Απ΄τη γαλλική επανάσταση στο ροκφόρ και τους αριστερούς μπουρζουάδες

10 Major Events of the French Revolution and their Dates | Learnodo Newtonic

Είμαστε τέκνα της γαλλικής επανάστασης. Η εξουσιαστική αρχή καταδικάστηκε μια για πάντα στη συνείδηση του λαού, αφήνοντας ως μελλοντική εκκρεμότητα την οργάνωση της κοινωνίας με τρόπο που να μπορεί να ζήσει χωρίς κυβέρνηση.

Κι αυτός ο δρόμος προς μιαν αναρχική κοινωνία είναι ο μόνος δυνατός, αφού το ανθρώπινο είδος είναι καταδικασμένο να επιζήσει και για να επιζήσει πρέπει να μάθει να συνυπάρχει.

Η αναρχία δεν είναι αταξία αλά φυσική τάξη σε αντίθεση με την τεχνητή τάξη που επιβάλλεται απ΄τα πάνω.

Απέναντι στην κίβδηλη ενότητα που επιβάλει ο εξαναγκασμός αντιπαραβάλει την ανάγκη για συνύπαρξη και αλληλοβοήθεια. Όμως για να υπάρξει μια τέτοια κοινωνία θα πρέπει να σκέφτεται, να μιλά και να πράττει σαν ένας άνθρωπος κι αυτό γιατί δεν θα δέχεται την αυθεντία του ενός, δεν θα εκπροσωπείται από έναν άνθρωπο άρα δεν θα αναγνωρίζει καμιά προσωπική εξουσία γιατί σ΄αυτήν όπως σε κάθε οργανωμένο και ζωντανό ον, όπως στο άπειρο του Πασκάλ, το κέντρο είναι παντού και η περιφέρεια πουθενά.

Κάτω απ΄τη συνεχή επίδραση της εξουσιαστικής αγωγής όμως, δεχτήκαμε πως η εξουσία είναι η ψυχή της κοινωνικής οργάνωσης, οπότε η καταπολέμηση της πρώτης έφερε την άρνηση και την πολεμική εναντίον της δεύτερης.

Η κοινωνική οργάνωση απ΄τα κάτω πήγε περίπατο, αφού, άφησε όλο το χώρο και το χρόνο στην εξουσία για να την ορίζει.

Αν όμως πιστέψουμε ότι οργάνωση χωρίς εξουσία δεν μπορεί να υπάρξει τότε θα γίνουμε αφόρητα εξουσιαστικοί, γιατί θα προτιμήσουμε την εξουσία που παρεμποδίζει και κάνει θλιβερή τη ζωή απ΄την αποδιοργάνωση που την κάνει αδύνατη.

Θα χτίζουμε δηλαδή συνεχώς πάνω στους ίδιους κανιβαλικούς μηχανισμούς και στα πρότυπα της παλιάς καταπίεσης, ξεχνώντας πως η ιδιοκτησία, αυτή η αστείρευτη πηγή αδικίας και εκμετάλλευσης, πρέπει να εξαφανιστεί αφήνοντας μόνο τα αναγκαία και τα απαραίτητα ως εγγύηση προσωπικής ανεξαρτησίας.

Δεν φτάνει η μοναρχία και η μισθωτή σκλαβιά να αλλάξουν διαχειριστή.

Δεν φτάνει η μόρφωση, η αυτομόρφωση, ή ο επαναστατικός ρομαντισμός μιας βολεμένης εξουσιαστικής αριστεράς, που περιμένει πάλι και πάλι, ξανά και ξανά, να γίνει κυβέρνηση.

Λουζόμαστε λοιπόν σήμερα, όλα αυτά τα δηλητήρια της σοσιαλδημοκρατίας μεσογειακού τύπου, αφού, τοποθετεί στη θέση του ανθρωποβοσκού έναν από μας, χρυσώνοντας το χάπι της αστικής δικτατορίας, κάνοντας ακόμα κι αυτό τον ακραία κινεζικό κρατικό καπιταλισμό να μοιάζει αθώος μπροστά στον ολοκληρωτισμό της δημοκρατίας των ειδικών και των αρίστων.

Τα δέντρα ανάποδα

Tree of life, Nude Art Print Erotic Sexy Collage Woman Girl Naked" Tapestry  by MDAMYANOV | Redbubble

Το μάτι μου ακολουθεί τους δρόμους που χάραξε η ιδιοτροπία του χαρακτήρα μου.

Βλέποντας αυτόν τον χαριτωμένο κόσμο να περιστρέφεται και να κάνει τις τούμπες του θυμάμαι το ρητό του Πυθαγόρα που έλεγε πως ο άνθρωπος είναι ένα δέντρο ανάποδο. Τα υπόλοιπα είναι καθαρά ζήτημα υπομονής.

Η κατασκευή της λογοτεχνικής παγίδας κάνει το μάτι μου κοφτερό και αδυσώπητο. Και χαίρομαι τότε, αυτή τη στιγμή που είναι έξω απ’ το χρόνο, αφήνοντας τη σκουριά της να εξαλείψει ανεπανόρθωτα όλες τις λεπτομέρειες.

Αυτά τα ζαχαροπλαστεία των πειρασμών, αυτά τα δώματα, αυτά τα ανάποδα δέντρα όπου συναντιούνται οι κραιπάλες με την ανία, αυτά τα χείλη που κοιτούν τα ερωτικά φαντάσματα που καταφθάνουν.

Αυτοί οι γρίφοι που λύνω, σαν μελλοθάνατος που έχασε το δρόμο προς τη συντριβή. Ξεστρατίζοντας κάτω απ’ τις φούστες που μυρίζουν ροδάκινο, καμένο ντουί, νεκρανάσταση αμνοεριφίων, κάτουρο και λουλουδάκια του αγρού, ενθύμια όλα του αφρού και της χαύνωσης.

Η μέθη, που έρχεται ν’ ανοίξει διάπλατα στη λαχτάρα τα σαρκώδη χείλη της σπατάλης και της επανάληψης.

Η μέθη που φυγαδεύει κάθε τόσο τη νεότητα στους ποιητικούς εθισμούς της δια βίου ερωτικής πανδημίας.

[Περί του Αγίου Αλήτη] Του Αντώνη Αντωνάκου

Instagram hunks reimagined as ancient Greek ceramic art

Αν έχεις κατακτήσει το ποιητικό παντεσπάνι αρχίζουν έπειτα οι δυσκολίες τροπικού τύπου. Κυνηγητικές οδηγίες και συμβουλές προς ακόλαστους. Αδιάφορες ταυτίσεις, όπως αυτή των κοριτσιών και των αγγείων, όπως αυτή της γυναικείας σάρκας με το ελαφίσιο σφάγιο.

Ποιός διαβάζει άραγε και ποιός βιώνει με κάποιο επαρκές βάθος ανταπόκρισης τις ίδιες του τις ποιητικές εκκρίσεις; Τα ίδια του τα περιττώματα ευαισθησίας που τα σερβίρει στους άλλους γαρνιρισμένα με φιλολογικό καθαρτικό για τη χώνεψη;

Μέσα στο φαύλο κύκλο της αοριστολογίας η ποίηση το γλεντά. Σ’ αυτήν μόνο μπορούμε να δεχτούμε το παράδοξο μέσα στο παράδοξο, όπως οι ρώσικες κούκλες ακολουθούν την κάθοδό τους στο ελάχιστο μέσω της επανάληψης και της ομοιομορφίας.

Εδώ το άυλο που θα γίνουμε και το άυλο που ήμασταν απευθύνεται ευθαρσώς προς την άυλη αιωνιότητα.

Η μίμηση είναι περισσότερο επιβίωση, αφού η νέα πράξη που δημιουργεί δεν είναι ποτέ ίδια μ’ αυτή που μιμείται.

Ποιός έχει το θράσος όμως να έρχεται κάθε τόσο και να δίνει νόημα στον ανοργάνωτο κόσμο; Μα φυσικά ο Άγιος Αλήτης, ο μοναδικός άγιος της αλήθειας που βιώνεται κι όχι της αλήθειας που επιβάλλεται.

Ο Άγιος Αλήτης όμως φτάνει κάποτε στην τρέλα, ευθυγραμμίζοντας την παράνοιά του με τα αιώνια επιτεύγματα των προφητών. Άπλυτος, βρώμικος αλλά περιχαρής, φτάνει να σπάσει την αλυσίδα της επανάληψης, αφού δεν είναι πια ένα πρόσωπο που μιλάει όσο μια συλλογική γλώσσα που πράττει, ένας καταστασιακός εν εξελίξει.

Ο Άγιος Αλήτης δεν θα πάρει βραβείο ποίησης γιατί ξέρει πως η άυλη αιωνιότητα που τον περιμένει δεν έχει τοίχους και κορνίζες και αλαζονεία υποταγής.

Ο Άγιος Αλήτης δεν είναι persona, ένας υποκειμενισμός επί της γλώσσας, της σάρκας ή του πνεύματος, αλλά κάτι εκτεθειμένο στη μεγαλοφυΐα της εξέλιξης, ένας υπέρτατος ακροατής της. 

Ο ινδιάνος μου

Σπάνιες φωτογραφίες των τελευταίων Ινδιάνων - newsproject.gr

για τον Χριστόφορο, πάντα

Είναι οι λέξεις που τις χρησιμοποιούμε σαν καραμέλες. Μας αρέσει να έχουμε κάτι στο στόμα, να το γυρνάμε, να το γλείφουμε. Να απασχολούμε τη γλώσσα και τον ουρανίσκο.

Είναι λέξεις που τις ξεστομίζουμε και την ίδια στιγμή τις φθείρουμε. Ειρήνη. Θάρρος. Πίστη. Υπομονή. Έρωτας, έρωτας και ξανά έρωτας.

Λέξεις σχεδόν νεκρές, ξέπνοες, με μια μεταφυσική εσάνς νεκροζώντανης ουτοπίας.

Η μαγεία που είχαν ετούτες οι λέξεις ψόφησε. Οι θεοί ψόφησαν. Οι διάολοι ψόφησαν. Έφραξαν τις λίμνες και τους ποταμούς. Γέμισαν τις θάλασσες, τις κοιλάδες και τους κάμπους.

Υπάρχει όμως δίπλα μου ένας ινδιάνος, ένας μάγος αθάνατος που γυρνά και τριγυρνά εκεί που δεν τον σπέρνουν. Είναι ο φίλος των παιδιών, ο προστάτης των ορμονών τους και ο φρουρός της μέθης τους.

Είναι ο ινδιάνος που έχει περάσει πολλές φορές από μπροστά μου. Σπάνια θα με πλησιάσει αν δεν βρω το θάρρος να τον πλησιάσω εγώ. Σπάνια θα μου μιλήσει αν δεν βρω το θάρρος να του μιλήσω.

Ακολουθεί πάντα την ίδια τελετουργία. Σηκώνει τα χέρια στον ουρανό, σαν να προσπαθεί να κρατήσει για λίγο τον ήλιο.

Αρχίζει να μιλά με καθαρή φωνή, σαν γαληνευτής θηρίων, σαν αιώνιος φίλος που βρήκε τη χαρά και θέλει να τη μοιραστεί.

Είναι ο άγιός μου, αυτός που δεν φόρεσε ποτέ φωτοστέφανο και δεν πίστεψε ούτε μια στιγμή στους αγίους.

Μου έλεγε πάντα τα ίδια λόγια κι ακόμα αυτά μου λέει, απλώς όσο μεγαλώνω τον ακούω όλο και πιο δυνατά.

Τον πρωτοσυνάντησα όταν ήμουν παιδί στους αγρούς και στα λιοστάσια. Ξαπλώσαμε πάνω στα χορτάρια, δίπλα στα λουλούδια, ακούγοντας τα τζιτζίκια και το λάλημα της κίσσας.

Άνοιξε διάπλατα τα μάτια σου, μου λέει. Πέτα τους φόβους σου. Χέσε τις προσευχές και την άχρηστη πίστη που σου φορτώνουνε. Μην ελπίζεις σε τίποτε που δεν μπορείς να φτιάξεις ο ίδιος με τους συντρόφους σου, τα χέρια και το μυαλό σου. Ένας καινούργιος κόσμος γεννιέται κάθε στιγμή και είναι ο δικός σου.

Από ετούτη τη στιγμή και μετά τίποτε δεν είναι ίδιο. Τα πάντα αλλάζουν, αλαλάζουν, κρώζουν, γεννιούνται γαμιούνται και πεθαίνουν.

Τι είναι η ομορφιά; Τι είναι η μαγεία; Η γνώση πως είσαι ελεύθερος. Και είσαι ελεύθερος. Η γνώση πως η ζωή αρχίζει αυτή την κάθε στιγμή, που συμβαίνουν άπειρες αδιανόητες γέννες, απ’ την πιο τρελή συμφωνική ορχήστρα, που τα υγρά γεννητικά της όργανα αναπαράγουν τη ζωτική πνοή. Αναπαράγουν το υπερπέραν και το επέκεινα. Τον οντολογικό πληθωρισμό, τον συνουσιαζόμενο παράδεισο που έχασε το δρόμο του.

Ο ινδιάνος μου ξέρει ακόμα και το κροτάλισμα του θανάτου. Το έχει ζήσει. Πέρασε πάνω απ’ το θάνατο όπως περνούν οι αναστενάρηδες πάνω απ’ τα αναμμένα κάρβουνα για να πάνε σ’ έναν τόπο όπου δεν ακούγεται ο θόρυβος των χρυσών αλυσίδων που δένουν ιεραρχικά τους ανθρώπους.

Ο ινδιάνος μου, μού έμαθε να μην επιλέξω έναν θάνατο με πίστωση. Έγνοιες και ψευτοέγνοιες. Και τώρα ακόμα μου λέει, κοίτα τους νεκρούς που σφαγιάστηκαν κάτω απ’ το ψυχρό φεγγάρι. Και σήμανε. Σήμανε τη σάλπιγγά σου.  

[Ο,τι θέλει ο λαός] Του Αντώνη Αντωνάκου

Τέχνης Σύμπαν και Φιλολογία: Δημήτρης Δημητριάδης, «Οι Έλληνες που  κυβερνούν τους Έλληνες»

Μια παθητική θρηνωδία έρχεται σαν ιδεολογική ομίχλη πάνω απ’ τις καταστροφές που συσσωρεύει η Ιστορία. Ο ρομαντικός παράλυτος διανοούμενος, αφιονισμένος απ’ το πύον της ακαδημαϊκής χολής, καταδικάζει κάθε λογής βία εκτός απ’ την ολοδικιά του σκληρή και αποτρόπαιη προσταγή του καταδικασμού της.

Οι τάξεις έχουν εξαφανιστεί απ’ το οπτικό του πεδίο κι ένας θρησκευτικός μανιχαϊσμός κυβερνά τις βουλές της υποκριτικής ελευθερομανίας του.

Ο δυισμός ανάμεσα στα μέσα και το σκοπό δεν τον αφήνει να δει την πολεμική μηχανή της δύναμης και της κυριαρχίας που αλωνίζει ακόμα και τα κόκκαλα των σκλάβων για να κερδίσει ακόμα κι απ’ την τέφρα τους.

Ο ρομαντικός παράλυτος διανοούμενος βλέπει τη δουλοπρέπειά του απέναντι στην αστική τάξη ως ροπή προς μια κοινωνική ειρήνη, απαραίτητη για την πρόοδο και την ευημερία, μα κατά βάθος και κατά ύψος είναι μια ομολογία πίστης στη δύναμη της τάξης που τον συντηρεί με τις δάφνες του ελεύθερου εμπορίου.

Είναι αυτός που θα στρέψει με τον μονομερή του ανθρωπισμό ένα μέρος της εργατικής τάξης στο άλλο. Αυτός που ερμηνεύει το έγκλημα του Μένγκελε με ψυχολογικούς όρους. Αυτός που τα βιβλία του τα προορίζει για μανιφέστα μιας μικροαστικής ηθικής του βολέματος και των ίσων αποστάσεων. Μιας συγκαλυμμένης καταδίκης της επαναστατικής βίας που έρχεται σαν ανάχωμα στον πολεμοκάπηλο καπιταλιστικό ορθολογισμό.

Μόνο όταν τελειώσει ανεπανόρθωτα η ανθρώπινη ιστορία θα πάψει να υφίσταται η βία ως γεννήτρια νέων συνθηκών και νέων πεδίων ελευθερίας του ανθρώπου.

Η αληθινή δικαιοσύνη, θέλουμε δεν θέλουμε, είναι αυτή που αποδίδει ο καταπιεσμένος, άναρχα ή οργανωμένα, εκμηδενίζοντας τον αποκλειστικά δομημένο νόμο πάνω στα συμφέροντα της κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Ο κρατικός νόμος που είναι νομικός συμβιβασμός και διαιτησία μεταξύ ταξικών συμφερόντων είναι απλά και μόνο η στιγμή της ανακωχής του κοινωνικού πολέμου. Κι αυτός που αγκαλιάζει τον κρατικό νόμο αγλαΐζοντάς τον σαν τη βρεφοκρατούσα, γελοιοποιείται ανεπανόρθωτα στα μάτια όλων όσων δεν θέλουν να κρύβονται πίσω απ’ το δάχτυλο της ευκολίας ή μη του βιοπορισμού τους.

Επειδή αναβάθμισα τη μισθωτή μου σκλαβιά θα πρέπει να το βουλώσω αλλιώς θα με αναλάβει ο καταδότης του καταδικασμού της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Όλους τους καιρούς ετούτο το αρχετυπικό παραλήρημα των ίσων αποστάσεων απ’ το θύτη και το θύμα, τον εκμεταλλευόμενο και τον εκμεταλλευτή, λάμπει σαν διαμάντι πάνω στο στέμμα του ιδιοκτήτη μας.

Ξανά και ξανά λοιπόν θα πρέπει να τονιστεί πως η ελευθερία βρίσκεται στον ορίζοντα που ανοίγει ο μαρασμός του Κράτους, κάθε κράτους, μαζί και του εργατικού- στην πανανθρώπινη αταξική, α-κρατική κομμουνιστική κοινωνία. Και τούτο είναι βασανιστικό και αποτρόπαιο για τον ρομαντικό αναρχικούλη που βλέπει τον εχθρό και τη βία στα αγόρια και τα κορίτσια που δεν θέλουν αυτή τη σκατοζωή αλλά προσπαθούν με κάθε τρόπο να την αλλάξουν.

Η χειρότερη μορφή βίας, κύριε οργανικέ διανοούμενε της δημιουργικής απάτης, είναι η χρηστομάθεια προς τον πεινασμένο και τον καταπιεσμένο, πως, η ζωή είναι ωραία και πως ακόμα και φτωχός ή μίζερος, εξαθλιωμένος ή βιασμένος πρέπει να την αναγνωρίζεις ως τέτοια, δηλαδή κάτσε και κλώσε τ’ αυγά σου.  

Επιτύμβιο μπαχαλάκια εις την νεκρόπολη των Αθηνών

Νεκρός άστεγος άνδρας σε περιοχή του Ηρακλείου – Candia Doc

Υπήρξα βέβηλος αστός
-παιδί της πράξης-
οι αριστεροί με λέγαν μπαχαλάκια
οι δεξιοί αρτίστα της καταστροφής
Ως να ξεσπάσει ο λοιμός της θεωρίας
ροχάλες έριχνα στα θέατρα στα σινεμά
ουρούσα στα παρτέρια των παρθένων
Εις τα καφέ Σκουφά Κολωνακίου και Ερπετών
ζητιάνευα μπισκότο
ναφθαλίνη για το ποίημα
Ο Δήμος Αθηναίων με επικήρυξε
με είπε αριβίστα και όνειδος των δρόμων
μουνόδουλο
ερωτικό καρκίνωμα
στο στρείδι μιας Σβετλάνας
Όμως εγώ υπήρξα βέβηλος αστός
-παιδί της πράξης-
με ζέσταιναν
τα δακρυγόνα
οι βρισιές
η ηχώ των βογκητών
και η λύσσα των σπερμάτων
Έβλεπα στα υπερώα του πύργου Αθηνών
τα γκόλντεν μπόιζ
να αποταμιεύουνε
αβνανισμό σε παγοκύστες
Έβλεπα να χαϊδολογούν σεισμούς
οι υπουργοί
να βάζουν δάχτυλα σε τρυφερά γυφτάκια
συνταξιούχοι δάσκαλοι
να κάνουν το πεντάευρω μασούρι
για να χωρέσει στη σχισμή
Έβλεπα τη σοκολάτα
να γυρνά από χέρι σε χέρι
για να γλυκάνει τη μαστούρα
Εγώ ο βέβηλος αστός
που κείτομαι εδώ νεκρός και νεκραναστημένος
Αποκηρύσσω τα διυλιστήρια Ασπροπύργου
Αποκηρύσσω τον λιμένα Πειραιώς
Αποκηρύσσω την εθνική οικονομία
Την αμερικάνικη πρεσβεία
Τον κινέζικο ιμπεριαλισμό
Αποκηρύσσω τα τσιμέντα και τις πίσσες
Σκάβω με το λοστό βαθειά
να βρω νερό
να βρω ξανά εσένα χώμα γη υπερφίαλο σύμπαν
να φιλήσω το αιδοίο σου στο στόμα
τη δροσερή εφηβεία σου Βία
να πιω

Ω! επανάσταση, πως γλίστρησες απ’ την αγκαλιά του πατερούλη στον καμπινέ του καπιταλιστή;

Stalin's Daughter Dies at 85 - The New York Times

Βλέπω, ακούω, νοιώθω γύρω μου από μικρός το παράλογο χέρι-χέρι με την ηθική που παράγει η αγελάδα της προπαγάνδας.

Η εκπαίδευση πρώτα κι έπειτα η ενημέρωση, που, στην καλύτερη περίπτωση βρίσκονται στα χέρια ανθρώπων που έχουν πολτοποιήσει τη συνείδησή τους, είναι οι δυο μάστιγες της ιδεολογικής μας σύγχυσης και της κοινής μας δυστυχίας.

Και λέω αυτό, γιατί μιαν επίφαση κοινωνικής ειρήνης αλλά και ένα αστικό πνεύμα πολιτικής ορθότητας, που μας επέβαλαν οι δυστυχισμένοι μας δάσκαλοι αλλά και οι τραγικά αμόρφωτοι άρα χειραγωγούμενοι δημοσιογράφοι του αστικού κανόνα, μάς έκανε να ντρεπόμαστε για την πραγματική καταγωγή μας αλλά κυρίως για το ταξικό μας συμφέρον.

Η πιο μαύρη δεξιά με έναν αναρχοκωλοπαιδισμό που φύτρωσε αργά και μεθοδικά στα ιδεολογικά παρτέρια της ρουφιάνας μεσαίας τάξης, μας έκανε να ντρεπόμαστε πολλές φορές για τις απόψεις μας κάνοντάς μας πιο λείους και πιο μαλθακούς, πιο εύκολους και πιο ευνουχιστικά γοητευτικούς.

Θυμάμαι από τη μια πάντα το μένος για τον Στάλιν, δημοσιογράφων, διανοουμένων, συγγραφέων, πολιτικών, ιδιοκτητών σούπερ μάρκετ ή αλυσίδων πολιτισμού, νταβατζήδων της τοπικής ελίτ, εφοπλιστών, βιομηχάνων κι απ’ την άλλη μιαν ηλίθια εμμονική προσωπολατρία που λειτούργησε πιο πολύ ως αντίβαρο στην αντίδραση και την καπηλεία, χωρίς σοβαρό αναλυτικό υπόβαθρο κριτικής και αυτοκριτικής.

Θυμάμαι πάντα επίσης πως μπροστά στη χυδαία εξίσωση του Χίτλερ με τον Στάλιν, την οποία συστηματικά διακονούσαν τέκνα χουντικών και ευυπόληπτων δεξιών αλλά και αριστερών του εσωτερικού και της κυπ, έπεφτε μουγκαμάρα και μαύρη τρομάρα.

Αν έλεγες το αυτονόητο χαρακτηριζόσουν σταλινικός και πετιόσουν στον κάλαθο του διανοητικού περιθωρίου.

Η λέξη σταλινικός ηδονίζει ακόμα τους κυνόδοντες των παλαιοφασιστών αλλά και των τρέντι λιθοξόων της διαδικτυακής καβλοζάλης που μας  κυβερνούν, αλλά και των πλουμιστών παπαγάλων τους, κυρίως φιλελεύθερων κοινωνιολόγων που κοιμούνται δίπλα στη μασέλα του Καστοριάδη και στου μεθοδευμένου αντικομουνισμού τις κοσμικές γλύκες.

Η λέξη σταλινικός είναι αυτή που θα σε ακυρώσει, αυτή που θα κάνει το αυτονόητο να μοιάζει εξόχως παράλογο.

Αν εγώ, μαλακισμένα μου παιδιά, άσπονδοι σκύλοι της κοινής μας μιζέριας, σας πω κατάμουτρα πως τα λίγα που έχω, φάρμακα, φαγητό, ζεστό νερό, βιβλία, δεν μου τα χάρισε ο γιος του Πλεύρη ή ο γιος του Μάλλιου του αρχιβασανιστή ή ο γιος του Πατακού και του Σκαλούμπακα αλλά ο Στάλιν, θα μου φορέσετε στο πέτο εκείνο το άστρο που σε άλλους εποχές θα φορούσατε στους Εβραίους για να μη χάσουν το φωτεινό δρόμο προς τα κρεματόρια.

Αν υπήρξε κάποιος που έβαλε το δυναμίτη στον κώλο του καπιταλιστή φτάνοντας στην καρδιά της Ευρώπης, δίνοντας ίσως τη μεγαλύτερη τρομάρα στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, αυτός ήταν ο πατερούλης μας ο Στάλιν.

Ένας πατερούλης που άλλοι τον αγιοποίησαν κι άλλοι τον κακοποίησαν φαιδρά για να κερδίσουν μισθό βραβείο δόξα αποδοχή.

Άλλος τον είδε τυφλά ως μπαμπά του, γυαλίζοντάς του τα μουστάκια όπως γυαλίζει ο Τίτος Πατρίκιος τα πόμολα της ακαδημίας Αθηνών κι άλλος ως τύραννο που κάθε πρωί κολάτσιζε τα βρέφη των τσιφλικάδων της ρωσικής στέπας.

Κανείς δεν μπορεί να διακρίνει όμως εύκολα πίσω απ’ το δάχτυλο τού ενημερωτή της κοινής γνώμης-δηλαδή της κοινής μας αφασίας-το κωλοδάχτυλο του Κασιδιάρη που περιμένει στωικά πάλι την ώρα του, πριν βυθιστεί στον μελιστάλακτο δημοκρατικό μας πρωκτό. Τον αντισταλινικό και τον ελευθεριακό, βεβαίως βεβαίως.

Δύσκολα μπορεί κάποιος από μας-τα παιδιά του δημοκρατικού τόξου και της νατοϊκής ομπρέλας-να διαβάσει την ιστορία σωστά-με τα ταξικά γυαλιά του δικού του συμφέροντος δηλαδή -βλέποντας, πως, τα χιλιάδες χρόνια δουλείας και περιφρόνησης της ανθρώπινης ύπαρξης αργά ή γρήγορα θα δημιουργούσαν μιαν επαναστατική ορμή που θα ξήλωνε αρχιεπισκόπους, βασιλείς και τσάρους, θάβοντάς τους για πάντα στα πιο σκοτεινά πηγάδια της γης, ξέροντας όμως κατά βάθος, πως ετούτη η Λερναία Ύδρα του κακού ήθελε έναν αδίστακτο νεκροθάφτη, προσηλωμένο στο σκοπό τόσο όσο ο τράγος στο ιερό κατσάβραχο.

Ο Σκαλούμπακας ζει

Ο Λιγνάδης έκανε το Εθνικό Θέατρο, Εθνικό του Θέατρο

Η Μακρόνησος υπήρξε ένα αναμορφωτήριο συνειδήσεων, που έπρεπε να δικαιώσει το σκοπό για τον οποίο υπήρχε.

Η σφαγή της Μακρονήσου το δίσεκτο έτος 1948, πρώτη μέρα της Άνοιξης, σηματοδότησε τους δύο κόσμους που συγκρούονταν τότε στην Ελλάδα. Τον κόσμο των αγωνιστών που βρεθήκανε στα χέρια του χασάπη και τον κόσμο των μαυραγοριτών και των νοικοκυραίων που δεν κατάλαβαν τίποτε.

O αστικός πολιτικός κόσμος και η πνευματική αστική διανόηση της εποχής βάφτισαν τη Μακρόνησο «Εθνική κολυμβήθρα» και «σύγχρονο Παρθενώνα».

Η Μακρόνησος όντως υπήρξε Παρθενώνας, ένας Παρθενώνας ντροπής και καταισχύνης. Ένας Παρθενώνας φτιαγμένος από δοσίλογους και καθάρματα, ένα θυσιαστήριο της ένοχης αστικής τάξης που 70 χρόνια μετά κρύβει τα εγκλήματά της καταδικάζοντας τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Το γεγονός της σφαγής 350 άοπλων ανθρώπων, το επίσημο κράτος μέχρι σήμερα το έχει κρυμμένο στο γνωστό ντουλάπι.

Η μαρτυρία του Μίμη Βρονταμίτη «…Έζησα όλα τα δραματικά γεγονότα της Μακρονήσου το 1948. Ο στρατός μας με είχε επιταγμένο με το καΐκι μου «Αγιος Νικόλαος», επί μισθώ, οκτώ χιλιάδες δραχμές το μήνα. Κουβαλούσα από το Λαύριο πέρα στη Μακρόνησο φαντάρους, πολιτικούς υπόδικους, νερό σε βαρέλια και άλλα. Στο φοβερό τουφεκίδι του Μάρτη 1948 ο Σκαλούμπακας μου κόλλησε το πιστόλι στο κεφάλι και με απειλές με διέταξε να κουβαλάω σκοτωμένους φαντάρους πέρα μακριά στον Κάβο Ντόρο, στο ξερόνησο Σαν Τζιόρτζιο. Στο Γ’ Τάγμα φόρτωνα τους νεκρούς φαντάρους, που τους εξέταζε ο γιατρός Μαλάμης, κι έγραφε στο πιστοποιητικό θανάτου, τη λέξη «νεκρός». Ητανε δίπλα στο γιατρό Μαλάμη κι άλλοι δύο γιατροί. Τους σκοτωμένους φαντάρους τους τακτοποιούσανε στριμωχτά στο αμπάρι οι Αλφαμίτες Χούμης και Δημήτρης Λαγός. Σ’ ένα μόνο δρομολόγιο φορτώσαμε 185 νεκρούς φαντάρους. Λέω στον Σκαλούμπακα: «Το καΐκι δε σηκώνει τόσο πράμα, είναι πολύ το πράμα, θα μπατάρει το καΐκι». Αυτός κουβέντα δεν έπαιρνε, με το πιστόλι με διέταξε. Τι να ‘κανα; Το πιστόλι σε παγώνει…Ανοιγόμασταν τη νύχτα στον Κάβο Ντόρο. Εκεί στο Σαν Τζιόρτζιο περίμενε καράβι πολεμικό. Οι ναύτες παίρνανε τους σκοτωμένους φαντάρους και τους χώνανε μέσα σε συρμάτινα δίχτυα με βαρίδια και τους φουντάρανε στο βυθό της θάλασσας. Αυτό ξανάγινε. Όλοι ήταν 350 κοντά, τους μέτραγα έναν – έναν και ήταν 350 φαντάροι νεκροί. Αυτή ήταν η πιο τραγική περιπέτεια που έζησα στη ζωή μου…»

Εδώ γαμούν αρσενικούς κι εσύ γυρεύεις νύφη

Τι συνδέει τον Δημήτρη Λιγνάδη με τον Μπαμπινιώτη | NEWS2U

Το Αρσάκειο υπήρξε ένα μεταβιομηχανικό ίδρυμα εκπαίδευσης στελεχών του κράτους και της κρατικής μηχανής(άλλο το κράτος, άλλο η κρατική μηχανή).

Το σχολείο σύμβολο, το εκπαιδευτήριο κόσμημα, το παλατάκι της γνώσης μιας τάξης που προσπαθούσε να ξύσει από πάνω της εγκλήματα και εγκλήματα, μαυραγορίτες και μαυραγορίτες. Θέατρο, γλώσσες, ταξίδια, κοσμοπολιτισμός.

Η ελληνική παιδεία των δυο πόλων. Απ’ τη μια το Μπάκιγχαμ κι απ’ την άλλη η παράγκα του καραγκιόζη. Και τα δυο σχολεία. Το ένα ιδιωτικό με ότι σημαίνει αυτό και το άλλο δημόσιο και καταϊδρωμένο, πολλές φορές αποθήκη ή πάρκινγκ ανθρώπινων υπάρξεων που οι γόνοι τους έτυχε να γεννηθούν στις λάσπες που έγιναν τσιμέντο, δουλεύοντας σαν χαρούμενοι σκλάβοι στις φάμπρικες που έστηναν με κρατικά πάντα δάνεια οι πατεράδες των παιδιών που πήγαιναν στα φιλελεύθερα κολέγια και στα καθεστωτικά Αρσάκεια.

Ο νεωτερικός τόνος που άρχισε να δίνει στον καπιταλισμό η μεταψυχροπολεμική κατάσταση, έκανε τα Αρσάκεια σχολεία εταιρία και μάλιστα εταιρία φιλεκπαιδευτική, προθέτοντας αυτό το φιλελέ πρόθεμα στην ταμπέλα, θέλοντας έτσι κι αλλιώς να δείξει και να καταδείξει πως διαφέρει απ’ τα υπόλοιπα σχολεία της δημόσιας πλέμπας που, θεωρώντας τα και αντιμετωπίζοντάς τα ως βουστάσια άρχισε με πολιορκητικούς κριούς τα ιδρύματα και τα παιδαγωγικά ινστιτούτα να τα ελέγχει και να τα κατευθύνει με αριστοτεχνική μαεστρία.

Το ποια μαθήματα θα διδαχθούν, το ποια βιβλία θα γραφούν, το ποιοι θα τα γράψουν, αν θα φοράμε στολές ή αν θα κάνουμε προσευχή, άρχισαν να καθορίζονται από στελέχη που ξεπήδησαν μέσα απ’ αυτό το σπουδαίο εργοστάσιο κατασκευής και ελέγχου των υπηκόων.

Απ’ τις απαρχές του νέου ελληνικού κράτους η δομή της εκπαίδευσης στηρίχτηκε στον ευρωπαϊκό λογιοτατισμό και στην φθονερή μοναρχία που λειτουργούσε σαν αριστοκρατικός τοποτηρητής των ξένων συμφερόντων, περιφέροντας μιαν εικόνα γκλαμουριάς και μεγαλείου πίσω απ’ τις φυλακές τα ξερονήσια και τις εκτελέσεις.

Οι οργανωμένοι διανοούμενοι, τουτέστιν οι πουτάνες πολυτελείας της ακαδημίας, που, ο έξυπνος αστός τεχνοκράτης τους έχει βάλει στο βρακί μας ως μέντορες είναι σήμερα οι σοφοί που δουλεύουν υπερωρίες στα γραφεία της εξουσίας. Μα τα γραφεία της εξουσίας έχουν και φαρδιά μεγάλα κρεβάτια.

Βεβαίως απ’ τα βυζαντινά εγκλήματα και τις ιερές αιμομιξίες φτάσαμε στις σεμνοκαβλωμένες θεούσες και την άθενς βόιζ. Στο Λιγνάδη και στην Μενδώνη. Στον Μπαμπινιώτη και στον Τσιόδρα. Στις εκκλησιαστικές μικιό που ταξινομούν το ανθρώπινο κρέας ανάλογα με τη ζήτηση.

Όμως εκεί που υπάρχει εξουσία, δηλαδή διαχείριση του πλούτου υπάρχει μιαν άλλη ανθρώπινη φύση και μιαν άλλη ανθρώπινη κατάσταση.

Η μέθη που σου προκαλεί το να μπορείς να γαμείς με τα λεφτά σου δεν έχει κανένα όριο. Και ο πονηρός κύριος Μπαμπινιώτης που διαχειρίζεται όλο αυτό το νταβατζιλίκι του αρχοντοχωριάτη εφοπλιστή και της κουστωδίας του, ξέρει πως κάτω απ’ τα περσικά γνήσια χαλιά βρίσκονται βιασμένοι, καταγαμημένοι και δολοφονημένοι.

Λίγο πολύ όμως ετούτα είναι γνωστά όχι γιατί τα αποκαλύπτει η έντρομη αστική δημοσιογραφία αλλά γιατί φαίνονται κι όποιος θέλει να τα δει τα βλέπει.

Ξέρουμε πως, όλα μεταφράζονται σε επενδύσεις και κέρδη. Ξέρουμε πως, αυτή η νέα κατάσταση δεν είναι παρά η νεοχούντα που φέρνουν οι μητσοτάκηδες, οι ευλογημένοι του θείου Σαμ, με μιαν αστυνομία που λειτουργεί ως στρατός κατοχής, με μιαν αντιπολίτευση στρατευμένη στα ίδια συμφέροντα, τη διασφάλιση δηλαδή των όρων μιζέριας του προλεταριάτου και την εγγύηση του θανάτου της μεσαίας τάξης που ξέφυγε, κι απ’ τις άκρες της κανονικής κατανομής άρχισε να σκαρφαλώνει στο μεγάλο βυζί της υπεραξίας.

Ο σοφός παππούς όλων μας διαλάλησε πως, Εν το παν. Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το λαμπρό παίγνιο, λόγιοι και λόγιες του καιρού μας, ελεύθεροι άνθρωποι που αυτοδιαφημίζονται ως τέτοιοι, μέντορες και σοφοί δάσκαλοι δημιουργικής γραφής-με το αζημίωτο, 300 ευρώ το κεφάλι-ξεπλένουν το σύστημα και τους μηχανισμούς του καταδικάζοντας τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Εδώ δεν εξαγοράζεται κάποιος με χρήμα κρατικό ή μη χρήμα, αλλά με άλλους πιο επιδραστικούς μηχανισμούς.

Απ’ το νομικό Θανάση Πλεύρη-ποιός μας επέβαλε άραγε αυτό το σίχαμα και τον μπαμπά του που κοιμάται αγκαλιά με τον Φύρερ!-μέχρι το διανοούμενο Θανάση Τριαρίδη, μυρίζει σίγουρα καμένο ανθρώπινο κρέας αν όχι καμένο ντουί μέσα στο δώμα της ανθρώπινης λογικής.

Ονόματα που παίζουν ρόλους και ρόλοι που ψάχνουν ονόματα για να ζωντανέψουν.

Ένα κράτος που θα ήθελε να εκτελέσει πολλούς από μας, όχι γιατί είμαστε βίαιοι και γιατί έχουμε όπλα-σιχαινόμαστε και τα όπλα και τους στρατούς-αλλά γιατί ελευθερία και δημοκρατία για μας σημαίνει αποκλειστικά και μόνο κοινοκτημοσύνη και όχι εκμετάλλευση άγρια χυδαία δολοφονική.

Όταν ταυτίζει ο διανοούμενος Τριαρίδης το θύμα με τον θύτη, τον θύτη που τον ξέρουμε καλά, απέξω κι ανακατωτά, έχει περάσει ήδη στη μεγάλη σφαίρα των υμνητών της αιώνιας σφαγής που καταδικάζει.

Είναι ο ίδιος, η συγκολλητική ουσία της καταστολής, αυτής της καταστολής που μας έρχεται απ’ τους χουντικούς διανοούμενους που κρατούσαν ίσες αποστάσεις απ’ το βασανιστή και τον βασανιζόμενο. Απ’ τον Μάλλιο και τον Παναγούλη. Απ’ τον Γουέλς και τις εκατόμβες νεκρών.

Είναι ο ίδιος, η συγκολλητική ουσία της καταστολής, αφού τον απεργό πείνας τον έχεις βαφτίσει χασάπη και τον περιφέρει ήδη σαν πτώμα μέσα στην ιδεολογική χαβούζα που ονομάζει δημοκρατία, λέγοντας και ξαναλέγοντας την πιο μεγάλη μπούρδα με χορηγό την αμερικάνικη πρεσβεία, πως, η δημοκρατία δεν είναι εκδικητική και ως εκ τούτου πρέπει να παρέμβει, όχι μόνον για κάποιον ανθρωπιστικό λόγο αλλά για να μην καεί δήθεν η Αθήνα.

Στην ουρά του Μπαμπινιώτη και της Αρσακειάδος κυρίας Μενδώνη βρίσκεται όλος αυτός ο συρφετός του νεοδοσιλογισμού που κρατάει ίσες αποστάσεις.

Απ’το protagon.gr μέχρι την άθενς βόιζ και την Καθημερινή.

Ετούτη η ηθική στάση, το να ξεπλένεις δηλαδή μ’ αυτό τον τρόπο τα βαριά εγκλήματα της κρατικής εξουσίας, αλλά κυρίως να ενισχύεις τη βουλισιαρχία του καπιταλιστή με αγνόλογα και χίπικες γλύκες, θαρρείς φυτρωμένα στις γλάστρες της κοινής μας μιζέριας, οδηγεί σίγουρα σε ένα μέλλον λαμπρό, όπου η μαμή της ιστορίας θα πάρει πάλι τη θέση της μπροστά στο μεγάλο μαδημένο μουνί της ανθρώπινης ταλαιπωρίας.

Καταδικάζουν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, οι νέοι διοικητές στρατοπέδου

Καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται
λέει ο Θανάσης Πλεύρης ο φασίστας
λέει ο Θανάσης Τριαρίδης ο αναρχικός πως
ο Κουφοντίνας είναι χασάπης
μα η δημοκρατία μας δεν εκδικείται
ταΐστε τον λέει, μπουκώστε τον
με μπριζόλες και μπιφτέκια για να ζήσει
μη γίνει ήρωας μη καεί η Αθήνα
μη καεί το εθνικό μας θέατρο
που παίζει τα έργα μου στους καλούς μπουρζουάδες
ταΐστε τον δολοφόνο το σιχαμένο
η δημοκρατία μας δεν εκδικείται
λέει ο Θανάσης Πλεύρης ο φασίστας
λέει ο Θανάσης Τριαρίδης ο αναρχικός
Όμως μέχρι τώρα οι δυό δημοκράτες Θανάσηδες
κάτι ακριβό παζαρεύουν
πάνω απ’ το πτώμα του χασάπη
που τράβηξε απ’ το μπράτσο του την πεταλούδα
Ένας καβγάς για κάποιο δαχτυλίδι
Ώσπου έρχεται καιρός που
η φιλονικία ξεχνιέται
Και του καθενός η ζωή καταλήγει
Ένα εντελώς κερδοφόρο παιχνίδι
Να, οι νέοι διοικητές στρατοπέδου της φάμπρικας
Ο κύριος Θανάσης Πλεύρης ο φασίστας
Ο κύριος Θανάσης Τριαρίδης ο αναρχικός
Ο κύριος Τζήμερος ο φιλελεύθερος
Η κυρία Σώτη ή άσωτη

SALO Ή Τα κατά εξουσίας πάθη

Απίστευτο τρικ: Έκοψαν την Κονιόρδου από τη φωτογραφία με Λιγνάδη, στην  «Αυγή»! | ΕΛΛΑΔΑ | iefimerida.gr

Ο πατερούλης των δεξιών Αδόλφος Χίτλερ έλεγε πως η νεολαία δεν έχει ανάγκη από ιερά δάση αλλά από στάδια. Τα στάδια είναι η σκάφη που πλάθεται η συνείδηση της μάζας.

Απ’ τα ιδρωμένα βρακιά των αποδυτηρίων μέχρι τις παρελάσεις οι φασίστες ξέρουν πως, μέσα στα στάδια φτερουγίζει η κοινή νεύρωση της δύναμης που γίνεται ρατσισμός, άρα αφανισμός του διαφορετικού.

Στα στάδια μάντρωνε τη γερμανική σύφιλη του τρίτου ράιχ κι από κει ξεκινούσε κάθε φορά ο γερμανικός πατριωτισμός για να φτιάξει σαπούνια και οικοδομικά υλικά με το κρέας και τα κόκαλα της ανθρώπινης σάρκας.

Στα στάδια μακριά απ’ τα ιερά δάση σταυρωνόταν ο Διόνυσος και καταγγέλλονταν η λατρεία του ως μη αρία απ’ τους στρατηγούς που γεννήθηκαν απ’ το αυγό του μεγαλοϊδεατισμού που έφερναν τα απόνερα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος.

Μια αρχαιολατρία που βρικολάκιασε στα πανεπιστήμια και στα ερευνητικά κέντρα, σπρώχνοντας στο έγκλημα κάθε φιλήσυχο γερμανό που καβάλαγε το ασέλωτο άλογο της εκστρατείας προς την κόλαση.

Όλοι οι μεγάλοι φασίστες της ιστορίας μιλάνε για μεγάλη πατρίδα η οποία για να είναι μεγάλη πρέπει να διαθέτει κτηνώδη δύναμη. Η κτηνωδία της δύναμης καθρεφτίζεται στα πρόσωπα της εξουσίας.

Ακόμα και τα πιο ατάλαντα πολιτικά γιουσουφάκια, αυτά που ξεπετάχτηκαν απ’ το παχύ έντερο του κομματικού σωλήνα που γονιμοποίησε ο οικονομικός ολοκληρωτισμός των καπιταλιστικών συμφερόντων, λειτουργούν ως μικροί φυρερίσκοι με απόλυτη ψυχρότητα και χειρουργική ρώμη.

Ξέρουν πως οι οπαδοί και οι πελάτες τους συγκινούνται από κάθε νεκραναστημένο σκιάχτρο κάνοντας τα μυθεύματα παθολογικά πολιτικά πάθη.

Η πατρίδα η θρησκεία και η οικογένεια αποτελούν την βασική τριαδική παρτούζα του ολοκληρωτισμού, δηλαδή του μαντρώματος.

Αν οι γερμανοί μαντρωθήκαν μ’ ένα και μόνο σφύριγμα γύρω απ’ τον τσοπάνη τους, σφάζοντας πρώτα τα δικά τους αδέρφια που κάνανε αντίσταση, οι υπόλοιποι ευρωπαίοι σφήνωσαν τη συνείδησή τους μέσα στις αυτοκρατορικές μίτρες, τα παπικά διατάγματα και τους κατρουλιάρηδες πατριάρχες.

Οι εξουσίες των αστικών δημοκρατιών δεν είναι πια οι ξεπεσμένοι αριστοκράτες αλλά η οργανωμένη λατρεία της δύναμης και της αριστείας.

Κανείς δεν μπορεί να πάρει χαμπάρι πως η ουρά ετούτης της συνθήκης που ορίζει η δύναμη και η αριστεία είναι η ιερά παιδεραστία.

Ο ξεκολιασμός στον αρχαίο κόσμο ήταν απότοκο της δύναμης, ήταν η υπογραφή της εξουσίας στον άτριχο παρθενικό κώλο των νέων ανθών και καμιά παιδαγωγική μέθοδος δεν υπήρχε πίσω απ’ τον θεσμικό βιασμό των αρχαιοελλήνων.

Δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε, εξουσία που δεν ήταν παιδεραστική.

Ακόμα κι αυτοί οι “ηθικοί” άντρες της εξουσίας, που δεν βάζουν την ψωλή τους με τη βία μέσα στα άγουρα αιδοία των αγοριών και των κοριτσιών και το παίζουν τιμητές και δικαστές, ξέρουν πως η θεσμοθετημένη εκμετάλλευση που προστατεύει τον δυνατό είναι η μαμή κάθε βίας ανθρώπου προς άνθρωπο.

Και ξέρουν και φοβούνται πως, αν οι υποτελείς επιστρέψουν στον χαμένο τους παράδεισο, δηλαδή στη φύση και στην ελευθερία, μακριά απ’ τον οχετό της άμορφης κοινωνικής μάζας τότε θα χάσουν και την εξουσία και τον ύπνο τους.

Ακόμα κι όταν μουρμουράς εγώ σ’ ακούω, Σφυροδρέπανο

Σφυροδρέπανο: Το «μυστικιστικό» έμβλημα της χώρας των Σοβιέτ

Ακόμα κι όταν μουρμουράς εγώ σ’ ακούω, Σφυροδρέπανο
εγώ ο άμετρος που ζω μετρίως
εγώ που γράφω αρειμανίως
-για ηδονισμούς άνευ ορίων-
εγώ που έβαλα το άγιο πνεύμα στον πρωκτό μου
αναπτερώνοντας το ηθικό μου
ανακηρύσσοντας την παρά φύσιν μου Αγία
εγώ ο εγώ, που δακρύζω όταν σκέφτομαι
την αυτοκράτειρα Σοβιετία
τη γυμνούλα μου ρωσίδα
πριν την κάνει ο Πούτιν πουτανάκι του
πριν κατουρήσει ο καπιταλιστής μες στο μουνί της σκλάβας
πριν ο Οιδίπους το απόβρασμα αφήσει τους αφρούς του
εις τον γαμήλιον κρίνον της μητρός του

Η λύσσα μου λύσσαξε

The Tears of Eros — Centraal Museum Utrecht

Η λύσσα μου λύσσαξε και με δάγκωσε
-όταν αγαπάς πρέπει να φεύγεις-
το έγραψαν οι ποιητές στις εφημερίδες
η ζυγαριά στο φαρμακείο με δείχνει γίγαντα
με δείχνει εραστή
και τα ψηφία ανεβοκατεβαίνουν σαν αδιάφορα πιόνια
ανησυχώ, τα παίρνω στο κρανίο
ξέρω πως τα δάχτυλά μου μπορούν να διεγείρουν όλους τους ζωντανούς υμένες
να συγκινήσουν συγγενείς ασυγκίνητους
μα, τα δάχτυλα ετούτα είναι η φωνή του θεού
κοιτάζουν πάντα το αντικείμενο του πόθου μέσα στα μάτια
θωπεύοντας τον πιο βαθύ σπασμό

Σαρξ μία

Αποτέλεσμα εικόνας για free art kolaz erotica

Η γιορτή της επιστροφής στο να είμαστε ένα ή στο να γινόμαστε ένα ανάγεται στην αντίφαση τού να είμαστε μετέωροι. Αν δεν αποδεχτείς το μετεωρισμό έχεις ολοκληρωτικά απωθήσει τον έρωτα. Μπορεί να γράφεις ποιήματα γι’ αυτόν και να μυρίζεις το γλυκό του αίμα στα ρουθούνια των πιο ντελικάτων εραστών, μπορεί να τον νιώθεις σαν ένα πέπλο ρομαντισμού πάνω στις χίλιες νύχτες μοναξιάς που σου προκαλούν ανατριχίλα. Χτες, σήμερα, αύριο. Πάλι ο χρόνος ανακατεύει την τράπουλα. Πάλι ο χρόνος μοιράζει το τυχαίο που μας αναλογεί. Μετέωροι σκλάβοι του χρόνου και του έρωτα, κοιτάζουμε τη ζωή δολωμένοι απ’ το ίδιο αγκίστρι. Περάσαμε απ’ τη Ρώμη και την Αθήνα, δουλέψαμε χρησιμοποιώντας τη γλώσσα των κατακτητών, αφού, όταν τέλειωνε η εξερεύνηση άρχιζε ο όλεθρος και η αρπαγή. Έχουμε μέσα μας το αίμα εκείνων που πέθαναν για την πίστη τους, παίρνοντας την ηθική στα σοβαρά, μη αφήνοντας τίποτε αθυσίαστο μπροστά στα τριχωτά παπαδίστικα πόδια της. Ακόμα και αυτό, το να γίνουμε ένα και να σμίξουμε σαν ένα, το κάναμε συμβόλαιο νομικό, δεμένο απ’ το αγκωνάρι μιας ασφάλειας και μιας προστασίας που μας θέλει δια βίου νεκρούς και μετά θάνατον νεκραναστημένους. Όμως μια δύναμη δική μας, εσωτερική και απροσπέλαστη, δεν μας επιτρέπει να παραμείνουμε στο παλιό και σάπιο χώμα, ριψοκινδυνεύουμε λοιπόν την αναχώρηση, βάζουμε τους εαυτούς μας στο παιχνίδι, ο κόσμος παραμένει ανεξερεύνητος και άγνωστος, μυθικός και μυστηριώδεις, εκείνο το μεγάλο κάλεσμα της φύσης, εκείνος ο ανεκπλήρωτος πόθος της αιώνιας επιστροφής, δείχνοντάς μας πως αξίζει να χαθούμε παρά να καταντήσουμε ανάπηροι και φαρμακεροί.       

Ηδονές και μάχες

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz king erotica

Είναι μέσα μου ο Διόνυσος κι ο Εσταυρωμένος και πλακώνονται στις μπουνιές. Ο ένας καταβροχθίζει τον άλλον. Δεν υπάρχει καμία ηθική στους καυγάδες που διεξάγονται εντός μου. Η αισχρότητα δεν είναι υποταγμένη σε κανένα σκοπό. Και πάλι η τύχη μοιάζει να κυριαρχεί. Η τύχη θα παίξει πάλι το ρόλο της στην αταξία των μέσα πολέμων, η τύχη συντονισμένη με τη ζωτική ορμή του ζώου που καταπιέστηκε, θα ανθίσει κάτω απ’ τα ρουθούνια της αρετής. Η τύχη θα ζευγαρώσει τον αισθησιασμό με το έγκλημα, τη γιορτή με το πένθος και τη θυσία με το όργιο. Η τύχη θα με κάνει συμπαθή παρακμία και θα με καταγράψει στις λογιστικές φυλλάδες του συμπαντικού γίγνεσθαι, πέρα απ’ το καλό και το κακό. Πέρα απ’ τα ανθρώπινα όρια στα οποία είμαστε εγγεγραμμένοι απ’ την πρώτη στιγμή που θα μας τυφλώσει το πρώτο φως. Η τύχη είναι αυτή που με κάνει να αφηνιάζω, κάθε φορά που, μη μπορώντας να αποδεχτώ το πεπρωμένο που με υποχρεώνει να ζω σαν υπαλληλάκος, αποκτώ εκείνο το ανεξιχνίαστο βάθος ενός υβριδικού είδους που ονομάζεται καλλιτέχνης.

Κατά του δαίμονα εαυτού

Αποτέλεσμα εικόνας για art collage rusian erotica art

Η τύχη μάς εμπνέει αυτό τον ευσεβή τρόμο όταν τα ζάρια κατρακυλούν έξω απ’ τον κόσμο. Όταν η μαγεία του παιχνιδιού φτάνει πιο γρήγορα στο κακό. Και το αίσθημα γίνεται αγωνιώδες, καταλήγοντας στα πιο μεταφυσικά μισοσκόταδα. Όμως, οι στρατηλάτες που αποφασίσαμε να γίνουμε ή οι στρατηλάτες που αναγκαστήκαμε να γίνουμε, θα εξαντλήσουν μέχρι τέλους το κατακάθι όλων των καταραμένων δυνατοτήτων της τύχης. Ανάποδα απ’ τη λογική που υπολογίζει το καθαρό μας συμφέρον, όντας η ίδια εχθρική προς την επιθυμία υπέρβασης των ορίων, η τύχη μας βγάζει τη γλώσσα, μας κάνει συμπαίκτες στην κοροϊδία. Η τύχη θα τρέξει να σκαρφαλώσει γρήγορα στην κορυφή ακόμα κι αν είναι μεταμφιεσμένη σε δυστυχία. Όμως η κορυφή αυτή είναι πάντα η κορυφή που ορίζει η επιθυμία. Κι αν υπάρχει κάτι, όταν κατακτάς αυτή την κορυφή, που σε κρατά μακριά απ’ το βίτσιο και το έγκλημα, αυτό είναι ο πόνος. Ο βαθύς πόνος μάς γλιτώνει πάντα απ’ την αγριότητα της τύχης και τους κανόνες του παιχνιδιού. Κι όσοι μάς προστάζουν πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα να κερδίσουμε τον έλεγχο του εαυτού μας, μας ωθούν σε μια περίεργη αρρώστια. Δεν μπορούμε πια να εμπιστευτούμε κανένα ένστιχτο ή ελεύθερο πέταγμα. Αγρυπνούμε εναντίον του εαυτού μας οπλισμένοι, πάντα με διαπεραστικά και δύσπιστα μάτια, αιώνιοι φύλακες του κάστρου στο οποίο έχουμε κλείσει τον εαυτό μας. Όμως είμαστε παίχτες των ζαριών και της τύχης. Μάθαμε να παίζουμε και να κοροϊδεύουμε όπως παίζει και κοροϊδεύει κανείς. Μήπως όμως δεν κοιμόμαστε σ’ ένα μεγάλο κρεβάτι για ύπνο και για έρωτα; Μήπως όμως δεν καθόμαστε σ’ ένα μεγάλο τραπέζι για παιχνίδι και κοροϊδία;

Street work Ή περί άσπρης μέρας

Αποτέλεσμα εικόνας για αστεγοι κρυο

Το σύστημα διατηρεί με το σουγιά στο στόμα, τη συνθήκη τού να υπάρχουν άστεγοι και να πολλαπλασιάζονται με εκθετικό μέτρο. Η παραγωγή αστέγων και φτωχών, εξαθλιωμένων και νηστικών, είναι η βαριά βιομηχανία της καπιταλιστικής ηθικής. Όπως οι παιδεραστές καταδικάζουν πρώτοι την παιδεραστία έτσι και οι φιλελεύθεροι καμποτίνοι καταδικάζουν πρώτοι την αστεγία και τη φτώχεια. Όπως οι αντιερωτικοί αγαπούληδες της κοινωνικά δικτυωμένης γλίτσας επικυρώνουν τον έρωτά τους με την απόδειξη της ταμειακής μηχανής, που θέλει τον ξενέρωτο Βαλεντίνο Άγιο, δηλαδή ευνουχισμένο, έτσι και η βολεμένη αγέλη θέλει τους άστεγους προστατευμένους απ’ το κρύο, ίσα- ίσα για μα μην χάσει τον ύπνο της απ’ τον τρόμο, μπροστά στη θέα των παγωμένων πτωμάτων, έξω απ’ την μαγική της αυλή.    

Ω! Λιβιδώ

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz king erotica

Η λίμπιντο δεν χρειάζεται καμιά μεσολάβηση ή εξιδανίκευση, καμιά ψυχική διεργασία, κανέναν μετασχηματισμό, για να επενδύσει τις παραγωγικές δυνάμεις και τις σχέσεις παραγωγής, αφού, το κοινωνικό πεδίο διατρέχεται άμεσα από την επιθυμία, που είναι το ιστορικά καθορισμένο προϊόν του. Ο αιχμηρός οιδιπόδειος μύθος, περνώντας μέσα απ’ τις εμπορικές υποθέσεις της αγοράς, γίνεται το ψυχαναλυτικό αυτό τέχνασμα που παγιδεύει το υποκείμενο μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, κάνοντας  τη σεξουαλικότητα ένα βρώμικο ανομολόγητο μυστικό, αφαιρώντας κάθε επαναστατική ισχύ απ’ το ασυνείδητο. Η επιθυμία γίνεται μέσα στον καπιταλισμό το ανορθολογικό στοιχείο κάθε ορθολογικότητας που καταστέλλεται διαρκώς διότι απειλεί να τον τινάξει στον αέρα. Το μόνο που υπάρχει γύρω μας είναι επιθυμίες και κοινωνίες, τίποτε άλλο. Ακόμη και οι πλέον καταπιεστικές, οι πλέον θανατηφόρες μορφές της κοινωνικής αναπαραγωγής παράγονται από την επιθυμία. Γι’ αυτό και το βασικό πρόβλημα της πολιτικής φιλοσοφίας παραμένει πάντα εκείνο που κατάφερε να θέσει ο Σπινόζα: «Γιατί οι άνθρωποι αγωνίζονται για τη σκλαβιά τους, σαν να επρόκειτο για τη σωτηρία τους;» Πώς φτάνει κανείς στο σημείο να φωνάζει: ακόμη περισσότερους φόρους! Ακόμη περισσότερη επιτήρηση. Λιγότερο ψωμί!»

Επιθυμώ, άρα υπάρχω

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz king erotica

Καμία ύπαρξη δεν μπορεί να είναι συγχρόνως αυτόνομη και βιώσιμη. Κι όταν ο σοφός, σού δείχνει με το δάχτυλο το φεγγάρι, λέγοντάς σου πως όποιος δεν είναι αετός δεν πρέπει να φωλιάζει πάνω από αβύσσους, εσύ διατηρείς την αδυναμία του παιδιού, κοιτάς το δάχτυλο κι όχι το φεγγάρι. Ρωτάς και ξαναρωτάς, διψάς και ξαναδιψάς. Βάζεις το χέρι μέσα στο βρακί σου και τα δάχτυλά σου μέσα στις τρύπες σου, σκέφτεσαι, ονειρεύεσαι, φαντασιώνεσαι. Δεν ψάχνεις ούτε τη γνώση, ούτε την αλήθεια. Η γνώση και η αλήθεια είναι απλώς τα κίνητρα που κάνουν την επιθυμία να διερωτάται. Τα κίνητρα που αποδίδουν μια σπάνια ποιότητα στην επιθυμία. Κι αν ο δάσκαλος δεν αφήσει μυστικά περάσματα, αν δεν μάθει στον μαθητή του να τον απαρνιέται, αφήνει πίσω του ένα είδωλο μόνο από γύψο, παραφουσκωμένο απ’ τους μάταιους χορούς της διάνοιας που ξεπέφτει στην πιο αντιδραστική μεταφυσική όταν δεν συνομιλεί με το μέλλον. Αν δεν σηκώσεις χέρι στο στέμμα του βασιλιά κινδυνεύεις να μείνεις αγέννητος για πάντα.   

Ο θάνατος ανήκει σε όλους

Αποτέλεσμα εικόνας για kolaz art erotica

Ο θάνατος ανήκει σε όλους. Ο θάνατος ορίζει μια κοινοκτημοσύνη συμπαντικού μεγαλείου, έναν φαύλο κύκλο μεταξύ της ανυπαρξίας και του όντος. Οι ποιητές ξέρουν πως είναι το μόνο γρανάζι που δεν φθείρετε και το λαδώνουν με κραυγές χαράς και αγωνίας. Το συντηρούν με λέξεις και αφιονισμένους ερωτισμούς, με την τραγική χαζομάρα του Βάκχου που τρύπωσε σε μια κόγχη, για να γράφει ξανά και ξανά, αναπολώντας την πρωταρχική εικόνα, το χάδι της αναιμικής αγίας που μας έβγαλε απ’ την κοιλιά της. Εραστές και παιδιά της, αρσενικά και θηλυκά, κληρονόμοι όλοι, των αναγκών της αγέλης, που κάθε τόσο ζητά τον πατέρα και την αρχή. Τον πρώτο πατέρα και την πρώτη αρχή. Και φτιάχνει πάντα τους θεούς του δασκάλους της ζητιανιάς και προφήτες τού αυτονόητου, με τόση σάρκα και τόσο αίμα ώστε να φτάσει για όλους αυτό το σπουδαίο γεύμα της θεοφαγίας. Φτιάχνουμε τους θεούς για να μπορούμε να τους καταβροχθίζουμε. Τους δίνουμε εξουσία και μετά τους βλαστημάμε. Ο θεός μέσα στη νύχτα της σταύρωσης και στο πέρασμα των αιώνων θα είναι πάντα ένα κομμάτι ματωμένο κρέας και σαν το υγρό ιερό και ρυπαρό μουνί μιας γυναίκας θα δείχνει την άβυσσο αλλά και την άρνηση της αβύσσου. θα δείχνει το θάνατο αλλά και την άρνηση του θανάτου. Θα δείχνει, εκείνο το τελευταίο σκαλί της μεγάλης νύχτας που θα συντρίψει το μετέωρο βήμα της ύπαρξής μας, μες στον παροξυσμό της ανεκπλήρωτης επιθυμίας.     

Ηθικόν ακμαιότατον

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz erotica

Τρέφομαι απ’ τον επίγειο έρωτα, τρέφομαι απ’ την ασέβεια αυτή που ανοίγει μια βαθιά πληγή στη συνείδηση που φλέγεται, τρέφομαι απ’ τις εικόνες αλλά όχι απ’ τη σκιά της θεϊκής όχλησης. Ο θεός νεκρανασταίνεται γύρω μου και γίνεται η άπειρη κοροϊδία. Βαριέμαι σημαίνει βαριέμαι να πιστέψω σε κάτι, να γίνω κάτι ή να είμαι κάποιος. Μέσα σ’ αυτόν τον ίλιγγο της ειρωνείας των πραγμάτων που τυχαία βρέθηκα δίπλα τους, μέσα σ’ αυτόν τον επαχθή κόσμο, υπάρχει μια μέθη, μια φυσική μαστούρα του εαυτού όταν αυτός γελά με τον εαυτό του. Η χαζομάρα, η ηδονή, η ορμή, το πάθος δεν χρειάζονται κόλλυβα και τελετές. Η φιλοσοφία με την απροσδιοριστία της μας άφησε μόνο ένα βλάσφημο γέλιο. Το σύμπαν είναι ταπεινό γιατί δεν παίρνει αποφάσεις. Το γέλιο μου είναι η αθωότητά μου, το ξεγλίστρημα κάθε φορά της συνείδησης στη φυγή. Καμιά ηθική εξασφάλιση δεν μπορεί να φιμώσει το δαίμονα του γέλιου. Ακόμα και οι ψευδαισθήσεις πολυτελείας ακόμα και τα πιο χιονισμένα και δύσβατα βουνά, ακόμα και η κτηνώδης θέληση για δύναμη. 

Χυμοί και καρναβάλια

Αποτέλεσμα εικόνας για carnaball art paint erotica

Οι λαϊκές γιορτές που λέγονται καρναβάλια, έρχονται πάντα απ’ το μέλλον. Παρουσιάζουν την νίκη αυτού του μέλλοντος, της χρυσής εποχής, επί του παρελθόντος. Τη νίκη της υλικής αφθονίας, της ελευθερίας, της ισότητας, της αδελφοσύνης.

Η νίκη του μέλλοντος εξασφαλίζεται από την αθανασία των αναγκών του λαού. Η γέννηση του νέου, του μεγαλύτερου και καλύτερου, είναι τόσο αναγκαία και τόσο αναπόφευκτη, όσο ο θάνατος του παλιού. Το ένα μετατίθεται στο άλλο, το καλύτερο μετατρέπει το χειρότερο σε μια γελοιότητα και το αφανίζει.

Το θάνατο του παλιού μόνον ο λαός μπορεί να τον υμνήσει.

Το καρναβάλι δεν γιορτάζει το παρελθόν αλλά το μέλλον. Δεν προβάρει ποιηματάκια για τη νεκρανάσταση επετείων που αφορούν την πατρίδα και τη θρησκεία, την οικογένεια και τη φυλή.

Το καρναβάλι αρνείται την επίσημη ιστορία. Ανατινάζει τα μνημεία που έχτισαν οι δούλοι με το βούρδουλα, αυτά που θαυμάζουμε εμείς οι καταναλωτές εξεταστέας ύλης.

Μόνο η σάρκα είναι η αλήθεια μας. Η σάρκα όμως, πρέπει να υποφέρει τη χαρά και τη λύπη μαζί, γιατί αυτή είναι η πηγή του θανάτου, αφού στο σύνολο του κόσμου και των ανθρώπων δεν υπάρχει χώρος για τον φόβο. Από φόβο μπορεί να συμβεί ένα γεγονός το οποίο είχε διαχωριστεί από το σύνολο, ένας κρίκος ετοιμοθάνατος, αποσχισμένος από τη μήτρα που τον γέννησε.

Το σύνολο των ανθρώπων και του κόσμου είναι εντυπωσιακά εύθυμο και ατρόμητο. Αυτό το όλον εκφράζεται σε όλες τις εκφάνσεις του καρναβαλιού.

Κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα αυτής της γιορτής, προκαλώντας κάθε έναν να συμμετέχει σε αυτή την οργιαστική ποιητική αφύπνιση.

Είμαστε μέσα στον οργασμό της γιορτής, όντα πέρα απ’ το καλό και το κακό, κι ας μοιάζουμε πολλές φορές με κακόβουλους θεούς, σαν εκείνες τις σαρκοβόρες θεότητες των Αζτέκων, ο οποίες έμοιαζαν με αιματοβαμμένους θαυματοποιούς.

Παρά τα απάνθρωπα παραληρήματά μας, το καρναβάλι που είναι η μεγάλη γιορτή μάς πλάθει μέσα στο φούρνο των συλλογικών παθών, κάνοντάς μας άκακα τέρατα: διαβολικούς μεν αλλά ανώφελους, δίχως το βάθος της ειρωνείας ενός Σωκράτη, φέροντας περισσότερο προς τα κακοποιά πνεύματα των αστικών σαλονιών.

Πως ο κυβερνήτης Κούλης Ξεκούλης, έπεισε τον δύσπιστο λαό του, δια την ανάγκην του εμβολιασμού

Έπεσε» το Twitter με το ανοιχτό πουκάμισο του Κ.Μητσοτάκη και το δασύτριχο  στέρνο του (φώτο) | Pronews

Ότε απεκαταστάθη η τάξις, και ο ταλαίπωρος  Έλλην, αποκαμών των κρίσεων, των στερήσεων και των κακουχιών επεδόθη εις την εργασίαν του, το έργον της κερδοφορίας των πτωχών κεφαλαιοκρατών  περαιώσας, ο μέγας του πατήρ και Κυβερνήτης Κούλης Ξεκούλης, θέλων να βελτιώση την δημοσίαν υγείαν, απεφάσισεν, ότε ακόμη είχεν να διδάξη προς τον λαόν την εμβολιαστική ηθικήν.

 Έδωκεν όθεν εντολήν όπως αποστείλωσιν αυτώ εξ Εσπερίας αρκετάς χιλιάδας εμβολίων άτινα ειρήσθω, ήσαν τότε πάντη άγνωστα ημίν, και το τίμημα κατέβαλεν εκ του ιδιαιτέρου του κρατικού ταμείου με τη βοήθεια εθνικοφρόνων ευεργετών.

Οι εναντία φρονούντες κατά του Κυβερνήτου Κούλη Ξεκούλη, ήρξαντο διαδίδοντες ότι ο Κούλης είναι ου μόνον Λουθηρανιστής (ή κοινώς ελέγετο Αλούτερος), αλλά και διά της αντιθρησκευτικής και ασεβούς πράξεώς του, τού να προωθεί τα προτεσταντικά εμβόλια, θα κάμη όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς «Αλούτερους».

Τα εμβόλια κατά τους εχθρούς του Κούλη Ξεκούλη, ήσαν απηγορευμένος καρπός, ού και μόνον απλή διείσδισις σύριγγος εις το μπράτσον ήθελεν οδηγήσει το χριστεπώνυμον πλήρωμα εις τα απύθμενα σκότη της κολάσεως, ένθα ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων.

Οι αρτιγέννητοι Έλληνες, πληροφορηθέντες τα γεγονότα , οίτιντες είδον τας κούτας  των εμβολίων χύδην ν’ αποταμιεύωνται προχείρως εις την προκυμαίαν του Πειραιώς και τα αεροπεδίαν της Τανάγρης , χάρις εις τα ραδιουργίας των εχθρών και το αμόρφωτον αυτών, εν συλλαλητηρίω επιβλητικώ εζήτουν την αποπομπήν του ως προδότου των πατροπαραδότων της θρησκείας, βροτοφωνούντες: «Κάτω ο προδότης! Κάτω ο Αλούτερος, ο οποίος με τα εμβόλιά  του θα μας καταστρέψη το θρήσκευμα! Κάτω ο άθεος!»

Ο Κυβερνήτης Κούλης Ξεκούλης ακούσας των φωνών του κορυβαντιώντος πλήθους, έσπευσε προς τον εξώστην του μεγάρου Μαξίμου, ενώ το πλήθος, μαινόμενον ως αι προ της καταιγίδος ασυνήθεις βρονταί, εφώναζε «Κάτω ο Αλούτερος με τα εμβόλιά του!»

Ο Κυβερνήτης Κούλης απαθής θεατής των γενομένων, εδήλωσε προς το πλήθος, ότι τα εμβόλια είναι δια λογαριασμόν του, δια την κομψοτάτη Μαρέγκα και τους ψηφοφόρους του, και ουχί δι αυτούς και ας μη ματαιοπονούν.

Ταυτοχρόνως δε, κατά το φαινόμενον μόνον έδωκεν εντόνους και αυστηράς διαταγάς εις τους διορισθέντας φύλακας των εμβολίων-οπλισμένων με ούζι, γόνων χουντικών που εβασανίσθησαν και εκοποιήθησαν από κομουνιστάς και αναρχικούς δια τον φιλοναζιστικό πατριωτισμόν τους – όπως συλλάβωσι και οδηγήσωσιν εις τας φυλακάς οιονδήποτε όστις ήθελε φωραθή κλέπτης των εμβολίων του Κυβερνήτου και των φίλων του. Ιδιαιτέρως όμως είπεν εις αυτούς να κάμουν πως δεν βλέπουν τους περιέργους παρατηρητάς των εμβολίων και να αφήσουν αυτούς να κλέπτουν.

Μετ’ ολίγας ημέρας οι αποθήκαι αδοιάσουσι και τα ράφια εκενώθησαν! Τα εμβόλια τα χτύπησαν όλα οι Έλληνες εις τα μπράτσα και τους μηρούς, εις τα μηλίγγια και τους κροτάφους , εις τους όρχεις και ταις παρειές των χειλέων και συν τη εστιάσει εκείνων επείσθησαν ότι δεν έγιναν Αλούτεροι!

Ο ίδιος κόσμος, όστις ήτο και κατά την κατά του Κυβερνήτου στάσιν, ο ίδιος εκείνος ήρχισε να κρούη τους κώδωνας των Εκκλησιών και εκάλει τους λοιπούς εις γενικήν συνάθροισιν, να διαδηλώσουν την ευγνωμοσύνη των προς τον Κυβερνήτην Κούλη Ξεκούλη.

Η κοσμοπλήμμυρα εκκινεί υπό τας ζητωκραυγάς και τα θούρια και ούτω έξωθι του αττικού ανακτόρου του Κυβερνήτου φθάνει: «Θέλουμε, πατέρα μας, εμβόλια! Σώσε μας, πατέρα, και ας όψονται όσοι μας έβαλαν στα λόγια και τα διαδύκτια να κωλοβαράμε ευτελώς, παίζοντας τόμπολα με την υγείαν μας!»

Προ τοιούτων παρακλήσεων δι ουρανομήκων κραυγών, ο Κυβερνήτης Κούλης Ξεκούλης, εξελθών ένδακρυς, υπεσχέθη εις το πλήθος νέαν προμήθειαν εμβολίων δια του ιδιαιτέρου του κρατικού ταμείου! Συνεχώρησε τους πταίσαντας, διέλαμψεν η αλήθεια, και η εισαγωγή παντός εμβολίου ήρχισεν έκτοτε εν Ελλάδι.

Και ο Κούλης εκέρδισεν τας εκλογάς.

Όταν οι Εγγλέζοι θα φάνε τη βασίλισσά τους

GAME OF MOANS: Who supports who in Battle Royale? | Toronto Sun

Όταν οι Εγγλέζοι θα φάνε τη βασίλισσά τους, θα αρχίσουν οι αποικίες να ανασταίνονται μια-μια, να αναπνέουν οι άντρες, οι γυναίκες, τα βόδια, τα τοπία και οι θεοί που σφάχτηκαν γιατί κρατούσαν τον ήλιο στα χέρια τους και όχι τις πρόστυχες χριστιανικές προσευχές.

Ο θάνατος της βασίλισσας εξαγνίζει.

Για να αναπνεύσει ένας ολόκληρος λαός πρέπει να καταβροχθίσει τη βασίλισσά του.

Έτσι πρέπει να υποδεχτούμε τους βασιλιάδες. Όπως υποδέχονται τους φονιάδες και τους δήμιους στα λαϊκά δικαστήρια.

Έτσι θα ακούσουμε τη γριά με το χρυσό στέμμα ψυχρή και άφιλη να απολογείται στις σάρκες που καταξέσχισε για να ποτίζει το χρυσό χνούδι.  

Έτσι θα ακούσουμε τη γριά με το χρυσό στέμμα να λέει:

Κι όμως λαέ μου, σε αγαπώ, κι αν σκότωσα, τόκανα για σένα. Για το χατίρι σου. Όσο για τα κρίματα και τις τύψεις σας, τους νυχτερινούς φόβους και τα εγκλήματά σας, όλα είναι δικά μου, τα παίρνω όλα επάνω μου.

Μη φοβάστε πια τους Νεκρούς σας. Δικοί μου είναι οι Νεκροί σας. Και οι πιστές σας μύγες, το βλέπετε, σας εγκατέλειψαν κι ήρθαν σε μένα. Στο κουφάρι μου, που ούτε τα σκυλιά δεν θα βρεθούν να το γλείψουν.

Υπήρξα η τελευταία βασίλισσα, ο χρυσός κλώνος που έσπασε. Τώρα πρέπει να με θυσιάσετε. Να στραγγίξετε το ζουμί μου. Να με καταγαμήσετε όπως τα θηλυκά λάφυρα που κλέβατε απ’ τα σπίτια και τους δρόμους.

Ελάτε να κατουρήσετε το λαρύγγι μου, να αποστάξετε το μαύρο φαρμάκι της δαρμένης σκύλας.

Λαέ με τα στραβά ποδάρια, που χάρισες όλους τους σπόρους σου για την αυτοκρατορία, με τις πληγές ακόμα στα πόδια απ’ τις αρβύλες και το γράσο της εκστρατείας, λαέ,  που φίλησες την κόλαση στο στόμα και η αλαζονεία σε έκανε ακόμα πιο φτωχό και μέθυσο, θα φοράς τα μεταξωτά μου βρακιά στα καρναβάλια, στο μέλλον θα γίνεις αλήτης αναρχικός ποιητής της μέλλουσας νυχτερινής χλιδής. Θα γράφεις και θα ξεγράφεις τα χαζά θλιβερά όνειρά σου.

Ναι! Η βασίλισσα σε διατάζει. Φάε με….

Να θυμάσαι πως θα πεθάνεις Ή Ο φιλόσοφος ως κλόουν

Ζωγραφική κλόουν στοκ εικόνα. εικόνα από κλόουν, ζωγραφική - 37078875

Ο Νίτσε, ψάχνει πρώτα μέσα του να βρει, τον πρωτόγονο άρχοντα της αταξίας. Τον ισχυρό που αρνείται το θεό, αλλά και την ευθύνη ενώπιον του θεού. Μα βρίσκει μόνο συντρίμμια αλλά και κάποια νόστιμη γεύση από ένα ειρωνικό σερβίρισμα παλαιών μύθων.

Οι μύθοι ως αρχέτυπα της ανθρώπινης ονειροφαντασίας δημιουργούν έναν μαγικό κόσμο που δύσκολα μπορεί να πιαστεί στα δίχτυα της κριτικής.

Οι μύθοι κοιμούνται και ονειρεύονται τον εαυτό τους, ενώ, η κριτική ξάγρυπνη υπονομεύει τις ιδέες,  είτε για να τις καταργήσει είτε για να τις οδηγήσει σε μια διανοητική ουτοπία.

Όπως η εξυπνάδα ενός αστείου βρίσκεται στο αυτί αυτουνού που το ακούει και ποτέ στη γλώσσα αυτουνού που το λέει, έτσι και στη φιλοσοφία, αν τα άρρωστα αυτιά, τα κουφαμένα από τις κραυγές της δικής τους θλιβερής αγωνίας παρακούν, τότε ξυπνάνε τα τέρατα. Και η εποχή των τεράτων είναι η εποχή των μεγάλων αλλαγών.

Δεν ξεχνώ πως για να έχω φαγητό και ζεστό νερό κάποιος ταξικός μου πρόγονος έχωσε μέσα στην κοιλιά του εχθρού μια κοφτερή χαντζάρα. Και φυσικά δεν λυπάμαι καθόλου για τον σφαγμένο, αφού η σφαγή του ήταν η ευλογία της ύπαρξής μου.

Οι μύθοι έρχονται λοιπόν, με την αμετάκλητη αλήθεια τους, να καθρεφτίσουν την εμπειρία πάνω στη φάρσα της πραγματικότητας, να σκουπίσουν τα αίματα απ’ τα δόντια που ξέσκισαν σάρκες και κατεστημένα.

Ο πατέρας και γιός. Το παλιό και το καινούργιο.

Ας μην μπερδεύουμε όμως το καινούργιο μ’ αυτόν που το ξεγεννά. Ο πόλεμος, ο πατήρ όλων μας δηλαδή, δεν είναι το καινούργιο, αλλά το ματωμένο εμβρυουλκό που μας φέρνει στο φως της σκηνής.

Στη σκηνή όπου είμαστε δια παντός έκθετοι, ξεβράκωτοι και ανηπεράσπιστοι, μα ζωντανοί και καβλωμένοι.

Η ψυχοδυναμική της εξέλιξης μπορεί να γίνει αντιληπτή ως ένα είδος αντεστραμμένης οιδιπόδειας κατάστασης, όπου ο γιός δεν επαναστατεί ενάντια στον πατέρα, αλλά οι τυπικές συμπεριφορές των επιθυμιών του προβάλλονται πάνω στον πατέρα.

Ο γιος παίζει το ρόλο του νικηφόρου πατέρα με σεξουαλική ελευθερία και εκπλήρωση, ενώ ο πατέρας απωθείται στο ρόλο του μπλοκαρισμένου θεατή.

Η αντεστραμμένη οιδιπόδεια κατάσταση επαναλαμβάνεται στη ζωή του καθενός, όταν η νεότερη γενιά ανδρώνεται σιγά-σιγά αντικαθιστώντας την προηγούμενη γενιά στην εργασία και στη ζωή, προκαλώντας μιαν άνευ όρων διάβρωση στις λεγόμενες αξίες.

Ετούτη τη διάβρωση μελετά ο φιλόσοφος, όχι όμως ως άνθρωπος της δράσης αλλά ως κλόουν που, κρυμμένος πίσω απ’ τη γελοία του μορφή, εκτοξεύει τραγικές σκέψεις μέσα απ’ τους κωμικούς του φόβους.

Αυτός ο κλόουν είναι η κωμική μορφή που εκπροσωπεί τον ανίκανο και γελοιοποιημένο πατέρα.

Αυτός ο φαντασμένος και συνοφρυωμένος ραχιτικός, εκπροσωπεί τη θλίψη των πραγμάτων και τελικά φτάνει να αντιπροσωπεύει το θάνατο.

Είναι αυτός που στο τέλος, αφού δεν βρίσκει τη λύση του μυστηρίου, εκτοξεύει τις ισοπεδωτικές και μακάβριες ειρωνείες του, θυμίζοντάς μας πως το μόνο σίγουρο είναι πως θα πεθάνουμε.  

Ζήτω ο όχλος

Misery in the Head, Me, Digital Collage, 2019 : Art

Ελπίζω στο δημιουργικό κανιβαλισμό του όχλου. Μόνο ο όχλος μπορεί να παίζει μπάλα ακριβώς μέσα στο γήπεδο της τρέλας. Στην ειδική περιοχή της τρομερής γειτονίας με το φανταστικό και το παράλογο. Οι βραδυφλεγείς χημικές ενώσεις των σωμάτων ετοιμάζουν τις νέες εκρήξεις. Πίσω από κάθε βρωμιά κρύβεται η ανάγκη για σεξουαλική ελευθερία. Ο όχλος μύριζε πάντα όργιο και βενζίνα. Είναι το κοινωνικό κύτταρο που διαθέτει υγεία και κάβλα, αρκεί ο όχλος να είναι ζωντανός και παθιασμένος με την ορμή του. Να φτιάχνεται απ’ τις οσμές του και την κτηνώδη του ευαισθησία. Καμία ιδέα δεν αναπτύσσεται αν δεν το αποφασίσει ο όχλος. Ο όχλος είναι ο εκκλησιαστής της πράξης, η ανθρώπινη μάζα που πάντα επιστρέφει στην ιστορία τα κλοπιμαία των στρατηγών.   

Σονέτο της πρωινής βροχής

Barbara Zec - Art Gallery- Art for Sale Online. SerbianaArt.com

Ποιό αδιάφορο χέρι θα πλέξει
τις γυμνές συμμετρίες σε μία!
Ποιά δαντέλα φθαρμένη
θα χωρίσει τα χείλη στα δύο!

Ο ουρανός αφαλός μιας αγίας
ένα δάσος αγρύπνιας και μέθης
Ερωτά ο φαλλός το αιδοίον
ειν’ ο έρως ο ίδιος σφαγείον;

Η ζωή προσπερνά σαν καράβι
αφήνει μόνο το κύμα ν’ ανθίζει
στης καρδιάς τα βαρβάτα ναυάγια

στις αυγές της σελήνης και στα χαύνα
μεθύσια των παρθένων αφροί
που ξεδιψούν των αντρών τα κοπάδια

Είδα και είδα

Dream Collage GIF by Mowgli420 - Find & Share on GIPHY

Είδα την κρεατοελιά της σεξουαλικής πείνας
και το πονεμένο μάτι του λεβέντη φαλλού
Είδα το βαρβάτο φιλί του ήλιου
να ξυπνά τις πελώριες ρόγες
Είδα τη Λολίτα γριά
να πίνει όπιο απ’ τα χέρια του γητευτή της
να την εκδίδει ο παπάς της γειτονιάς
ο τρελός της ψυχής αστυνόμος
Είδα ιλίγγους από το πιοτό
πως γράφουν ποιήματα στις χωριατοπούλες
οι βλοσυροί επαρχιώτες οι πλασιέ ποιητικών ορμονών
οι δικηγόροι που ανακατεύουν τα δηλητήρια
Είδα την αιματουρία του εσταυρωμένου
πάνω στην άτριχη Παναγίτσα
Είδα εσένα μουνί που με γέννησες
να σπαρταράς στις οθόνες
Είδα εσάς γαμημένες βασίλισσες
νοικοκυρές με χρυσές αλυσίδες
να δοκιμάζετε της σκλαβιάς σας ζουμιά
να τρυπάτε τη σάρκα με τις φριχτές σας αγρύπνιες

Η νοσταλγία συγκινεί τη λαίμαργη Αφροδίτη

Pin on Venus/Aphrodite

Η νοσταλγία συγκινεί τη λαίμαργη Αφροδίτη
Του έρωτα του στυφού η κουτσουλιά ήτο μια
κάποια λύσις, όταν βογκούσε ο ανήρ θριαμβικά
κι όταν γινόταν υπεράνθρωπος Λεβιάθαν
πικρόχολος φλώρος δεξιός, φτύνοντας τον ήλιο
τον κατάκοπο στα μούτρα, επενδύοντας
σε φρίκες μυστικές, σε ιόχροες καταψύξεις
των κολασμένων την κραυγή, την τρέλα
απ’ την κοιλιά της Παναγίας και το ζουμί
απ’ τις ρώγες της που θήλασαν τις μοχθηρίες
του θεού, τη χαύνωση, τη δόξα απείρων
ηλίθιων γενιών, απείρων ερωτιάρηδων γυμνών
απείρων όχλων

Έλαια αιθέρια του ανήσυχου νου

Don Quixote by Javier Pinon | Piñones, Don quijote, Collage

Δεν φτάνει να διαλέξεις απ’ όλα τα λογοτεχνικά προσωπεία τον αθώο τρελό Δον Κιχώτη. Πρέπει να δεις αν θα πας με το θνητό ή τον αθάνατο Δον Κιχώτη.

Ο θνητός, πεθαίνοντας, κατάλαβε την ίδια του την κωμικότητα και έκλαψε για τις αμαρτίες του. Ο αθάνατος Κιχώτης όμως καταλαβαίνοντας την ίδια του την κωμικότητα την ξεπερνά και θριαμβεύει πάνω της χωρίς να την απαρνιέται.

Ίσως ένας ύμνος στο σίγουρο αφανισμό ή μια καταστροφή που γυρεύει έναν ανθρώπινο καμβά. Ίσως ήρθε η ώρα να παίξουμε το παιχνίδι ανοιχτά. Να ξεμπερδέψουμε με τις ενοχές και να δούμε τον Κιχώτη σαν έναν οπλισμένο οραματιστή που και το όπλο του και το όραμά του ήταν αλυσοδεμένα απ’ το χαρακτήρα του.

Συνήθως οι Δον Κιχώτες ξεφυτρώνουν απ’ το χώμα της χώρας των κλαψιάρηδων και των ευνούχων.

Είναι μορφές που ξεσπαθώνουν με την κοκκαλιάρικη αξιοπρέπειά τους ενάντια στις ασυμφωνίες των λογικών και στις διαμάχες των πονηρών. Βλέπουν πέρα μακριά τον ανεμόμυλο του υποκριτή και του νεόπλουτου, του ψευτοπαλληκαρά και του συμφεροντολόγου.

Οι Δον Κιχώτες ακούνε το δικό τους γέλιο, ακούνε το θεϊκό γέλιο, και καθώς δεν είναι απαισιόδοξοι, πιστεύουν στην υποχρέωση της πάλης όσο κι αν αυτή γίνεται κωμική, αφού τα υπαρξιακά συμφραζόμενα την οδηγούν σε μια άνευ όρων ματαιότητα.

Η κωμωδία είναι έτσι κι αλλιώς μιαν απόδραση, όχι από την αλήθεια, μα από την απελπισία, ένας στενός δρόμος διαφυγής προς την πίστη. Τη μια και μοναδική πίστη. Την πίστη πως η άνοιξη καταφτάνει!   Και το χιόνι λιώνει και πάει. Και οι νεκροί ησυχάζουν με τους νεκρούς κι ότι δεν έχει πεθάνει ακόμα τώρα σηκώνεται στα πόδια του.

Γιατί οι άνθρωποι σκοτώνουν το χρόνο τους

www.proctology.gr - Χειρουργικο Ιατρειο Πρωκτου | Facebook

Οι άνθρωποι είναι γεννημένοι
κυνηγοί, αγαπούν τα παράσημα
και το χοιρινό κρέας, τον παγανισμό
και το φιλί του θανάτου, την ώρα
που βγαίνει αυτός απ’ τον τάφο του και
τραμπαλίζεται μυρίζοντας ιδρώτες
και κτηνώδεις στύσεις, κλέβοντας
τα σάπια ωραία φρούτα της
διάνοιας, αφήνοντας στο χωροχρόνο
πατημασιές του νεκροθάπτου. Ω οι άνθρωποι
σκοτώνουν, ανατινάζουν καρδιές
για να περάσει ο χρόνος κεντούν
εργόχειρα κλαίνε μαστουρώνουν
πυροβολούν στην καρδιά τους
λεπτοδείχτες, χέζουν χέζουν για να
περνά η ώρα όλο χέζουν και χέζουν
οι δασκάλες χέζουν οι υπουργοί χέζουν
οι στρατηγοί χέζουν για να περνά η ώρα
όλο χέζουν διαβάζοντας και διαβάζοντας
κι ο θλιμμένος κώλος χαμογελά χαλαρώνει
αφοδεύει το χρόνο και τους χρόνους
το αργό κι ανέμελο πένθος της ζωής
αφήνοντας πίσω του αιμορροΐδες και ωδές
καρδούλες λυγμούς συννεφάκια

Ω! ματαιοδοξία, των εκδοτών ιερή αγελάδα

Product | Cow painting, Cow art, Cow pictures on canvas

Επάνω στης ακροπόλεως σκαρφαλώσαμε
το μηλίγγι. Ο ουρανός αττικός αυτισμός
Οι χειρουργοί τρελοί των σωθικών ανθοκόμοι
Οι ποιηταί σε δίσκους σκληρούς αποθηκεύουν
το ξύγκι. Τους φθονούν τους αγαπούν τους
θαυμάζουν οι μάζες τα πλήθη. Τα ωραία μεθύσια
που έχουν στην κοιλιά τους τα βαρβάτα κορίτσια
ξερνούν. Καρούζο διαβάζουν κι απ’ τη στύση
του Νίκου κρεμούν μπιχλιμπίδια. Αλκοόλ, ρετιρέ
ψυχιάτρων, κεφτέδες και πλήξη, αστεράτο κονιάκ
στου υπερώου γκρεμού τη ζαλάδα Ω! ματαιοδοξία
των εκδοτών ιερή αγελάδα

Δεν πήραμε στα σοβαρά τον Ξέρξη

persia-reference-e1560941498203

Δεν πήραμε στα σοβαρά τον Ξέρξη
που χρησιμοποιούσε λιπαντικά
για να διευθύνει την εταιρεία του.
Τους στρατιώτες του, που επέστρεφαν

στην πατρίδα σαν σουβλισμένα αρνιά
φύρδην-μίγδην αποτριχωμένοι νεκροί
με κρύα πόδια απ’ τον κήπο της
Γεσθημανής που έσπερνε προσευχές

με το σουβλί στο χώμα, τρώγοντας
αγκάθια και λακέρδα, βλέποντας
του Ιούδα το φριχτό τέλος και το
πέος του καίσαρα από την καισαρεία

να το δαγκώνουν υπουργοί και
αριστοκράτες, μανούλες απ’ τους
Δελφούς που λέγανε στην Πυθία
να κόψει το σεξ και τη μαστούρα

γαιδαροι που γκαρίζουν διαρκώς
σαν γαϊδούρια σαν δημοσιογράφοι
σαν μπάτσοι ξεσκούφωτοι που
ελπίζουν σε ένα καλύτερο χάος

που ελπίζουν στο πλιάτσικο πα
ρέα με τον Ξέρξη που ξέρασε
αφού ως ξερόλας ήξερε πως ξε
ρνάνε οι βασιλιάδες στα καμαρίνια τους

λίγο πριν βγουν στο γυαλί της ιστορίας

Σήμερα το έβαλαν στα πόδια οι λέξεις

Shooter 3 Chad Wys in 2020 | Collage art, Colorful art, Art

Σήμερα το έβαλαν στα πόδια οι λέξεις
βλέποντας το Γενάρη μεθυσμένο σάτυρο
να σατιρίζει το φιλί μιας γυμνής Ρουμάνας απ’ τη Ρουμανία
διαβάζοντας
περιστατικά σοδομισμού στο σκοτεινό διαδίκτυο
φροϋδικά μανιφέστα που φέραν στην Αμερική
την πανώλη και την Ιλιάδα
του δόκτορος κουφέτα που τού χαρίσαν οι εβραίες
τα βράδια που τους χάιδευε τη διογκωμένη καρδιά
που τους τραβούσε με τα δόντια το σχοινάκι του ταμπόν
τη σεξουαλική κακία του Ιησού μαγαρίζοντας
αφήνοντας τους Οιδίποδες να φοράνε γραβάτα
να διευθύνουν κρεματόρια και σούπερ μάρκετ
παιδικές χαρές και θερμοκήπια της Μανωλάδος
μυρίζοντας τη φλυαρία της θυμωμένης καρδιάς
γλείφοντας με τα δάχτυλα χυσόλογα του γιουπόρν
ομιλίες παπάδων ψυχιάτρων κωλομπαράδων
που έχουν πάντα φριχτό απερίγραπτο άσχημο τέλος

Η μπαλάντα του Γιάννη

vollage Instagram posts (photos and videos) - Picuki.com

Ο Γιάννης είναι λάτρης του μουνιού
μα ξέπεσε να γράφει χάι κού
για την αιδώ της γυναικός
καβλιάρης παρά θίν’ αλός

ζεστά ονειρεύεται αιδοία
να μπαίνει το παλιάλογο στην Τροία
να σπαρταρά η ψωλή πάνω στην τάβλα
να βλέπει πεταλούδες απ’ την κάβλα

ωραίες μαντινάδες ηδονής
γράφει για την κωλάρα της Μιμής
αβέρτα χύνει πάνω στα τελάρα
για της Μιμής την ένδοξη κωλάρα

ω ήλιε εσύ, πελώριο ντεπόν
που γράδωσες στο χείλος των μηρών
ο πονοκέφαλος περνάει με γαμήσι
με γάργαρο ζεστό μελάτο χύσι

οι καλιακούδες κρώζουν στ’ όνειρό του
ξυπνά ο Γιάννης κάνει το σταυρό του
ψάχνει την πούτσα του να δει αν ειν’ εκεί
μα εκείνη έχει δραπετεύσει απ’ το βρακί

παίρνει τηλέφωνο το κράτος τη μαφία
να ψάξουν να τη βρούν πριν γίνει μαλακία
για να βρει πάλι θέση μέσα στο βρακί
η πούτσα η μονάκριβη η πούτσα η στραβή

Με τον Χένρι στη λίμνη (γ’ μέρος)

Art Magazino: Χένρι Ντέιβιντ Θορώ, σύμβολο ελευθερίας και αυτογνωσίας

Ο Θορώ μας λέει πως είναι καλύτερα να παραβιάσουμε το νόμο που η φύση του είναι τέτοια ώστε να απαιτεί από μας να γίνουμε φορείς της αδικίας εις βάρος κάποιου άλλου. Ας γίνει η ζωή μας μια αντιτριβή που φρενάρει αυτό το μηχανισμό.

Είναι τόσο κραυγαλέα επίκαιρο σήμερα, ώστε, αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να βεβαιωθούμε οτι επ’ ουδενί δεν εκχωρούμε τον εαυτό μας στο άδικο που καταδικάζουμε.

Εδώ βρίσκεται το πρώτο θεμέλιο της πολιτικής ανυπακοής. Όχι στα λόγια τα χαρτιά και τα συμβόλαια αλλά στις ανυπόμονες καρδιές που βλέπουν την ποίηση να αποδίδει δικαιοσύνη.

Μια ποίηση που αναπτύσσεται ως κίνηση στους χώρους μιας ιδιωτικής ουτοπίας. Μια ποίηση που επιδρά πάνω στο θεμελιακό ένστιχτο της μυθοπλασίας ως όργανο κριτικό και εξαγνιστικό ανακαλύπτοντας κάτω απ’ την πλάνη της αλήθειας πως η ύπαρξη δεν είναι ούτε αληθινή ούτε ψεύτικη αλλά ατέρμονη εκφραστική κίνηση.

Ο Θορώ προχώρησε αυτή την πίστη στην περιπέτεια κάνοντάς τη στάση ζωής μη αντέχοντας αυτό το παρδαλό στυλ λογοτεχνικής ταπετσαρίας και βικτωριανής ελαφρότητας.

Ο Θορώ δεν υπήρξε η καρπερή αγελάδα του γραψίματος αφού οι εμπορικές πράξεις ήταν γι’ αυτόν μακριά απ’ τη θρησκεία της καρδιάς.

Δεν έγινε έμπορος των σκέψεών του αλλά άνθρωπος που ψάχνει τους συντρόφους του για να ολοκληρωθεί. Παράκουσε τη διαταγή της χριστιανικής ηθικής που προϋποθέτει πως ο άνθρωπος δεν ξέρει, δεν μπορεί να ξέρει τι είναι καλό και κακό και γι’ αυτό πιστεύει στο θεό που είναι ο μόνος που ξέρει.

Ο Θορώ θέλει τον άνθρωπο ήρωα για τον εαυτό του και οχι για τους άλλους.

Έθαψε αυτή την αισχρότητα των αυτόκλητων σωτήρων στην ανάγκη για συνεργασία. Περπάτησε εις την οδό της βασιλίσσης Ουτοπίας όχι με τα πέδιλα του φυσιοδίφη αλλά με τις γαλότσες του επαναστάτη. Του ερωτευμένου με τη φωτιά και το νερό. Με τα αντίθετα που δημιουργούν το Όλον. Με τα αιδοία μας που αλληλοσυμπληρώνονται εν φαντασία και ανάγκη.

Ο εραστής της ζωής που γίνεται ποιητής χρειάζεται να μάθει για να μπορεί να δρα, σε αντίθεση με τον αριστοτελικό μιμητία.

Αναλαμβάνει την ευθύνη της «ασεβούς» παρέμβασής του, παραιτούμενος από κάθε άλλοθι, εξασφαλίζοντας διαβατήριο υπηκοότητας για όλες τις επικράτειες.

Είναι τόσο παγκόσμιος όσο και τοπικός.

Η μόνωση είναι γι’ αυτόν μια κατάσταση που κυοφορεί την ανάγκη για λύτρωση μέσω της ταύτισης με τον άλλο.

Χρησιμοποιεί τη φιλοσοφία και την επιστήμη μακριά απ’ την επήρεια οποιασδήποτε σωβινιστής ματαιοδοξίας. Γίνεται εφευρέτης ενός ιαματικού λόγου που σέβεται τα πλάσματα γύρω του κι όχι ένας ευρηματικός εξομολόγος που δελεάζει με το πλατύ παπαδίστικο χαμόγελο τους πιστούς χάνους, δηλητηριάζοντάς τους με μιαν επικίνδυνη αγάπη.

Η γάργαρη απλότητα των ήχων και των μεταφορών δηλώνει την ορμή προς την ουτοπική πληρότητα.

Τι φοβερό όταν μιλάς για το ψωμί να μιλάς και για τον άνθρωπο κι όταν μιλάς για τη σιωπή να ανατινάζεται. Να φτάνεις παντού ακόμα και στα θανατικά και στα αδιέξοδα, ακόμα και στη μυρουδιά του ιδρώτα που αφήνει σαν βλέννα ο τραγικός χορός πάνω στη σκηνή της πραγματικότητας.

Να μην πολεμάς το σώμα με το πνεύμα αλλά να καλλιεργείς την ενότητά τους.                

Ναι, αν υπάρχει θεός μάς βλέπει και τραβά μαλακία Ή περί ποιητικής

Ποιά είναι τα σωστά μέτρα για μήκος φούστας, βάθος ντεκολτέ και ύψος  τακουνιού την Ημέρα της Κρίσεως – on the record

Ποτέ δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τα θεμέλιά μας. Διαταράσσουμε το μέσα χάος, το μυαλό αρχίζει τη λογοπλασία, ανακατεύουμε τότε τα δαφνόφυλλα στην κατσαρόλα με τις φακές. Η ποίηση είναι το θεμέλιο του ερωτισμού. Η μεγάλη ιδέα που μας συμφέρει για να φτάσουμε στην ελευθεροστομία, στη λαλιά που δυναμιτίζει τα συντάγματα και καλεί τον άλλον στην κραιπάλη της θεοφαγίας. Ναι, αν υπάρχει θεός μάς βλέπει και τραβά μαλακία. Οι επιστήμονες ανέλαβαν υπηρεσία ως ανατόμοι των γύρω θαυμάτων, οι ποιητές οξυγονώνουν το άγνωστο και οι αναγνώστες είναι οι πρόστυχοι κριτές. Τι είναι η γνώση χωρίς τον πειρασμό να την ανακαλύψεις; Χωρίς την κάβλα; Τι είναι ο δημιουργός μέσα στο θόρυβο της τυχαιότητας; Κι αν η απόλαυση είναι η φτηνή πρώτη ύλη των στύσεων ποια πρωτόγονη φύση μας τη σερβίρει στο πιάτο;

422 Βερολίνα

Words // L.A. Art Book Fair: An Interview with Gagosian Gallery's Ben Lee  Ritchie Handler | Berlin Art Link

Ω! Βερολίνο, τις άπιστες γυναίκες σου λατρεύω
Με φτιάχνει, να τις μυρίζω με τη γεύση αλλουνού
στους δρόμους που περπάτησαν φασίστες τη
μυρουδιά ως τα τρίσβαθα να νιώθω του μουνιού

Σου έρχονται νιές που δε χορτάσαν το γαμήσι
στην Ελλάδα, κι αναπολούν μιαν αφροδίσια
φασουλάδα, στα ουράνια πάνω εκεί, στα γαλα
κτώδη τους χειλάκια αφήνουν τα καβλιά

ζεστά χυσάκια. Νυμφομανία πάρλα οργασμός
στα 422 Βερολίνα. Οι Τούρκοι απ’ τον κώλο
τη γαμούν κι αυτή καταλαλιά και καβαλίνα
Σε ξέρω, μου φωνάζει, ρε καριόλη φαταούλα

πως, να κολατσίζω τ’ οθωμανικό μου όμως
μού το έμαθε ένα βράδυ η μανούλα. Ω ναι
μικρή πηδιόμουν με τη φίλη μου τη Ρούλα

τους κλασικούς εδιάβαζα κι έγραφα ωδές
δεκάρικες για της ψωλής τις χάρες και το
πήδημα. Τώρα γυρνώ σαν πουτανάκι στα

καφέ του Βρανδεμβούργου, ακούω Βάγκνερ
νοιώθωντας στη μήτρα μου το οίδημα, ω ναι!
ρουφώ ηδονές και μονοξείδια, δρόμος χωρίς

επιστροφή οι φίλοι μας οι γερμανοί

Γεια σου φασιστάκο

TOP with many pieces | Im Na

Συναντώ συχνά, σε ανθρώπους που έχουν καβαλήσει το καλάμι, αυτό το παράξενο μείγμα θεατρινισμού και ηρωισμού.

Συνήθως, συμπαθέστατα ψώνια που την έχουν δει ποιητές, συγγραφείς, παραμυθάδες, κριτικοί τέχνης, σωτήρες της ανθρωπότητας, υπογραμμίζουν με τον κυκλοθυμικό τους χαρακτήρα την αλληλεξάρτηση κωμωδίας και τραγωδίας, ταπεινού επεισοδίου και μεγάλου δράματος μέσα στη σκηνοθετική τάξη της άλυτης διαμάχης.

Ο κόσμος περιστρέφεται συνήθως γύρω απ’ το μαγαζί τους και τη μπίζνα τους αφήνοντας το φαντασιακό να καβαλάει το ασέλωτο άλογο της μεγαλομανίας.

Άλλος μας σκοτίζει τ’ αρχίδια με ποιήματα και εξυπνάδες που έγραψε πριν πενήντα χρόνια επικαλούμενος διάσημες πεθαμένες φίρμες που του έπλεξαν το εγκώμιο, άλλος παρεξηγείται γιατί άφησε τον τριχωτό φασιστάκο μέσα του θυμωμένο και ετοιμοπόλεμο κι άλλος κάνει ψυχοθεραπεία με σκυλομαντινάδες περνώντας τες για μεγάλη ποίηση.

Όμως η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Η κακή αισθητική γέννησε το φασισμό ή ο φασισμός την κακή αισθητική; Η ζωή μιμείται την τέχνη ή η τέχνη καθρεφτίζεται πάνω στη ζωή;

Ένα είναι πάντως, εντελώς βέβαιο, πως στη ζωή ή στην τέχνη οι κωμικές ασυναρτησίες των ανθρώπινων αδυναμιών και παραλογισμών είναι η βασιλική κορώνα των κοινωνικών σχέσεων.

Η μίξη του ευγενικού και του γελοίου, του κωμικού, του μεγαλειώδους και του τραγικού χαρακτηρίζει την πραγματική φύση του ανθρώπου.

Όμως αν παραβλέψουμε το περιβάλλον των καβαλημένων θα χάσουμε και το δέντρο και το δάσος.

Η υιοθέτηση της φιλοσοφίας που λέει, ο καθένας μόνος του και όλοι εναντίον όλων, διαθέτει μια χροιά ηθικής γελοιοποίησης που έχει σαν αποτέλεσμα την ενεργοποίηση ενός μηχανισμού άμυνας.

Υπάρχουν μόνο τα ψώνια και τα μικροσυμφέροντά τους, η αλήθεια εξαφανίζεται απ’ το οπτικό τους πεδίο και οι κρίσεις μεγαλείου γίνονται στάση ζωής.

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που κρατούν την ασπίδα του μεγαλέξανδρου ή τη χλαίνη του Ναπολέοντα, που επικαλούνται συνεχώς το Σωκράτη ή τον Έλιοτ για να φουσκώσουν το μπαλόνι της προσωπικής τους μπαρούφας και να χορτάσουν λίγο την ματαιοδοξία τους.

Όμως, πανούκλα είναι η ματαιοδοξία κι ας την φορά κανείς απ’ την καλή και την ανάποδη σαν πέτσινο γιλέκο.

Πανούκλα είναι ο εγωισμός που καλλιεργεί ο άγιος ανταγωνισμός της φιλελεύθερης ανοησίας. Των κλειδωμένων ανθρώπων στα σπίτια και στα γραφεία. Των ανθρώπων που ζουν σε μια μεγάλη φυλακή και προαυλίζονται στην κεντρική πλατεία. Των ανθρώπων που αυτολιβανίζονται αρειμανίως.

Η σκοτεινή νύχτα της προσωπικότητας που δεν ολοκληρώθηκε, πέφτει πάνω στο αφώτιστο ναυάγιο μιας μίζερης κοσμοθεωρίας.

Εδώ είναι το μεγάλο τσίρκο, το παπατζίδικο και το μπουρδέλο, εδώ νευριάζει ο κάθε πατριώτης και φτιάχνει αντίπαλο για να μπορεί να κάνει το στρατηγό και τον καμπόσο στη γυναίκα του.

Για να μπορεί να κουνάει το δάχτυλο στο λαό που δεν ξέρει, στον αγράμματο που δεν νιώθει, στον τρελό που δεν αισθάνεται.

Ο κόσμος της ρομαντικής λαμπρότητας των καλαμοκαβαλημένων, αυτό το άλλοθι της ανθρωποφαγίας, που ζωγραφίζει με καλλιέπεια τα εγκλήματα του αφεντικού του πάνω στο κοινωνικό δέρμα, αντί να λυσσάξει με το σάπιο του εαυτό, δαγκώνει τους συντρόφους του.  

Τα πιο ωραία μου φιλιά μυρίζουν ναφθαλίνη

Pin by MCKENZIE CONNER ✰ on Lips | Hot lips, Red lips, Red lipsticks

τα πιο ωραία μου φιλιά μυρίζουν ναφθαλίνη
πύον ευρυτάνων λογοτεχνών
καλοπροαίρετους σοδομισμούς
νύχτα και πάλι νύχτα
που περπατά
σκορπίζοντας τα βδελυρά σαλάκια
στις Θήβες τις εφτάπυλες
των πληγωμένων κοριτσίστικων ματιών
ωραία πάντα αμείλικτα λογάκια
ξεθυμασμένων εραστών
που η καρδιά τους έχει μόνο πόνους
και μανίες

Πούτσα και ξύλο

Τούτοι οι μπάτσοι που 'ρθαν τώρα.. - YouTube

Ποτέ δεν με συγκίνησαν οι κουβέντες για τα μαλακισμένα που φεύγουν να σπουδάσουν στο εξωτερικό, με πρόσχημα το πανεπιστημιακό ελληνικό μπάχαλο.

Μακριά απ’ τις κοινοτοπίες του στυλ ελεύθερη διακίνηση ιδεών, ακαδημαϊκή κοινότητα και άλλα κλασμένα μαρούλια όσοι περάσαμε απ’ τα πανεπιστήμια ξέρουμε την αλήθεια.

Απ’ τα κονκλάβια των καθηγητών που γινόταν αυθεντίες με πολιτική βούληση τις ταραγμένες και δολοφονικές δεκαετίες του 60 και του 70 περάσαμε στις συμμορίες των μεγαλοκαθηγητών που άγονται και φέρονται ανάλογα με τη χρηματοδότηση της εταιρείας που ψωνίζει υπεραξία απ’ το επιστημονικό προλεταριάτο.

Ξέρω τι σημαίνει είλωτες-επιστήμονες και μονολιθικά όντα, πολλές φορές δυστυχισμένα και καταπιεσμένα αφού, αν για καλή τους τύχη ο αρχιμάστορας-καθηγητής-επιχειρηματίας δεν τους πιάνει τον κώλο τούς ξεζουμίζει και τούς πετά στο καλάθι με τις σκατούλες του.

Το πανεπιστημιακό καθηγηταριό για να μπορέσει να επιβιώσει σε συνθήκες άγριου καπιταλισμού έκανε τον αρραβώνα με την πολιτική εξουσία πλούσιο γάμο.

Έχω ακούσει σοβαρούς καθηγητάδες να βρίζονται μεταξύ τους σαν τσατσάδες γειτονικών μπουρδέλων.

Η ελληνική κοινωνία, δηλαδή η λεγόμενη κοινή γνώμη, μια κοινωνία χάνων μικροαστών που τρώει αμάσητη κάθε μυθολογία δεν βλέπει χωρίς τα φίλτρα της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας.

Όπως η οικογένεια Μητσοτάκη, αλλά και άλλες ευσεβείς πολιτικές κάστες κρατούν το παγκόσμιο ρεκόρ γκίνες στην οικογενειοκρατία, στα πανεπιστήμια τα πράγματα είναι χειρότερα.

Αν μπορούσε να πάρει κάποιος μυρουδιά πως η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών είναι τενεκέδες ξεγάνωτοι θα καταλάβαινε τον κοινωνικό στραβισμό των υπηκόων που βλέπουν την καταστολή ως λύση στα μύρια όσα προβλήματά τους.

Οι ειδικοί λοιμωξιολόγοι και όλος ο ιατρικός θίασος δεν είναι απλοί γιατροί ερευνητές επιστήμονες που δουλεύουν άδολα για τον άνθρωπο. Όπως η κοινωνία είναι ακραία ταξική και δηλητηριώδης έτσι και το πανεπιστήμιο. Οι περισσότεροι προβεβλημένοι καθηγητάδες, πρυτάνεις και δε συμμαζεύεται, δεν είναι ικανοί να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα.

Το πανεπιστήμιο θυμίζει κατά πολύ τις βιοτεχνίες παιδικής εργασίας ανά τον κόσμο. Υπόγεια ή ανώγεια με εξειδικευμένους είλωτες που δεν ρωτάν για τις κοινωνικές ανάγκες και τα προβλήματα που προκύπτουν απ’ τον αδιατάρακτο φασισμό της λεγόμενης ανάπτυξης.

Ένα εργαστήριο κατασκευάζει το κακό κι ένα άλλο το ξορκίζει. Ποιος έφτιαξε τον ιό; ποιος θα τον πολεμήσει ως μεταφυσικό αόρατο εχθρό και ποιος θα διαφημίζει τη μούρη του ως Σωτήρης-σωτήρας στα μούτρα της μάνας μου της κυρά Λόλας που, επειδή είναι καλός άνθρωπος δεν κρίνει αλλά πιστεύει.

Ο φίλος μου ο Δημήτρης κάνει το σκατό του αχνιστό παξιμάδι για να αγοράσει η κόρη του ένα μεταπτυχιακούλι γιατί το πτυχίο είναι λίγο σήμερα για την αγορά εργασίας.

Η Μαρία αριστούχος της κλασικής φιλολογίας κάνει ιδιαίτερα σε ένα παιδάκι με 4 ευρώ την ώρα. Ο Κώστας βιολόγος απ’ τους λίγους δουλεύει σε φροντιστηριακό κάτεργο με την αστρονομική αμοιβή των 3,5 ευρώ μικτά και πάει λέγοντας.

Ιστορικά, ο πλούτος για να διασωθεί, συμμαχούσε με το ιερατείο, χρίζοντας κάθε φορά τα γκεσέμια του αρχιεπισκόπους και αρχιδούκες. Σήμερα αυτή η αχόρταγη φάλαινα του χρήματος είναι έτοιμη να καταβροχθίσει τα πάντα. Κανένα έλεος μόνο αρπαγή.

Η αστυνομία στα πανεπιστήμια είναι η εγγύηση της επιτυχημένης αρπαγής. Τώρα είναι η ευκαιρία να δραπετεύσει η κοινωνία απ’ τα σοσιαλιστικά πισωγυρίσματα. Μόνιμη εργασία τι λέτε ρε γαμημένοι; μας λέει ο κύριος Άδωνις. Είναι δυνατόν να σας αφήσουμε να τεμπελιάζετε αργόμισθοι κοπρίτες την ώρα που οι Νιάρχοι και οι Ωνάσηδες ξεκοκαλιάζονται στη δουλειά;

Είναι δυνατόν να σπουδάσετε και να μορφωθείτε όλοι; To κράτος έχει άλλη προτεραιότητα. Παπάδες αστυνομία στρατός. Τα πανεπιστήμια πρέπει να κυνηγάν χρηματοδότηση να γλείφουν κατουρημένες ποδιές να συναγελάζονται με κάθε εκλεγμένο κακοποιό και κάθε ευλογημένο πλασιέ κηραλοιφών και τριχομονάδων αγίων.

Χωρίς αυτό το τέρας της μεταφυσικής μαλακίας που λέγεται ορθοδοξία-μιαν ανώνυμη εταιρία αμετανόητων κακοποιών-που μας κάθονται όπως οι σκατόμυγες στο σβέρκο και χωρίς τη συνδρομή του μπασκίνα που ξυλοφορτώνει ανθρώπους που δεν γνωρίζει γιατί αυτό είναι το καθήκον του, η πολιτική εξουσία θα ήταν μια πνιχτή πορδούλα που θα κατέρεε με το πρώτο αεράκι αντίστασης.

Αν δεν κατανοήσει κάποιος, βαθειά, την ουσία του νεοφιλελεύθερου ανταγωνισμού που δημιουργεί νέα πεδία εξαχρείωσης της ανθρώπινης κατάστασης δεν πρόκειται να δει γιατί το σύστημα θέλει αστυνομία ακόμα και στην κωλοτρυπίδα μας.

Ποιους φοβάται; Γιατί γιγαντώνει τον εσωτερικό στρατό;

Μα, γιατί σκορπάει λεφτά για να σωθεί και όχι για να μας σώσει.

Κανένας πούστης δεξιός που σκέφτεται μόνο το τομάρι του, ανεμίζοντας τούτη τη μαλακία ως ιδεολογία, δεν ξύπνησε κάποιο πρωί βάζοντας ως σκοπό της ζωής του την καλή μας υγεία.

Κανένα κωλόπαιδο απ’  αυτά που ζητούν αγωνιωδώς την ψήφο μας δεν ξύπνησε κάποια μέρα με την καούρα να γίνει η ζωή μας καλύτερη και ανθρωπινότερη.

Αλλά κανείς δεν μιλά για την αδικία και την αθλιότητα του δαπίτικου τρόπου σκέψης. Σημειώσεις γνωριμίες, εξέλιξη. Κι έπειτα σας κουνώ το δάχτυλο. Σάς γαμάω όλους.

Εσείς θα κάνετε επιστήμη κάτω απ’ τη μύτη του μπάτσου, μαλάκες. Θα σας βάζει στο στόμα την ιερή του κουτάλα ο παπά-Καντάνης, ο εξ Αγρινίου ορμώμενος χριστιανοταλιμπάν, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι εν μέσω πανδημίας, γιατί απ’ τη κολυμπήθρα του περάσαμε όλοι  κι απ’ τη δεξαμενή της ευσεβούς πολυτεκνίας αρμέγουμε ψήφους για να υπάρχουμε και να διατηρούμε αξίες χρηστά ήθη και τραπεζικούς λογαριασμούς.

Όσοι δε θέλουν αντίδωρο και μεταλαβιά απ’ το χέρι του παπά-Τσιόδρα πούτσα και ξύλο. Πούτσα και ξύλο μέχρι τελικής πτώσεως.      

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: Κάμερες (;) και μπάτσοι σε πανεπιστήμια. Αναβαθμίζεται η  αστυνομοκρατία.

Με τον Χένρι στη λίμνη (β’ μέρος)

To be awake is to be alive.” ~Thoreau | Walden pond, Walden pond thoreau,  Thoreau

Ο Θορώ, γράφει πως, προτιμά να βλέπει τις πέτρες στη θέση τους. Γράφει πως, το μεγαλείο των Θηβών και της αρχαίας Αιγύπτου ήταν ένα μεγαλείο γεμάτο ευτέλεια. Πως, περισσότερη λογική έχουν τα πέντε μέτρα του πέτρινου τοίχου ενός τίμιου ανθρώπου παρά οι Θήβες με τις εκατό πύλες, ένα μνημείο που έχει ξεστρατίσει απ’ το αληθινό νόημα της ζωής.

Η άρνηση συμβιβασμού είναι το θεμέλιο της σκέψης του. Ξαναβλέπει τις αξίες με την καθαρότητα της πίστης του στη ζωή. Είναι κατά κάποιο τρόπο δημιουργός του εαυτού του. Αρα και παραγωγός της ελευθερίας του.

Δεν μπορεί λοιπόν να είμαστε σκλάβοι αφεντάδων ή πεποιθήσεων, απαιτώντας την ελευθερία απ’ τους δυνάστες μας ή τους πνευματικούς μας βασανιστές.

Η ελεύθερη ανάπτυξη απαιτεί κόπο. Δεν έχει την ευκολία και τη σιγουριά της στάνης. Δεν έχει την ασφάλεια της αγέλης και την προστασία της μαμάς.

Η δυνατότητα της πράξης και η δυνατότητα της νόησης ενοποιούνται ώστε η εμπειρία να γίνεται πηγή γνώσης και χαράς.

Αποκομμένη απ’ τη διονυσιακή της πληρότητα, η συνείδηση περιορίστηκε στην αντανάκλαση της εις εαυτόν παρουσίας της, στο επιφαινόμενο των βασάνων και των τύψεών της. Έγινε μια κακή συνείδηση, διχασμένη ανάμεσα στο βλέπω και στο θέλω.

Ο Θορώ ξεπερνά με τον λυρικό του αντιπερισπασμό την ελληνική τραγωδία που θέλει την ιστορία διχασμένη απ’ την ορθολογικότητα και τη γλώσσα υποβαθμισμένη απ’ την ηθική.

Σε κάθε πρότασή του μπορεί να χωρέσει το πιο βαθυστόχαστο αλλά και το πιο κοινότοπο πράγμα. Μεγάλωνα, τις ώρες εκείνες, όπως μεγαλώνει το καλαμπόκι μέσα στη νύχτα θα γράψει και θα μας χαρίσει αυτή την αίσθηση της ομορφιάς και της βίας.

Θα μας περιγράψει τον ήχο των φρύνων μέσα στη νύχτα, χρησιμοποιώντας τις πιο μεγαλοπρεπείς αντιθέσεις μέσα στον ορίζοντα ενός χρόνου που δεν μετριέται απ’ την αιωνιότητα αλλά απ’ τη στιγμή.

Αυτός ό άκρατος πληθωρισμός της ομορφιάς μιας λίμνης, μαζί με τον αποχαυνωτικό της απόηχο, κάνει το Θορώ να δοκιμάζει κάθε δυνατή παρομοίωση και κάθε δυνατή σύγκριση, εκπέμποντας ένα μεταφυσικό ιριδισμό μπροστά στο ανεξήγητο.

Η πληρότητα απ’ τη μια και η θεληματική λήθη απ’ την άλλη δημιουργούν μιαν ισορροπία.

Η μελέτη σε βάθος, των πραγμάτων που άγγιζε, αναχαίτιζε τον κίνδυνο που διατρέχει κάποιος να καταντήσει επιφανειακός εξαιτίας της συνήθειάς του να αυτοσχεδιάζει.

Η μοναχική αγριόχηνα γυρεύει το ταίρι της τόσο ηχηρά που μοιάζει το μοναδικό πλάσμα μέσα στο δάσος. Η ένταση του ήχου είναι η ένταση της ζωτικής ορμής, η κάβλα που γίνεται κάλεσμα και ανησυχία. Ο πόθος που αναβλύζει και ο φόβος που καταπιέζεται.

Ο Θορώ δεν υπήρξε θεωρητικός της μοναξιάς και της μόνωσης αλλά παθιασμένος με τη συνεργασία και την κατανόηση των ανθρώπινων αναγκών. Των πραγματικών αναγκών και οχι εκείνων που υπαγορεύει ο συγκεντρωτισμός του κεφαλαίου και της εργατικής δύναμης.

Κατάλαβε νωρίς πόσο ανόητο είναι πραγματικά το κράτος και πόσο ανίκανο, αφού δεν αντιμετωπίζει με τη θέλησή του την πνευματική ή ηθική διάνοιά μας αλλά προτιμά να πολεμά το σώμα και τις αισθήσεις μας. Να καταστέλλει αντί να συνομιλεί αφού το μόνο που διαθέτει είναι ανώτερη υλική ισχύ. Καμιά νοημοσύνη και καμιά εντιμότητα. Η ίδια η συνθήκη δημιουργίας του-ο συσχετισμός δυνάμεων και η διαιτησία συμφερόντων- είναι απλά και μόνο μηχανισμοί καταπίεσης των αδύναμων τάξεων και των αβοήθητων ανθρώπων.

Αν υπογράμισε από τότε ο Θορώ κάτι θεμελιώδες και ουσιαστικό που αφορά την ανθρώπινη συνύπαρξη, αυτό είναι ο χώρος. Μόνο οι δούλοι είναι στριμωγμένοι σε διαμερίσματα-κελιά και σε σπίτια-φυλακές. Μόνο τα πρόβατα και τα γίδια είναι στριμωγμένα στο μαντρί γιατί ο μοναδικός σκοπός είναι να δώσουν γάλα μαλλί και κρέας.

Η ελευθερία δεν είναι εδώ φαντασιακό πρόταγμα μουχλιασμένων μεσοαστών αλλά ανάγκη. Όπως μια βελανιδιά και μια καστανιά φυτρώνουν πλάι-πλάι, χωρίς καμιά τους να μείνει αδρανής για να κάνει χώρο στην άλλη, αλλά, και οι δυο υπακούουν στους δικούς τους νόμους, βγάζοντας φύλλα και ανθίζοντας όσο καλύτερα μπορούν, επισκιάζοντας ενδεχομένως η μια την άλλη ή καταστρέφοντάς τη, έτσι κι ο άνθρωπος αν δεν μπορεί να ζήσει σύμφωνα με τη φύση του μαραζώνει και πεθαίνει πριν την ώρα του. 

Με τον Χένρι στη λίμνη (α’ μέρος)

Walden, by Henry David Thoreau - Free ebook download - Standard Ebooks:  Free and liberated ebooks, carefully produced for the true book lover.

στον Τέο και τη Χαρά

Ο Θορώ, έχτισε μια καλύβα μόνος του σ’ ένα κτήμα του ποιητή Έμερσον, στη λίμνη Ουόλντεν. Τέκνο των υπερβατιστών της νέας Αγγλίας αλλά και εραστής της ομορφιάς και της αγριότητας όλων των φυσικών φαινομένων.

Αν δε ζήσεις κοντά στον κεραυνό και στην αστραπή δύσκολα θα καταλάβεις τον κύκλο της ζωής αλλά και το μεγαλείο της μικρότητάς της. Ο Θορώ πήγε στο δάσος όχι ως απογοητευμένος αστός αλλά ως εραστής. Επιθυμούσε να ζήσει ενσυνείδητα, να εντρυφήσει μόνο στα ουσιώδη της ζωής βλέποντας αν μπορούσε να μάθει απ’ αυτή όσα του είχε διδάξει, ώστε όταν έρθει η ώρα της νέκρας και του θανάτου να μην ανακαλύψει ξαφνικά ότι δεν έζησε.

Είναι σπάνιο πράγμα στο συγγραφιλίκι να γίνεσαι αυτό που γράφεις και να αφήνεσαι σ’ αυτό που είσαι.

Ο Θορώ μίλησε αποκλειστικά για την αδιαπραγμάτευτη ανάγκη της ελευθερίας του ατόμου και την απόρριψη όλων των θεσμών που την υπονομεύουν και την περιορίζουν. Ο Θορώ μελέτησε του έλληνες και τους ρωμαίους κλασικούς, αλλά κυρίως φυσική ιστορία και μαθηματικά. Δούλεψε για λίγο ως δάσκαλος, μα όταν έκανε μια εκδρομή με σχεδία στους ποταμούς Κόνκορντ και Μέριμακ, αποφάσισε οριστικά να αφιερωθεί στη φύση κι όχι μόνο να γράφει γι’ αυτή, αλλά να ζήσει εκεί κι ο ίδιος.

Ο Θορώ δεν μιλούσε μόνο για την πολιτική ανυπακοή αλλά την έκανε και πράξη. Έδειξε περισσότερο πως οι συνήθειες που μας επιβάλλουν οι μηχανισμοί της εξουσίας, μας δηλητηριάζουν αργά και σίγουρα, και πως ο μόνος δρόμος, είναι ο δρόμος της περιπλάνησης. Ο δρόμος της ανακάλυψης και της συνεργασίας. Μα κυρίως ο δρόμος της ειλικρίνειας με τα πλάσματα τα οποία συμβιώνουμε.

Η συμβολική άρνησή του να πληρώσει τον φόρο που θα χρηματοδοτούσε εμμέσως και τις πολεμκές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στο Μεξικό στα τέλη της δεκαετίας του 1840, του χάρισε μια νύχτα στη φυλακή περνώντας στην ιστορία ως μια πράξη αντίστασης που ωστόσο στέκεται ικανή να διαχωρίσει τη θέση του ατόμου από τις πρακτικές της εκάστοτε εξουσίας.

Με εντυπωσιακή διαύγια ο Θορώ έγαφε πως ο άνθρωπος οφείθλει σε κάθε περίπτωση να ακολουθεί το ένστικτο και τη συνείδησή του, αφού εκείνο που προέχει πάνω απ’ όλα είναι να ζεις ελεύθερος και σε αρμονία με το φυσικό περιβάλλον.

Ο Θορώ δεν ήταν οικολόγος που ζούσε στα Εξάρχεια ή το Μανχάταν, αλλά ένας δυναμικός ακτιβιστής της ανθρώπινης κατάστασης. Η πηγή δύναμης που αναβλύζει το έργο του έχει να κάνει με την πίστη του στην αλήθεια. Αυτή την αλήθεια που ανακάλυπτε κάθε φορά, περπατώντας με τον ερωτικό βηματισμό των πλασμάτων στα σκιερά δάση και στις αμμώδεις υγρές όχθες των ποταμών της πατρίδας του, δηλαδή της πατρίδας όλων μας.

Ο Θορώ έψαξε τον Οιδίποδα και τη Σφίγγα, μου κράτησε συντροφιά ως φίλος που δεν ξέρει να μιλά για τη σωτηρία της ψυχής αλλά για την σωματική ανάγκη τού να ξεπερνάς τους τρόμους, τις προλήψεις και τις θρησκευτικές ιδέες.

Μου ψιθύρισε πολλά για την ανθρώπινη αλαζονεία, για την ποιητική στάση της φύσης να δημιουργεί κύκλους, όχι με τον γνώμονα της ευκλείδειας τελειότητας αλλά με την αέναη ζύμωση της ζωής και του θανάτου.

Κι είναι γι’ αυτόν η θέληση για ζωή, το θεμέλιο κάθε ανυπακοής. Η αντίσταση απέναντι στους άδικους νόμους.

Αντιστέκεσαι λοιπόν αν αγαπάς τη ζωή. Αν ασκείς βιτριολική κριτική στις προκαθορισμένες ηθικές αξίες. Αν πολεμάς τα άρρωστα περιβάλλοντα που τις γέννησαν και τις διαστρέβλωσαν ανάλογα με τον άνεμο των συμφερόντων τους.

Ο Θορώ ήρθε για να μείνει. Ξεπέρασε με άνεση την έλλειψη ιστορικής αίσθησης, το προπατορικό αμάρτημα όλων των φιλοσόφων που, χωρίς να το πάρουν μυρουδιά θεώρησαν τον άνθρωπο ον διαμορφωμένο απόλυτα απ’ την επίδραση των θρησκειών και των πολεμικών γεγονότων.

Είδε πως, όλο το ουσιώδες της ανθρώπινης εξέλιξης διαδραματίστηκε μέσα στη μεγάλη νύχτα του Χρόνου, πολύ πριν απ’ αυτά τα τέσσερις χιλιάδες χρόνια αρρώστιας και πολιτισμού. Κυριαρχίας και θέλησης για δύναμη. Μα κυρίως αρρώστιας τού ανθρώπου που πάσχει απ’ τον εαυτό του.

Ο Θορώ, ανακάλυψε νωρίς τα φοβερά αυτά οχυρώματα που ύψωσε η κοινωνική δομή για να προστατευτεί απ’ τα ένστικτα της ελευθερίας. Κατάλαβε πως η τιμωρία τοποθετήθηκε στην πρώτη γραμμή των μέσων αυτών άμυνας στρέφοντας τελικά τον άνθρωπο ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό. Οι γονείς τιμωρούν, οι δάσκαλοι τιμωρούν, οι εξουσίες τιμωρούν, οι θρησκείες τιμωρούν. Αποκαθήλωσε λοιπόν την τιμωρία απ’ τον ζωτικό του ορίζοντα.

Ένιωσε και μελέτησε τις συνέπειες του βίαιου χωρισμού απ’ το ζωικό παρελθόν, το άλμα και ταυτόχρονα την πτώση. Ένιωσε τι είναι αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν Θεό ή Μοίρα, ένιωσε την ανήσυχη αναμονή, την ελπίδα, ένιωσε πως ο άνθρωπος δεν είναι ένας σκοπός παρά μονάχα μια φάση, ένα επεισόδιο, μια σκηνή, ένα πέρασμα, μια μεγάλη υπόσχεση. 

Ενδελέχεια του μη όντος Ή Όντως μας ξεσηκώνουν τα εγκόσμια

ROCK Sex: 2011

Άλλος γαμάει τον Αγάθωνα τρώγοντας
λειτουργιά στον Άθωνα. Πάντα κώλον
αφού η τέρψις οδηγεί στο όλον και
η τσουτσού των μοναχών είναι γλυκιά

καθώς ο άγγελος εγένετο Μορφεύς εις
του αρσενοκοίτου λάρυγγος αφήνοντας
λάφυρα φλουριά εν τη Μονή Βατοπεδίου
εν τη Μονή οσίας Ψωλής αρχιδοφόρου

και λυγμών. Όντως μας ξεσηκώνουν τα
εγκόσμια γι’ αυτό της πούτσης μας
γράφουμε τα εγκώμια οι μοναχοί εμείς
κι οι μοναχές χώρια οι μούνες κι οι

ψωλές χώρια οι γέροι κι οι γριές μα
πάντα η καύλα λάβαρο ορθόδοξο άνευ
αιδούς τρέχει εις τας ιεράς οδούς

Περί ψυχής ημιτελής πραγματεία

Wangechi Mutu - Artist - Saatchi Gallery

Τα σούργελα δεν γνωρίζουν πως
και η ψυχούλα διαθέτει μουνόχειλα
κι ένα θεσπέσιο κώλο
όλο έγνοιες και ύβρη
δεν γνωρίζουν πως
παραμυθιασμένη γυρνά
απ’ τη γεύση της χαράς μαριχουάνας
βλαμμένη σχεδόν απ’ την πρέζα της λύπης
προχωρά, συγκαμένη προς το έρεβος
τής χαϊδεύουν ολίγον τα πρησμένα βυζάκια
ο Ματθαίος Γιοσαφάτ, ο Ίρβιν Γιάλομ,
ο κύριος Βρακοζώνης ο νεκροπομπός εκ Βονίτσης,
ο Μπάμπης ο Κλάνας ο έσχατος αγρινιώτης,
εγώ ακόμη που σας ιστορώ

Γύφτικο πορτραίτο νυκτός

Alexandru Rădvan - Women with Idol I - Contemporary, Nude, Red, White,  Green, Female, Male, Flowers For Sale at 1stDibs

Απ’ τα υγρά σου έφτιαξαν οι γύφτοι σούπα
του έρωτα δοκιμάζοντας την ουσία
γδυτοί μιλώντας για αγάπη και ρευστότητα
πουλώντας στους πατατοφάγους λίγη αιωνιότητα
ω στύση μου αμίλητη στα πόδια της κοπέλας
ω χνούδι φλύαρο λίπασμα πάνω στην κρούστα των φιλιών
με μπόλικη ερωτοπυγμή της πούτσας μου η ορμή
θα συντριβεί εις του ανειρήνευτου Ειρηνικού τις ξέρες
όμως ω ναι!
θα τη σκορπίσω στα σκυλόψαρα
θα τη χαρίσω στο λαό
θα τη χαρίσω στο νεκρό αρχιεπίσκοπο
που βγαίνουν απ’ το στόμα του λουλούδια
Ω ναι στο θάνατο το γεωργό θα τη χαρίσω
για να γαμεί ο αθάνατος όπως γαμούσε ένας θνητός
πριν τον σκορπίσει η νύχτα στα ποιήματα
πριν τον σκορπίσει ο ύπνος στη λαγνεία

Θα σου προσφέρω λίγη θεία φώτιση

Θα σου προσφέρω λίγη θεία φώτιση
-μια ψωλή να σου κρατάει συντροφιά-
γαλλικά μουχλιασμένα τυριά κοινωνική
ανθρωπολογία και φραγκόσυκα στυφά
ωραία απ’ την οδό των γαϊδάρων
θα σου προσφέρω εκείνες τις νευρώσεις
των αγροτών που κοιτάζουν τον κάμπο
της Θήβας και κλαίνε τραβώντας την πιο
ένδοξη μαλακία τους αγριεμένοι άρρωστοι
και γυμνοί χαϊδεύοντας το κοκαλιάρικο
σκυλί της ηδονής κοριτσιών που άφησαν
το δέρμα τους στα αγριόχορτα και το
μάτι τους στο πιθάρι της παρθενιάς και
τα χείλη τους στο ζεστό χνώτο του θανάτου
γλείφοντας τους αρραβώνες με τα δάχτυλα
σπέρνοντας κρύα κουφέτα στο ζεστό τους
μουνί

Χέζομαι απ’ το φόβο μου, άρα υπάρχω

https://tubitv.com/series/100/hillbilly-horror-show  http://canvas-bridge.tubitv.com/zMHVGQfS9eaLuw2sN4raqe9MDUI=/0x99:634x451/640x360/smart/img.adrise.tv/d026b22b-ad97-4747-a3ce-59e1f030b49d.png  Hillbilly Horror Show Hillbilly Horror Show is a ...

Περπατώντας  προς την κόλαση το πρώτο πράγμα που συναντάς είναι το μεγάλο πιθάρι με τους φόβους.

Άλλοι βάζουν το χέρι να τραβήξουν έναν στην τύχη κι άλλοι από μια βουλιμία θανατοφοβίας ορμώμενοι, πηδούν και κλείνονται μέσα στο πιθάρι για πάντα.  Φοβόμαστε το χαρούμενο και το υγιές. Ανησυχούμε μήπως οι απαντήσεις που δίνουμε κάθε φορά στο αίνιγμα του θανάτου είναι παρηγορητικές θεραπείες προκειμένου να ξορκίσουμε το μαύρο σκηνικό.

Ο άχαρος Άδης, ολόγιομος πάντα μα και άδειος, είναι από καταβολής φαντασιακού, ο τόπος που μας στέλνει εκδρομή το πεπρωμένο.

Ο τόπος που δεν μοιάζει με τους γνωστούς τόπους αφού τον καθορίζει ένας και μόνο τοποτηρητής. Η ανυπαρξία. Αυτό το λογοτεχνικό έδεσμα, που η παραμυθία της υπαρξιακής αγωνίας  μάς το σερβίρει ξανά και ξανά, με όση στοχαστική ειρωνεία διαθέτει το εγώ μας. Με όσο χοντρό αλάτι μας επιτρέπει να ρίχνουμε κάθε τόσο στις πληγές για να νοιώσουμε τη δύναμη αυτή της συμπαντικής ανακύκλωσης και του μαρασμού, που είναι και ο μοναδικός νόμος της ανθοφορίας.

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε κατασκευάζουμε φαντάσματα που μας κρατάνε μακριά απ’ το βασίλειο της πραγματικής ελευθερίας. Απ’ το βασίλειο όπου όλοι θα ήμασταν βασιλιάδες και πρίγκιπες, αφού θα είχαμε καταφέρει να μην τρομάζουμε με τα φαντάσματα που φτιάξαμε εμείς οι ίδιοι.

Η απόκτηση της συνείδησης μέσα στο δαρβινικό αρχιπέλαγος της εξέλιξης περιείχε και το ακριβό τίμημα της συνειδητοποίησης  της αναπότρεπτης φθοράς.

Σήμερα, χαρτογραφώντας τις νευρολογικές μας διαταραχές, που είναι διαταραχές πολιτισμικές πρωτίστως, ανακαλύπτουμε τον εκφυλισμένο μας εαυτό.

Βλέπουμε πως οι φόβοι τρυπώνουν στις κοίλες του νωτιαίου μυελού, κάνοντας τα χέρια και τα πόδια μας λιγότερο υπάκουα στις προσταγές της ζωτικής ορμής.  

Έτσι παρατηρούμε τον συνεχή υποσυνείδητο εκφοβισμό της άμεσης θανατικής τιμωρίας, τον ερχομό μιας αόριστης αναπηρίας που θα μας σπρώξει λίγο ακόμα προς τη συνεχή υπόμνηση του αναπόφευκτου θανάτου.

Ο πλαστικός πολιτισμός προσπαθεί συνεχώς να από-ερωτικοποιήσει το σώμα, ή να μετατρέψει το ερωτικό παιχνίδι σε μια συνάρτηση κέρδους. Όμως ο έρωτας θα βγαίνει πάντα απ’ τον τάφο του ως η μόνη ζωτική αλήθεια, κάνοντας όλα αυτά για τα οποία ήμαστε ανήμποροι ν’ αρθρώσουμε έναν λόγο επαναστατικό και αμείλικτο, να ειπωθούν από  μόνα τους μέσα σ’ αυτή την παράφορη και βουβή ανταλλαγή βλεμμάτων.

Χωρίς κρεβάτι και τραπέζι Ή Έτσι γαμούν οι ευχούληδες

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, σχέδιο, κείμενο που λέει "UDDIN DD Co 2018"

Οι επαναστάσεις δεν ξεκινούν ούτε απ’ τα εργοστάσια ούτε απ’ τα πανεπιστήμια, αλλά απ’ τα κρεβάτια και τα τραπέζια.

Στα κρεβάτια συναντιούνται τα σώματα και στα τραπέζια συναντιούνται τα στόματα και τα πνεύματα. Καμιά επαναστατική αξία δεν μπορεί να ανθίσει χωρίς αυτά τα δυο έπιπλα.

Είναι τα πιο φτωχά και τα πιο ταπεινά έπιπλα. Σε κάθε σκηνή απ’ το φτωχικό παρελθόν η κάμαρη και η εστία ορίζονται απ’ το κρεβάτι και το τραπέζι.

Όλοι νομίζουμε πως στο κρεβάτι κοιμόμαστε και στο τραπέζι τρώμε. Μα στην ουσία τους ο ύπνος και η τροφή είναι αυτά που μας φέρνουν αναγκαστικά κοντά, θυμίζοντάς μας πως για να επιβιώσουμε πρέπει να συνεργαστούμε και για να συνεργαστούμε πρέπει να συνυπάρχουμε.

Η συνεργασία και η συνύπαρξη αν δεν έχουν χαρά και παιχνίδι μπορεί να γίνουν εφιάλτες και ψυχοφάρμακα.

Το ψυχοφάρμακο έγινε η συγκολλητική ουσία των ραγισμένων σχέσεων και ο ψυχολόγος έγινε το επί χρήμασι άλλοθι της υποκρισίας μας, αφού δεν είμαστε αυτό που θέλουμε και επιθυμούμε, αλλά αυτό που θέλουν οι αναχρονιστικές αλλά και βλαπτικές νόρμες με τις οποίες μας εκπαίδευσαν.

Απ’ το σχολείο που εκπαιδεύει κουτάβια τυφλά που δεν ξέρουν τι θέλουν μέχρι τα στρατόπεδα εργασίας και τις οικογένειες κάτεργα, το εφιαλτικό σύνδρομο τού πατρίς θρησκεία οικογένεια έχει ποτίσει μέχρι το μεδούλι τα ανθρώπινα νεύρα με το πιο αργό και βασανιστικό δηλητήριο.

Από συνήθεια γιορτάζουμε και από συνήθεια αγαπάμε ,σχεδόν επετειακά επειδή μια υπενθύμιση παβλοφικού υποβάθρου μας θυμίζει να ευχηθούμε με όλη την ψεύτικη και αναγουλιάρικη ορμή των ευχούληδων.

Οι διαφημίσεις και η επιχορηγούμενη μαλακία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, των πιο αντικοινωνικών μέσων δηλαδή, εγχείρισε στο ατροφικό μας μυαλό μια μακάβρια συνθήκη. Υπάρχω για να αρέσω κι όσο υπάρχω πρέπει να αρέσω.

Η μπρίζα με ταξιδεύει εκεί που δεν μπορώ να ταξιδέψω κι εκεί που δεν μου επιτρέπουν να ταξιδέψω, όχι γιατί κάποιο σιδηρούν παραπέτασμα μου κλείνει το δρόμο αλλά γιατί η συνταγματικά οριοθετημένη σκλαβιά μου προγραμματίζεται από μια οικονομία που ούτε ξέρω πως λειτουργεί και φυσικά ούτε ξέρω πως και από ποιους σχεδιάζεται.

Είμαι ξένος με το φαγητό που τρώω αφού αυτό μου το παρέχει εξ ολοκλήρου η βιομηχανία.

Πάνω απ’ τον μισό πλανήτη τον βλέπεις να ζει κουρνιασμένος σε κάποιο διαμέρισμα όπως τα τσόνια. Ακούς νυχθημερόν πως η ζωή αλλάζει και πρέπει να την προλάβεις.

Είναι στ’ αλήθεια επίτευγμα ο άπειρος χρόνος δωρεάν ομιλίας ή μια ανήλιαγη φυλακή απ’ την οποία όχι μόνο δεν μπορείς να δραπετεύσεις αλλά εσύ ο ίδιος χώνεις τον εαυτό σου πιο βαθειά και με περισσότερο ζήλο, εκεί απ’ όπου δεν πρόκειται να επιστρέψεις ποτέ.

Οι άνθρωποι λοιπόν γύρω απ’ το τραπέζι δεν τρώνε μόνο. Κοιτάζονται πειράζονται συζητούν συνεννοούνται χαίρονται λυπούνται βρίζονται πλακώνονται όπως και στα κρεβάτια δεν κοιμούνται μόνο αλλά γαμιούνται μαλακίζονται χαϊδεύονται συζητούν.

Ο καναπές και η πολυθρόνα αντικατέστησαν το κρεβάτι και το τραπέζι. Στον καναπέ τρώμε στον καναπέ κοιμόμαστε στον καναπέ χεζόμαστε, γιατί μαζί με το φαγητό τον ύπνο ή το χέσιμο πρέπει να είμαστε καλωδιομένοι μήπως χάσουμε μια οξεία από την μονοκαλλιέργεια της μιζέριας ή μη χάσουμε κάποιον διαδικτυακό φίλο που δεν του είπαμε χρόνια πολλά για τα γενέθλια ή τη γιορτή.

Ξέρω ανθρώπους που ζουν, υπάρχουν και αναπνέουν για να συντηρούν τα γρανάζια απ’ το εσωτερικό ασανσέρ της μεζονέτας τους, να φωτογραφίζουν κολοκυθόπιτες και εξωτικές σούπες, να ζουν από συνήθεια καθημερινά αλλά τις γιορτές να κάνουν τα πιο γαμάτα τραπέζια.

Να και τα καλά της θρησκείας που κι αυτή από συνήθεια μάς την έβαλαν στο βρακί.

Μέσα στον άκαρδο κόσμο που εμείς συντηρούμε την απονιά του αυτό το όπιο ο σοφός λαός το παίρνει σε σωστές δώσεις.

Η κουλτούρα των γιορτών, των επισκέψεων και των δώρων αν δεν ήταν πρώτα ένα μεγάλο εμπορικό κόλπο για να ταϊστεί απ’ την παιδική εργασία και την εργασιακή σκλαβιά το πιο μεγάλο τέρας θα ήταν ένα πανηγύρι χαράς.

Μα για να είσαι κι εσύ καλός θα πρέπει κι εσύ να κάνεις το δωράκι σου ή να πεις την ευχούλα σου ή να καθίσεις γύρω από ένα τραπέζι βουλιμικών διαστάσεων ακούγοντας όλο το πρόγραμμα της υποχρεωτικής μαλακισμένης διασκέδασης, αφού σήμερα είναι Χριστούγεννα και πρέπει να χαρούμε πάση θυσία.

Να νιώσουμε τη χαρά των ημερών και γενικώς να νιώσουμε κάτι, μέσα απ’ τη λίγη προγραμματισμένη χαρά που μας αναλογεί.

Αυτή τη χαρά που ψωνίσαμε με το πενιχρό επίδομα ή τα ψίχουλα του μισθού.

Τη χαρά αυτή που πολλοί αγοράζουν πατώντας επί πτωμάτων και τη χαρά που παίρνουμε ακούγοντας όταν σώζουμε ένα παιδάκι με μισό ευρό.

Πολύ φτηνά και παστρικά λοιπόν σώζεις και καμιά ζωή για να πάει πιο εύκολα κάτω το λουκάνικο και το γιούλμπασι.

Κάνεις ενέσεις θαλπωρής στολίζοντας θλιβερές πλαστικές μαλακίες αφού μπουκώσεις με ντάτα το ψηφιακό σου υπερπέραν για να είσαι σίγουρος πως τα κουτάβια-παιδιά σου είναι κλεισμένα στο δωμάτιό τους, χωρίς να κινδυνεύουν να γίνουν πουτάνες πούστηδες ναρκομανείς.

Ω! και πόσο τρυφερό είναι να τους φιλάς τα κεφαλάκια την ώρα που σκοτώνουν τους κακούς στο δώρο βιντεογκέιμ της καλής νονάς.