεια σε λόγια που δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα»-, να επιδιώκουν την «πιο αξιέπαινη απεραντολογία» χρησιμοποιώντας άφθονες περιφράσεις, -οι οποίες, εκτός των άλλων, συμβάλλουν και στην αύξηση των σελίδων του βιβλίου! -που συμβολικά απηχεί την μακροημέρευση του ίδιου στην εξουσία-. Ο πρωθυπουργός-ποιητής προτρέπει τους ψηφοφόρους του ποιητές να γράφουν έναν πανηγυρικό την ημέρα, σύμφωνα με τον «χρυσό κανόνα του μετασχηματισμού» ενός φαύλου τύπου σε συμπαθή ήρωα, και να εντρυφήσουν στη «συνταγή για την παρασκευή επικού ποιήματος». Όταν μάλιστα καταφέρουν να συνδυάσουν ένα βαρύ «φορτίο μεταφορών» με το επιβλητικό «ύφος του κοθόρνου», τότε το βάθος θα αγγίξει την τελειότητα! Όταν ο πρωθυπουργός ρωτήθηκε από έναν αμετανόητο φεντεραλιστή προς τι το δημοψήφισμα της μαλακίας, αυτός με όλη την ρητορική του δεινότητα και την κοφτερή ποιητική του διάνοια απάντησε, πως, θέλει να προστατέψει τη νέα γενιά από την αισχρή ναρκισσιστική πράξη, που μπορεί να τους μεταδώσει με κάποιο είδος τρομερής οσμωτικής διαπίδυσης, ο πρώτος τυχόν άθλιος πούστης.

Ο Χάιντεγκερ για νεκρούς

xaint

Ο Χάιντεγκερ γυρίζει πίσω και απευθύνεται στους νεκρούς. Είναι ο φιλόσοφος των νεκρών. Είναι ο μαθητής του Παρμενίδη που έγινε πρύτανης στο Φράιμπουργκ και δημόσιος υπάλληλος του εθνικοσοσιαλισμού. Είναι η κότα που κυκλοφορούσε ελεύθερη στα πεδία μαχών της Ευρώπης πότε κάνοντας κουτσουλιές και πότε χρυσά αυγά στα χαρακώματα της παρηκμασμένης σκέψης. Της σκέψης που μέσα στη βαρβαρότητα στέκει σαν τον οβελίσκο. Της απαράμιλλης γλώσσας της νεκροκεφαλής του πνεύματος, του αθάνατου σκιάχτρου πριν το εξομολογήσει ο κεφαλαιοκράτης, τοποθετώντας το στα ράφια της ακαδημίας και στους πάγκους των προσφορών στα σούπερ μάρκετ της γνώσης και της απόγνωσης. Ο Χάιντεγκερ νιώθει ότι ο φιλόσοφος δεν μπορεί να πει τίποτε και ότι μόνο ο ποιητής μπορεί να μιλήσει νόμιμα για το Είναι και ότι ο δικός του ρόλος δεν μπορεί να είναι άλλος παρά να το σχολιάσει. Ο σχολιασμός όμως, έστω και «φιλοσοφικός», ενός ποιήματος, χωρίς να επιδιώκεται η απόδειξη του αν είναι αληθές ή ψευδές, δεν είναι φιλοσοφία, όπως δεν είναι φιλοσοφία ο αντίστοιχος «φιλοσοφικός» σχολιασμός ενός εξ αποκαλύψεως θρησκευτικού κειμένου. H αποκάλυψη μας τοποθετεί σε μια θρησκευτική οπτική γωνία. H θρησκευτική οπτική γωνία του χαϊντεγκερισμού επιβεβαιώνεται από την αναζήτηση από μέρους του της σωτηρίας. Υπάρχει τόσο στο περιεχόμενο όσο και στον τύπο. Όταν υπάρχει αποκάλυψη, ο τόνος είναι πάντα δογματικός, οι θέσεις εκφράζονται χωρίς απόδειξη. Ο Χάιντεγκερ δεν απευθύνεται στους άλλους φιλοσόφους σαν σε ίσους, αλλά όπως ένας δάσκαλος στους μαθητές του. Εδώ καταφθάνει ο φασίστας με τη στάμνα γεμάτη θαλασσινό νερό για να ξεδιψάσει τους ετοιμοθάνατους. Εδώ έρχεται Ο Μεγάλος αδερφός που συγκεντρώνει καθημερινά μπροστά στη μικρή οθόνη εκατομμύρια αγωνιούντες οπαδούς που προσπαθούν να καταλάβουν από χίλιες δυο λεπτομέρειες, που μαντεύουν αλλά δε βλέπουν ακριβώς, αν η ξανθιά γαμήθηκε με τον μελαχρινό ή αν η νεαρά αραβικής καταγωγής ερωτεύτηκε τον Έλληνoαυστραλό έκφυλο οσποδάρο που πίνει φραπέ ξύνοντας τ’ αρχίδια του. Εδώ έρχεται ο ηθικολόγος εξπρεσιονιστής του στοχασμού και εξομοιώνει το είναι ενός λαού με το είναι ενός ατόμου. Εφόσον τα διάφορα συστατικά ενός ατόμου (όργανα, μόρια) δεν έχουν καμία αυτονομία, με κίνδυνο την παθολογική αποδιοργάνωση και τον θάνατο, πρέπει να συμπεράνουμε ότι το ίδιο ισχύει και για τα διάφορα συστατικά ενός λαού, δηλαδή τους πολίτες, κάτι το οποίο αποτελεί τη φιλοσοφική δικαιολογία για την καταδίκη της δημοκρατίας. Έρχεται εδώ ως απολογητής του Φύρερ εξηγώντας την αρχή του Ενός ως μιαν «απαραίτητη συνέπεια», επειδή αλλιώς θα περνούσαμε «σε έναν κόσμο πλάνης, εκεί όπου απλώνεται το κενό που απαιτεί μια τάξη και μια θέση του όντος σε ασφάλεια». Ο Χάιντεγκερ για νεκρούς. Εργένης της φιλοσοφίας που συνήθιζε να τρώει μόνος. Και τρώγοντας μόνος γίνεσαι εύκολα σκληρός και ωμός. Στομαχικός. Τρως και μετά κατευθείαν ξερνάς πάνω απ’ τη χέστρα. Γήρας και παρακμή εκεί που θα’ πρεπε μετωπικά να τσακιστεί ο σεξουαλικός πίθηκος Μάρτιν Χάιντεγκερ στην αγκαλιά Της. Στο λατρευτό Μουνί Αυτής που σφάχτηκε απ’ τις ραδιουργίες του ενός και μοναδικού θεού. Του θεού αυτού που μπουκώνει χαρτονομίσματα τα ξεδιάντροπα πνεύματα.

Γέννα με κουτάλες

gena

Όλες οι γερασμένες κοινωνίες υποτάσσονται με τον πιο ανάλαφρο τρόπο. Με βελούδινες επαναστάσεις, γαρούφαλα, κατσαρόλες και βερμπαλισμό.

Το πρόωρο γήρας των νέων αντανακλά την κακή εκπαίδευση, αυτή που προσφέρει απλόχερα ο ιμπεριαλισμός της μιας και μοναδικής άποψης. Το πονηρό κατεστημένο ταυτίζει την προϊστορία με τη βαρβαρότητα. Όμως η αλήθεια είναι πως η βαρβαρότητα και ο πολιτισμός δεν ήταν ποτέ διαδοχικά στάδια σε μια προοδευτική πορεία της ανθρωπότητας. Ήταν καταστάσεις που συνυπήρξαν και εξακολουθούν να συνυπάρχουν.

Υπήρχαν και τότε πολιτισμοί, όπως υπάρχουν και σήμερα. Υπήρχαν και τότε βαρβαρότητες όπως υπάρχουν και σήμερα. Και δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη, ότι οι πρωτόγονες φυλές κυβερνούνταν από έναν αρχηγό-τύραννο ή ότι η κυβέρνησή τους ήταν τυραννική!

Σήμερα που τα ψευτοδιλήμματα και η υποκρισία έχουν αντικαταστήσει τους μύθους και τα παραμύθια και ο δεσποτισμός των αόρατων αγορών έχει φέρει την παρακμή και την παραίτηση διόλου δεν με νοιάζει αν θα έχω καπιταλισμό με ευρώ ή καπιταλισμό με δραχμή.

Καμιά αλήθεια δεν μπορεί να φανερωθεί από μόνη της όταν κάτι άλλο έχει πάρει τη θέση της. Κι αυτή η εξαντλημένη έως κοπώσεως αστική δημοκρατία κατατρώει με καλπάζοντα ρυθμό την αποχαυνωμένη κοινότητα.

Είναι το σαράκι που χτυπάει τα στομάχια και τα νεφρά. Είναι ο λήθαργος που σε τσακίζει και σε οδηγεί στην παραίτηση. Κι όταν οι άνθρωποι παραιτούνται απ’ τη συμμετοχή, δηλαδή παραιτούνται απ’ τις χαρές και τις ηδονές που είναι οι αλήθειες τους, τότε χάνουν την επαγρύπνηση που απαιτεί η ελευθερία και προτιμούν να οπλίσουν ένα μόνο φρουρό, για να φυλάει την πόλη ενώ αυτοί κοιμούνται.

Οι Γερμανοί με τις παροιμίες τους και τον μεθοδικό τους ψυχαναγκασμό ομιλούν για γέννα με κουτάλες, εγώ ομιλώ για έκτρωση.

Και βεβαίως ένα πρωί θα ξυπνήσουμε και θα πάρουμε πίσω την Αγιασοφιά, το Βυζάντιο, τις Βρυξέλλες. Όλοι εμείς οι κακόκεφοι, θλιμμένοι, ανοργάνωτοι και κουρασμένοι απ’ την αργόσχολη ζωή μας θα κάνουμε κάτι μεγάλο, μια πράξη λαμπρή, μια πράξη ανείπωτου μεγαλείου.

Εμείς οι άκακοι ονειροπόλοι θα βάλουμε κάποτε φωτιά σ’ ένα δάσος μόνο και μόνο για να δούμε αν η φωτιά ανάβει τόσο εύκολα όσο πιστεύεται. Και κανείς ηθικολόγος φιλόσοφος και κανείς ατσίδας Αμερικάνος αναλυτής που τα ξέρει όλα, δεν θα μπορεί να εξηγήσει από πού προέρχεται τόσο ξαφνικά μια τέτοια τρελή ενεργητικότητα σ’ αυτές τις τεμπέλικες υπάρξεις. Και πως, ανίκανοι να κάνουμε τα πιο απλά και τα πιο απαραίτητα των πραγμάτων βρίσκουμε ξαφνικά το περίσσιο κουράγιο για να εκτελέσουμε τις πιο παράλογες πράξεις κι ακόμα πιο συχνά τις περισσότερο επικίνδυνες.

Ηρωισμός γεννημένος από πλήξη και ονειροπόληση.

Προς μια καθολική μέθοδο

pros

Ξεκουμπώνω το φόρεμά σου
και γίνομαι το ένοικο σαλιγκάρι σου.
Γλώσσα πυρωμένη νέγρα.
Και γίνομαι περιλαίμιο στα προσήλια βυζιά.
Και γίνομαι χερουβείμ για να κουρσέψω εσώρουχο
και μέγας κυβιστής.
Άγιον πνεύμα στο μεταίχμιο σχισμής
ένα πελώριο μάτι.
Αυτός Εγώ
μεσάνυχτα
που βράζω τ’ αυγουλάκι μου
μελάτο για να κρατηθώ
λαδάκι ρίγανη ψωμάκι ζυμωτό
να βγάλω το νυχτέρι
κρατώντας τα προσχήματα
να μάθει η ανθρωπότης
πως αγιάζουνε οι δήμιοι στα κρεματόρια οργασμών
να μάθει πως πονούν οι μειοψηφίες.

Για τον πρίγκιπα Κροπότκιν

photokerat

Απ’ τις πιο σπουδαίες μάχες που έδωσε η εκκλησία είναι η μάχη εναντίον της μαλακίας. Η εκκλησία αλλά και κάθε μηχανισμός εξουσίας που τρυπώνει μέσα στο βρακί του ανθρώπου αντιμάχονται αυτό που έχουν δημιουργήσει ήδη οι δικές τους πρακτικές και απαγορεύσεις. Μέσα στην κοινωνική πυραμίδα των ιεραρχικών δομών συναντάς ανθρώπους τόσο σάπιους που το μόνο τους μέλημα είναι πως θα γαντζωθούν και πως θα διατηρήσουν την εξουσία τους. Απ’ τον πρόεδρο της κυβερνήσεως μέχρι τον πιο ασήμαντο διευθυντή γυμνασίου της ισχνής πλην ένδοξης Κωλοπετινίτσας παρελαύνει ένας στρατός διεφθαρμένων όντων και σάπιων ανθρώπων. Οι σάπιοι άνθρωποι που επιβάλλουν τις απαγορεύσεις και εφαρμόζουν τους σκληρούς και δόλιους-πολλές φορές-νόμους του δυνατού, λειτουργούν όπως οι παπάδες εναντίον της μαλακίας και του προγαμιαίου σεξ. Το πρώτο πράγμα που ρωτάει έναν καυλωμένο έφηβο ο εξομολογητής είναι εάν τραβάει μαλακία και με ποια συχνότητα. Βεβαίως η συχνότητα παίζει σπουδαίο ρόλο διότι αν τον παίζεις μια φορά την εβδομάδα παίρνεις μπόνους ενώ αν τον παίζεις εφτά φορές τη μέρα τρως άγρια καμπάνα. Αν δε ο έφηβος αρχίσει τις ερωτικές εργολαβίες με το φίλο του ή τη φίλη του, έ, τότε τη γάμησε κατά τα κοινώς λεγόμενα. Ακριβώς τα ίδια ισχύουν σε κάθε μορφή επιβολής μέσων και σκοπών. Απ’ την εργασία μέχρι την ευχαρίστηση και την ψυχαγωγία ένας στρατός ανώμαλων ανικανοποίητων όντων σου επιβάλουν το σύστημα αξιών που διαιωνίζει την κυριαρχία του ισχυρού. Εναντίον πάντα της ελεύθερης σκέψης και του ελεύθερου έρωτα. Ο στόχος δεν είναι ούτε η καρδιά ούτε το μυαλό, αλλά τα στομάχια, οι τσουτσούνες και οι κλειτορίδες, που πολλές σεβάσμιες θρησκείες και καθεστώτα πετσοκόβουν απ’ τα γεννοφάσκια του ανθρώπου. Η πείνα, η σεξουαλική στέρηση και ο εργασιακός μεσαίωνας έχουν αποβεί σπουδαία όπλα στα χέρια της εξουσίας. Φυσικά υπάρχει πείνα στον πλανήτη όχι γιατί δε φτάνει το φαγητό και φυσικά υπάρχει σεξουαλική στέρηση όχι γιατί δε βρίσκει να γαμήσει ο χριστιανός ή η χριστιανή. Ο ποιητής Χάνς Πλόμπ έγραψε ένα λακωνικό ποιηματάκι, σχετικό.

Για τον πρίγκιπα Κροπότκιν

Ισότητα;
Καλή είναι!
Μα όχι η ίδια ισότητα
να ισχύει συγχρόνως
για τον καθένα μας.
Όλοι το ίδιο σπίτι
όλοι τον ίδιο θεό
όλοι την ίδια τηλεόραση
όλοι την ίδια μπόμπα.
Αυτό ποτέ!

Amour platonique

amo

Η εξουσία βλέπει πάντα τα παιδιά μας σαν φανταράκια. Αγαθά και αθώα. Έτοιμα για θελήματα και πρόθυμα για θυσίες. Οι μεγάλοι φασίστες της ιστορίας φρονούσαν πως η γυναίκα είναι υποδεέστερο ον και η θέση της είναι στην κουζίνα ή στο μπουρδέλο αναλόγως με τα προσόντα. Οι άνθρωποι της εξουσίας διαπραγματεύονται τον ιδρώτα των εργατών. Κανείς υπουργός οικονομικών δεν έχει δουλέψει αχθοφόρος για μια μέρα ή δεν έχει ξεσκατήσει γέρο με εκδικητική ακράτεια και αλτσχάιμερ για να δει τη γλύκα. Έχει όμως κατεβάσει τα παντελόνια για να του χαϊδέψει η μπουρζουαζία τ’ αρχίδια με το φτερό της. Στην Ευρώπη των αποικιοκρατών η λέξη Έλληνας ήταν συνώνυμη του κλέφτη, του μπαμπέση και του κωλομπαρά. Κυρίως διότι για να επιβιώσει ο Έλληνας σ’ αυτό το σταυροδρόμι της βαρβαρότητας ξέπεφτε στην κλεψιά και στην κωλομπαρία. Κάποτε θα γραφτεί η αληθινή ιστορία των οπλαρχηγών και θα καταλάβουμε πολλά. Ως τότε ας κάνουμε σκονάκια τους ηρωισμούς για να περνάμε τις εξετάσεις. Οι λέξεις που μεταφέρουν ιδεολογία απ’ το παρελθόν δουλεύουν ακατάπαυστα μέσα στα κεφαλάκια των λαών που περιμένουν ένα θαύμα ή ένα χοντρό παλούκι. Φυσικά και δεν θα ξεχαστεί ποτέ η αγριότητα των γερμαναράδων. Τα αφιονισμένα φανταράκια που έστελνε ο Χίτλερ στον πόλεμο ήταν παιδιά του λαού, πρόθημα και υπάκουα και κυρίως καυλωμένα αφού είχαν πιστέψει έναν μανιακό και αγράμματο πως είναι η άρια φυλή. Οι υγιείς που μπορούν να φέρουν τον τίτλο του πολίτη-οπλίτη και άλλα τέτοια κλασμένα παπαδίστικα κηρύγματα απ’ τη μούχλα του μεσαίωνα. Όλα τα έθνη εκπαιδεύουν τα κουτάβια τους με τα ίδια ιδανικά. Όλα τα έθνη είναι το ίδιο κτηνώδη και φασιστικά με τη ναζιστική Γερμανία. Με την φιλελεύθερη Αμερική που αφομοίωσε όλη τη γερμαναράδικη μεθοδολογία του πολέμου. Όλα τα έθνη ακόμα και η μικρή Ελλαδίτσα έχει πειθήνια φανταράκια. Μισαλλοδοξία, βλαχιά και μαλακία. Πατριωτισμός κωλομπαρίστικος από ξεγάνωτους ντενεκέδες που μιλούν για πατρίδα και ιδανικά. Στο δικό τους κόσμο δεν υπάρχουν τάξεις και ταξικά συμφέροντα αλλά ένα ομογενοποιημένο σύνολο που λέγεται λαός. Λαός και ο κύριος Λάτσης με τις χρυσές του χέστρες και τα ιδιωτικά του νησιά, λαός και ο οικοδόμος της γειτονιάς μου που δεν έχει ρεύμα αλλά κεριά και περιμένει τον άγιο Φανούριο της ενορίας να του φέρει φακές και βραστό λάχανο για να τη βγάλει και σήμερα καθαρή. Λαός και ο έκφυλος δεσπότης με τα χρυσοποίκιλτα άμφια, λαός και ο διάκος με την τρύπια κάλτσα. Και φυσικά αυτές τις αντιθέσεις αλλά και την ανακωχή του σφοδρού κοινωνικού πολέμου την εγγυάται το Κράτος. Η αριστερά των σαλονιών και των καθηγητών πανεπιστημίων είναι η αριστερά της υποκρισίας. Της βαθύτατης υποκρισίας που κοιμίζει τον ήδη κοιμισμένο λαό. Το φτωχό λαό, όχι τον άλλο. Γιατί ο άλλος λαός ξέρει τα συμφέροντά του. Γιατί ο άλλος λαός θέλει να έχει δούλους που θα μαζεύουν χρήμα. Τι συλλογικές συμβάσεις και μαλακίες! Κοινωνικές παροχές! Γιατί η εκπαίδευση και η υγεία να είναι κοινωνικά αγαθά; Αφού οι κύριοι της κυβέρνησης και οι φίλοι τους μπορούν να βγάλουν λεφτά απ’ τον καρκίνο σου! Κι αφού μπορούν με τις ευλογίες σου να χαρίζουν ολόκληρες πτέρυγες νοσοκομείων που έχτισες εσύ οικοδόμε, οδοκαθαριστή, βιομηχανικέ εργάτη, εσύ απατημένε του τρίτου δρόμου, εσύ που περιμένεις να βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα τα σπουδαγμένα σου παιδιά. Τα σαΐνια που διαπραγματεύονται τη μιζέρια σου. Τα σαΐνια που στριμώχνουν τη μια και μοναδική σου ζωή σε αριθμούς και χρηματιστήρια. Σε εκκλησίες και προπατζίδικα.

Κλέφτης αχόρταγος

kleftis

Όταν αγκαλιάζεις, αγκαλιάζεις σπλήνες, νεφρά, καρδιά, στομάχι, έντερα, πνευμόνια. Αγκαλιάζεις μονίμως όλο το μηχανισμό της ζωής του άλλου. Αίμα και υγρά. Αγκαλιάζεις το ζεστό κορμί του άλλου. Την αγνότητά του και τις λέξεις του. Η αγκαλιά είναι εφαρμοσμένη βουλιμία. Έχει και αγριότητα μέσα και φλογερό πόθο διείσδυσης, αφήνοντας πάντα τη λεπτή στάχτη της ποίησης γύρω εκεί, στον τόπο όπου οι κυβερνήσεις ψεύδονται και τα κράτη γκαστρώνουν τους λαούς με αυταπάτες. Σε αγκαλιάζω σημαίνει πως θέλω να σε διαπεράσω. Να ξαναγίνουμε η μονάδα. Το Ένα. Το συμπαντικό μέγα Τίποτε. Σε αγκαλιάζω σημαίνει πως εγώ ο λύκος εισβάλω στο μαντρί της σιωπής. Εφάπτομαι στο καρδιοχτύπι και στο γουργουρητό των εντέρων. Μπορώ να σε μυρίσω και να κλείσω τα μάτια και να χασμουρηθώ. Κλέφτης αχόρταγος. Τσιγγάνος όλο επιθυμίες, έτοιμος να διαβρώσω το ατσάλι των λέξεων, ανθρώπων που δεν αγκαλιάζουν και δεν αγκαλιάζονται. Ανθρώπων που χτίζουν εργοστάσια για να κατασκευάσουν την ευτυχία και παλάτια για να γαμήσουν και τράπεζες για να αγοράζουν ξύγκι απ’ τους πεθαμένους. Η αγκαλιά σου ξυπνά τα σπλάχνα. Σε ερεθίζει. Σε κρατάει ζωντανό. Σε σπρώχνει στον κομουνισμό του έρωτα. Τα στήθια στα στήθια της καταργούν τη μεταφυσική. Το χνώτο της στο λαιμό σου. Η κρυψώνα σου σ’ έναν παράλογο κόσμο που παρακάμπτει την καρδιά. Ένα στερέωμα όχι γεμάτο φριχτές προφητείες αλλά πτήσεις σκανδαλώδους φαντασίας. Ηδονής. Ο ηδονισμός της αγκαλιάς υπερασπίζεται τους τρελούς και τους ανόητους. Την αιωνιότητα στα μάτια των ζώων. Τα αριστεία, τα πτυχία, τα βραβεία, οι διακρίσεις, είναι αγκάθια για τις αγκαλιές. Είναι η βαρβαρότητα του πνεύματος που αρρώστησε και τρομοκρατεί. Που ναρκισσεύεται στο χρηματιστήριο του πολιτιστικού μας καζίνου. Που δεν αγκαλιάζει αλλά κατηχεί, με όλη την κλουβίσια νεύρωση του κακογαμημένου. Αγκαλιάζω σημαίνει αφοσιώνομαι σε κάποιον πέραν του εαυτού μου. Αφοσιώνομαι σ’ αυτόν που δεν αφοσιώνεται στον εαυτό του αλλά σ’ εμένα. Όντα απείρως εκστατικά απείρως πάσχοντα.

Ιντερμέδιο νυκτός

romant

Έμαθα πολλά κόλπα χθες βράδυ
στο δωμάτιό σου. Και ποίηση
χρήσιμη αποκόμισα κι ας μην
είμαι κόμης, παρά ένα γύπας
που προσπαθεί να χωθεί στον
κόρφο σου νυχθημερόν, παρά
ένα ον φέρων ψωλή και πόθο.
Αξιοπρεπώς να ανέβω όλα της
ποίησης τα σκαλιά και να βρεθώ
στο κενό και να πηδήξω στο χάος
όχι ως νεκρός αλλά ως θανατηφόρος.

Η μπαλάντα του νεροχύτη

mal

Να ρίχνεις τη λοξή σου ματιά σε όλα
τα πλάσματα και να χορεύεις στο ταψί
Αμερικάνους ρεαλιστές που εκδίδουν
τώρα τις αλητείες τους και τις μοσχοπουλάνε
στο εξωτερικό σαν το κρέας της φώκιας.
Κι όπως τα μυρμήγκια μεταφέρουν
τεράστια ψίχουλα στις τρύπες τους
κι όπως τα χελιδόνια χτίζουν αυτές τις φωλιές
από άχυρο και λάσπη κι όπως αποθέτεις
τρυφερά τα ζουμάκια σου στο νεροχύτη κι όπως
όπως προλαβαίνω να τα πω όλα σ’ αυτή τη ζωή
και να νιώσουν οι γυναίκες ευτυχισμένες
μέσα στον καύσωνα της κουζίνας, με τους
ατμούς και τις μυρουδιές και τα καρότα
τις πιπεριές και τα μούρα, βάζοντας αγάπη
και κρίσεις ηθικής στην κατσαρόλα και πιπέρι
και ίσα που προλαβαίνω να γράψω για τα
υπέροχα χλωρά κρεμμύδια στους κήπους
των φίλων μου. Τα κολοκυθάκια, τα φασολάκια,
τα χείλη της όταν γύρισε απ’ το τρελοκομείο
η αγάπη μου, απ’ το νεκρόδειπνο νοικοκυραίων,
απ’ το έτοιμο φαγητό που μυρίζει ιδρωμένη
μασχάλη και φτερούγες πουλιών που δεν πέταξαν.
Όταν γύρισε απ’ τον έρωτα δίχως σεξ κι απ’ το σεξ
δίχως έρωτα κι απ’ τα ποιήματα άλλων που
γράφτηκαν για να βραβευτούν από ειδικούς
και ειδήμονες και τώρα πρέπει να προλάβω
να περιγράψω το χτυποκάρδι της σφήκας μέσα
στο μπουκάλι της λεμονάδας, να προλάβω να σε δω
απ’ το καθρεφτάκι του αυτοκινήτου να κατουράς
τόσο ήσυχα ειρηνικά και σφυριχτά και να σε θαυμάσω
εγώ ο θεούλης, ο ματάκιας, ο δημιουργός, ο παντοκράτωρ.

Παραλιακόν

paral

Θέρισέ με θέρος θεριό, μαλλιά
μπλεγμένα της αλμύρας, μια φέτα
ψωμί και κασέρι δίπλα της κι ας
μην αναπνέω, να εισπνέω μονάχα
αντηλιακό του βρεγμένου δέρματος
χρυσάφι, ήλιο στο τενεκεδάκι μου
χρυσό φλουρί, λίγο ξέφωτο λευκό
του Χειμώνα απ’ το μαγιό απ’ τις
κόκκινες γραμμές του κρυφού της
κόσμου, φλεβίτσες καλώδια που
φτάνουν στην καρδιά και τις ρόγες
που φτάνουν στα χείλη που με
παγίδευσαν. Και δεν έχω πατρίδα
μανούλα, μονάχα καύλες εν μέσω
θέρους, εν μέσω αυτής, εν μέσω
τελετής υγρών. Ο πάντα τρυφερός
κι ανήσυχος εγώ, ο πάντα δαιμονισμένος
από λάσπη και νερό και γύρη και χνώτο
αυτής που απόθεσε το κορμί της στο
ταψάκι της άμμου, να το γευτούν, να το
γλείψουν διψασμένες αλαφροΐσκιωτες
σφήκες.

Νησιά

images (2)

Για νησιά έγραψα ποιήματα και
κάνω ότι μπορώ αναγνώστη, χρόνια
και ζαμάνια, αγριολούλουδα δε
λησμονώ και παγίδες. Θηλυκά
που χάσανε κουρνιασμένα, βρύσες
που άνοιξαν για να ξεπλύνουν έρωτες,
όρη της Αφροδίτης που ξεπρόβαλαν,
παίχτες της βήτα εθνικής, ρύζια
του γάμου, στίχους της Αχμάτοβα.
Για νησιά έγραψα πλεονασμούς
για γυμνές που εχνώτισαν καθρεφτάκια.
Τα παιδιά μου παράτησα στις μανάδες τους
για τις ζόρικες μεταφορές, άθρησκος πάντα
μπατίρης. Νοικοκυραίους κοιτάζοντας
να τρώνε πίτσα της μοναξιάς. Αυτοκράτορες
στον οικόσιτο γαμηστρώνα τους, φτύνοντας
τον πούτσο τους στοργικά να μη τον ματιάσουν
τα μνημόνια κι οι κακές γλώσσες.

Oι τρουμπέτες του διαβόλου

flou

Τρέμω και τρέμει και της εξηγώ και μου εξηγεί.
Δεν έχουμε χάρτες αλλά τρυφερά κορμιά
στόματα ανάμεσά μας
με τις γλώσσες να κάνουν σκέψεις μεγάλες
για τη μαστοφόρο φύση μας.
Για το βιοπορισμό της καρδούλας
τον έρωτα στη μπανιέρα
την ποίηση που βγάζουν οι τρουμπέτες του διαβόλου.
Τρέμω και τρέμει και της βγάζω τα ρούχα
και καυλώνουμε και πεθαίνουμε ξανά και ξανά.

Ψιθυρίζοντας βρομόλογα

jux-ed_tempelton-11

Είμαστε όντα πειθαρχημένα. Ακόμα κι αυτές οι ελάχιστες εκλάμψεις απειθαρχίας περιφέρονται σαν ξεσπάσματα πάνω από το βουλιαγμένο θόλο του τάφου της Κλυταιμνήστρας. Αν αυτό που διαχωρίζει το ανθρώπινο από το ζωώδες είναι η γλώσσα, αυτό που διαχωρίζει τον πολιτισμό από το απλώς ανθρώπινο είναι η γλωσσική πειθαρχία. Πειθαρχώ γλωσσικά άρα υπάρχω. Πρόκειται για το παιχνίδι της ηθικής καταπίεσης αλλά και της νεύρωσης και, κατά κάποιον τρόπο, για την άκρως ιδιαίτερη ισορροπία ανάμεσα στη συνειδητή ελευθερία και στην ασυνείδητη καταστολή. Αρκετά νωρίς η μαμά, ο μπαμπάς, η κοινωνία, οργανώνουν την ομιλία σου το ίδιο διάστημα που σου μαθαίνουν την καθαριότητα και τον έλεγχο των σφιγκτήρων. Όπως δεν κατουράμε και δεν χέζουμε οπουδήποτε έτσι λοιπόν δεν εκτοξεύουμε βρομόλογα, βρισιές, χυδαιότητες και λοιπά. Αυτή η φάση γλωσσικής καταπίεσης συγκροτεί μια κόσμια γλώσσα διανθισμένη ίσως, με κάποιες ανατρεπτικές και ανεκτές λέξεις σε στιγμές που η κατσαρόλα βράζει σε δυνατή φωτιά και το καπάκι πρέπει να αφήσει ολίγον ατμό στο σύμπαν για να ξεθυμάνει. Από το πιπί-κακά αλλά και το ευρύτερο ρεπερτόριο ήχων, λαρυγγισμών, συνηχήσεων, φωνημάτων, περνάμε βιαίως στη σκατολογική φάση. Στην αυθάδεια της παρόρμησης και της ποίησης. Κι όπως ομιλούμε συχνά για πρωκτικό σφιγκτήρα έτσι ομιλούμε και για στοματικό σφιγκτήρα, ο οποίος, όταν η πειθαρχία έχει επιβληθεί, δεν αφήνει να περάσουν βρισιές και αισχρόλογα απ’ το φράχτη των οδόντων. Η αθυροστομία λοιπόν θα μπορούσε να θεωρηθεί το αντίστοιχο της ακράτειας ούρων ή περιττωμάτων. Λέξεις όπως σαλάμι, μπανάνα, αγγούρι, επιτρέπονται με την κατάλληλη συνωμοτική χαριτωμενιά αλλά η λέξη πούτσος απαγορεύεται. Μπορεί ευκόλως ένας σοβαρός κύριος γυμνασιάρχης να πει στη γραμματέα του με υπονοούμενη συγκατάβαση για το μεγάλο του κουμπούρι ή το σπουδαίο κλαρίνο του, αλλά θα είναι αισχρός αν βγει έξω απ’ την πολιτική ορθότητα της μεταφοράς και μιλήσει ανενδοίαστα και ξεδιάντροπα για την ψωλή του. Εντός της οικίας η πορνογραφία επιτρέπεται αφού μπορείς να φωνάξεις τη σύζυγό σου πουτανίστα κι αυτή να αντιχαιρετήσει λέγοντάς σου, Ήρθες καυλιάρη μου! έχω βάλει θερμοσίφωνα. Βεβαίως οι λέξεις μουνί, κώλος, σκατά, πουτάνα, πούτσος και λοιπά έχουν αρχίσει να προφέρονται δημοσίως. Όμως αυτό που τις κάνει πορνογραφικές είναι το νοηματικό πλαίσιο. Για παράδειγμα η χρήση του ενεργητικού ενεστώτα ή της προστακτικής για να πούμε Έλα να σε γαμήσω! Άνοιξε το μουνί σου! Θέλω να μου χώσεις τον πούτσο σου! Είσαι πολύ καυλιάρα! και λοιπά άλλα νοηματοδοτεί πονηρή πράξη και καταδικαστέα από τους ταγούς της ηθικής ισορροπίας του εθνοσκατολογικού κατεστημένου. Στην καρδιά του ο άνθρωπος είναι αγγελικός. Κι όλα τα αγγελικά πλάσματα έχουν δικαίωμα στη βωμολοχία. Δικαίωμα σε μια ποίηση του ανίερου, δηλαδή εναντίον του καταπιεστικά επιβεβλημένου στις αγγελικές καρδούλες και στα καυλωμένα μυαλά. Και στα σκλαβωμένα κορμάκια των απαγορεύσεων. Δικαίωμα σε μια ποίηση των χυμών κι όχι των στεγνών εξηγητών και των καταθλιπτικών ακαδημαϊκών. Και των βραβευμένων που μας σκοτίζουν τ’ αρχίδια.

Τα κακά πνεύματα

mav

Και την πατρίδα μου λησμονώ μπροστά σ’ ένα γυμνό γυναικείο σώμα, έγραφε στο ποίημά του Σώμα, ο Ηλίας Πετρόπουλος. Ποίημα για το οποίο δικάστηκε και καταδικάστηκε. Ο Πετρόπουλος δεν έχανε ευκαιρία ακόμα και στο πιο απειροελάχιστο κείμενό του, να κάνει τον προβοκάτορα. Είτε μιλούσε για τη φασουλάδα, είτε μιλούσε για την καπότα, ο στόχος του ήταν η εξουσία και τα κωλόπαιδα που θέλουν να γαντζωθούν απ’ τα τροφαντά της αρχίδια. Διότι η εξουσία είναι ένα θηλυκό με αρχίδια. Ένα τερατάκι θεόπνευστο που κρατά τις τύχες μας στα χέρια της. Οι ζόρικοι συγγραφείς με όλη τη φιλόστοργη ειρωνεία τους, υπήρξαν εχθροί του κατεστημένου και η εξουσία τους περιποιήθηκε καταλλήλως. Τους εξόρισε ή τους ανάγκασε να εξοριστούν αφήνοντας πίσω στη θέση τους άλλους δουλικούς συναδέλφους που τα καταφέρνουν μια χαρά. Ο Θανάσης Βαλτινός δήλωσε προσφάτως πως δεν ανέχεται στη γειτονιά του μαύρες πουτάνες και η Κική Δημουλά παλαιότερα υποστήριξε πως δεν βρίσκει παγκάκι ελεύθερο στη γειτονιά της διότι είναι κατειλημμένα από Πακιστανούς. Οι άνθρωποι της ακαδημίας ξέρουν. Βεβαίως υποστηρίζω πως για το κωλοχανείο που λέγεται Αθήνα ευθύνονται αποκλειστικώς οι νεοέλληνες, που ως βάρβαροι καταδρομείς κούρνιασαν στους περιστερώνες του Καραμαλή. Και νομίζουν πως οι τοίχοι, οι δρόμοι, οι πλατείες ανήκουν αποκλειστικά σ’ αυτούς. Υποστηρίζω επίσης πως οι μετανάστες ομόρφυναν την γκρίζα σκατούπολη Αθήνα, που οι ίδιοι οι κάτοικοί της καταδίκασαν σε μαρασμό. Κανείς δε θυμάται βεβαίως το ρατσισμό που υπέστην οι χωριάτες που κατέβαιναν στο μεγάλο μαντρί. Και τώρα ως γηγενείς πλέον, πετροβολούν μαύρες πουτάνες και αποδημητικά πουλιά που κάνουν μια στάση για να πιούν νερό στα βρωμερά σιντριβάνια του υπερτροφικού άστεως. Ένας φίλος που είχε περάσει στο Πολυτεχνείο, στην εξέταση του μαθήματος της Πολεοδομίας είχε γράψει, Σκατά στους τάφους σας, εργολάβοι της δεκαετίας του εξήντα, του εβδομήντα και όλων των δεκαετιών. Κοράκια. Φυσικά ποτέ δεν πήρε πτυχίο μηχανικού. Κι ένας πρώην μαθητής μου, στην ερώτηση για τα κακά πνεύματα που του έβαλε ο θεολόγος στις εξετάσεις, απάντησε πως, αν κακά πνεύματα είναι οι σκέψεις για το μουνάκι της Μαρίας, ε, τότε ας είναι ευλογημένα τα κακά πνεύματα. Φυσικά ποτέ δεν πήρε απολυτήριο λυκείου.

Υπέρ Ανανήψεως

αδολεσχεία

Κυρίως σκέφτομαι πως μπορεί να λογοκρίνει κάποιος την αναλυτική σκέψη. Αφού, η αναλυτική σκέψη είναι προσέτι καταστροφική για την πίστη και τους πιστούς. Και βεβαίως η αναλυτική σκέψη είναι αποτέλεσμα συγκρούσεων με τα κάθε λογής ιερατεία. Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τη θεωρία της εξέλιξης και να μυριστεί τις λεπτότατες αποχρώσεις της αν δεν διαθέτει αναλυτική σκέψη, αλλά και πάθος εναντίον της αποχαυνωτικής και ενστικτώδους μεταφυσικής. Το πιο εύκολο είναι να πιστέψω τη μαλακία του παπά. Να σωφρονιστώ με τις μαγγανείες του μύθου και το λιβάνι ώστε να γίνω πιστός. Δεν έχει σημασία ποιάς πίστης διατελώ κουτάβι και ποιάς μεταφυσικής υπηρετώ το στυγνό παραλογισμό. Όμως σε συνθήκες βαρβαρότητας και προχωρημένου καπιταλιστικού οίστρου η αναλυτική σκέψη αποκτά τερατική μορφή. Το λογικό και το παράλογο ζευγαρώνουν και γενούν αυταπάτες. Καταλήγοντας στη φάρσα του μεταμοντέρνου μεταμφιέζουν το καθετί σ’ αυτό που συμφέρει τον Κύριο Καπιταλιστή. Η αλήθεια είναι η αλήθεια της οικονομίας της αγοράς και ότι είναι έξω απ’ αυτή θάβεται. Ότι δεν έχει μέσα λεφτά, κέρδος και ανάπτυξη του χοντρού αστικού κώλου είναι καταδικασμένο. Οι πρώτοι που πήραν χαμπάρι όλο αυτό το διασκελισμό της πολιτικής οικονομίας ήταν οι παπάδες και οι μαφίες των θρησκειών. Είναι αυτοί που προσαρμόστηκαν με θρησκευτική ευλάβεια και γι’ αυτό λειτουργούν ακραιφνώς ως τσιράκια των τραπεζών και των κυβερνήσεων. Κανένας επίσκοπος δεν τσούζεται απ’ τα μνημόνια και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αφού ως βδέλλα αρμέγει το κράτος και τους μαλάκες υπηκόους του για να επιβιώνει. Αφού η πελατεία του είναι και πελατεία της εταιρείας διαχείρισης της εργατικής δύναμης και της εταιρίας μετασχηματισμού των ανθρώπινων σχέσεων σε προϊόντα. Προϊόντα που δεν ενδιαφέρονται για την αναλυτική σκέψη άρα και για τη ζωή. Άνθρωποι που γράφουν στα παπάρια τους την αλήθεια, κυνηγώντας το θαύμα και την αριστερή ελπίδα που πουλάνε με το τσουβάλι αδίστακτοι κρετίνοι, που θέλουν πάση θυσία να βιδώσουν τον κώλο τους στην καρέκλα της εξουσίας. Η αναλυτική σκέψη είναι φύσει και θέσει επαναστατική, γι’ αυτό η Δύση την έχει κλείσει στο κλουβί της επιστήμης και των βιβλίων και συντηρεί ολόκληρο στρατό για να μη δραπετεύσει και φτάσει στην κοινωνία. Για να μη γίνουν οι εκκλησίες και τα παλάτια εν μια νυκτί γαμηστρώνες.

Υπόμνημα Κόλπου Λακωνίας

ipom

Μπορεί εσύ να πελεκάς οστά
κορμιά της Μέσα Μάνης
μπορεί να γλείφεις συναξάρια
μπορεί το αντίδωρο βυζί σου να προσφέρεις
χείλη εντός κι εκτός και κόλλυβο των σπλάχνων

ολοσχερώς εσύ φοράδα Ταϋγέτου
ίσα εκεί στα σκιερά καθώς διαβαίνει

σπασμός Οθωμανός
γλυπτός λαιμός
σφηκοφωλιά υγρών
βοσκή από θυμάρι
κούμαρο
αγκάθι Λακωνίας

σπέρμα μαχαιροβγάλτη εραστή πάνω στη λέξη νυφικό
πάνω στη λέξη λήθη

τόσο σφαγμένη με το δάχτυλο
τόσο από αρραβώνα μούσκεμα
με χέρια γλώσσα μάτια αυτιά
όλα αγεωμέτρητα

προσμένοντας
εκείνο το Απεταξάμην του φαλλού
εκείνο το χούι του μιναρέ για διείσδυση στο χάος
το σβήσιμο της μνήμης
τη χυσιά
την πρωινή διακόρευσιν
του ευσπλαχνικού οργασμού την τουφεκιά
τη λήγουσα όλων των σπασμών
όλων των διαιρέσεων
αφήνοντας εις το πηλίκο του αφαλού
άλαλο φως
μηδέν της λύσσας

μούσκεμα όλα
λάφυρα σχισμής

Ορμήνιες Του Βασιλιά Ήλιου

ormin

Να συμβιβάζεστε μόνο με τους κανόνες που σας αρέσουν
και σας ικανοποιούν και σας συμφέρουν
Μην συμβιβάζεστε με το τίποτε αλλά με το όλα ή τίποτε
Να είστε εριστικοί στις απαιτήσεις σας
Να λοξοδρομείτε απ’ τα αδερφωμένα κοπάδια
Να μη γίνεστε χυδαίες παρθένες αλλά σεμνές πουτάνες
Μα μην πολεμάτε τη μέλισσα και το άνθος
αλλά τις βιογραφίες ανδρών επιφανών
Να είστε φιλόδοξοι όσο τα φτυάρια που θ’ ανοίξουν το λάκκο σας
Να είστε λουλουδάκια γιατρικά στις πληγές μιας γυναίκας
Να είστε χαδιάρες γάτες
Να απογοητεύεστε όσο χρειάζεται για να νιώσετε τη φρεσκάδα της αλλαγής
Να χορεύετε στο δάσος της μνήμης
Να λεηλατείτε τα αποτρόπαια οχτάωρα με τεμπελιά
Να διεκδικείτε
Να μην κρύβεστε
Να μην είστε ταπεινοί μετριόφρονες και σιωπηλοί
Να είστε θορυβώδεις μπροστά στην αποχαυνωτική σιωπή
Μπροστά στα ιωβηλαία και στις κάλπικες αρχαιότητες
στα γραμματόσημα με τις προτομές των δολοφόνων
Να σερβίρεστε μόνοι σας

Εικόνισμα της χάρης σου

nif

Ο άνθρωπος τη νύχτα είναι πιο αθώος. Αν ορίσουμε ως αθωότητα το πεδίο δράσης των ηδονών. Είναι πιο ευάλωτος στις σκόρπιες στάχτες της παρηγοριάς, βάζοντας βαθμό μηδέν στη νορμάλ συμπεριφορά που υπέδειξε υπό το φως του ήλιου. Ο πόνος, η χαρά και το φεγγαράκι μοσχαναθρέφουν ευαισθησίες. Μια θεμελιακή αμφιβολία πολιορκεί την αρχή της πραγματικότητας, τείνοντας να υποκλέψει απ’ τις παρούσες μορφές της ζωής τον δεσποτικό χαρακτήρα με τον οποίο επενδύονται. Εγώ θα σε κυριεύσω εαυτέ μου και θα σε σώσω απ’ τη σύγχυση κι απ’ την χαραδροειδή σου μελαγχολία. Εγώ τη νύχτα θα σε ξαναπλάσω μακριά απ’ τη στερεομετρία των ήχων του βιοπορισμού. Μακριά απ’ τις πρωτεΐνες και τα εορτολόγια. Κοντά εκεί στο συμμαζεμένο ερωτόπληκτο μεσονύχτι. Κοντά στο ειδύλλιο των φόβων και στο χαλαρό σώμα που χωρίς έπαρση ζητά να μεταμορφωθεί σε αυτό που δεν το αφήνουν να είναι.

Εφτά λογάκια για τον Καλό Λύκο

ΚΑΛΟΣ ΛΥΚΟΣ

Αφιερωμένο στους ανθρώπους που με αγκάλιασαν και τους αγκάλιασα στη Βραδιά παρουσίασης του Καλού Λύκου στη Βιβλιοθήκη Βολανάκη στα μακρινά Εξάρχεια

1
Ισχυρίζομαι πως ο Καλός Λύκος είμαι εγώ. Όταν έχεις προσχωρήσει από μικρός στην τέχνη της δημιουργικής καταστροφής όλων των βεβαιοτήτων που σε φόρτωσε η ανθρώπινη μανία, για να σε κάνει εξουσιαστή ή εξουσιαζόμενο ή και τα δυο μαζί, ε, τότε αρχίζεις τις μεταμορφώσεις. Και συνήθως μεταμορφώνεσαι σ’ αυτό που είσαι. Ένας Λύκος που δεν έχει ρίξει ούτε μια δαγκωνιά σ’ ένα αρνί.

2
Η αθωότητα είναι αποτέλεσμα μέθης με αυτό που αποκαλούμε ζωή. Αν δε χαρείς τη ζωή και το παιχνίδι δεν μπορείς να είσαι αθώος. Δεν μπορείς να αγκαλιάσεις σωστά. Να γαμήσεις σωστά. Να κάνεις φίλους και παιδιά αλλά και σπουδαίους εχθρούς που θα βλέπουν πάντα την αθωότητά σου σαν κουσούρι. Γιατί η αθωότητα είναι κουσούρι σ’ έναν κόσμο απαγορεύσεων και φανατισμών. Ο φανατικός σε θέλει και σένα φανατικό. Αλλιώς θα σε λιώσει. Ο θρησκόληπτος μικροαστός θα σε πει πορνογράφο για να σε πετάξει στο περιθώριο. Κι ο λιανισμένος φιλελεύθερος θα σε βάλει στο περιθώριο για να μη του ξυπνήσεις τα παιδιά.

3
Κι όταν όλη την αγοραία γλωσσική ύλη τη στοιχίσεις μέσα στο ποίημα τα κοκοράκια της κριτικής παθαίνουν γλωσσικές κράμπες. Μιαν ύποπτη αμηχανία βρίσκει περίπλοκες αναλογίες και διαφορές μ’ αυτό που δεν είσαι. Και θέλει να σε ταξινομήσει και να σου κάνει περιτομή. Και θέλει όλο το στρατευμένο οργασμό υπέρ της ζωής να τον κάνει χάπι για τις αιμορροΐδες των σελίδων κριτικής βιβλιοπολτού. Να τον κάνει εξυπνάδα για κοράκια που αυτοσαρκάζονται μαδώντας σάρκες και κουφάρια λογοτεχνικά.

4
Ο Καλός Λύκος είναι η αγωνία ενός λαού να προσδιοριστεί μέσα από κοκαλάκια προγόνων και προσευχές αλλά και ποίηση σκληρή και αληθινή. Ενός λαού που φαίνεται πολλές φορές να μην αντέχει την ομορφιά και να τραβάει δυνατές μαχαιριές για να του φέρει ο πόνος όσα του στέρησε η χαρά που βίωσε με λάθος τρόπο. Και ο λάθος τρόπος είναι ο τρόπος της εξουσίας και του μαντριού. Ο τρόπος ενός κράτους όχι των ανθρώπων και του έρωτά τους για τον άνθρωπο, αλλά ενός κράτους των συνταγών μαγειρικής εργατικής δύναμης για να βγάλει λεφτά ο γνωστός φαρισαίος.

5
Γράφω για μια Σούλα που εισβάλει πάντα εκεί όπου εμείς διαβάζουμε ποιήματα, για να απαγγείλει τον δικό της Καβάφη και το δικό της παιδικό λεύκωμα που το κατάπιε ο υπόνομος της πρωτευούσης των ανταγωνισμών και της πρωτευούσης των χεσμένων πεζοδρομίων από σκύλους με λαιμαριά. Από σκύλους αιχμάλωτους της απόγνωσης. Της μοναξιάς με μπετό και χριστιανοχουντικό κυνισμό. Ω! άπλυτη Σούλα, η μυρουδιά σου αθωώνει όλη την πλυμένη μας βρωμιά, όλο τον οίστρο του πολιτισμού της πανούκλας που μας θρέφει. Άστεγη Σούλα παλεύουν για σένα πολλοί. Μαχαιρώνονται για σένα πολλοί. Αυτοκτονούν για σένα πολλοί. Κι εγώ ο ακαθοδήγητος χαφιές των ηδονών τόσων και τόσων, εγκαταλείπω τον εαυτό μου για να σε συναντήσω. Να σου προσφέρω εκείνο το μπλε παγωτό που ζήτησες. Με γεύση τσιχλόφουσκας. Με γεύση ένδοξης παιδικής ύλης που κουβαλάς στις πλαστικές σου σακούλες. Μαζί με ψωμάκι ξερό, κερατιάτικα κεσεδάκια από βλοσυρό συσσίτιο, κόλες άλφα τέσσερα και μπικ στυλό για να μου γράψεις όλα τα ερωτικά γράμματα που άφησαν στη μέση οι δολοφονημένοι ποιητές.

6
Όσοι με νιώθουν καταλαβαίνουν πώς βγαίνει ζουμάκι απ’ τα γραπτά. Καταλαβαίνουν πως όταν η γεώτρηση του ποιητικού οίστρου πέφτει πάνω στο γρανίτη της αλήθειας ο μάστορας ξεσπά με χριστοπαναγίες. Κι ίσως αυτό είναι το συμπλήρωμα της ποιητικής πράξης. Εν πλήρη αθωότητι αισχρός να εισχωρείς μες το κορμάκι του άλλου. Μες το μυαλό του αδερφού σου άνευ όρων. Μες της πατρίδας σου το υγρό μουνί.

7
Ο Καλός Λύκος δεν γράφει ποιήματα με το χέρι του θεού αλλά με τα αρχίδια του διαβόλου. Όχι άλλη ήττα αδέρφια! Όχι άλλη κλαψομουνίαση για να μας συμπονέσει η Κυρία Κατεστημένου και να μας φορέσει το φερετζέ της παρηγοριάς και την τήβεννο της πλαδαρής ματαιοδοξίας.

————–

Θερμές ευχαριστίες στους συνδαιτυμόνες Γιάννη Ζελιαναίο, Βασίλη Λαλιώτη, Θέκλα Τσελεπή, Βαγγέλη Ραπτόπουλο και Δημήτρη Πουλικάκο

Καλός Λύκος

antonakos-cortasar

Την Παρασκευή 22 Μαΐου στις 9:30 μ.μ οι εκδόσεις Bibliothèque σας καλούν στη πρώτη παρουσίαση των ποιητικών συλλογών

Α Ν Τ Ω Ν Η Α Ν Τ Ω Ν Α Κ Ο Υ
“Καλός Λύκος

και

Χ Ο Υ Λ Ι Ο Κ Ο Ρ Τ Α Σ Α Ρ
“H σύνθλιψη των Σταγόνων”
σε μετάφραση
ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΛΙΩΤΗ

Θα μιλήσουν οι Βασίλης Λαλιώτης, Γιάννης Ζελιαναίος και ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος.

Ποιήματα του Κορτάσαρ θα διαβάσει η Θέκλα Τσελεπή.

Ποιήματα του Αντώνη Αντωνάκου θα διαβάσει ο Δημήτρης Πουλικάκος.

Μετά τη παρουσίαση θα ακολουθήσει πάρτι με μουσικές διαλεγμένες απ΄τα χεράκια του Bill Hunchback.

είσοδος ελεύθερη :
Όλοι οι καλοί λύκοι χωράνε, καμμιά φορά χωράνε και οι κακοί λύκοι

https://www.facebook.com/events/466006823563380/

Kiss my ass

kiss my ass

Είπαμε να χορτάσουμε ναφθαλίνη, άρωμα τραμπούκου στα δικαστήρια, εξωτισμό και μπάσκετ δυνατών χαρακτήρων που ψυχαγωγεί ψυχάκηδες. Ωραίους σαν Έλληνες ψυχάκηδες, που περιμένουν τον Αλέξη τον πορθητή να λιανίσει τις γραμμές των Ευρωπαίων.

Ο λαός αυτός μεγαλώνει με μπάσκετ και τρίποντα και άγιο φως και κοκαλάκια αγίων και πανελλαδικές εξετάσεις και τσιμπουκάκι πέντε ευρώ παραδοσιακό απ’ το δέλτα του Νίγηρα και φράουλα ποτισμένη με Πακιστανικό ιδρώτα.

Ο λαός αυτός προσφέρει τα αποθεματικά του στην πατρίδα, μεγαλόψυχος και ταμένος στις μη κυβερνητικές και ζυγισμένος πάνω στη σγουρή αλλά σίγουρη τρίχα του Παπαχελά.

Παιδιά της Ελλάδος παιδιά, υπερσεξουαλικέ λαέ με τον Κοτζιά να ξεσηκώνει το ΝΑΤΟ και να χύνουν εμβρόντητες όλες οι κυρίες του καλού κόσμου με τα συνολάκια τους από αρχίδι αλιγάτορα και τα ωραία τους χαμόγελα απ’ το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας.

«Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά/ Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα».

Είμαστε αυτοί που σώζουμε αμάχους από την Κορέα μέχρι την Αίγυπτο, από την Τυνησία και το Μαρόκο μέχρι τη Νικαράγουα, από τη Γουατεμάλα μέχρι το Κονγκό κι από το Βιετνάμ μέχρι τον Παναμά. Είμαστε αυτοί που ξεβρομίσαμε τον κόσμο από τους τρομοκράτες. Είμαστε αυτοί που θα κατακτήσουν το σύμπαν και θα πάμε στο Άρη.

Σύντροφοι, σφαγές, εξανδραποδισμός, εξαγορά. Ο ηγέτης λέει μαλακιούλες στον Economist. Το μπάσκετ είναι εδώ. Η αγία Βαρβάρα βάζει τρίποντο. Η διανόηση μελετά εμβριθώς τον ντε Σάντ. Ιουλιέτα ή οι ευτυχίες του βίτσιου.

Κι ο κλήρος αναφωνεί και το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ και η ΕΚΤ και η CIA και η  lehman brothers και η Δεξιά και το Κέντρο και το Ποτάμι υπέγραψε Αλέξη μου υπέγραψε, εμείς θα σε στηρίξουμε.  Σκύψε λίγο ακόμα μαλάκα μου.

KISS MY ASS.

Η Αλίκη στη χώρα των Πανελλαδικών

kol2

Πτυχία.Τι’ναι τα πτυχία?
Παραφορά του επιτυχία?
του ευτυχία?
σύντμηση του πτυελοδοχεία?
Πανεπιστήμιο Αθηνών κρεματόριο του πνεύματος!
εφτά χρόνια να κατεβώ τριανταεφτά σκαλιά.
Τι κάθεστε εκεί μέσα αριβίστες πασοκάκια
φιλόσοφοι του μεσονυκτίου
κυρίες με διπλά επίθετα?
Κι έχετε και τον Ηράκλειτο
στα ράφια σας
να σας κοιτάει!

Γ. Π.

 

 

Η γενιά του ΔΝΤ πήρε και επισήμως το βάπτισμα του πυρός. Το επιστημονικό προλεταριάτο του νέου εργασιακού μεσαίωνα διάβηκε το Ρουβίκωνα των πανελλαδικών. Των πανελλαδικών που υπήρξαν το ψυχότροπο της γενιάς της μεταπολίτευσης, που πίστεψε πως, ευτυχία είναι να κερδίζεις δέκα ευρώ περσότερα απ’ τον κουνιάδο σου. Της γενιάς που γαλουχήθηκε με το οιδιπόδειο της σοσιαλδημοκρατίας και του παπανδρεισμού καταλήγοντας στη φούσκα του εκσυγχρονισμού και της επανίδρυσης του κράτους. Της γενιάς που έχτισε τις νέες υπερούσιες θεολογίες καλλιεργώντας το δικό της αστικό μύθο. Της γενιάς που μεγάλωσε τα τέκνα της ανάμεσα σε απολιθωμένες εθνικές γιορτές και αιματόβρεχτα βιντεογκέιμ.

Εικονικά άρθρα σε σχολικές δήθεν εφημερίδες, πρόβες νυφικού για τους μελλοντικούς μνηστήρες-αφεντικά που θα συνεκτιμήσουν την πορεία της υποψήφιας νύφης στη αγορά των αγαπητικών. Ντιρεκτίβες στρατολογημένες στο υπερούσιο αγαθό που λέγεται κέρδος. Υποψήφιοι που μπολιάζονται με την κοινωνική νόρμα, σύμφωνα με την οποία άλλες ζωές είναι εγγενώς καλές και άλλες όχι.

Παιδιά που σκόρπισαν την τρυφερότητά τους και τον δημιουργικό οίστρο της εφηβείας τους παπαγαλίζοντας τα λυσάρια του Πατάκη, κυνηγώντας το γραμμάριο αξιολόγησης που θα τους οδηγήσει στην αγκαλιά των υπερούσιων σχολών. Παιδιά εκπαιδευμένα με το τηλεσυναίσθημα που στοχοποιεί και ισοπεδώνει τα πάντα και τους πάντες καλλιεργώντας έναν συνεχή καταγγελτικό λόγο που θεωρεί ότι, τα άτομα, δεν είναι τα θύματα ενός συνολικού συστήματος κυριαρχίας και των στρεβλώσεων που προκύπτουν απ’ τα αντικρουόμενα συμφέροντα και τις ανισότητες που παράγει η εξουσία, αλλά ότι το ίδιο το σύστημα είναι αποτέλεσμα της φαυλότητας των πολιτών του. Μετατρέποντας στα μάτια τους, εν πολλοίς, την πολιτική σε μια συνεχή και ατέρμονη ηθικολογία. Παρουσιάζοντάς τη ως ένα κουβούκλιο νομιμοποίησης και επιβεβαίωσης της μιας και μοναδικής άποψης. Ανοίγοντας το δρόμο στους επίδοξους Ροβεσπιέρους να στήνουν τις γκιλοτίνες του αποκλεισμού για όλους εμάς τους κακούς και απεχθείς που πολεμάμε το σύστημα που παράγει με γεωμετρική πρόοδο τη δυστυχία.

Οι αυτόκλητοι ταγοί υποβάλουν την κοινωνία σε υποκριτικές ασκήσεις συλλογικής αυτοκριτικής μ’ έναν απίστευτα μονότονο και ρηχό αντι-λαϊκισμό επιδιώκοντας μια νέα μεταπολίτευση στην οποία τα εξόχως ανορθολογικά κριτήρια των καπιταλιστικών μηχανισμών θα αποφασίζουν για τον ορθολογισμό στην πολιτική, την εκπαίδευση και την έρευνα. Προσβλέποντας κυρίως σε μια φωτισμένη απολυταρχία με την πλήρη μετατροπή του λαού σε ένα μωσαϊκό εξατομικευμένων κοινών με ενισχυμένο τον ηγεμονικό ρόλο των ειδικών σωμάτων της νέας τεχνοκρατίας.

Ολιγαρχία της <<κοινωνίας της γνώσης>>, της καινοτομίας, των δράσεων, της αυτομόρφωσης, της e- governance και πάει λέγοντας. Χαπάκια που προωθούνται παντοιοτρόπως στο κοινωνικό σώμα. Χαπάκια και υπόθετα που διακονούν προς τη βάση κυριούλες του Παντείου μετεκπαιδευθείσες εις την αλλοδαπή με τα λιπώδη τους αρθράκια περί αυτομόρφωσης, αυτολύπησης και αυτοϊκανοποίησης. Σχολικοί σύμβουλοι ντίλερς που προσπαθούν με τα ξεροκόμματα του ΕΣΠΑ να δελεάσουν εκπαιδευτικούς που αφαιμάχθησαν και αφαιμάσσονται-λοιδορούμενοι απ’ το πρετεντέριο περί δικαίου τηλεαίσθημα -να κατεβάσουν οικειοθελώς τα παντελόνια τους στο όνομα μιας μεσσιανικής αυτοαξιολόγησης.

Ένας στρατός υπηκόων που ακούσια ή εκούσια έχει στρατευτεί με το συλλογισμό του Φουκουγιάμα για το τέλος της Ιστορίας την ιδέα δηλαδή ότι η δυτικοποίηση του κόσμου είναι εγγύηση ειρήνης και ευημερίας. Μια ιδέα που σκορπά την τέφρα των δύο παγκοσμίων πολέμων στο κορμάκι της σφαδάζουσας ανθρωπότητας μπολιάζοντας τις αδρές δανειοδοτήσεις του εβραίου Ροκφέλερ προς τον Αδόλφο Χίτλερ και τα κουτάβια του, με την παγκόσμια κυριαρχία του κεφαλαίου.

Το κεφάλαιο ζητά νέο αίμα, νέους καταναλωτές, νέους πολέμους. Όπως το Ισραήλ αποκεφάλισε τα λιοστάσια των παλαιστινίων κόβοντας τον ομφάλιο λώρο τους με την πρωτογενή παραγωγή, όπως η ευρωπαϊκή συμμορία χρηματοδότησε γενναιόδωρα την αγρανάπαυση της ελληνικής γης έτσι τώρα η εκπαίδευση θα πρέπει να ευθυγραμμιστεί με το λούκι της αγοράς και τις καύλες του επιχειρηματία. Τα σχολεία θα ψάχνουν για χορηγούς και μάνατζερ κάνοντας κονσομασιόν μπρός στον επίδοξο ευεργέτη χορεύοντας στο ρυθμό της αγοράς όπως η αρκούδα με την κρικέλα μπρός στο ντέφι του αρκουδιάρη.

Η εκπαίδευση είναι το πρόσφορο έδαφος που ο ιδρυματικός καπιταλισμός προετοιμάζει για να απορροφήσει τους κραδασμούς των μελλοντικών του κρίσεων. Η κρεατομηχανή που θέλει τους νέους να αλλάζουν τις δουλειές σαν τα πουκάμισα προσαρμόζοντας την υπόστασή τους αποκλειστικά στον εργασιακό βίο βαφτίζοντας την μπολιάρικη λογική απόκτησης πιστοποιητικών δια βίου μάθηση, διαστρεβλώνοντας με άκρατη βαρβαρότητα, την ζωτική ανάγκη του ανθρώπου για αληθινή δια βιου μάθηση, που σχετίζεται με την υπαρξιακή του αγωνία και την οραματική νομοτέλεια για μια αταξική κοινωνία.

Μεγαλόσχημοι καθηγητές, διανοούμενοι, μητροπολίτες, παπαγαλάκια κλαψουρίζουν για τις δύσκολες εποχές που περνάει ο τόπος καταπραΰνοντας την οργή και το θυμό. Στρέφοντας τα όπλα κάθε φορά σε λάθος κατεύθυνση επικαλούμενοι την αμπελοσοφική νότα μιας κούφιας νεοτερικότητας ή δρώντας καθ’ υπαγόρευση του αφεντικού που προσφέρει τα γρόσια για να μπαλσαμώσουν κάθε φορά τις εξεγέρσεις και τη συλλογική μνήμη.

Σ’ ένα σύστημα που παράγει εις το διηνεκές αντιφάσεις ένας λόγος περί ερειπίων πλεονάζει. Η απαισιόδοξη στάση είναι μικρόψυχη και άκαιρη. Εμείς θα πρέπει να δοκιμάσουμε πρώτοι το γιαταγάνι με τη γλώσσα.

Santa Barbara

sant

Λείψανα κοκαλάκια και εντόσθια, γοβάκια αγίας και κόπιτσες εσωρούχων αγίων και νεομαρτύρων, πέδιλα και καλτσάκια, κροταφικές αρτηρίες απολιθωμένες σε τίμιο ξύλο, σπλήνες και βορβοσυραγώδεις μύες, άπαν το αιμοροϊδικό και μητροκολεϊκό πλέγμα ταξιδεύουν εις την επικράτειαν δια την αναψυχή των πιστών. Όλα τα θαυματουργά κομματάκια του πεθαμένου μέσα σε ψυκτικούς θαλάμους κυρίως για συντήρηση και προστασία απ’ τη μπόχα, θα γιατρέψουν και θα θαυματουργήσουν. Εκεί όπου η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά ο αριστερός όρχις του αγίου Νεκταρίου θα κάνει το θαύμα του. Η μήτρα της Αγίας Βαρβάρας θα βοηθήσει γεροντάκια να πετάξουν τον καθετήρα και συμβασιούχους να επαναπροσληφθούν. Δεν χάνεις τίποτε μ’ ένα προσκύνημα. Κι αν σου κάτσει; Κι αν σε βοηθήσει στο τζόκερ θα σου αλλάξει τη ζωή. Και βεβαίως διαθέτουμε αγίους για όλες τις παθήσεις. Για τη στύση έχουμε τον Άγιο θεράπων, προστάτη των ουρολόγων απ’ τον οποίο διασώζεται μονάχα ο δείκτης-ω! του θαύματος- κάνοντας σε επιλεγμένους πάντα πιστούς την εξέταση προστάτη. Για τις αιμορροΐδες των άγιο Μαυρίκιο τον παλουκοφόρο, προστάτη των ταξιτζήδων και των καταραμένων ποιητών. Για τον καρκίνο την Αγία Αγάθη προστάτιδα των ακτινολόγων και των κηπουρών, της οποίας διασώζονται οι μαστοί και ο αφαλός της σε γυάλα. Την Αγία Αναστασία τη φαρμακολύτρα που προστατεύει τους φαρμακοποιούς και τα λεφτά τους στην Ελβετία. Τον Άγιο Αρτέμιο για τους βαρεμένους και τους δαιμονισμένους. Την Αγία Βαρβάρα για τα λοιμώδη νοσήματα. Ουρολοιμώξεις, δυσεντερία, ηπατίτιδες, τοξοπλάσμωση, σύφιλη, ερυθρά, αλλαντίαση, χολέρα και λοιπά. Είναι μακρύς ο κατάλογος των θαυματουργών Αγίων μας. Τι φάρμακα και εγχειρήσεις και μαλακίες. Πιστοί ανά την επικράτεια γλιτώστε το φακελάκι. Ιδού η λύση. Οι άγιοί μας. Η ορθοδοξία ποτέ δεν σας αφήνει ακάλυπτους. Έχει όλες τις ειδικότητες και καθαρίζεις σχεδόν τζάμπα. Τα πληρώνει όλα το Κράτος. Οι θαυματουργοί Ιατροί-Άγιοι είναι συμβεβλημένοι με όλα τα ταμία. Και βεβαίως διαθέτουν το πρεστίζ αρχηγού Κράτους. Κι όχι σαν κάτι μαλακισμένα γιατρουδάκια που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους. Γι’ αυτό εν Χριστώ αδερφοί, αδερφές και λοιποί, η Santa Barbara είναι εδώ. Ιδού η κάρα, ιδού το οίδημα. Προσοχή στις γριές, υπάρχει κίνδυνος ποδοπατήματος και ασφυξίας και φυσικά στους ανώμαλους που περιμένουν κάτι τέτοιες άγιες συναθροίσεις για να βάλουν χέρι οι άθλιοι!

Κατάλογος Ιερών Ναών Ξάνθης

hxp

 

στη Γλυκερία Μπασδέκη 

Πως γλυκοφίλησες ξυπόλυτη το στίχο μου
Κι έβγαλε αγκάθια ο λυρισμός στις επαρχίες
Βόρειο σέλας αίρεση γδυτής που καβαλά
Λευκότατο μπιντέ μες τ’ άγρια μεσάνυχτα
Για να ξεπλύνει απ’ τον κορμό της το ρετσίνι
Τόσο βαθειά και τόσο νικητήρια. Κοπάδι
αγκομαχητά και χάσμα αφύλαχτο παντού
Έτοιμη πάλι για να μπεις στις μυροφόρες μάχες
Πιο ανοιχτή πιο ένδοξη πιο αλάργα
Πιο λυσσασμένη στο λαρύγγι σου πιο Αγία
Πιο μουσκεμένη στη σχισμή πιο σαρκοφάγα
Εσύ που εδέχθης στο κορμάκι σου γκαρσόνια
Της γραμμής Νεαπόλεως-Κυθήρων Ολημερίς
λαιμούς που ξεφωνίζαν Ντελιβεράδες και χασάπηδες
Ριχάρδους βασιλιάδες Παιδιά του βουλκανιζατέρ
Νεωκόρους που ξεψύχησαν στη φλόγα σου
Παιδάκια που ξεμείνανε στο Λούνα Παρκ
των οργασμών Πιστούς που εκσπερματώσανε
εντός Ιεράς Μητροπόλεως Ξάνθης εντός Αγίου
Κωνσταντίνου και Ελένης εντός Μεταμορφώσεως
Σωτήρος εντός Θεού Σοφίας εντός Αγίας Φωτεινής
Χρυσών εντός Αγίου Κυρήκου και Ιουλίτης εντός
Παμμέγιστων Ταξιαρχών εντός Αγίας Ειρήνης
εντός Ακαθίστου Ύμνου και Αγίου Θεοφάνους
εντός Αγίου Βλασίου και Αρχαγγελιωτίσσης
εντός Αγίου Ελευθερίου εντός Αγίου Νεκταρίου
Πηγαδίων εντός και εκτός και πάντα και παντού
εντός ψυχούλας γύφτου που βαρά ντέφι και τρώει σύκα
εντός σπασμού εντός του ραγισμένου ύπνου που γεννά
κροτίδες ποιηματάκια που γεννά σπέρμα ως τη μύχια ρίζα

Ω! αγία Βαρβάρα πορνοστάρ των καθεστώτων

ikt

ω! αγία Βαρβάρα πορνοστάρ των καθεστώτων

το σαρκοβόρο ρήγμα σου φιλώ
πιστός ολοσχερώς
βουλιμικός αλλόφρων
ω! το λείψανό σου εδιάβηκε το Γράμμο
εδιάβηκε τον Κορινθιακό
λαίμαργο κάποτε αντάρτικο
τώρα γυμνούλι γάγγλιο
τώρα θυμίαμα υγρών
ω! λιώμα εσύ, ακέφαλη ανεμώνη
έρμαιο του πατρός που λύσσαξε ο Αρχίδης
να σε κάνει ντάμα πίκα
πληγή απ’ το λαιμό και κάτω
σκύβαλον αιωνιότητος
παντός καιρού Αγία
φράκταλ
αιθάλη
σφήκα
Μπάρμπαρα εσύ κι εγώ ο Μπαρμπαρόσα
Πως το γλωσσίδι σου αλάφιασε
Πως σφαγμένη εσύ χίλιες φορές γυναίκα
Άφησες το μουνάκι σου στα τέμπλα να το γλείφουν οι πιστοί
Εις τους αιώνες των αιώνων
Την κλειτορίδα σου άφησες ενέχυρο στους τράγους
Στον Πρίαπο εμέ, τον πιο αγνό των δεσποτάδων

Εικόνες από μια έκθεση

eikon

Βεβαίως θα πρέπει να μυήσετε τις νεαρές ποιήτριες στον πρωκτικό έρωτα. Και βεβαίως τόσοι πολιτισμοί διαστροφών μας άφησαν υπέροχους στίχους. Εκθέσεις βιβλίων που δεν διαβάζει κανείς, αφού τα βιβλία δεν διαβάζονται αλλά πουλιούνται και αγοράζονται. Αφού κατά βάθος ο πολιτισμός μας είναι πορνογραφικός. Μια πορνογραφία που γέρνει στο διαφημιστικό πλαγκτόν του Μάρκετινγκ. Εκεί όπου οι παπάδες συμμαχούν με το διάολο για να πουλήσουν λίγα φαντάσματα ακόμα στους σεμνοκαυλωμένους πιστούς. Και οι αποστακτήρες της ματαιοδοξίας δουλεύουν στο φουλ. Και οι νέοι λογοτέχνες κωλοτρίβονται στους παλιούς. Κι όλος ο πλούτος των μαγικών λέξεων και των κρυφών νοημάτων τρυπώνει στην ταμειακή μηχανή. Βεβαίως θα πρέπει να μυήσετε τις νεαρές ποιήτριες στον πρωκτικό έρωτα, κύριοι των περιοδικών της λογοτεχνίας και της Οξφόρδης. Κύριοι διευθυντές της αθρόας λογοκλοπής και κύριοι νοσταλγοί της αποικιοκρατίας. Κύριοι με ψυχούλα αγγλοσάξονα ντετερμινιστή, που χαρακώσατε τη ρόγα του βυζιού της μανούλας που σας διόρισε ισοβίως προαγωγούς της εργατικής δύναμης των άλλων. Κύριοι λογοκριτές της καύλας μας βεβαίως θα πρέπει να μυήσετε τις νεαρές ποιήτριες στον πρωκτικό έρωτα. Για να νοιώσουν τα οιδηματώδη και παραμορφωμένα σας ιδανικά. Τους νέους νατοϊκούς βομβαρδισμούς. Τις έξυπνες βόμβες και το μειλίχιο πατερναλισμό. Κύριοι φιλόδοξοι και κύριοι δια παντός μαγαρισμένοι απ’ την ανάγκη για φιλοδοξία διδάξτε στις νεαρές ποιήτριες το σκύψιμο, την τούρλα, το ξεκώλιασμα για λίγα ψίχουλα ψεύτικης χαράς. Την αβιταμίνωση, την αναιμία, το σονέτο, το ξεπάστρεμα πληθυσμών.

Μουνί καπέλο

VATICAN-POPE-EASTER-URBI ORBI

Εικάζεται πως ο όρος αφορά την αρχιερατική μήτρα. Οι παπάδες που κακολογούνται ως άγαμοι ή και αγάμητοι φορούν ένα μουνί στο κεφάλι τους. Βεβαίως χωρίς τα υγρά του. Αλλά σίγουρα με τη φάκλα του, τουτέστιν την υψηλή θερμοκρασία που αναπτύσσεται μεταξύ πίλου και κεφαλής. Καθολικό ή ορθόδοξο δεν έχει σημασία. Το μουνί δεν γνωρίζει θρησκευτικά σύνορα. Η κοινωνιολογία της κοντόθωρης αστικής ερμηνείας δεν μπορεί να κατανοήσει τους ετυμολογικούς ισομορφισμούς της έκφρασης με τη θεία φώτιση. Εντός του αιδοίου συσπάται το ανδρικό μόριο και παράγει πρώτη ύλη για τη δημιουργία πιστών ορθοδόξων ή μη. Με τον ίδιο τρόπο παράγεται θεία φώτιση εις το μυαλό του ιερέα. Βεβαίως όπως η κατσαρόλα χρειάζεται το καπάκι της για να βράσει το ζουμάκι έτσι και η κούτρα του απεσταλμένου του Κυρίου χρειάζεται το καπέλο της για να πάρει χόχλο η θεία φώτιση. Πολλοί αδαείς και άθεοι πιστεύουν πως η θεία φώτιση είναι φόλα, μα υπάρχουν πειστήρια. Δάχτυλα, πόδια, μύτες και τσουτσούνες αγίων που δεν έλιωσαν πιστοποιούν το γεγονός της φώτισης. Λαμπροί επιστήμονες ερευνηταί εις ινστιτούτα ανά την υφήλιο κάνουν τις ανακαλύψεις των ύστερα απ’ την επίσκεψη της θείας φώτισης. Γενικώς οι φωτισμένοι άνθρωποι φέρουν άνωθεν της κεφαλής φωτοστέφανο που επίσης προσομοιάζει με μουνί, αλλά λόγω κακόηχης εκφοράς αντί να πούμε μουνί φωτοστέφανο λέμε μουνί καπέλο. Βεβαίως η έκφραση αυτή παραπέμπει και σε αιδοίο έτοιμο προς γάμευση ή σε λαϊκή αποστροφή απευθυνόμενη στον υπουργό οικονομικών εντός του κοινοβουλίου: τάκανες μουνί καπέλο. Δηλαδή τα γάμησες όλα. Φανερώνοντας φυσικά τον αδέξιο και ξενέρωτο εραστή που με τη σκέψη και μόνο της διείσδυσης έχυν έχυν, που λέει και το δημώδες άσμα. Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις πως η έκφραση χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να εκφράσει φάρδος, μα είναι αστήρικτες παντελώς. Οι μεταφορές άλλωστε έβλαψαν τη γλώσσα ανεπιστρεπτί, γι’ αυτό επιστρέψαμε ασμένως με ειλικρινή ευγνωμοσύνη στην κυριολεξία. Ας κάνουμε λοιπόν πέρα την υποκρισία της μεταφοράς. Ας βυθίσουμε ως τολμηροί ξιφίες τη λόγχη της ερμηνείας μέσα στην κοιλιά της φάλαινας-γλώσσας. Δηλαδή του υπερμεγέθους φαλλού. Και ας αφουγκραστούμε τη θεία φώτιση του αρχιμανδρίτη ή του πάπα, που ως θεόρατο φαλλικό κτέρισμα της Δήλου διεισδύει με το κεφάλι-βάλανο στην αρχιερατική του μήτρα.

Οικογενειακές αξίες

oik papandre

(με αφορμή την εργατική πρωτομαγιά που τη μαγάρισαν οι ΑΞΙΕΣ και οι ΘΕΣΜΟΙ)

Οι οικογενειακές αξίες είναι ο σκελετός που βγάζει η εξουσία απ’ το μπαούλο της.

Είναι ο μπαμπούλας ενός λαού που πάει να ορθοποδήσει, όχι με τα κλασμένα μαρούλια της ορθοδοξίας, της πατρίδας και της οικογένειας αλλά με την εργασία.

Τη δημιουργία ενός κήπου που θα βγάζει φαΐ κι όχι χαρτονομίσματα.

Τη δημιουργία ενός κήπου όπου θα ανθίζουν όλα τα λουλούδια.Κι όχι οι μεταλλαγμένες πολιτικές οικογένειες εξ Αμερικής. Απ’ τα εργαστήρια του ντόκτορ μάρκετινκγ. Από εκεί που σερβίρουν σοσιαλισμό με τη σέσουλα αλλά κατά βάθος υποκρισία και αμοραλισμό.

Από εκεί όπου ο οργασμός καταφθάνει μόλις ανοίξουν οι πόρτες των πολυκαταστημάτων. Από εκεί όπου ο Φρέντυ Κρούγκερ ως δαίμονας πριονίζει το όνειρο του νοικοκύρη.

Οι οικογενειακές αξίες φοριούνται όλες τις εποχές και από όλα τα καθεστώτα. Κατά βάθος το ένα και μοναδικό καθεστώς, αυτό που σε θέλει καταναλωτή και γαμπρό στο νυφοπάζαρο του Σαββάτου. Όχι γαμπρό από ανάγκη αλλά από ακραίο ναρκισσισμό. Γιατί πρέπει να δείξεις στο γείτονα ή στον μπατζανάκη πως είσαι πιο μάγκας απ’ αυτόν. Πιο κιμπάρης και πιο αρχιδάτος. Και για να δείξεις όλα αυτά θες λεφτά και κάρτες και δάνεια και επιδοτήσεις.

Μέσα στη δεκαετία του ογδόντα άρχισαν να μας επισκέπτονται ξανά οι οικογενειακές αξίες. Την ίδια στιγμή που η αγία οικογένεια υπέγραφε το θάψιμο της παραγωγής στη χωματερή. Την ίδια στιγμή που έσκαβε το λάκκο των ηλίθιων οπαδών της που θαμπώθηκαν απ’ τις αξίες και τις μελιστάλαχτες μαλαγανιές.

Οι οικογενειακές αξίες ήρθαν μετά το, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο και μετά απ’ το, Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι.

Οι οικογενειακές αξίες ήρθαν για να γλυκάνουν τις εξαγορασμένες συνειδήσεις. Για να ανανεώσουν το πολιτικό προσωπικό και να φέρουν την Αυριανή στο προσκήνιο.

Ο τίμιος πασόκος οικογενειάρχης χέζοντας μέσα στο μαυσωλείο των οικογενειακών αξιών διάβαζε με θρησκευτική προσήλωση τη θεόσταλτη Αυριανή που έκοβε φέτες κάθε αποσυνάγωγο και κάθε αντιφρονούντα. Εκεί που ζυμώθηκε η ψυχή του νεοέλληνα και όλος ο βόθρος με τα σκατά που άνοιξε το οδόντα εννιά.

Η δεκαετία του ογδόντα ήταν ένα μεταίχμιο και μια ευκαιρία της κοινωνίας να προχωρήσει μπροστά. Να δημιουργήσει και να ευτυχήσει. Κι αντί για γνώση και αλήθεια ξέπεσε στον ανταγωνισμό και στην υποκρισία. Αντί για αισθητική και ομορφιά ξέπεσε στην πλαστή καλοζωία.

Η μαζική παράκρουση απαιτούσε αυτόν τον αποπροσανατολισμό. Όλοι πίστεψαν πως θα τα οικονομήσουν. Πως θα γίνουν κεφάλαιο. Οι αγώνες κακοποιήθηκαν και γίνανε επέτειοι για να μαλακίζονται κάτι κωθώνια αχυράνθρωποι υπουργοί, βολεμένοι στην καρέκλα τους, αφού προμήθευαν γκόμενες τον αρχηγό. Τον θεματοφύλακα των οικογενειακών αξιών. Το μέγα καυλιάρη που σαγήνευε τα πλήθη με τα σημαιάκια και τις καραμούζες. Άτομα στερημένα σεξουαλικά που κατέβηκαν απ’ τα χωριά τους στην Αθήνα για να βρουν μια δουλίτσα και να γαμήσουν. Να λουφάξουν μέσα στην ανωνυμία που τους πρόσφερε την ελευθερία που στερήθηκαν στο χωριό τους.

Η καθολική τάση για πλαστή ευημερία και εύκολο πλουτισμό διατήρησε την εύρυθμη λειτουργία των μηχανισμών, όχι όμως την αλήθεια και την ομορφιά. Γιατί η ομορφιά καταστράφηκε απ’ την αντιπαροχή και η αλήθεια απ’ την αλαζονεία.

Απ’ τον εθνάρχη και το γέρο της δημοκρατίας που εκμεταλλεύτηκαν τις πληγές του εμφυλίου για να μαντρώσουν τον κόσμο, περάσαμε στον ηγέτη που σαγήνεψε το μαντρωμένο λαό. Κι από εκεί στο γιο του που ήρθε να γιατρέψει τις αμαρτίες του πατρός του με ΔΝΤ. Με σκληρή λιτότητα, με καταστολή και κοινωνικό αυτοματισμό.

Η οικογένεια Παπανδρέου κρατάει επαξίως τα σκήπτρα των οικογενειακών αξιών. Ακολουθούν κι άλλες σπουδαίες οικογένειες. Καραμανλήδες Μητσοτάκηδες και σία.

Περήφανε ελληνικέ λαέ, αποσβολωμένε απ’ τις εξελίξεις, οι οικογενειακές αξίες σε πήραν φαλάγγι. Ο ωραίος καπιταλισμός πότε σε μαρκαλεύει με οικογενειακές αξίες και πότε με τη σπουδαία ευρωπαϊκή οικογένεια.

Μα σε τούτες τις σπουδαίες οικογένειες ο πατήρ διάολος όταν δεν έχει δουλειά γαμάει τα παιδιά του. Και τα παιδιά του είμαστε εμείς. Όταν ο πατήρ καπιταλισμός περνάει κρίσεις γαμάει εμάς. Με θεσμούς και αξίες. Με οικογενειακές και μη.

Ένδοξε ελληνικέ λαέ φάε σκατά, κερνάνε οι αξίες. Οι θεσμοί.

Αφοδεύοντας πριν τη δουλειά

afo

Ξανά και ξανά στο Σαίξπηρ η τελευταία πράξη είναι γεμάτη μάχες. Όλες οι ιδιωτικές υποθέσεις ξετυλίγονται μεγαλοπρεπώς. Ο θεατής παρατηρεί τις συγκρούσεις μέσα απ’ το εύθραυστο τσόφλι της καλοζωίας του. Ο θεατής είναι παροπλισμένος αλλά και παντοδύναμος. Μπορεί να πάρει έναν υπνάκο ή να στοχασθεί περί της οδυνηρής διαδικασίας των συγκρούσεων και του ζόφου που ξεμπουκάρει απ’ αυτές. Ο θεατής πηγαίνει στην τέχνη σαγηνεμένος. Πηγαίνει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης θεατών όχι για να συνουσιαστεί ή να ερωτοτροπήσει, αλλά για να παρακολουθήσει και να υπνωτιστεί. Για να αποκοπεί απ’ το διπλανό του και να ζήσει μιαν οριακή φαντασίωση. Να βγει έξω απ’ το πετσί του και να ονειροπολήσει η να πονέσει υπό την επήρεια της εκλεπτυσμένης βραδύτητας που του επιτρέπει η πλοκή. Η εξουσία δηλαδή του συγγραφέα. Μα ο συγγραφέας είναι απότοκος της εξουσίας και του ποιητικού ακτιβισμού που αυτή υπαγορεύει στους Υποτελείς. Είναι ο τυπάκος που διδάσκει κομφορμισμό και διαλεκτική συναισθήματος. Είναι ο μάστορας που θα σερβίρει το φεγγαράκι στο πιάτο. Είναι ο σκηνογράφος της αιώνιας σφαγής. Ο πλάστης συνειδήσεων που ξέπεσαν στον αμοραλισμό της πολιτικής ορθότητας. Έχει από πίσω τον εκδότη και τον παραγωγό. Την ακαδημία και το μάνατζερ. Τον πιο σφοδρό λογοκριτή της ουσίας. Ο μάνατζερ σήμερα διοικεί τους λαούς και τις υπάκουες ψωλές του. Ο μάνατζερ διοικεί τη χώρα μας και τις χώρες των άλλων. Ο μάνατζερ στρατολογεί απατεώνες και ηλίθιους που διψάνε για το σανίδι. Για το προεδρικό μέγαρο για τη Λυρική για το υπουργείο δημόσιας τάξης. Ο μάνατζερ που μανατζάρει τα λεφτά των πλουσίων και θέλει αποδόσεις και τίποτε άλλο δεν είναι ο συναισθηματικός ευαίσθητος φλούφλης που μαλακίζεται με την ελπίδα των υποτελών και τις κατουρόκαυλες στελεχών που την πιο σαδιστική εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας τη βάφτισαν αριστερά και συνιστώσες του κώλου. Γιατί μονάχα ο κώλος έχει συνιστώσες. Κι η συνισταμένη των συνιστωσών είναι μια ζεστή κουράδα. Κι ο ματατζής κάνει διάλειμμα για κακά του και ξανά προς τη δόξα τραβά.

Περιστατικό στην εθνική

LOVEHURTS

Εριστική, σχεδόν νυχτόβια νυφούλα
Ακράτα Κόρινθος
Λήγουσα παραλήγουσα
Κατούρημα εκεί αέναο στην άκρη του θεού
Με τέχνη το βρακί σου κατεβάζεις
Ξοπίσω χνώτο αφήνεις σφύριγμα
Ο αχινός σου κάργα απόκρυφος
Τόσο ορθωμένος
Τόσο απεταξάμην
Τόσο ο ζόφος του φωτός
Τόσο τα alarm ευλαβικά ιριδίζουν
Εμένα τον κλητήρα σου
Το συναξαριστή σου
Το σκλάβο σου
Το σκοτωμένο σου ελαφάκι για το τίποτα

Αμβρακικός ή Λίτσα όλο χυμούς

tarkay_57802_3

Αφού σε είπα Πρέβεζα
ζεύξη
υπόγεια σήραγγα
ακροτελεύτιο Άκτιον
κόρη Αμβρακικού ξεβράκωτη
όμορφη Κάτια έγκαυλη κομμώτρια.
Αφού σε είπα Λίτσα όλο χυμούς
απ’ το υπογάστριο και κάτω
τώρα υποκλίνομαι
δια τέσσερα
επί τέσσερα
στα τέσσερα.
Λίγο πιο κάτω απ’ την Άρτα
εις την οδό γκρεμών
εις την οδό ρηγμάτων.
Λίγο πιο κάτω απ’ το αντάμωμα της γλώσσας με το έρεβος
λίγο πριν των ουρλιαχτών η επέτειος αφρίσει
και πάρει χόχλο ο πυρετός μες τα ρουθούνια
όλο σπιρτάδα ανεβάζοντας
παπαδάκια εξαπτέρυγα ζουμιά
μες την πληβεία μήτρα.
Αχ! ο νάρκισσος φαλλός μητροπολίτης
ο καυλωμένος τράγος που απόθεσε
στα γόνατά της σπέρμα
και στους γοφούς ξενύχτι σερνικών
μουσκεύοντας τα τέμπλα.
Αφού σε είπα έγκλειστη αδένων
κόλπο κλειστό που μέσα σου
χαώδες χύνουν υλικό ο Λούρος και ο Άραχθος.
Εκεί στο δέλτα σου εκεί στις ανεμώνες
που οι Κένταυροι μαζεύονται και ζητιανεύουν σώμα
βουλιάζοντας μες το λασπώδες όρυγμα
τις Θεσαλλές οπλές τους που ξεσάλωσαν.
Πάντα ασελγώντας
δια τέσσερα
επί τέσσερα
στα τέσσερα.

Όταν τα κοκόρια παίζουν μπάλα

ta kokor

Είμαι βαθύτατα ανιθρησκειακός. Δηλαδή εναντίον της θρησκείας. Όχι φυσικά εναντίον του θεού της θρησκείας που είναι μια μπαρούφα και τίποτε άλλο. Γιατί δεν μπορείς να προσδιορίζεσαι με βάση τη μπαρούφα. Είτε θετικά, είτε αρνητικά. Είμαι εναντίον του θρήσκου που είναι και βαθιά θρησκόληπτος και βαθιά μονομανής. Ο θρήσκος είναι υποχείριο του θεού του, και επειδή δεν υπάρχει θεός ο θρήσκος είναι υποχείριο του ιερατείου. Είναι έτοιμος κιμάς για μπιφτέκια. Την προσευχή του που είναι μια βαθιά ιδιωτική πράξη, την επιβάλει ως κοινωνική, με το φονταμενταλισμό της κρατικής μηχανής που είναι κατοχυρωμένος συνταγματικά. Φυσικά και δεν θίγεται κανείς από όποιον πιστεύει σε οτιδήποτε εντός της οικίας του και εντός της κούτρας του. Όταν όμως κάθε μαλακισμένη πίστη καταλαμβάνει χώρο μέσα στην κοινωνία, η κοινωνία γίνεται υπηρέτης της και θεραπαινίδα των ανοργασμικών της οργασμών. Γίνεται η κούρνια κάθε ανορθολογισμού. Με όλη την παρδαλή αμεριμνησία της επιτίθεται τυφλά και με κάθε μέσο στη ζωή. Γιατί η αληθινή ζωή δεν έχει θαύματα. Γιατί το θαύμα αντιπροσωπεύει την πιο δολερή αισχρότητα. Τη σαγήνη πριν το μαρκάλεμα. Τα ωραία διδάγματα των θρησκειών είναι η πέτσα του τέρατος. Από μέσα έχει μόνο πύον και σκατά. Και βεβαίως πολλά λεφτά για τους απατεώνες και τους φακίρηδες. Για το ιερατείο που στηρίζει το κατεστημένο. Για το ιερατείο που είναι πνιγμένο στο χρυσό και τις ιερές μερσεντές. Για το ιερατείο που περιμένει τις κρίσεις για να πάρει δύναμη. Διότι ένα αποδυναμωμένο κράτος πρόνοιας θέλει τον παπά και τον επιχειρηματία. Θέλει το συσσίτιο και τις καινοτόμες δράσεις. Θέλει τους γελωτοποιούς για να τροφοδοτούν τον άρτο και τα θεάματα. Απ’ τη σκατίλα της Δεξιάς στον μικροαστικό αριστερό μποβαρισμό. Αφεντικά και δούλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Το ίδιο θεϊκό χέρι μας γαργαλάει τ’ αρχίδια και μας πασπατεύει το μουνί. Γι’ αυτό δώστε την τσόντα στο λαό, την ελπίδα, την ηρωίνη και τη θεία φώτιση.

Η Αμερικάνα Φίλη

LydiaLGalleryAnnieSprinkle_zps1eab016d

δεν ξέρω αν
πιο πρωκτικό το λήμμα Θάνατος
ή το σουφλί της μοίρας
πως ξαφνικά όλο χαλβά με μπούκωσες
κι όλα τα περί Ισλανδίας και Κροστάνδης
κι όλα τα μαλθακά χαδάκια σου
τα πήρε πίσω η Μούσα των λυγμών
η Αμερικάνα φίλη
που βλάστησε απ’ το στόμα της οχλοβοή εραστών
κι απ’ το αιδοίο της ξεμπούκαραν
βαρβάτοι καστανάδες
διακορευτές εγγράφων
τσούπες γδυτές
μπρος στις ορέξεις της βαρύτητας
πιο βλοσυρές κι απ’ την υγρή βανίλια
πιο μονορούφι κι απ’ τη Λίντα Λάβλεϊς
πάντα μιγάδα στα καπούλια
πάντα στις ρόγες Παναγιώτα των Αγράφων
πάντα στα χείλη Κρεολή

Ωδή στη νοικοκυρά Μαρία Π.

Samoidentyfikacja-1980

Ναι, σε συμφέρει η τηλεόραση
Έθνος αναποφάσιστων
Έθνος απόστρατων λυγμών
Κορμάκι εκεί στην άκρη των σκιών
Νοικοκυρούλα απ’ το μπαλκόνι σου που βλέπεις παρελάσεις
Πλυντήρια πιάτων αλαλάζοντας
Πατώντας τα πονεμένα σου κουμπιά
Νοικοκυρούλα μου που κλαις όταν περνάει η μπάντα
Και μες το χάος πάλι ξεκουράζεσαι απ’ τη δούλεψή του
Κρύβοντας το γαλανό ουρανό μες το ζεστό μουνάκι σου

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 286 ακόμα followers