ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Οι ομορφιές του τόπου μας Ή Οργασμός στην Τριχωνίδα

didaktvr

Σε βρήκα τσούπα μου,
πικρούς καφέδες να σερβίρεις
σε μνημόσυνα γλυκόζης.
Σε βρήκα στη διχάλα μιας ελιάς
να ξύνεις με το νύχι σου το μέλλον.
Σε βρήκα ως καρπό ελαίου
και σε άλειψα στα μπούτια μου
για να γλιστρούν απ’ τις ανάσες τα φωνήεντα
να ορτσάρουν κόντρα στο λαιμό
τα λυγερά λιοπύρια,
τα βυζάκια σου.
Αχ! σε τι υψόμετρο κορίτσι μου ν’ ανέβω
στο όρος Παναιτωλικόν για να σε ξεφλουδίσω!
Στον Κατελάνο
που φοράει φωτοστέφανο λουλούδι μυγδαλιάς
ή εκεί
στη μπουκαπόρτα του μυελού της Τριχωνίδος
που όσο να πεις
μας αγκαλιάζει όλους τους ελάσσονες
και μας κρατά ζεστούς μες στα υγρά της.
Εκεί, στη θέση Πόρτο Κάβλα
και στη θέση Πισωκολλητό των θυγατέρων της Μυρτιάς
στη θέση Ράμφη εραστών ερωτοφαγωμένα
στη θέση Κιλοτάκια Μουσκεμένα
αχ! πάρτε με κι εμένα
που είμαι διδάκτωρ υγροτόπων
που είμαι διδάκτωρ οργασμών
αχ! πάρτε με. Ιδού!
Περνάει το λεωφορείο των εννιά
από το Θέρμο για τον Άδη.
Περνάει ο εισπράκτωρ να τσεκάρει
τα κολπικά υγρά τού βλέμματός μου.

Άφρικα

africa

Σε ξέρω Αφρική μανούλα.
Σε ξέρω Άφρικα
με τους παραποτάμιους στρατάρχες σου στο Νίγηρα
και τις σκληρές σου πέτρες.
Πάω μαζί σου στο κρεβάτι
στο άνοιγμά σου
εγίνομαι Ζαΐρ.
Μην αστοχήσεις Άφρικα
θέλω ξυλιές στα κωλομέρια
καθώς θα γίνομαι μικρό αιδοίον Νείλου ποταμού
φρέσκο αλατάκι τρίβοντας απ’ τους ιδρώτες σου.
Να! κοίτα
πως τρυπώνω με οξειδωμένη αναπνοή στο είδωλό σου
Κοίτα με, ζορισμένο και βουβό
να πολεμώ κι εγώ τους φαλλοκράτες.
Κόκκινο αίμα απ’ το μαύρο σου μουνί.
Ω! Άφρικα να μην ενδώσεις
μείνε γυμνή δια παντός.
Είμαστε νιόπαντροι το ξέρεις και το ξέρω
με θέλεις στο λαρύγγι σου.
Την ευωδιά τού δέρματός σου
-ω! Άφρικα-
θα παραλάβω απ’ τα Φλαμίνγκο,
και θα σε πω πριγκίπισσα Αιτωλίας
και θα σε πω σοπράνο με ωοθήκες Οχτωβριανής
και θα σε πω όλων τον φρύνων σου βασίλισσα.
Ω! Άφρικα
νεφρό ετούτου εδώ του άστρου που έσβησε
τού εγκέλαδου ο εκρηκτικός θυμός
η λάβα απ’ τα βάθη της ρομφαίας.
Ω! Άφρικα
σου γράφω γιατί είμαι στερημένος από νύχτες Ιουλίου
σου γράφω ως άρχοντας βατράχων
που μας χωρίζει η άβυσσος Μεσόγειος.
Ω! Άφρικα σου γράφω γιατί είμαι το τσογλάνι σου.

Ο Λαγός και τα πετραχήλια

xrisi_avgi_heil

Το ποίημα είναι η κραυγή μας αλλά και πάλι είναι ο τρόπος που έχουμε να κρατάμε σημειώσεις πάνω στις ψηφιακές πλέον, χαρτοπετσέτες αυτού του σκυλάδικου που λέγεται Κόσμος.

Το ποίημα είναι ίσως η λάμα με την οποία λίγο-λίγο προσπαθούμε να κόψουμε την αλυσίδα που μας δένει με το ξερατό μας.

Ως σκυλιά δεμένα σε κάποια αυταπάτη στοιχίζουμε τις απόψεις μας ανάμεσα στο διπολισμό που μας έχουν επιβάλει οι θεσμοί της Υπεραξίας.

Η μαμά Υπεραξία και ο μπαμπάς Κεφαλαιοκράτης έχουν δυο σπουδαία παιδιά που τα φροντίζουν με περισσή αγάπη. Το Κράτος και η αδερφούλα του η Εκκλησία είναι εδώ δίπλα μας και κοντά μας.

Ο Λαγός, ο Αμβρόσιος, ο Άνθιμος, οι ΜηΚυΟ. Με τον Καμμένο ή με τον Πετρουλάκη, με τον Τσίπρα ή με το Μητσοτάκη;

Διλλήματα βγαλμένα απ’ τα σπλάχνα της Σκύλας που γεννά εκμετάλλευση και βομβαρδισμούς. Απλήρωτη εργασία και πληρωμένους οργασμούς.

Μα, το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο.

Μα, εδώ καταφθάνει το ποίημα με τα πιστόλια του.

Ένα μεγάλο μέρος του ποιητικού αγώνα-όσο κι αν αυτός φαίνεται μάταιος-είναι να μην εξαιρούμε τίποτε απ’ τη γλωσσική ύλη που είναι και σκέψη και πράξη με όλη την εξωστρεφή της επιθετική σημασία.

Για να μην καταντήσει ο λόγος μας μια περισπούδαστη περιττολογία που την περιφέρουν δόκιμοι νεανίες και μη στις ματαιόδοξες αυτοαναφορές τους, θα πρέπει να δείξουμε το Κακό με το δάχτυλο.

Γιατί το Κακό δεν βρίσκεται εκεί που μας δείχνουν. Γιατί το Κακό και τα αυγά του τα απιθώνουν στη συνειδησιακή μας μήτρα κι εκεί γενούν και γίνονται τέρατα.

Γνωρίζουμε την «κρίσιμη μέρα» της αρρώστιας που μνημονεύει ο Ιπποκράτης. Η λέξη Κρίση συνορεύει πάντοτε με το θάνατο, η δε ημέρα της Κρίσης προϋποθέτει μάλιστα το θάνατο, τον κτόνο.

Η Κρίση είναι ανθρωποκτόνος. Σκοτώνει όχι αόριστα ανθρώπους, αλλά τους ανθρώπους μιας συγκεκριμένης τάξης.

Αντίθετα απ’ τους δογματικούς που στενεύουν και διαστρέφουν την πραγματικότητα, έχουμε χρέος να αγκαλιάσουμε την ολότητα και να διευρύνουμε όσο μπορούμε τα όρια του Σημαντικού.

Γιατί το Σημαντικό είναι αυτό που πάντα μας ξεφεύγει πάνω στην αδυναμία μας να περιφρουρήσουμε τις επαναστάσεις που κάναν άλλοι για μας.

Πάνω στην αδυναμία μας να γίνουμε εμείς η αλλαγή αλλά και ο πόθος για αλλαγή.

Όχι να καούμε αλλά να κάψουμε την ψευτοανάγκη του ανθρώπου για Εξουσία και μαστίγιο. Την ανάγκη τού Λαγού και των συνοδοιπόρων του για κωλοδάχτυλα και βρισιές στους πιο αδύναμους ανθρώπους του κόσμου. Στα παιδιά.

Σεμινάρια πολέμου για ιεροκήρυκες

seminaria

Πολλές φορές, μια ισχυρή και εύθυμη μελωδία παρασύρει και λικνίζει όλες τις απελπισμένες κινήσεις μας. Μια μελωδία που ξεγλιστρά απ’ τα έγκατα του σώματος και φτάνει να γίνει φωνή.

Μια φωνή που έχει στην ανάσα της την ελπίδα και μια φωνή που σωματοποιεί την βαθιά ανάγκη τού να είμαστε ανθρώπινοι.

Μια φωνή που δουλεύει ενάντια στους ανθρώπους του Κράτους και των συνενόχων του.

Μια φωνή που δε χρησιμοποιεί τη σύγχυση, τη βία και τους μύθους για να διαιωνίσει τις συνθήκες Κυριαρχίας.

Μια φωνή που αντανακλά τη συνείδηση της επιθυμίας μας που αγωνιά να ορίσει εκ νέου τα πράγματα, παλεύοντας με νύχια και με δόντια για να μην καταλήξει εμπόρευμα που αυτοθαυμάζεται.

Για να μην καταλήξει γελωτοποιός στην αυλή των ποιητικών οραμάτων που έθρεψε η αφέλεια της κοινωνίας τού θεάματος.

Ανάμεσα στην εξέγερση και στην ποταπότητα παλεύουμε για την αυτοεκτίμησή μας.

Παλεύουμε να πάρουμε την εξουσία που διαμορφώνει συνειδήσεις βαδίζοντας με προσοχή στο ναρκοθετημένο πεδίο της αποδοχής που αποτελεί την έσχατη παγίδα για την προμηθεϊκή λογοτεχνία και την επαναστατική προοπτική.

Αυτό που κάνουν σήμερα οι μηχανισμοί εξουσίας είναι να ενσωματώνουν το διαφορετικό. Να υιοθετήσουν τους καταραμένους και τους περιθωριακούς προσφέροντάς τους δείχτη ασφαλείας και ένσημα αποδοχής.

Αυτοί, που γράφοντας δεν κατασκευάζουν τραμπούκους ή θαυμαστές δεν μπορεί να γράφουν παρά με το συκώτι τους έκθετο στο γύπα της εξουσίας.

Αυτοί, που ακόμα μπορούν και υπογραμμίζουν στην ιδεολογική τους ιχνογραφία τον υποβιβασμό τού Είναι σε Έχειν και τη διολίσθηση τού Έχειν στο Φαίνεσθαι μπορούν και διαβάζουν σωστά την ολοκληρωτική κατοχή της κοινωνικής ζωής απ’ τα συσσωρευμένα αποτελέσματα της οικονομίας.

Αν κατανοήσουμε βαθειά, πως, μας επιτρέπεται το Φαίνεσθαι μονάχα όταν παύουμε να υπάρχουμε, τότε θα νιώσουμε την ανάγκη για δράση και την ανάγκη να υπάρξουμε ξανά μέσα στην ερωτική μέθη που προσφέρει η συλλογικότητα.

Σήμερα που η επιτυχία και η αριστεία είναι συνυφασμένες με το να επιτρέπουμε στον εαυτό μας μιαν απόλυτη αφαίμαξη για χάρη της εμφάνισης το σχοινί ενός ψεύτικου εαυτού σφίγγει γύρω από το λαιμό της κοινωνίας που θεωρεί κρίση την επίθεση του καπιταλιστή.

Όλες οι σκωπτικές παρηχήσεις περί ελευθερίας που εκτοξεύουν οι ιεροκήρυκες του φιλελευθερισμού είναι στην πραγματικότητα χυδαία καλέσματα ανελευθερίας.

Από τα τρίσβαθα των σπλάχνων μας αποβλέπουμε όχι στην ελευθερία αλλά στην απελευθέρωση.

Ξαναβρίσκουμε το υπέρτατο σύμβολο που είχε επινοήσει ο Αισχύλος για να δυναμώσει το θάρρος μας, όταν είδε να πετά γύρω από τον Προμηθέα το σμήνος των Ωκεανίδων.

Πρωτοπορία ή Θάνατος

A man wearing a traditional carnival mask dances during Shrovetide celebrations, in the Rumsiskes village, some 89 kilometers (56 miles) north of Vilnius, Lithuania, Saturday, Feb. 6, 2016. Shrovetide is a traditional Lithuanian holiday marking the end of winter, one of the merriest events in Lithuania. (AP Photo/Mindaugas Kulbis)

Γυρνάμε κουρασμένοι από τις άγονες δοξασίες και τις περίπλοκες ερμηνείες του κόσμου.

Στρέφουμε την προσοχή μας προς την καθαρή στιγμή της ύπαρξης με όλο το διαβολικό ζωηρό Εγώ μας. Μα ο νους δε βρίσκει ανάπαυση.

Η πραγματικότητα, ακόμα και στις πιο όμορφες και ευνοϊκές της εκφάνσεις, δεν ικανοποιεί στο βάθος, την ανήσυχη φύση μας.

Η αντιπαλότητα μεταξύ των φυσικών πραγμάτων και του ανθρώπου αφήνει το αίμα της στο καθιστικό μας. Απέναντι στο απύλωτο στόμα του καλλιτέχνη, δεν κατορθώνει να σταθεί παρά το αδηφάγο στόμα του θεατή.

Στη χαώδη και θεολογικά ανυποστήρικτη ζωή μας έχουμε την υποχρέωση να βρούμε τη δική μας φωνή και να εφεύρουμε τα δικά μας άσματα σωτηρίας. Θα πρέπει να γίνουμε οι ιερείς της δικής μας ανάστασης και οι καταστασιακοί που δεν παπαγαλίζουν το παρελθόν αλλά προεκτείνουν την καύλα τους στο μέλλον.

Ακόμα κι όταν γινόμαστε ποιητές τεράτων, μονόφθαλμοι διαμορφωτές μορφών και πραγμάτων που ζευγαρώνουν το ψεύτικο και το αληθινό σε ένα.

Σε καιρούς πολέμου και κοινωνικής βίας οι μεγάλοι καλλιτέχνες ξεπηδούν μέσα απ’ τη συστημική συναγωγή.

Είναι αυτοί που έχουν τον πλούτο και τα εργαλεία, αλλά και το καλλιτεχνικό θράσος να κατουρήσουν τον υπουργό του πολιτισμού που κάθεται στα μπροστινά καθίσματα.

Να ανακατέψουν τα γιδόσκατα του μαντριού με τα Τέσσερα Κουαρτέτα του Έλιοτ.

Να πάνε τον ερωτισμό ως την τελευταία λάμψη της μεμψιμοιρίας που υπαγορεύουν οι οικονομικές σχέσεις.

Αν δεν ξαναγίνουμε διαλεκτικοί ξεφεύγοντας απ’ τις διπολικές διαταραχές του καλού και του κακού, του όμορφου και του άσχημου, είμαστε καταδικασμένοι να ξεπέσουμε στην παραμυθία και την ύπνωση.

Αν δεν προβάλουμε τους σαρκώδεις χαρακτήρες μας πάνω στα κείμενα, εξωθημένοι στην πιο οργιαστική τελετουργία, θα χάσουμε τη μια και μοναδική ευκαιρία να δημιουργήσουμε σχέσεις αμοιβαιότητας και χαράς.

Η χαρά και η ευχαρίστηση δεν εγγράφονται σε καμιά οιδιπόδεια κατάσταση προεφηβικού κλαυθμού αλλά είναι πάντα τα ζητούμενα της πρωτοπορίας. Της ερωτικής μας νιότης που απ’ τις κρυφές εκλάμψεις της δραπετεύει στην καθημερινότητα.

Η τέχνη ή θα γίνει καταστασιακή ή θα πεθάνει και μαζί της θα πεθάνουμε κι εμείς.

Οι καλλιτέχνες είναι καλλιτέχνες κάθε μέρα στην πορδή και στο σάλιο τους. Στον τρόπο που βλέπουν και στον τρόπο που οδηγούν τους άλλους να βλέπουν.

Πέρασε ο καιρός της διακόσμησης και ο καιρός των αναλλοίωτων πραγμάτων. Τώρα, εν πικρία και ζόφω, περιμένουμε τη γενιά που θα πάρει το μπαλτά και θα εισβάλει στα μουσεία, σπάζοντας τις συμπαγείς μορφές από μάρμαρο ή πορσελάνη.

Κομματιάζοντας τα μπιμπελό της αναγέννησης και τα μαυσωλεία της Κυριαρχίας.

Θρυμματίζοντας κάθε αναπαράσταση και κάθε μορφή. Ανθρώπους, καμήλες, κριάρια, φίδια, ελέφαντες, αγγέλους και διαβόλους, θεούς και δαίμονες και υπάκουες θεραπαινίδες, όρθιες ή ξαπλωμένες, ασάλευτες μορφές που φρουρούσαν τον ύπνο των αυτοκρατόρων.

Κανένα κορίτσι δεν είναι χορτασμένο

degas

σπουδή στον Edgar Degas

Ακούστε! Ακούστε!
κανένα κορίτσι δεν είναι χορτασμένο
χορταριασμένα είναι τα κορίτσια
άνθη και σπινθηροβόλα σπαρτά.
Κύριε, συλαμβάνεστε μού λένε τα κορίτσια στο δρόμο.
Ελάτε να μας χορτάσετε
πήραμε το στραβό δρόμο της ατέρμονης πλήξης
που μας έδειξε ο μπαμπάς
Ελάτε όμως, εσείς
πέραν της φύσεως
όπως αρμόζει στην ποίηση για Δον Κιχώτες
ελάτε να σας αυτοκτονήσουμε
ελάτε να σας γαμήσουμε όπως γαμούν τα διαβολάκια
ελάτε στις δακρύβρεχτες παρειές
Ελάτε Κύριε Γαμίκο
Κύριε Ιησού Γαμιά
το σώμα και το αίμα σας θέλουμε.
Ακούστε! Ακούστε!
Ακούστε μας
σπλάχνα διαθέτομε αχόρταγα
και γλυκό τού κουταλιού από προηγούμενο βιβλίο σας.
Μεταμφιεζόμαστε για σας
σε απαγορευμένους καρπούς
εξοστρακίζουμε φιλιά
χοροπηδούμε
Ελάτε!
είναι χαρμόσυνες οι μέρες της ζωής
ελάτε στις αρτηρίες μας και στις πυροθηλές μας
ελάτε μουσαφίρης
-έχομε τράγο απόψε-
ερωτιάρικα αστέρια να μας κοιτούν.
Κύριε, ροδοκόκκινες είμεθα ως τα τρίσβαθα
κάμνομεν κωλοτούμπες
ιερογαμίες
γαυγίζουμε σαν πεταλούδες
και σαν φίδια τυλιγόμαστε
γύρω απ’ τους οργασμούς που καταφθάνουν
και χύνουμε χύνουμε χύνουμε
σαν μυροβλύτισσες
σαν θυελλοβροχές
σαν ξεκωλιάρες
σαν γαμιόλες
σαν Αγίες.
Ελάτε Κύριε
μετά το σεξ θέλουμε πάλι σεξ
αγκαλιές
σεξ
αγκαλιές
σεξ
ελάτε να δείτε
ελάτε να θαυμάσετε το μουνί μας
και το μουνάκι μας
ελάτε με τα δάχτυλα να ψαύσετε
το γεωλογικό μας θυρεό
την κλειτορίδα μας.
Ελάτε κύριε γλωσσοκοπάνε
λαγοκοιμάται η βία στα βυζιά μας
οι ρόγες μας ζητούν να απαγγείλουν ένα ποίημα σας.
Ελάτε
-ασέλγεια εστί τρομοκρατία-
τις πορνικές σας κοκαΐνες θέλουμε
ω! Κύριε
ελεήστε μας καθώς το αίμα εβρίσκετο σε κοχλασμό
οι αδένες μας καθώς τεντώνουνε
τη γέφυρα των στεναγμών.
Ελάτε Κύριε ποιητοτροφοδότα
ελάτε Κύριε μετασχηματιστή υγρών
ελάτε Κύριε ζουλάπι
ελάτε Κύριε
το μουνί μας είναι στομάχι που θέλει φαΐ.
Κανένα κορίτσι δεν είναι χορτασμένο Κύριε.
Τα κορίτσια δεν θέλουν μπίζνες και γόνδολες
τα κορίτσια θέλουν αγάπη.
Μόνον τα κορίτσια διαθέτουν μεγαλοφυία, Κύριε.
Προς αποφυγήν παρεξηγήσεως όμως
τελειώστε το ποίημα σας και ελάτε Κύριε.
Η νεύρωσις της τέχνης προηγείται
Μα, να τελειώσετε το ποιημάτιόν σας ως εξής:
Κανένα κορίτσι δεν είναι χορτασμένο, μαλάκες.

Lovers and other dreams

lovers

Ονειρευόμαστε, βουτώντας μέσα στην πιο γόνιμη ασυνειδησία, για να αποκομίσουμε αυτό το πολύτιμο αίσθημα ανάλγητης νοσταλγίας για την ερωτική πράξη.

Όλα μας τα όνειρα είναι όνειρα έρωτος και αφροδισίας. Ρεύσεις που η αγωγιμότητά τους οξύνει την παράφορη σύγχυση που έχουμε για τα κορμιά που ποθούμε.

Στο όνειρο ξεδιπλώνεται η μαστοφόρος φύση των αισθήσεων, μες σ’ ένα αφωτοσκίαστο φως, φανερώνοντας το βάραθρο κάθε χαδιού που παράπεσε.

Στο όνειρο η οικεία ηδονή της απόλαυσης τού εαυτού συναντά τον Άλλο, εκμηδενισμένο και απόβλητο, ενσωματωμένο στα νύχια μας και στα δόντια μας.

Επιθυμούμε πάνω στην κόψη της ανεκπλήρωτης ηδονής να περπατήσουμε ξυπόλυτοι και να χορέψουμε τόσο γυμνοί όσο στο θάνατό μας. Τόσο ελεύθεροι όσο τη στιγμή που γλιστράμε απ’ την κοιλιά της μάνας μας.

Ονειρεύομαι. Εκείνη κι εγώ. Εγώ κι εκείνη. Είμαστε πραγματικά εδώ. Την κρατώ. Την φιλώ. Την κατέχω και με κατέχει τόσο αληθινά που η αλήθεια μοιάζει ψεύτικη.

Τόσο ζωντανά που αναβρύζει αφρός απ’ τα βαθιά κι ακτινοβόλα τοιχώματα του ύπνου. Αχ! εκεί νιώθω πια πως είμαι όλος σπλάχνα. Ένα βρέφος που βλάστησε μες στην αγνότητά του ο ερωτικός χωροχρόνος και ρίζωσε σε μια μυστική ζωή αμετάφραστη για όσους δεν κάνουν όνειρα.

Για όσους ψάχνουν στους ονειροκρίτες αυτό που έχουν στα σκέλια τους κι αυτό που θέλουν τα σκέλια τους. Για όσους ψηφίζουν πρώιμο θάνατο και αιώνιο γήρας.

Τα όνειρά μας τα εκσφενδονίζουμε στην πραγματικότητα και πολλές φορές τα ζούμε με βρόντο και σπασμό.

Τα όνειρά μας τουρτουρίζουν στο σκοτάδι της αρχέγονης βίας και γίνονται εφιάλτες και ένταση και νερό και πάγος. Σχεδόν τα σβήνουμε για να φτιάξουμε απ’ την αρχή τις ερωτικές μας πλεκτάνες, για να σπάσουμε πλάκα με τη λαλιά του μέσα Εαυτού, που μες στο σηραγγώδες εργοστάσιο του εγκεφάλου δουλεύει νυχθημερόν χορδίζοντας τη φιλαρμονική μας συνείδηση.

Τα όνειρα είναι μουσική και λόγος και εικόνες. Είναι οι κολοσσιαίοι εραστές που κολυμπούν ευτυχισμένοι στις σεξουαλικές μας δεξαμενές.

Τα όνειρά μας είναι ολοκληρωτικά, αλλά ο ολοκληρωτισμός τους έχει κάτι απ’ τα πιο φευγαλέα αριστουργήματα και κάτι απ’ τις πιο αέναες περιπλανήσεις μας.

Η ονειροπόληση είναι μια αγγελική επιστήμη που σε περίπτωση θυμού ή απελπισίας συνιστά να στρέφουμε τα μάτια προς τον ουρανό.

Ανάμεσα στους μηρούς μου τώρα νιώθω την Εκκλησία και το Κράτος να με φρενάρουν. Τη βλακεία των συνανθρώπων μου να μού παραπονιέται και να μου γκρινιάζει. Μα η γλύκα του ύπνου θα με παραλύσει σιγά-σιγά. Θα με οδηγήσει εκεί που θέλει το κορμί μου να πάει.

Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης που φρουρεί το φύλλο μου θα παραμερίσει. Η Αγία Θηρεσία μου ξεκουμπώνει το παντελόνι. Ο Όσιος Ποτάπιος μου βγάζει τα πουκάμισο. Η Αγία Μαρκέλα ναρκώνει το θεό για να μη βλέπει και να μην ακούει τα προκλητικά δημιουργήματα του ονείρου.

Πάει τέλειωσε η πραγματικότητα. Η αϋπνία έδωσε τη γλύκα της στην παγκόσμια τρέλα του ύπνου. Ανεβάζω την ηδονή μου στην ψηλότερη κορυφή. Ονειρεύομαι άρα υπάρχω.

De Profundis

depro2

Καμιά καρδιά ανθρώπινη δε γλυτώνει απ’ τα φυσικά φαινόμενα. Κι υπάρχουν καρδούλες που λαχταρούν από αιώνες τον εμπρησμό και αγαλλιάζουν με την ξαφνική ικανοποίηση της αμνημόνευτης δίψας τους για εκπύρωση.

Αυτός ο κόσμος, δαμασμένος αλλά και εχθρικός όπως είναι, υποχρεώνει τη συναγωγή των ανθρώπινων σχέσεων σε αυτοοργάνωση εναντίον του.

Όταν τα γραπτά μας δεν είναι αλοιφές για υπαρξιακές πληγές και γρίνιες, αλλά ερωτικές επιστολές, σκορπισμένες γύρω απ’ τις αιχμές του σεξουαλικού ενστίκτου, τότε η ποιότητα αυτής της συναλλαγής υπονομεύει την τάξη του κόσμου.

Αν δεν οδηγούμαστε κάθε στιγμή στην πυρά μ’ αυτά που γράφουμε καλύτερα να σταματήσουμε να γράφουμε.

Αν δεν προσεγγίζουμε την αψηλάφητη γραμμή της ερωτικής συγκίνησης τότε δεν μας θέλει κανένας έρωτας και καμιά σπάταλη ύπαρξη που ζητά ανταπόκριση. Που ζητά έναν πύρινο λόγο, καυλωτικό μες στην ιερότητά του. Μες στα ζωντανά και παραβιασμένα σωθικά.

Εκεί που αγωνιωδώς προσπαθούμε να αποστρέψουμε μια στιγμή το βλέμμα απ’ τον έρωτά μας για να γευτούμε τον ήχο του. Το γδούπο του ερωτικού εμβόλου και τον μακρύ λυρικό μονόλογο της μηχανικής των σωμάτων.

Η ποίηση γίνεται ένα απέραντο θέατρο των κορμιών που χρειάζονται το λόγο ως εργαλείο για να γαμηθούν σωστά.

Και τα θηλυκά και τα αρσενικά έχουμε το σημείο διέγερσης στο ακουστικό νεύρο. Όλη μας η φυσιολογία εξαρτάται απ’ το πνεύμα που γίνεται χέρι για τα χάδια και δάχτυλα που διαβρώνουν το πνεύμα εισβάλοντας στις σχισμές του κορμιού.

Εκεί που η φύση φρόντισε να φτάσουν οι απολήξεις των ακουστικών νεύρων. Εκεί που η ερωτική πράξη είναι αποτέλεσμα κάθε λόγου και κάθε ποιήματος, που είναι λόγος και ποίημα και όχι πίτουρα για οικόσιτες καρακάξες.

Αν ο λόγος δεν σε ερεθίζει είναι λόγο βλαμμένος και λόγος μαγαρισμένος απ’ το ναρκισσισμό του γραφιά. Αν όμως ο λόγος σε ερεθίζει τότε σε οδηγεί σε ακατονόμαστε πράξεις.

Σε οδηγεί εκεί, στο λίχνισμα της διέγερσης και στον μελωδικό αναβρασμό της σάρκας που ανακινεί τη λεπιασμένη λάσπη της συνήθειας.

Τίποτε δεν μένει όπως το βρήκα. Τίποτε δεν αφήνω όπως το βρήκα.

Στα χέρια μου φυτρώνουν κρατήρες κορμιών που έχουν στα χείλη τους τη λάβα απ’ τις πνευματικές μου προστυχιές. Που έχουν τον οργίλο σπασμό του ζώου μες στον θηριώδη ερωτικό αδένα του κόσμου. Τους στεναγμούς και τα άλμπουμ φωτογραφιών. Τα κόλλυβα και τα πιεσόμετρα και τους απάνθρωπους πυρετούς.

Και βροντοφωνάζω στα καθάρματα, πως, μέχρι να πεθάνω θα ζω. Θα ζω εν υγεία και ηδονή και όχι στο κελάρι του κλαυθμού μου για να με λυπούνται πετώντας μου κέρματα αποδοχής στην ταμειακή μηχανή αυτολύπησης που έστησα με δανεικά.

Πριν πω το αντίο και θρονιαστώ στις βασιλικές βλεφαρίδες της αιωνιότητας και πριν γίνω απειροελάχιστη στάχτη που θα θρέψει τους μολυντικούς σπόρους, αφήνω να φυτρώσουν πάνω στο δέρμα μου οι εκρηκτικοί έρωτες. Αυτοί οι έρωτες που τους κερδίζει η ζωή μου εις βάρους του ύπνου μου.

Όταν οι γκαστρωμένοι καιροί οδηγούνται στην έκτρωση

an2_0011

Όταν η βεβήλωση χάνει την τερατόμορφη ιερότητά της και γίνεται φάρμακο για την ανία των γερασμένων παιδιών, φαίνεται πως, η λογοτεχνία ανασηκώνεται για το τελευταίο της τούρλωμα.

Η ποιότητα της λογοτεχνίας που φτάνει στ’ αυτιά και τα μάτια μας απ’ τις κυνηγητικές σάλπιγγες των ευρωπαίων εκδοτών, κακοχωνεύεται απ’ τους εγχώριους μεγαλοπρεπείς Αγιατολάχ της εσπερίας.

Φαίνεται πως γράφουμε πολύ αλλά δεν εξάγουμε τίποτε. Και φαίνεται πως η ξενομανία των αθηναίων επαρχιωτών έχει ένα ατσαλένιο περίβλημα πάνω απ’ την ανυποχώρητη και γλοιώδη εμμονή της.

Τα μηρυκαστικά των εφημερίδων και οι θεματοφύλακες της λογοτεχνικής επετηρίδας όχι μόνο έχασαν κάθε δριμύτητα αλλά γυρίζουν αναιδέστατα τις μαλακές εύτρωτες κοιλιές τους στον αναγνώστη.

Η γλώσσα τού ανθρώπου χωρίς ιδιότητες γυρίζει στη φυλακή που έχτισαν γι’ αυτόν οι ειδικοί και οι επαΐοντες. Κι εκεί συστρέφεται σαν κολοβωμένο φίδι.

Ο πόνος των ανθρώπων και των πραγμάτων δεν φανερώνεται στον καθρέφτη ούτε με τη βαθύτερη εκπνοή.

Οι μεγαλοεκδότες και οι μεγαλοτσολιάδες της διανόησης φρόντισαν να ομογενοποιήσουν τις φωνές και να φτιάξουν γραφιάδες που μοιάζουν με πέστροφες ενυδρείου.

Τα τινάγματα και οι συστροφές τους είναι πίσω απ’ το κρύσταλλο. Η νομιμότητα της εξόδου απ’ το ενυδρείο απαιτεί ένα κρυμμένο αγκίστρι στα σαγόνια.

Η αποτίμηση κάθε βέβηλου σπασμού και κάθε αχαρτογράφητης απόκλισης επαφίεται στα συνεργεία των εκδοτών και των ακαδημαϊκών εμπόρων.

Τις κινεζούλες της αριστοκρατίας τις φυλάκιζαν σε σιδερένια παπούτσια. Η στρέβλωση των οστών τους ήταν το αντίτιμο της καθεστώσας αισθητικής και ιδεολογίας.

Δημιουργική γραφή και σεμινάρια. Απόψεις που οι νευρικοί σκαντζόχοιροι εναποθέτουν πάνω στις μικροαστικές χίμαιρες. Συνεντεύξεις, αρθράκια και κωδωνοκρουσίες ως πλεόνασμα διανοητικής σκόνης πάνω στο σαλεμένο βίο του ανταγωνισμού.

Το ιδεολογικό φόντο μιας χιονοστιβάδας που φαίνεται πως δεν διαθέτει κουδουνάκια κινδύνου.

Ο κομφορμισμός των καλών παιδιών του συστήματος-που προσαρμόζονται οικειοθελώς σε κάθε σύστημα-φοράει το επίσημο ένδυμά του για να προσέλθει στο βασιλικό δείπνο της μοιρασιάς των βραβείων.

Τα δικά μας παιδιά φέτος, του χρόνου εσείς και του παραχρόνου οι άλλοι.

Μιαν ανικανοποίητη ορδή από χωριαταραίους της πρωτευούσης και των περιχώρων της εκτρέπεται σε διαρπαγές και λεηλασίες, χωρίς τίποτε να θολώνει τη λίμνη του κύκνειου ναρκισσισμού της.

Καμία εξουσία στα Σοβιέτ!

kammia

Ας γυρίσουμε πίσω στον πλανήτη Γη.
Στον απόκρυφο λυρισμό
σαν γέρικα ζευγάρια
που αφήνουν τις εκκρεμότητες να αιωρούνται.
Ας γυρίσουμε στη βαρυσήμαντη σιωπή
και στα μηδαμινά συναισθήματα.
Στον παπά και στον κλητήρα.
Στο συσσίτιο
και στον Αμερικάνο γυναικολόγο
που μας ψαχουλεύει το μουνί.
Ας γυρίσουμε στο μπουρδέλο και στο τρελάδικο
περνώντας απ’ το χρηματιστήριο.
Ας γυρίσουμε στον τσάρο
και στον αιμοβόρο ειρηνιστή.
Ας γυρίσουμε πίσω στη δουλειά,
στα χάπια και τις φαρμακευτικές σκόνες.
Ας γυρίσουμε στα ευρηματικά μας ποιήματα
και στις μάχες με τον εαυτό μας.
Ας γυρίσουμε
στην αγκαλιά της Μαριάνας Βαρδινογιάννη
και στη συνδρομητική φιληδονία.
Στο ίδρυμα Νιάρχου.
Στη Μονή Βατοπεδίου.
Στο Μουνί Καλλιγραφίας.
Στην αριστερή μελαγχολία του δεξιού πρωκτού.
Ας καταδώσουμε το γιό μας και την κόρη μας.
Ας γίνουμε νεοναζί πατριώτες.
Ας ζήσουμε τις ανεξιχνίαστες ηδονές
της απλήρωτης εργασίας.
Καμία εξουσία στα Σοβιέτ!

Προσωπολατρεία

prosopolatria

Η πιο επιδραστική γύμνια στο βλέμμα του άλλου είναι η γύμνια του κεφαλιού.

Πόσο λαίμαργες άραγε είναι οι κεραίες της απόλαυσης που εκπέμπουν τα πρόσωπα;

Πόσο συγκατανεύει ο έρωτας σ’ αυτό το μαγνητικό πεδίο των προσώπων;

Παρά τους περιορισμούς που αποσκοπούσαν στην απόκρυψη του σώματος, οι διάφορες κουλτούρες επέτρεψαν στο κεφάλι να αναδύεται γυμνό.

Η κοινωνία ανέχτηκε αυτή τη ρωγμή στον ηθικό της κώδικα, αφήνοντας τα μάτια να διαπεράσουν το πέπλο και τα χείλη να ξεχειλίσουν στο τέλος σαν φράγματα.

Ανέχτηκε αυτή τη ρωγμή για την οποία οι ποιητές δεν έπαψαν να χαίρονται, βλέποντας άφοβα να αντανακλάται στη γυναικεία ματιά το γεννητικό της όργανο.

Και το ερωτικό της χείλος με την υγράδα του και τα μάγουλα με τις άσεμνες καθεδρικές τους καμπύλες. Και τα τοξωτά φρύδια τόσο διαβολικά μες στον ερωτισμό τους. Και τα ρουθούνια και οι λοβοί του αυτιού.

Το κεφάλι περιέχει περισσότερες οπές απ’ ότι το υπόλοιπο σώμα, ισάριθμα καλέσματα σε ποιητικές και αισθησιακές εξερευνήσεις.

Η ερωτόστομη φύση μας γνωρίζει πως η γύμνια του κεφαλιού, όταν αυτή αποκαλύπτεται πλήρως, είτε στη φυσική της κατάσταση, είτε στολισμένη και μακιγιαρισμένη, εξάπτει τις πιο σκανδαλώδεις φαντασιώσεις.

Είναι ένας ουρανός που κατέχει όλες τις λύσσες του Έρωτα, εκεί που η ομορφιά παίρνει τη μορφή της, σαν άγγελος ή σαν γλυκιά δράκαινα κι όλοι οι σάλιαγκες του πνεύματος σκεβρώνουν τα κορμιά τους και συστρέφονται για να της γράψουν το πιο καυλιάρικο ποίημα.

How to draw A pussy cat!

xaoy

Ολόκληρος ο κόσμος της γραφής είναι μια σπηλιά εντοσθίων απ’ όπου ξεχειλίζει εκείνη η αντι-μεταφυσική διάσταση που περιέχει ολόκληρη τη γλώσσα ως ενέργημα.

Ακόμα και με κομμένη τη γλώσσα η γραφή μού επιτρέπει να μιλάω. Να γράφω ερωτικές επιστολές, μανιφέστα και μπροσούρες, εγγράφοντας στον κόσμο της ανθρώπινης παρουσίας μια διαλεκτική της επικοινωνίας των σωμάτων.

Έναν ψίθυρο που σφυρίζει ένα ένα τα γράμματα της εμμονής μου.

Ως λεξιπότης και ως λεξίκαυλος αποφασίζω να γράψω εξαρχής παραδομένος στο ντελίριο της ζωτικής ορμής που κατακαίει τα σωθικά.

Δεν αγνοώ φυσικά τους συσχετισμούς ανάμεσα στον πούτσο και τη γραφίδα, ανάμεσα στη λογοτεχνική ρομφαία και το σφυροδρέπανο, ανάμεσα στο μοναχικό λύκο και στο καταφύγιο της ήττας του.

Και ξέρω πως επειδή η εποχή του κονδυλοφόρου έχει περάσει μαζί με τον κούφιο αστικό ρομαντισμό, για να μη χάσω τη σεξουαλική μου γείωση γράφω πάντοτε με το ένα χέρι. Με το άλλο κρατάω τ’ αρχίδια μου.

Ερωτόλακκος ή Η Μόσχα τη νύχτα

erotolak

Η σάρκα είναι περιτύλιγμα και συνάμα μάζα, μύες και υγρά, με πρώτο το αίμα που τραβάει το βλέμμα και ερεθίζει την όσφρηση.

Στη ζωγραφική είναι ένα χρώμα που δείχνει την επιδερμίδα του ζωντανού ανθρώπου.

Είμαστε σαρκοβόροι και σαρκαστικοί. Είμαστε αλλαντικά για τα στομάχια των εραστών μας.

Ο έρωτας θέλει το σώμα, τη σάρκα τού σώματος την οποία αποκαλύπτει γδύνοντάς το.

Αναζητά πυρετωδώς το πιο σαρκώδες σημείο με μικρές δαγκωματιές. Το σαρκώδες επίκεντρο τού πόθου που φέρει σχισμάδα στη μέση. Το θεϊκό καρπό που θα βαπτιστεί στην ατέλειωτη λεηλασία, εγγράφοντας έτσι στην καθαρή ανατομική γεωγραφία την πορνογραφική αναγνωσιμότητα.

Αυτά τα άδολα παρθενικά λουλούδια που φυλλοροούν, γρήγορα εκφυλίζονται κάτω απ’ την οικεία σκέπη του ερωτισμού σε μαστόρισσες που πάλλονται υγρές και καυλωμένες σαν θηρία, μουγκρίζοντας και χύνοντας ένα κομμάτι φωτεινότητας πάνω στην κοσμική παστάδα.

Λαλιές αντρών και γυναικών, καλυμμένες απ’ τον αφρό που φέρνει απ’ τα έγκατα του σπλάχνου η καύλα, τυλίγοντας γύρω από κνήμες και μηρούς τα μακρόσυρτα φύκια της αγάπης.

Η σαρκική σχέση εγγίζει ασταμάτητα τα όρια ριζικών παραβιάσεων. Τα όνειρα τεμαχίσματος και λιανίσματος, τα βασανισμένα σώματα και τα σώματα που είναι ντυμένα με το βλέμμα τού άλλου που είναι συχνά φονικό.

Δεν υπάρχει ήρεμος, νηφάλιος διαχωρισμός ανάμεσα στις σάρκες στην άκρα συνουσία.

Η σάρκα βρίσκεται πάντα στο χείλος του βιασμού της. Γρατσουνίσματα και δαγκώματα. Και σουβλισμένες καρδιές και στήθη μωλωπισμένα και λαιμοί σχεδόν ολοκληρωτικά τυλιγμένοι στη γλυκιά βία που ξεσπά απ’ τους βρυώδεις τόπους μέχρι το λοβό και το λάρυγγα, μέχρι τη δασώδη σχισμή και το στόμα, μέχρι το στόμα και το αυτί.

Ο κανιβαλισμός μας γυροφέρνει. Μες στην τρυφερή βρώση της ερωτικής νομής, όλοι οι εραστές του κόσμου, ακόμα κι οι πιο εγκρατείς γνωρίζουν ότι το όριο ανάμεσα στο Αγαπώ και το Τρώγω τον άλλο είναι δυσδιάκριτο.

Χωνεμένοι μέσα στη βιβλική και μυθώδη θεοφαγία μας, κάτω απ’ τους σωρούς της κοπριάς των απαγορεύσεων χαρτογραφούμε τη σάρκα μας.

Ετοιμάζουμε την επίθεση εναντίον της βαρβαρότητας με τα ίδια της τα όπλα.

Μετά τον πειρασμό

meta

Γυμνές γυναίκες και αποχαλινωμένα θηρία ταράσσουν τα όνειρα του Αγίου Αντωνίου, τον οποίο βασανίζει το κεντρί της σάρκας.

Ακόμα και στον ερημότοπο είναι σπαρμένη η δυναμική φύση της ακόρεστης νύφης.

Η απομόνωση τού ερημίτη στην έρημο δεν τον προστατεύει απ’ τον πειρασμό και τις εφόδους του διαβόλου, όπως δεν τον προστατεύει ούτε η σοφία που θα ανέμενε κανείς από ένα θεοσεβές γερόντιο.

Χώμα μηρυκαστικό και μνήμες που ξυπνούν τα έγκλειστα μυστικά.

Είμαι ο Άγιος Αντώνιος με το άφραχτο στόμα. Είμαι ο επιτήδειος ηδονοβλεψίας και ο σταυρός μου είναι καμωμένος απ’ τα αμέτρητα κοκαλάκια της στέρησης.

Μες στις καλύπτρες οι προδότριες αδερφές μου με τα στήθη τους σείουν το εύθραυστο καύκαλο του ερωτισμού.

Βλέπω την Εύα με τις δυο τρύπες ανάμεσα στα σκέλη. Βλέπω το χνούδι της να ζυγιάζεται ανάμεσα στη φρίκη και την ομορφιά.

Μόνο ο ρόλος της ως μητέρας, υπό την προϋπόθεση ότι θα τον υποδυθεί με γενναιότητα υπό το βλέμμα της Παρθένου, της επιτρέπει να εξαγοράσει την αμαρτία της και να σωθεί.

Και μόνο μια θρησκεία έφτασε στο σημείο να επινοήσει την Ευχαριστία, ένα τελετουργικό αμιγώς κανιβαλικό. Λάβετε φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου και τούτο εστί το αίμα μου, πιείτε εξ’ αυτού πάντες.

Μόνο μια θρησκεία βασανιστών και ιεροεξεταστών μπορούσε να στρεβλώσει τόσο την ερωτική πρακτική μετατρέποντάς τη σε κάτι τερατωδώς άσεμνο.

Είμαι ο Άγιος Αντώνιος που ξυπνά απ’ το λήθαργο τού θανάτου και του μηδενισμού της σάρκας.

Από μάρτυρας που απολαμβάνει τον πόνο και το θάνατο για να κερδίσω μια θέση στον παράδεισο γίνομαι η ερωτική μονάδα που κραδαίνει το φαλλό αντί για το σταυρό.

Γίνομαι ο προφήτης του Κάμα-Σούτρα. Κάτω απ’ τον ήλιο της Ινδίας και κάτω απ’ τον ήλιο της ζωής είμαι, ο ίδιος, άντρας και γυναίκα, αρσενικό και θηλυκό, ένα ακτινοβόλο σώμα για μια χαρούμενη ύπαρξη.

Από την συνθλιμμένη, διακορευμένη, λιανισμένη σάρκα κυλάει, το αίμα της ανθρώπινης μοίρας.

Είμαστε ζωή και ηδονή, σήψη και θάνατος. Η αγιότητά μας είναι η εμπιστοσύνη στο μουνί και στον πούτσο. Στις υπέροχες μέρες που θα περάσουμε γυμνοί στο κρεβάτι το χειμώνα και γυμνοί στην αμμουδιά το καλοκαίρι.

Είμαι ο Άγιος Αντώνιος που ξεπέζεψε απ’ το σταυρό του μαρτυρίου. Τι να απέγινα άραγε, δεν έμαθε ποτέ κανείς.

Με λένε Αρτέμη

soras

Με λένε Αρτέμη. Ίδρυσα το κίνημα κατά της αποψίλωσης του αιδοίου.

Διαθέτω 600 δισεκατομμύρια μουνότριχες που συνέλεξα με κόπο σε νεροχύτες, βόθρους και τραπεζικούς λογαριασμούς ελλήνων γιατρών, δικηγόρων, υδραυλικών, μητροπολιτών, ιδιαιτεράδων καθηγητών και εκδοτών ποιητικών συλλογών του κέντρου των Αθηνών που τα πιάνουν χοντρά απ’ τα ψώνια.

Εγώ και οι οπαδοί μου δεν ζητάμε τίποτε άλλο παρά την απόδοση των εν λόγω τριχομονάδων εις τους φυσικούς δικαιούχους.

Ζητάμε να αποδοθεί δικαιοσύνη με στοχευόμενη εμφύτευση τριχών εις τα παραπλανημένα αιδοία.

Οι εν λόγω τρίχες παντός χρώματος και μεγέθους ευρίσκοντο κατατεθειμένες σε ειδικό λογαριασμό στην τράπεζα Mouna Bank of Anatolia.

Οι βρωμεροί προδότες που επινόησαν το λέιζερ κάνοντας το δέρμα των γυναικών να μοιάζει με καψαλισμένο κοτόπουλο και να μυρίζει σαν μπουρί σόμπας στην εσχάρα της οποίας αριστεροί ψήνουν ρέγκες τυλιγμένες με τη Αυγή, θα καταλήξουν οσονούπω στη φυλακή.

Ποιος άραγε να επωφελείται αγαθοί συνέλληνες απ’ το βάρβαρο ετούτο παιδοφιλικής εμπνεύσεως βασανιστήριο;

Θέλετε να παραδώσετε κάθε ελληνική μουνότριχα εις τους δανειστές που έχουν ορμήσει με τα μνημονιακά τους λέιζερ μες στα βρακιά των γυναικών μας;

Θέλετε το μουνί της συντρόφου σας να μοιάζει με μπεκάτσα ξεφτουριασμένη;

Με λένε Αρτέμη. Εργάζομαι για την αποκατάσταση του Hairy Pussy. Πιστεύω στο Δία που δεν θα άφηνε καμιά θεά τσουράπω να ξυρίσει το απ’ αυτό της, θυμίζοντας κώλο γουρουνόπουλου ή πυρέξ.

Με λένε Αρτέμη. Πέριξ των χειλέων μου διαθέτω δείγμα των τριχών που θα σώσουν τη χώρα μας από την επέλαση του γερμανικού αποτριχωτισμού.

Η οργάνωσή μας εξαπλώνεται σε όλη την επικράτεια με γοργούς ρυθμούς. Απ’ τη Καλαμάτα μέχρι το ηρωικό Σουφλί εργαζόμεθα νυχθημερόν δια να επιστρέψουμε στο μαλλιαρό μουνί.

Το διαπίστευμα των 600 δισεκατομμυρίων μουνοτριχιδίων κανείς ανθέλλην δεν θα μας το ξυρίσει. Μολών λαβέ.

Περιμένοντας τον Οργασμό

monastirion

Ας μου επιτρέψουν οι μικρολόγοι αναγνώστες και οι εφαψίες των ερωτικών χαρακωμάτων μια παρέκκλιση εις τα χοϊκά φρονήματα της ηθικής των απολαύσεων.

Ας μου επιτρέψουν οι στασιαστές της ερωτικής φυσιολογίας ένα γλωσσικό σπασμό μες στο ερωτοθρεμμένο ποιητικό γίγνεσθαι του βίου.

Ας μου επιτρέψετε να γαργαλήσω το ανθρώπινο πνεύμα που εκατάντησε χιμαιρικό και φαντασμένο. Να βγάλω έναν αναστεναγμό χαράς, που η αρμαθιά των λέξεων θα τον σκορπίσει στους κοριτσίστικους κόρφους.

Γιατί η πίστη μου μένει χωρίς δύναμη εκεί που οι αισθήσεις σταματούν.

Γιατί η αγάπη μου για τον κόσμο είναι το μέτρο της σχέσης μου με τη Φύση. Την ύλη που γλιστρά μαζί με το σάλιο της στο λαιμό μου.

Την ύλη που κραυγάζει και λέει πως αν η ευτυχία σου εξαρτάται απ’ την απόφαση κάποιου άλλου πρέπει να του σπάσεις του κεφάλι.

Την ύλη, που, στις χίλιες δυο μεταμορφώσεις της συντονίζεται με την ανεξίτηλη μυθική αιωνιότητα που κουβαλάμε μέσα μας.

Κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τις απολαύσεις. Να μας κάνει μοναχικά ζώα και παρηκμασμένους μποέμ. Διανοούμενους ελευθέρας βοσκής και πλανόδιους γραφιάδες.

Είναι μέρος της ηθικής μας ιδιοσυγκρασίας το να μη νιώθουμε άνετα στο σπίτι μας. Να μη θέλουμε ένα καταφύγιο ή μια αστική τρύπα για να τρυπώσουμε αγκαλιασμένοι με τις πνευματικές μας κουράδες.

Είναι μέρος της ηθικής μας ιδιοσυγκρασίας το να βρισκόμαστε στα άκρα του φάσματος, συντηρώντας τη διαβρωτική οξύτητα της ερωτικής γλώσσας. Όχι την ψόφια καθεστωτική κουταμάρα και την κλαψομούνικη παραφιλολογία της αυτοεξομολόγησης και της αυτολύπησης.

Ο θρίαμβός μας είναι συριστικός και εξωθημένος εκεί όπου αξία έχει η ανυπακοή στις αξίες.

Εκεί που το ιερό είναι η κομουνιστική λαμπρότητα του μέλλοντος που έρχεται.

Εκεί όπου η διαλεκτική υπογραμμίζει κάθε στιγμή, πως, απόλαυση σημαίνει γνωρίζω εν απολαύσει και απολαμβάνω εν οργασμό.

Μέσα στη μέθη ξεκουράζομε απ’ τη δούλεψή της. Διότι βίος χωρίς δημιουργική μέθη είναι βίος φυλακή και βίος αβίωτος με μικροκακίες, υστερίες και αποκλεισμούς.

Διότι η μια και μοναδική ζωή μας είναι μια και μοναδική.

Δια την ανατομία της ερωτικής επιθυμίας

erotika

Σχεδιάζω να σκαρφαλώσω στην
εξουσία του σεξ, να καταλάβω
τα χειμερινά ανάκτορα και τον
ψηφιακό γαλαξία. Να σε γευτώ
σχεδιάζω βουλευτήριο της μήτρας.
Ω! Άνοιξη από κολπικά υγρά,
Γιβραλτάρ που σε σκόρπισε η Αφρική
στη σχισμή της μιγάδας καρδιάς μου,
θα ορμήσω στο λαιμό σου και στο
ψαχνό σου στόμα, θα ορμήσω
να σου σπάσω τον άξονα, να σου
ανοίξω τη φλούδα με το νύχι να βρω
την πολύ αγαπησιάρα καρδιά σου,
αρτηρίες και φλέβες που οδηγούν
στο μουνί σου.

Βιογραφικό Αθίγγανου αρτίστα

artist

Γύφτος βραδυφλεγής υπήρξα
και τροχιστής κορμιών
και γανωτής αμέσου δράσεως.
Όσες γυναίκες μ’ αγαπήσαν
είχανε γύφτικη ψυχή όπως κι εγώ.
Μάτια μου μαύρα γύφτικα, τους λέω
δέρμα σταρένιο και ψωμάκι με σουσάμια.
Αχ! μάτια μου, καταντικρύ σας πέζεψα
στη λύσσα απ’ τ’ αχαμνά μου
κάτω στις πιο αστρικές σας ονειρώξεις
κι αγκομαχώ.
Ω! φιλτάτη πατρίς
σάρκα από φρύνους και σπασμούς
και βατραχάκια
τώρα ο γύφτος σου εγώ ξοπίσω σου σονάρω
ψελλίζοντας κάτι εθνογραφικά επάνω στις φλοκάτες
στο μουσκεμένο πρώτο χνούδι των μηρών σου
αφήνοντας
των σπλάχνων μου το προχριστιανικό μηδέν
το ρίγος του άπληστου αδένα μου
το ρίγος της ζωής και του θανάτου.

Carpe Diem

leg

Εσπούδασα κοινωνική ανθρωπολαγνεία
και ερωτικό φονταμενταλισμό. Πρωί
ανοίγω γερά τις παλάμες να μαγκώσουν
το μακρόσυρτο ποίημα. Βγάζω το φίδι
απ’ την τρύπα και σου λέω, είσαι κυρτή
και χαρισάμενη και σε ξεχειλίζω όπως
απ’ το μελάτο αυγό τον κρόκο και σε
ρουφώ όπως ρουφάν το ραμαζάνι τα
κορίτσια, ζηλωτικά με χείλη φανερόγαμα,
ξεκάλτσωτα σαν μαρκησίες που απόθεσαν
το πτέρωμά τους εις τους φαλλικούς
κολάφους. Ω! χείλη, κρατήστε το τιμόνι
εσείς και διατάξτε με. Ιδού μια χαρισάμενη
ρανίδα οργασμού επάνω στο ταρτάν τού
ερωτά μας. Ιδού ένας λεκές της κλειτορίδος.

Εγκώμιο τού Κώλου

luis-ricardo-falero-reclining-nude

Πιστεύουμε στο θεό σημαίνει λατρεύουμε τον κώλο.
Το υπέρμαχο όλον.
Έδρα της ανθρωπότητας με νίκησες.
Δεν αγαπώ πλέον παρά μονάχα τον κώλο σου.
Οι ποιητικές μου υπερβολές με κρατούν ζωντανό.
Το λουλουδάκι που απόθεσα πάνω σου είμαι.
Οι φίλοι είναι οι πιο ρομαντικοί λογοκριτές.
Ξέρουν οι επίτροποι τι εστί κώλος.
Ο κώλος μάς κυβερνά.
Αχ! κοπέλες με τα χίλια αρώματα
και τους χίλιους ωραίους κώλους.
Το ακαδημαϊκό πνεύμα
δεν μπορεί να τρυπώσει στον κώλο.
Σηκώνοντας μόνο τα μάτια, διακριτικά αγαπούμε.
Μιασμένα έγκατα επωάζουν τους μελλοντικούς εραστές.
Κράτησα τον κώλο σου στην καρδιά μου, σαν σκύλος.
Και σήμερα μια κοπέλα με περπάτησε.
Γυμνή όπως της αξίζει.
Και γυμνός όπως ήμουν από πάντα.
Άφησε τη γη υγρή πάνω μου.
Αφουγκράσου τους απαρηγόρητους θορύβους της ηδονής.
Οι βιαστές ξεκωλιάζουν.
Οι εραστές ξενυχτούν.
Ο λαός σκέφτεται το χρήμα και μιλάει για τον καιρό.
Μα το μυαλό του είναι στη θεομάτα ερωτόστομη τρύπα.
Σηκώνω μόνο τα μάτια για να σε δω στο βροχερό σκοτάδι.
Ακούω να γουργουρίζεις.
Βαστώ την ανάσα μου και τρέμω.
Ρώταμε πάλι απ’ τον αφαλό σου πως τραβιέμαι.
Σε γεύτηκα ως την αυγή.
Ως που να χτυπήσει
η πιο απροσδόκητη καμπάνα απ’ τα έγκατα της γης.
Με τους μαστούς λόφους στολισμένους.
Λάφυρα για το μέλλον της λυρικής ποίησης.
Σου άφησα το τελευταίο φως.
Στο γυρισμένο σου κώλο τίποτε δεν ξεφεύγει.
Οι τόποι της ντροπής δεν είν’ δικοί μας.
Διατρέχω με τα δάχτυλα την άγρια φύση σου.
Διανοητικά αγνός είμαι.
Η λαχτάρα μου κατά της παγωμένης ωμής σιωπής.
Χώνω τη μουσούδα μου στους μηρούς σου.
Η ποίηση του καιρού μας δεν ανοίγει ρουθούνι.
Μα ο κώλος είναι λογοτεχνικό έδεσμα.
Λιμασμένοι άντρες είμαστε για στοργή.
Σκαλίζω βαθιά την ατέλειωτη λεηλασία σου.
Οι μικροαστοί δεν αγαπούν και δε συναισθάνονται.
Υπνοβατώ μέχρι το κουζινάκι.
Στο βασίλειο εκείνο της δόξας
που θα αντικρίσω τον κώλο σου.
Κάτω απ’ την οικεία σκέπη σου
μυρίζω τους οργασμούς που κουρδίζει η καρδιά.
Μυρίζω.
Αγριοκερασιές και ροδοδάφνες.
Στις ρηχές γαβάθες της ωμοπλάτης γλιστρώ.
Κοιμάσαι τώρα και σε λικνίζει το μυστικό τού αντρός.
Θαρρώ πως όλα είναι κώλος.
Ο θεός είναι κώλος.
Δωσ’ μου φώτιση θε μου να σε λατρεύω.

Μανιφέστο Των Αγρών

maiest

Αγαπητέ ανάλγητε φθοροποιέ Χρόνε, που αδράχνεις τις καρδούλες μας και οδηγείς τα αιδοία μας σε παραληρηματικές παραισθήσεις, σου γράφω με το Πνεύμα μου τουρλωμένο και τα νεφρά μου κυρτωμένα πάνω στο βάθρο της καρέκλας.

Παρακολουθώ το ανθρώπινο είδος που συνεχίζει το δρόμο του ως τα σύνορα της γραφής. Που αλληλοαγαπιέται και αλληλοσφάζεται. Που μανιωδώς ξοδεύεται στην επιτηρημένη επιτάχυνση που το κάνει πιο υπάκουο και πιο υποταγμένο.

Παρατηρώ τους σκοπευτές με τα μικρόφωνα που εμφανίζονται στο γυαλισμένο τζάμι, εκείνο το βαθειά ραγισμένο γυαλί που ο Ντυσάν περιέφερε στην γηραιά Ευρώπη.

Παρατηρώ το γουργουρητό της νεκροφόρας και το θάνατο που δουλεύει για τον καπιταλιστή.

Παρακολουθώ τον τραπεζίτη που γκρινιάζει για τη φτωχή ψαριά από σάρκες παιδιών και διαμελισμένους άραβες.

Κοιτάζω στα μάτια τον κεφάτο καπνό της παρέας που ελπίζει αλλά δεν αισθάνεται την επέλαση της ωμής σιωπής.

Κοιτάζω το σκυλολόι των παπάδων με τις μακριές μαύρες φασκιές, που φιλοδωρούν τα ανθάκια για να μη βγάλουν αγκάθια και τους πεταμένους ανθρώπους για να μη δαγκώσουν.

Αγαπητέ ανάλγητε φθοροποιέ Χρόνε, οι άνθρωποι συνεχίζουν να αυτολογοκρίνονται, φανερώνοντας τη δειλία τους να μην μπορούν να αντιμετωπίσουν το Είναι τους.

Ο ερωτισμός καλυμμένος απ’ το πέπλο της κοινωνικότητας απ’ τη μια κι απ’ την άλλη σάρκες σερβιρισμένες στο πιάτο τού μικροαστού, που την ερωτική του ύπαρξη την προστατεύει ηθικά η παστρική μαλακία.

Η επανάσταση και η καύλα για αλλαγή βυθισμένη μες στο βούρκο της γκρίνιας, απλωμένη σαν φρέσκο βούτυρο πάνω στις σβουνιές τού κοινοβουλευτικού στάβλου.

Επαναστάτες διορισμένοι στο κόμμα και ερωτογράφοι παρασάνταλοι νεροκουβαλητές και βαστάζοι εφοπλιστών που αισίως εγίναν εκδότες και διορθωτές τού μέλλοντος.

Αγαπητέ ανάλγητε φθοροποιέ Χρόνε, είσαι ο μόνος σύμμαχός μου που διαθλάς αντικατοπτρικώς τον πρωτόγονο ναρκισσισμό των συνανθρώπων μου εκεί όπου ανήκει.

Μέσα στο βόθρο του άγχους και της παθολογικής αυτοανάλυσης.

Εκεί στο πανοπτικό έρεβος της εξομολόγησης σε κοινή θέα, όπου συντελείται η αποσύνθεση της διαλεκτικής, εκεί όπου ο λόγος χάνει τη σωματικότητα της γλώσσας και από-λογοποιείται και διαμελίζεται απ’ την προσπάθεια τού τραυματισμένου όντος να κρατηθεί απ’ ότι κυρίως γενετικά το χαρακτηρίζει, προτού περάσει στο λυκόφως της απόσυρσης.

Αγαπητέ ανάλγητε φθοροποιέ Χρόνε, το πρώτα μας μέλημα είναι να καταργήσουμε το υπουργείο τρόμου και το υπουργείο κακογαμίας και το υπουργείο κλαψομουνίασης, όταν θα γίνουμε κυβέρνηση τού βουνού και των ρεμάτων.

Των αγρών και της αμμουδιάς που μας θέλει ζεστούς και ανθρώπινους. Γυμνούς και καυλωμένους, με τυρί ψωμί κι ελιές και βασιλικό πολτό απ’ τον καλοκαιρινό μας τρύγο.

Καζαμίας 2017 Ή Εναντίον τού χάμπουργκερ

xamb

Κάθε μέρα φυτεύω ένα μικρό σκάνδαλο στο λογοτεχνικό χωραφάκι της χώρας μου.

Πρώτα απ’ όλα είμαστε μεγαλομανείς και μετά τρελοί. Αν δεν περάσεις γρήγορα στην τρέλα θα σβήσεις μες στη μεγαλομανία σου.

Η τρέλα μας είναι η δόξα μας. Είμαστε οι τρελοί που δεν τους υποψιάζεται κανείς. Στα απόνερα της κατανόησης βυθίζουμε την χωρίς τέλος ματαιότητα των πάντων.

Απ’ τον φαύλο επαναστατικό ρομαντισμό και τη δυστυχία της συλλογικής συνείδησης περνάμε στην επώδυνη ένταση της πράξης.

Δείχνουμε με το δάχτυλο το θεό και τον αφέντη που οικειοποιήθηκαν το παρόν της τάξης και της αταξίας.

Με τον πιο προβοκατόρικο τρόπο δείχνουμε στα θύματα της εκμετάλλευσης, πως οφείλουν σήμερα να αναμετρηθούν με τους θεούς και τις πατρίδες τους και με τους πιο καταναγκαστικούς αφέντες που τους υποδούλωσαν από καταβολής κόσμου.

Και συνάμα δείχνουμε με τον πιο πνευματώδη τρόπο πως πρέπει να υποψιάζεται ο ένας τον άλλον. Γιατί αυτοί που σε οδηγούν στον αγώνα υπάρχει φόβος μήπως με τη σειρά τους γίνουν κι αυτοί αφέντες.

Μήπως πάλι όμως η πρώτη αμαρτία μας ενάντια στο Πνεύμα δεν είναι να είμαστε πνευματώδεις;

Κυρίες και Κύριοι στο τραπέζι μας ακόμα κι ο Όσκαρ Ουάιλντ θα γινόταν βαρετός.

Είμαστε παιδιά της ταχύτητας και τις αμφιβολίας. Χωρίς την αμφιβολία φαίνεται πως είμαστε το δείγμα ενός είδους υπό εξαφάνιση.

Η ταχύτητα αποτρέπει την προσκόλληση στην προσωπολατρεία και η αμφιβολία αποτρέπει την ιδεολατρεία ποντάροντας στη ζωή.

Τώρα θέλω να ζήσω. Δεν είμαι μια μηχανή που κατεβάζει χρησμούς. Δεν είμαι μιαν ομιλούσα προτομή που γράφει προφητικά βιβλία.

Ετοιμάζω τα μικροσκάνδαλα της νέας χρονιάς. Αναδιφώ.

Κι ίσως ετοιμάζω και το μεγάλο σκάνδαλο. Γράφω, κάνω τις ταχύτητες να επιταχύνονται με την ακινησία.

Κάθε μέρα φυτεύω ένα μικρό σκάνδαλο στο λογοτεχνικό χωραφάκι της χώρας μου.

Βίοι Αγίων

bioi

Όλοι εμείς, τα θνητά όντα, που περιφερόμαστε μέσα σ’ ένα σύμπαν που μας γεμίζει πλήξη, έχουμε την αγωνία να μιλήσουμε, αφού νιώθουμε πως ο καιρός μας λιγοστεύει.

Έχουμε την αγωνία, μέσα στην νεκρούπολη της ανθρώπινης καρδιάς να φυτέψουμε ένα λουλουδάκι απ’ το πάθος μας. Να δείξουμε τις κακοτοπιές και την ηλιόφωτη στύση μας που σκανδαλίζει τους καλούς νοικοκυραίους.

Να ξεσπάσουμε με όλη την αδηφαγία της ερωτικής διάθεσης πάνω στους ανθρωποκτόνους μηχανισμούς όπως οι σφήκες στους ατρύγητους ελαιώνες.

Να σκανδαλίσουμε με όλη την οργανική συνουσία των ιδεών, μυαλά και κορμάκια και να ξεσηκώσουμε ζαλάδες με όλες τις γενναιόδωρες ποιητικές μεταφορές. Με τη φρενίτιδα που σείονται οι ερωτότροπες μήτρες όταν δραπετεύουν απ’ την εξορία της γονιμότητας.

Ξέρουμε πως το σώμα μας είναι διάτρητο, ρουφηγμένο πολλές φορές μέσα στην μικρή υγρή εστία των ανθρώπινων σχισμών.

Ξέρουμε πως το ανθρώπινο σώμα, αυτό το μελλοντικό λείψανο που ευωδιάζει τώρα ερωτική αποφορά και μόχθο, μας είναι γνωστό περισσότερο απ’ τη λογοτεχνία παρά από την ιστορία της ιατρικής.

Και ξέρουμε πως χωρίς τις δικές μας αρρώστιες, η λογοτεχνία θα είχε διαφορετική μορφή. Χωρίς τις δικές μας καύλες η λογοτεχνία θα ήταν φτωχή πεθερά της γραφειοκρατίας.

Οι αρρώστιες και οι καύλες μας συνθέτουν την αρτιμέλεια της λογοτεχνίας.

Οι μεγάλοι κλασικοί πόνταραν στις αναπηρίες και τα πάθη τους, στους φόνους και στους ακραίους έρωτες, στα υπερούσια γαμήσια που η πνιγμένη τους κραυγή έσμιγε με τη λευκότητα των κύκνων.

Εκεί όπου κάθε άσμα γεννοβολούσε στο μέλλον μια επανάσταση.

Ένα καμπανάκι χτυπά φρενιασμένα κάθε φορά πάνω απ’ την υπονομευμένη ζωή του δημιουργού και τον παροτρύνει να βιαστεί γιατί δεν μένει πλέον καιρός.

Ο φυματικός Τσέχωφ γράφει φρενιασμένα για να προλάβει τις αιώνιες αναλαμπές της ανθρώπινης ψυχής που ξεριζώνεται μέσα στο ίδιο μας το σώμα.

Ο Φλομπέρ παθαίνει κρίσεις επιληψίας νιώθοντας να αιμορραγεί το νευρικό του σύστημα, κάνοντας το μόχθο του για τη μορφή να παίρνει το χαρακτήρα εξιλέωσης απέναντι στην αρρώστια του.

Και η οξύτατη διαπεραστική ματιά του Μπόρχες δεν θα έφτανε σε μας ποτέ, χωρίς την ολοκληρωτική του τύφλωση.

Γράφουμε κάνοντας τις πλάνες μας-αυτές τις λατρευτές και δύστροπες ερωμένες μας-διαδοχικές αποπλανήσεις σωμάτων που πασχίζουν να γλυτώσουν απ’ τη πιο σκοτεινή μήτρα του θανάτου εν ζωή, δηλαδή τη σιωπή.

Αναμνήσεις απ’ τον Κάτω Κόσμο

%ce%b8%cf%85%ce%bc%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%b9

Θυμάμαι
μέσα στη σύγχυση της ερωτικής ζάλης
που φώναξε όταν σκαρφάλωσα
και τη φίλησα στο στόμα,
αφού την έγλειφα για κάμποση ώρα.
Φυλάω το ίδιο μου το μουνί! μού είπε.

Μετά την Αποκάλυψη

otan

όταν ο έρωτας
φεύγει απ’ το δωμάτιο
οι καθρέφτες στον τοίχο
αρχίζουν να κοιτάζουν επίμονα

Terra Nuova

antre

στον Νάνο Βαλαωρίτη

Περνώντας το ποτάμι, ο Άγιος Αντρέας ο Εμπειρίκος, διαβαίνοντας το διάσελο, βρήκε ξαφνικά μπροστά του την πόλη Ελμπασάν, τις αλαβάστρινες πύλες της, διάφανες στο φως του ήλιου, τους κοραλλένιους της κίονες και τις γυάλινες κόγχες της, σαν ενυδρεία όπου κολυμπούν σκιές χορευτριών με τ’ ασημένια λέπια τους.

Βρήκε αθώα κοριτσάκια σε σχήμα μέδουσας και τυφλούς εραστές κάτω απ’ τις φούστες να ψάχνουν στ’ απόκοσμα ανάκτορα τη ρωγμή στη μέση του ματιού.

Βρήκε χρυσόδετα λεξικά της αρχαιότητος γεμάτα κώλους, βυζιά και μουνάκια.

Βρήκε στρατηγούς να μαλακίζονται με πτώματα και υγρά αγόρια να γαμούν τη μαμά τους.

Βρήκε επαύλεις Ρωμαίων και σκακιέρες με σπλήνες και συκώτια και σκατό με αίμα.

Βρήκε κυρίες της αυλής να ρουφάνε το τσάι τους στα σκοτεινά σπήλαια του οισοφάγου, όπως ρουφούσαν οι δούλες στις αποικίες το σπέρμα των γονιών τους.

Βρήκε ξύλα και βίδες για να φτιάξει την κιβωτό της λαγνείας και το πλοίο που θα μεταφέρει την άπληστη λειτουργία του γαμησιού στην αγκαλιά του θεού.

Βρήκε μαγνήτες για τις ερωτικές πυξίδες που οδηγούν τους αθώους στις αλμυρές Πλειάδες και βρήκε χείλη γυναικών δίθυρα, σχισμένα στα δύο σαν τους βολβούς που γλείφουν οι καυλωμένοι χοίροι στις Ακαρνανικές ακτές.

Βρήκε εικονίσματα του Στάλιν να τα κρατούν οι τρομαγμένοι σφιχτά για να περάσουν το βάλτο που οδηγεί στις στέπες.

Βρήκε το διάολο μες στις κοιλιές των γυναικών που ανακάτευαν τα χύσια των βιαστών τους όπως ο χτίστης ανακατώνει το γαρμπίλι του.

Βρήκε όλων των ειδών τα εγκλήματα κι ανακάλυψε πως κανείς άλλος δεν μπορεί να μας πληγώσει, παρά μόνο εκείνοι που αγαπάμε.

Περνώντας το ποτάμι, ο Άγιος Αντρέας ο Εμπειρίκος, διαβαίνοντας το διάσελο, βρήκε ξαφνικά μπροστά του την πόλη Ελμπασάν και κατάλαβε κιόλας ότι πόλεις σαν κι αυτή έχουν και την ανάποδη όψη τους, που τη λεν Ουτοπία και παλαιόθεν Νεόκαστρον και Νόβιγκραντ και Terra Nuova.

Σχετικά με τον Rolan

topor3

Συνήθιζε να την ξεζουμίζει μοναχός
και να σηκώνει τον αντίχειρα στον ουρανό
παραγγέλνοντας άλλο ένα οργασμό
απ’ το θεό των οργασμών
ή ζήταγε τη γλώσσα της
το φύλο του έως εσχάτων να κεντρίσει.
Ήτο στασιαστής και εραστής κυκλοθυμικός
οι Ιησουίτες μακεδόνες τον αποκήρυξαν
και οι αθηναίοι κοπρολάγνοι των γραφών
τον έκαψαν ζωντανό.
Η Αυγή δεν πρότεινε ποτέ ποιήματά του
εις τους αριστερούς αστούς
για να’ χουν να διαβάζουν στις γιορτές όταν κωλοβαράνε.
Και η Καθημερινή αμόλαγε κοπρόμυγες
σαν άκουγε και μόνο τ’ όνομά του.
Ήτο επίσης και δαμαστής της φύσεως αυτός
και ελευθερωτής κάθε γυμνής που σφάδαζε το μέσα της.
Ήτο, της κάθε παρθενωπής ο αποπλανητής
ο μέντωρ της καλογριάς
που γούσταρε να απατήσει το θεό με μιαν αιμομιξία.
Με τις μουνίσιες μπότες του
καταπατούσε το λεπτό γκαζόν της αγαμίας.
Τώρα διδάσκει δημιουργική γραφή στα σκουληκάκια
εκθέτει το λεπτό θέμα του έρωτος
το ευαίσθητο νεύρο της ψωλής του.

Παραμυθάνατος

szymborska8

Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα, μα το παραμύθι δεν τελειώνει ποτέ.

Ο παραμυθάς είναι ο μονάρχης της θαλπωρής τού βίου μας, όπως οι νέγροι στα παρθένα δάση είναι οι φύλακες της νιότης της ανθρωπότητας.

Όπως οι φυσαλίδες της γκαζόζας στο στομάχι μια θηλυκιάς αλεπούς είναι οι εξαίσιες άπειρες φυσαλίδες του χρόνου.

Τα πράγματα είναι όπως είναι, λέει το παραμύθι.

Η λογική είναι τόσο παράλογη και βίαιη και καταστροφική που βρίσκει γαλήνη όταν πλάθει το ζυμαράκι της πανάρχαιας τροφής των ηρώων και των διαβόλων.

Η λογική τού παραμυθιού τρυπά τους τοίχους της ερμηνείας, εκεί όπου ξεμυτίζει κάποιος ποντικός απ’ το ρουθούνι ενός πρίγκιπα για να διακοσμήσει το φιλί του θανάτου.

Αφού ο θάνατος μας στέλνει τηλεγραφήματα ολημερίς, ταχυδρομικές κάρτες με τη φάτσα τού πατέρα που πέθανε και τα χαμόγελα φίλων που τώρα ταξιδεύουν με την αθόρυβη βάρκα τους στο στερέωμα της αιώνιας φθοράς.

Όταν θελήσω θα περάσω απ’ το σπίτι σου, μου ψιθυρίζει ο θάνατος. Κι έπειτα νάτος, μ’ ένα πελώριο αντικλείδι ανοίγει την πόρτα και μου λέει, έλα, ώρα να πηγαίνουμε.

Μα την ίδια στιγμή ο παραμυθάς έρχεται και μου μιλά και με κοιτάζει στα μάτια. Δεν πρόκειται να πονέσεις καθόλου, μωρό μου, λέει. Απλώς ήρθε η ώρα σου, κι αυτό που σου χρειάζεται είναι ένας μεγάλος ύπνος. Υπάρχει απ’ τον ύπνο τίποτε καλύτερο;

Ο Χριστός είναι Τυρί

tyri

Μας έσκαψε το λάκκο ο Λακάν.
Αχ! και πότε θα σταματήσει αυτή
η καταραμένη ζωή να δείχνει τα δοντάκια της
την τερηδόνα των ξεροκέφαλων ποιητών της!
Βεβαίως θα με βρείτε στα σουπερμάρκετ
να γιορτάζω τις γιορτινές μέρες
σαν ζωύφιο στο βρακί της κοπέλας που τυλίγει το τυρί
σκεπτόμενος πάντα τον Νταλί
που έλεγε πως ο Χριστός είναι Τυρί
κατά προτίμηση έμενταλ με τρύπες.
Και θα με βρείτε να απολαμβάνω τη μοναξιά
ανάμεσα σε όσους έχουν χάσει τη φωνή τους
και θα με βρείτε να μετρώ κρυφά όλα τα κέρδη τού έρωτα
στην όχθη της λίμνης που αγαπώ
βλέποντας χήνες να κυλούν σχεδόν ακίνητες
βυθίζοντας πότε-πότε το κεφάλι τους στο νερό.

Η Αγία Τριάδα

%cf%88%ce%b1%cf%81%ce%b9%ce%b1

Την Αγία Τριάδα θα σας εξηγήσω σήμερα.
Ακόμα πέντε-έξι τέτοια μαθήματα
και θα γίνετε καθηγητές στη Σορβόννη.
Επίσης ετούτα εδώ τα λόγια δεν είναι προφητείες.
Και λέω πάλι, σιγά μη σας εξηγήσω την Αγία Τριάδα.
Ψάξτε να βρείτε μόνοι σας,
τι εστί Αγία Τριάδα.
Και σιγά μη σας κάνω καθηγητές στη Σορβόννη.
Θα σας δώσω όμως μια μικρή βοήθεια.
Να ξέρετε πως, Αγία Τριάδα σημαίνει συμπόνια.
Μα η συμπόνια είναι χτήμα των προνομιούχων.
Όταν σκύβει ο πονετικός να ελεήσει έναν κακομοίρη
είναι γεμάτος περιφρόνηση,
καμώνεται συγκίνηση για να δείξει τα πλούτη του
κι η ελεημοσύνη που δίνει
δεν είναι παρά κλωτσιά στον κώλο μας.
Από αρχαιοτάτων χρόνων Αγία Τριάδα σημαίνει συμπόνια.
Βεβαίως Αγία Τριάδα σημαίνει και άλλα πράγματα
που θα εξηγήσω προσεχώς.

EverLast

jean-michel-basquiat-16

Ένας πονεμένος άνθρωπος πλανιέται στον πονεμένο τόπο. Γύρω του δόλος και αυτοσαρκασμός.

Οι κατακτητές αισθάνονται νικημένοι απ’ την κατάκτησή τους.

Οι ερωτευμένοι αποφεύγουν τους ερωμένους τους.

Οι φιλάργυροι κάνουν την ανέχεια σύμβολο του πλούτου τους.

Οι δοξασμένοι καταθλίβονται απ’ την ίδια τους τη σιωπή.

Οι εραστές της ελευθερίας ξαναγυρνούν στη φυλακή.

Κι ο πονεμένος άνθρωπος πλανιέται στον πονεμένο τόπο.

Ο Παλαιός Των Οργασμών

xeria2

Η αλληλεγγύη που γεννιέται από το φόβο κι όχι από τον έρωτα είναι κάλπικη, επικίνδυνη και διαστροφική.

Οι μεγάλες εταιρείες, συνεπικουρούμενες από τις κομματικές συμμορίες και τις θρησκείες, παράγουν πλέον πολλαπλές απαγορεύσεις, συντηρούμενες κυρίως από ρατσιστικά δόγματα.

Ένας πέπλος δυσπιστίας που προέρχεται από τον πολιτισμικό πλούτο που γεννούν οι σεξουαλικές επιμιξίες έρχεται να καλύψει το φιλελεύθερο προσωπείο των δυτικών κοινωνιών.

Τι πιο ανατρεπτικό και υπονομευτικό, αλήθεια, από ένα μέσο συγχώνευσης όλων των φυλών μέσα στον ίδιο οργασμό;

Και τι πιο ιαματικό απ’ την ερωτική πολλαπλότητα της ανθρώπινης φύσης που δε ζητά ταυτότητα ή διαβατήριο για να περάσει στη Νήσο των Ηδονών.

Μέσα στην ερωτική ουτοπία των καυλωμένων συγγραφέων που δραπέτευσαν απ’ τα φιλολογικά κουραφέξαλα και την κακόγουστη κοινοτοπία, μπορεί να δεις τη φλόγα του ποιητή που δε ζητά το θαυμασμό αλλά θέλει απλώς να τον πιστέψουν.

Γιατί, ότι δεν γίνεται πιστευτό, παραμένει διακοσμητικό και εγκιβωτισμένο στα ακαδημαϊκά μαγαζάκια.

Και γιατί, γενικά και πάνω απ’ όλα, όσοι κήρυξαν τον ερωτισμό στην ολότητά του διαχωρίζοντάς τον απ’ τον τυπικό και ανθρωπόμορφο ορθολογισμό είχαν σκοπό να απελευθερώσουν τη σκέψη ακόμα και σε επιβράβευση της τερατωδίας.

Οι αξιώσεις του Εμπειρίκου στο Μέγα Ανατολικό είχαν ως πρωταρχικό γνώρισμα την εκρίζωση κάθε μητρικού ενστίχτου που συντηρεί με ορμόνες καταστολής η Δυτική Αγία Κυριαρχία.

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για τα βυζιά και τα αιδοία των ανθρώπων.

Κανείς δεν μπορεί να κατουρά στα στομάχια μας και να μας πουλάει ως εμπόρευμα στο μαγαζί του.

Αν ο ελεύθερος έρωτας μπορέσει να γίνει κάποτε μέσο για ειρήνευση, χάρις σ’ έναν ιό μη επιθετικότητας, τότε οι στρατιώτες του σεξ οπλισμένοι με χάπια πόθου, θα είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για να προσβάλουν με τον ιό την ανθρωπότητα.

θα είναι έτοιμοι να καυλώσουν και να πεθάνουν, ως αποσυνάγωγοι θεοί που δείχνουν το δρόμο της συνύπαρξης κι όχι το δρόμο της βίας και του ανταγωνισμού που επιβάλει ο νάρκισσος εργοδότης της πολιτικής ορθότητας και ο πολιτικάντης του κώλου .

Το στομάχι του θεού

syria_533_355

Ο θεός έχει ωραία μελαχρινά φρύδια, ωραία δόντια, ύφος όλο υγεία και φρεσκάδα, εξαίσιους γλουτούς, μιαν αλογίσια δύναμη, ένα ατσάλινο σκαρί κι ένα πραγματικά μουλαρίσιο πέος, εκπληκτικά τριχωτό και προικισμένο, με μια σχεδόν μόνιμη στύση.

Έτσι είναι ο θεός, σαν να τον έχουν σχεδιάσει οι άνθρωποι με τα ίδια τους τα χέρια.

Μα ο θεός κάποια στιγμή ξεφεύγει απ’ τα χέρια των ανθρώπων κι από αριστούργημα της φύσης γίνεται μανιασμένος τίγρης.

Αλίμονο σ’ όποιον δεν υπηρετεί εκείνη τη στιγμή τα πάθη του.

Απ’ το πρησμένο του στήθος πετάγονται φοβερές κραυγές και φριχτές βλαστήμιες. Τα μάτια του βγάζουν φλόγες. Αφρίζει και χλιμιντρίζει.

Κανείς δε μπορεί να συλλάβει που πηγαίνουν οι τεράστιες ποσότητες φαγητού που καταβροχθίζει.

Παίρνει τακτικά γεύματα, μεγάλα και πλουσιοπάροχα. Ξεριζώνει τα σπλάχνα των ηρώων και τα νεφρά των παιδιών. Λιανίζει γυναικείους μαστούς και σπάει τα κόκκαλα των εραστών που τού δείχνουν τους ανυπόμονους καρπούς των χεριών τους.

Ο θεός για να ζήσει χρειάζεται τροφή και οι πιστοί άνθρωποι ταΐζουν τακτικά το θεό τους.

Ερωτικός Υλισμός

ta-fidia

Αγόρια και κορίτσια, εσείς
που θα περάσετε από δω,
τα φίδια που θα σας δαγκώσουν
κοιμούνται κάτω απ’ τον αγρό.

Ψωμί

cvmi

Το κλεμμένο ψωμί είναι ακόμα πιο νόστιμο απ’ το ψωμί της αγάπης και το ψωμί της προσφοράς όσων έχουν να το πληρώσουν.

Τρώμε αυτό το κλεμμένο ψωμάκι και νιώθουμε την ένταση αυτού του κόσμου όταν τρέχει να το αποκτήσει.

Το σταρένιο ψωμί είναι το όπιο του στομαχιού που κάνει να βλέπουμε τον κόσμο όπως είναι στ’ αλήθεια. Ένας κόσμος πρωτόγονος, κυβερνημένος απ’ τη μαγεία, ένας κόσμος όπου ο φόβος και το ένστιχτο έχουν τον πρώτο λόγο.

Τρώω το ψωμάκι, αυτό που έκλεψα λίγο πριν και νιώθω πως σ’ αυτή την απόκρυφη ελαφράδα της κλοπής του ψωμιού οφείλει το μεγάλο τούτο πλοίο του κόσμου την ικανότητά του να επιπλέει μέσα στο χρόνο.

Όρθιοι πάνω σε μια υδρόγειο από νευρικούς εραστές και υπέροχους σπειροειδείς αφαλούς που περιμένουν ανταπόκριση, δαγκώνουμε την κόρα του ψωμιού.

Είμαστε οι ποιητές των σταυρώσεων. Τα ποιήματά μας ξεπηδούν απ’ τις εκρήξεις του θυμού μας κατά της ποίησης. Μέσα μας σταυρώνεται ο ίδιος ο ποιητής, σταυρώνει την ποίηση, τη φτύνει και τη λογχίζει. Ξέρουμε πως το μακελειό της πείνας πρέπει να τελειώσει με την κλοπή του ψωμιού.

Γεμίζουμε τα στομάχια μας και προσχωρούμε. Η ηθική των χορτάτων δεν είναι η δική μας ηθική. Κάθε πρωί κλέβουμε ένα καρβέλι απ’ τον πάγκο του χορτάτου κόσμου. Του κόσμου που μαθαίνει στα παιδιά του πως το να κερδίζεις το ψωμί είναι σημαντικότερο απ’ το να το τρως.

Είμαστε ποιητές σημαίνει πως το αιώνιο σκάνδαλο της κλοπής του ψωμιού το αρχίζουμε κάθε μέρα απ’ την αρχή.

Αντιτάσσουμε τη ζωντανή γεωμετρία της ζωής στη διακοσμητική γοητεία των ποιημάτων που γράφονται για αυτή.

Η κλοπή του ψωμιού είναι το πιο σπουδαίο μας ποίημα.

Ο σκεπτόμενος κώλος

skeptom

Κάθε τι που αρνείται να εκτεθεί στα βλέμματα, θεωρείται ευθύς εξ αρχής ύποπτο, και μάλιστα συνωμοτικό.

Η δημόσια έκθεση της ιδιωτικής ζωής, που συχνά αποκτά υστερικό χαρακτήρα, βρίσκει τη δικαιολόγησή της στην λατρεία της αυθεντικότητας και της ειλικρίνειας.

Κατά τη γαλλική επανάσταση σφραγίστηκε ανεξίτηλα ο διαχωρισμός ανάμεσα στο δημόσιο και ιδιωτικό χώρο. Το σπίτι και οι χώροι του σπιτιού άρχισαν να αντιστοιχούν σε μια οικογένεια με ηθικές και πολιτικές αξίες.

Το αστικό σπίτι δομήθηκε με άξονα το διαχωρισμό ανάμεσα στο χώρο της αναπαράστασης και της κοινωνικότητας, δηλαδή το σαλόνι, και το προσωπικό άδυτο που είναι το υπνοδωμάτιο και το μπάνιο.

Η αλλιώς το αποχωρητήριο, τον καμπινέ, το βε σε, το μέρος, τον πιο μυστικό χώρο του σπιτιού, εκεί όπου ξεφορτωνόμαστε τα φτιασιδώματά μας και τα ρούχα μας βλέποντας τον εαυτό μας σε όλη του τη γυμνότητα και όχι υπό την κοινωνική του εμφάνιση.

Η εξέλιξη και οι επαναστάσεις ανάγκασαν πρώτα τους αστούς κι έπειτα τους προλετάριους να εγκαταλείψουν τις εξωτερικές τουαλέτες.

Η εκκλησία θεώρησε πως αυτή η μέριμνα για το σώμα ευνοεί την αμαρτία. Τα εγχειρίδια των εξομολογητών, οι οποίοι αναλάμβαναν να ρυθμίσουν τα προβλήματα συνείδησης των πιστών παρεισφρέοντας στην ιδιωτική τους ζωή, είναι σπουδαίες πραγματείες πάνω στην πορνογραφία της καθημερινής ζωής.

Σήμερα που ο έλεγχος της εξομολόγησης πέρασε απ’ τα χέρια της εκκλησίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που λειτουργούν ως καμπινέδες της ανθρώπινης ψυχής, τα βλέμματά μας παρακολουθούν τον οιδιπόδειο ακρωτηριασμό της συνείδησης.

Η παράνοια είναι αναμφίβολα το αντίτιμο της διαρκούς έκθεσης των «εν οίκω» αλλά και της πανοπτικής παρακολούθησης την οποία κατέστησαν δυνατή οι νέες τεχνολογίες.

Ο άνθρωπος χάνει ξανά την ιδιωτικότητά του στο όνομα της παγκόσμιας Εκκλησίας της Κατανάλωσης και της διαφάνειας.

Η κατανάλωση απαιτεί διαφάνεια. Ξεβράκωμα. Βγάλτα όλα στη φόρα, τώρα.

Αποχαιρέτησε τον πεθαμένο σου φίλο ή τη γκόμενα και το γκόμενο που έφυγε γράφοντας μια συναισθηματική μαλακία που θα διαβάσουν ηδονοβλεπτικά οι Άλλοι.

Η έκθεση της ιδιωτικής ζωής αποκτά εδώ χαρακτήρα δημόσιας εξομολόγησης. Μια ιδιωτική ζωή συχνά ρηχή και χωρίς γεγονότα. Στάσιμη, όπου μοιράζεσαι με άλλους δικτυωμένους τα απόκρυφα του ψυγείου σου, του λουτρού ή του υπνοδωματίου σου.

Ο ενδότατος χώρος είναι τώρα φρεσκοσκαμμένο λαγούμι. Μα ο άνθρωπος για να ζήσει ουσιαστικά και να είναι ευτυχισμένος πρέπει να χαρεί πρώτα την ιδιωτικότητά του.

Να παίξει με το σώμα του και τα σώματα των άλλων. Να κρυφτεί από τα βλέμματα όλων για να καταστήσει δυνατή τη σχέση με τον άλλον.

Η γοητεία προϋποθέτει το χωρισμό. Έχει ανάγκη από αδιαφάνεια, μυστικότητα και εχεμύθεια.

Η κοινωνία αυτή που υποκριτικά ενδιαφέρεται για την υπεράσπιση των ατομικών ελευθεριών έχει καταργήσει το μυστικό και το απόρρητο. Τον παράδεισο που έχουμε μέσα μας και πρέπει πρώτα να τον συστήσουμε στον εαυτό μας, πριν τον πουλήσουμε ως κόλαση στους άλλους.

Ανατομία του θείου και του μιαρού

anatom

Οφείλεις, αφού έρθεις σ’ αυτή τη ζωή, να δοκιμάσεις τα πάντα. Οφείλεις να μεταβάλεις τις απέχθειες σε ηδονές και τις δυστυχίες σ’ ευτυχίες.

Κι επειδή πολλές φορές όλα αυτά μένουν στα χαρτιά πρέπει να ταυτίσεις την τέχνη τού διακονιάρη κάθε χαράς με τη λίγη ζωή που σου αναλογεί.

Πολλές φορές μιλάμε με το πρόσωπο ενός άλλου, οικειοποιούμαστε τη φωνή του και προβάλουμε το λόγο του ως δικό μας λόγο.

Αυτή η αναπαράσταση νοείται πολλές φορές ως θανάσιμη πτώση. Λίγοι μπορούν νιώσουν τη μεταμφιεσμένη μας σιωπή και την αταξία της αυθόρμητης πράξης μας ως τον καρπό μιας άκρας ευαισθησίας.

Θυμώνουμε εύκολα γιατί είμαστε με το μέρος της Φύσης και όχι με το μέρος του Θεού και της Ηθικής. Ενός θεού φερέφωνου της ανθρώπινης ματαιοδοξίας και μιας Ηθικής του μαντριού.

Χαιρόμαστε εύκολα και καυλώνουμε εύκολα τόσο που τη χαρά και την καύλα μας θέλουμε να την εγγράψουμε στο μεγάλο βιβλίο του κόσμου.

Το πολύπτυχο αυτό που απηχεί τις διαδοχικές του αναδιπλώσεις. Τις εγγραφές λέξεων και ιδεών που συνιστούν ένα είδος οντολογικής δωρεάς. Το κλάμα και τη βλαστήμια που κινούνται ευέλικτα σαν τον κεραυνό.

Συνεχίζουμε λοιπόν αυτή την προσπάθεια της ανάπηρης ταξιθεσίας, παρά τις τόσες απελπισμένες κλήσεις αμοιβαιότητας.

Μέσα σ’ αυτό το ασύλληπτα τεράστιο βιβλιακό τσουκάλι των γραπτών κειμένων από καταβολής γραφής, δεν μπορούμε παρά να κρυφογελάσουμε με το σαρδόνιο αλλά και μειλίχιο ήθος του φαρσέρ που αναδύεται στη νέα εποχή της χλιαρής υποψίας.

Κοιτάξτε με μονάχα μέσα απ’ την κλειδαρότρυπα της γραφής!

Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει

tzizous

Αποδυναμώνουμε τη σκέψη όσων θαυμάζουμε κι όσων αγαπούμε. Η αγάπη δεν είναι έρωτας αλλά πήδημα της καρδιάς του άλλου. Ο θαυμασμός ακόμα χειρότερος.

Στην ανταγωνιστική μας ανθρωπότητα που σιχαίνεται τους κομμουνισμούς και τις αναρχίες τον πρώτο λόγο έχει η εκλογίκευση της σκληρότητας.

Η αγάπη και η σκληρότητα είναι σαρκώματα που φέρουμε πάνω μας από καταβολής σχισμής.

Μέσα μας ακριβώς βρίσκεται το τσιγκέλι που βαστάει όλους τους πόθους που βοηθούν να κάνουμε παρανάλωμα τους φυσικούς μας πόρους.

Η θεϊκή μας φύση είναι τόσο ανίερη που μας κάνει να κυριαρχούμε πάνω στα πράγματα.

Ο βαθύς ερωτισμός είναι το αντίπαλον δέος του θαυμασμού και της αγάπης.

Απ’ τους θρησκευτικούς τρόμους του παρελθόντος περάσαμε αισίως στο σαδισμό της κατανάλωσης και της διδασκαλίας.

Περάσαμε στο θαυμασμό και τη σαγήνη. Στην απενοχοποίηση της ανθρωποβοσκής και στην απορύθμιση της φύσης που δουλεύει μέσα μας.

Γνωρίζω εν απολαύσει και απολαμβάνω εν αγνοία. Για να γνωρίσω πρέπει να απολαύσω. Για να μάθω πρέπει να καυλώσω. Για να καυλώσω πρέπει να αφεθώ. Αν δεν αφεθείς δεν θα μάθεις.

Ο μαθητής και ο δάσκαλος είναι η πρώτη βαθιά ερωτική σχέση. Στις κοινωνίες μας ίσως η πιο βαθιά τραυματική σχέση. Γιατί στις κοινωνίες μας ο δάσκαλος είτε σαγηνεύει είτε τρομοκρατεί.

Απ’ τη μια η αγάπη και ο θαυμασμός κι απ’ την άλλη ο τρόμος και ο φόβος.

Ο σαγηνεμένος είναι παραμυθιασμένος και ναρκωμένος απ’ το παγόνι που δείχνει τα πλουμιστά φτερά του. Είναι ο χάνος που δε σκέφτεται αλλά θαυμάζει και γλείφει.

Ο φοβισμένος απ’ την άλλη είναι καμένος και δια παντός μαγαρισμένος απ’ το φόβο. Μα ο ερωτευμένος είναι αυτός που μαθαίνει τους άλλους και μαθαίνει απ’ τους άλλους.

Ο ερωτευμένος είναι δάσκαλος και μαθητής. Δεν είναι ο κατηχητής που διαφεντεύει την εκλέπτυνση της υποκρισίας.

Με το πιο φυσικό τρόπο έξω από θαυμασμούς και αγάπες απογυμνώνει μπρος στα βλέμματά μας αυτό που γνωρίζει.

Δεν αφήνει τίποτε να καλύπτει τα πράγματα.

Μονάχα η γύμνια της εκθαμβωτικής φωτεινότητας που διακηρύσσει ο αιώνιος νόμος της φθοράς.

Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ Ή επιχειρήματα για το δέρμα της

oliie

Το δερματάκι σου όπιο
σα να λέμε Δυτικοί εναντίον Οθωμανών.
Το στήθος σου ακρογιαλιά της Κρήτης.

Κι αυτή η σχισμή μ’ είχε μέσα της κάποτε.

Το δερματάκι σου
όλο πτυχές
πτυχία.

Ω σύντροφε Στάλιν, την αγαπώ.
Είναι Ρωσίς.
Απ’ το κορμί και κάτω Μόσχα μοσχομυριστή.
Τη νύχτα αν βάλεις το αυτί σου στην κοιλιά της
ακούς τον μπολσεβίκο οργασμό
να γουργουρίζει σφυροδρέπανα.
Ακούς μες στη ζεστή θωπεία των εντέρων
τα ακμαία Σοβιέτ
να βγάζουν αποφάσεις:
δυο ώρες δουλειά για φαί
κι έπειτα έρωτες στις ντάτσες.

Aχ! το δερματάκι σου Οχτωβριανή μου αναπολώ.
Ωμά κοκορέτσια πάνω σου
οι εχθροί του λαού.

Έτσι γαμούν οι προλετάριοι, κανάγιες.

Ελλάς Ελλήνων Οργασμών

korin

Κάτι υπολείμματα χαμού
έσκυψες να τα γλείψεις απ’ το πάτωμα.
Eγώ ήμουν νυμφίος κάτω απ’ τη μασχάλη σου.
Eσύ νυφούλα μ’ ένα δράκοντα στο στόμα.

Έτσι νομίζω έγιναν τα πράγματα.

Ο δεξιός μηρός σου
φορτώθηκε το χάραμα στον τρίκυκλο οργασμό
να πάει για Κορινθία.
Έχασκε o ανοιγμένος σου αφαλός.
Eλόγου σου εκάπνιζες βουνίσιο αεράκι.
Έπεα πτερόεντα Αχ και Βαχ της συνευρέσως.
Οι Τούρκοι μού είπες θέλουν το Αιγαίο μου
Οι Βούλγαροι ζητούν τις ωοθήκες μου
Οι Αλβανοί θέλουν τις ρόγες των βυζιών μου

Βάστα γερά κορίτσι μου, μη σε διαμελήσουν

Ελλάς Ελλήνων Οργασμών
Ελευθερία ή Ερωσθάνατος
Ο Έλβις ζει

ξέρεις εσύ από συνθήματα

Ο Πανάγιος Μπάφος

smoking-nuns-small

Όταν η ζωή και η συνείδηση ταυτίζονται ο τρελός αγοράζει την ψυχή ενός παιδιού για πενταροδεκάρες.

Όλοι οι περιφρονημένοι και οι απόβλητοι βάζουν στη ζωή φωτιά αποτινάσσοντας από πάνω της το βραχνά που της έβαλε ο μύθος απομυζώντας κάθε σταγόνα ευχαρίστησης απ’ τα θαλερά βυζιά της.

Η σάρκα σας, Δεσποινίς Ειμαρμένη, είναι ήδη ένα πρόβλημα για τους κοινούς θνητούς.

Όσους δεν δοκίμασαν λίγη σοκολάτα απ’ τον εύθραυστο χαρακτήρα σας.

Όσους δεν κατάλαβαν γιατί ο Βαν Γκόγκ ζωγράφισε ένα κηροστάτη πάνω στην άδεια πολυθρόνα του Γκωγκέν.

Κάθε αίσθηση είναι παράγωγη της εικόνας της ερωτικής κίνησης. Σωματίδια ύλης που περιφέρονται αμήχανα μέσα στην αχανή πανωλεθρία των νοημάτων.

Μια παράξενη καλοκαιρία μέσα στο χειμώνα.

Πρώτη ύλη από καπνό και συνουσία.

Γαλάζιες μύγες που κάθε τόσο ξεμπουκάρουν απ’ τον παράδεισο για να γλείψουν τις ακαθαρσίες κάτω απ’ τα νύχια όσων δραπέτευσαν νύχτα απ’ την κόλαση μιας ζωής δίχως οργασμό.

Το ανοργασμικό κράτος τροφοδοτεί τον μικροαστικό αναρχισμό με τις απαγορεύσεις του.

Το σύνταγμα διαλαλεί την έλλογη αδυναμία μας να περιφρουρήσουμε τις επιθυμίες μας. Να ενσαρκώσουμε την ανθρώπινη σκέψη σε μέθη και ελευθερία.

Μια μέθη που προσφέρεται ως δώρο στους αγαπημένους μας χωρίς να φθαρεί.

Μια μέθη χαράς και όχι ταραχής και μια μέθη ισχύος πάνω στα πράγματα που εξουσιάζουν οι μηδαμινοί. Τους έρωτες που τους ενισχύουν τα μανιτάρια και οι τρούφες της υγρασίας.

Χώμα από πνεύμα και κοπριά.

Σπόροι που αναστατώνουν τους μάταιους λυγμούς.

Σπόροι που μεγεθύνουν τα ερωτικά σημάδια κάτω απ’ το φως της γαμήλιας ουσίας.

Σπόροι της αγνότητας από βροχή και πυκνά σύννεφα. Από ανθισμένα κλαριά και υδρόβιους κάλυκες. Μυρουδιές της χλομής σελήνης και του σκοτεινού ήλιου.

Αιδοίο λαχταριστό.

Απάτητο μυρωδάτο δάσος με γιασεμιά.

Χρώμα κόκκινο και κίτρινο από βογγητό.

Καπνός καμωμένος απ’ το πνεύμα εκείνου που επιθυμεί.

Μέταλλα που ζεσταίνονται για να γίνουν ένα. Εν το παν. Χωρίς την πανούκλα των απαγορεύσεων που επιβάλει ο θανατόκοσμος της ομοιομορφίας.

Ζούμε μυθικά εκεί όπου αρνούμαστε να γίνουμε ιδιοκτήτες της ομορφιάς.

Ζούμε μυθικά εκεί όπου ο άλλος είναι σύντροφος. Εκεί όπου τα χείλη από εγωιστικά μικρά πλάσματα γίνονται ζοφεροί καπνιστές μυριάδων θεών από αγέννητες ιδέες.

Θυρωρεία του θανάτου και ντοσιέ της ποίησής μου.

Ποιος είσαι με ρωτάει ο Κύκλωπας Καιρός. Ο Κανένας του απαντώ, πιασμένος απ’ τη μαλλιαρή χοντρή πέτσα των προβάτων. Των σφαχτών που ακούω την κοιλιά τους να επιθυμεί και να γουργουρίζει. Των σφαχτών που επιθυμούν αλλά αδρανούν τρέφοντας την ίδια τους τη σφαγή.

Εγκώμιο για τις μουνότριχες

egomio

Η χυδαιότης υπήρξε το όπιο του λαού.
Είμαι χυδαίος άρα υπάρχω.
Όταν κάνει όνειρα ο πούτσος το μουνί γελά.
Ω αγία ποίηση! η σιωπή με κάνει να υπάρχω.
Ο όχλος μέσα στους χλευασμούς της εξουσίας
χόρευε πάντα το χορό του Δαίμονα και του Θανάτου.
Μάτια μου μυρίζω το μουνάκι σου.
Δώσε άφεση αμαρτιών στη φλύαρη μελαγχολία μου.
Κι εσείς Εραστές με τα πιστά σας δάχτυλα
ψάξτε κάτω απ’ τις φούστες να βρείτε τον ηγέτη σας
ανακαλύψτε το γλυκόπιοτο μουνάκι.
Η έκσταση παρέχει την αφορμή.
Όλα όσα ξέρουν οι πέτρες
άργησαν να τα μάθουν οι άνθρωποι.
Το μουνί είναι δυνατότερο απ’ όλους τους ψηλομύτηδες.
Το μουνί είναι δυνατότερο απ’ όλες τις κυβερνήσεις.
Οι σιχαμένοι κάφροι στάζουν φαρμάκι
όταν βλέπουν να παρεισφρέει στα ποιήματά μου το μουνί.
Μα εγώ το πήρα το μάθημά μου.
Αν δεν κοιμηθείς με το μουνί στο στόμα
δεν θα ξυπνήσεις ποτέ ποιητής.
Το παπαδαριό σκανδαλίζεται απ’ το μουνί.
Απ’ το γυναικωνίτη κάποτε ο Ιησούς
κατούρησε το χριστεπώνυμο ποίμνιο.
Το πεδίο μάχης είναι ένα μαδημένο μουνί.
Οι στρατιώτες πέφτουν πάντα στους λάκκους
που τους έβαλαν να σκάψουν οι κεφαλαιοκράτες.
Ω μουνότριχες! έχετε διαλέξει τα ανάκτορά σας με σοφία.
Ξανθές ή πορφυρές
Μελαχρινές και ατίθασες
Η ψυχή μου πέρα από κάθε πίστη
αναμοχλεύει τις λεπτές απολαύσεις.
Υπάρχει άραγε τίποτε καλύτερο
απ’ το να ξυπνάς με τις μουνότριχες στο στόμα;
Οι ξενέρωτοι λογοτέχνες δεν αγαπούν το γλειφομούνι.
Οι ξενέρωτοι λογοτέχνες κυνηγούν τα βραβεία.
Οι νεαρές ποιήτριες δεν αγαπούν το μουνί τους.
Γράφουν αντρικά ποιήματα.
Η ελληνική ερωτική ποίηση ξοδεύεται σε νοσταλγίες.
Οι ποιητές μας προσπαθώντας να γίνουν καταραμένοι
εγίναν αντιερωτικοί.
Ούτε μια μουνότριχα δε θα βρεις
στις μαγαρισμένες ανθολογίες.
Κι ο Αχιλλέας όταν του άρπαξαν απ’ τη σκηνή του
την αιχμάλωτη καλλονή
κράτησε για ενθύμιο μερικές μουνότριχες.
Βρισηίδα καλλιπάρηον και λοιπά και λοιπά.

Γεωλογία Θράκης

geolo

Πως μου έκοψε τη γλώσσα
επάνω στο γλωσσόφιλο
η Μις Κομοτηνή
είναι γνωστό στο πανελλήνιο.

Δοκτορέσα, σεβαστή χασάπισα της Θράκης
χαλάλι σου η γλώσσα μου
όσο έχω τα δάχτυλα ακόμα
μπορώ να ψαύω
τα ορυκτά συστατικά των πετρωμάτων σου.
Τα ζυγωματικά της αποξηραμένης σου αγάπης.
Μπορώ, έστω μουγκός
να ψιθυρίζω με τα χείλη
τη φαιά μου εκσπερμάτωση.

Μπορώ
-το λεν οι αριθμοί-
να ξεκοιλιάσω τη βροχούλα και το χιόνι
απ’ τις γάμπες σου.
Να καταστρώσω σχέδια
στις εκβολές του ουρανίσκου
για διείσδυση
στο πορφυρό λαρύγγι σου.

Άσε με όμως τώρα
πετάω πέτρες
στα κωλόπαιδα που σε είπανε βακέτα.

Hasta la victoria siempre

kuba

Συγνώμη, είπε το ρούμι στην τεκίλα
είχα μια φαντασίωση από λεμονανθούς
καθώς γλιστρούσα
ως υπερόπτης γκόμενος
στο πιο βαθύ λαρύγγι της Καραϊβικής.

Η μάμη μου έπλενε πιάτα στη Χαβάη
κι ο κίναιδος πατήρ μου αποσκίρτησε
στα γαστρικά υγρά του Μεξικού.

Νύφη πολλά υποσχόμενη, μηλόχρους.

Ο κομαντάντε μου έμαθε πώς
να μαλακίζομαι στον καναπέ του σαλονιού
για τους τουρίστες,
πώς, να κάνω σεξ με μια φέτα λεμονιού
σφίγγοντας στη μπουνιά ένα δολάριο.

Τόσο σκοτάδι έζεχνε
κάτω απ’ τα παπλώματα
την ώρα που συλλέγαν απ’ τις χούφτες μου
οι ντελικάτοι εραστές ζαχαροκάλαμο,
την ώρα, που κάτι αγχώδεις ψωραλέοι φαλλοκράτες
με τάιζαν κινίνα και ασβέστη.

Μεθύσια αναμνηστικά για να τα πάνε στη μαμά.
Ω ναι! είχε δίκιο ο Φιντέλ.
Οι δυτικοί θέλουν μονάχα να γαμήσουν.

Υποσημείωση στη μηχανική των μαζών

xeria1

Η λαϊκή επιθυμία παρασύρει στο διάβα της όλη την ακίνητη ύλη των απαγορεύσεων και των τύπων, όπου προσπαθεί να την περικλείσει ο θεοκρατικός μηχανισμός.

Ακολουθεί τη γενετήσια ορμή που συγκλίνει προς τις ορέξεις της βαρύτητας.

Ακολουθεί με γυμνό μάτι τις μαύρες εγκοπές ενός ακαθοδήγητου χάους απ’ τις εξουσίες. Εκεί όπου ξεμυτά ένα επίπεδο ζωής, σαν λουλουδάκι πάνω απ’ την άσφαλτο, σείοντας τα μετρημένα κοκαλάκια της ανθρώπινης ψυχής και τα γεννητικά όργανα που οι προδότρες καύλες οδηγούν στον ερωτικό πυθμένα.

Η λαϊκή επιθυμία όταν εκφράζεται αβίαστα μοιάζει με τη μικρούλα μοιχαλίδα που ανάμεσα στην φρίκη και την ομορφιά διαλέγει την τεμπελιά και τη χαρά και την ανάπαυση απ’ το σκουριασμένο έγγαμο βίο του βιοπορισμού.

Η λαϊκή επιθυμία είναι εφαρμοσμένη πάλη των τάξεων εκεί που οι τάξεις γίνονται σεξουαλικά πειθήνιες στη μια και μοναδική άποψη.

Η λαϊκή επιθυμία κάποτε αποκτά μια γνησιότητα μοναδική, αντλώντας απ’ τον ωκεανό δακρύων των συνανθρώπων μας το δηλητήριο της αλλαγής. Γιατί όταν η αλλαγή δεν δηλητηριάζει τον παλιό άθλιο κόσμο είναι συμβιβασμός και ενσωμάτωση. Τρίτος δρόμος.

Αίτηση δεσποινίδος

bia1

Συμπλήρωσε στην αίτηση:
Επάγγελμα: Μαμή της Ιστορίας.
Απόφοιτη μαχών.
Ετών πολλών χιλίων.
Έδειξε την κοιλιά της στον υπάλληλο
τη φούστα σήκωσε να δει αυτός
τις δαγκωνιές των μπολσεβίκων, να πιστέψει.

Αιτούμαι επιδόματος σπασμών
Αιτούμαι ένα ταμπόν επαναστάσεως
να μου ρουφά το αίμα
Αιτούμαι εραστή των κάτω άκρων
Αιτούμαι εραστή γλουτών
Αιτούμαι εραστή γοφών και μέσης Αφρικής
Αιτούμαι εραστή ρογών
Αιτούμαι εραστή λαιμού και ωμοπλάτης
Αιτούμαι εραστή σχισμής και διακορεύσεως
Αιτούμαι εραστή χαδιών πριν και μετά.

Να, υπογράψτε εδώ, της είπε ο υπάλληλος.
Εδώ, που υπογράφουν με σταυρό οι αναλφάβητοι
-της γης οι κολασμένοι-
και οι ανέραστες κοπέλες με φαλλό.

Κάθε Δευτέρα βράδυ στις εννιά
συνεδριάζει η επιτροπή για τις παρτούζες
να περιμένετε τηλέφωνο απ’ τον αρμόδιο οργασμό
δεσποινίς Βία.

Και τότε αυτή πλησίασε
ρουφώντας απ’ το στόμα του τη λέξη οργασμό
κι έτρεξε να προλάβει
τ’ αεροπλάνο για Συρία.

Νεκροψία ερωτοχτυπημένης κορασίδος

xili

Το πτώμα ευρέθη εις άριστην κατάστασιν
και έδιδε την εντύπωσιν
τινός αποθανόντος συνεπεία ηδονής.
Οι μαστοί ήσαν διογκωμένοι αλλά όμως υγιείς
και η ψυχούλα εζύγιζον περί τας έξι λίβρας
καθότι ήτο ευτυχής την ώρα του θανάτου
και οι μήνιγγες ήσαν ζεστοί
σαν αρουραίοι στην κοιλιά του Λόρδου Βύρωνος
και οι νεφροί διαυγείς
και η ουροδόχος κύστις απαστράπτουσα.

Ετούτα εδώ τα ευσύνοπτα απεφάνθη
ο Ιατροδικαστής Ιονίων νήσων και Εγκρεμνών
και διέταξε η σωρός να μπει σ’ ένα βαρέλι
που περιείχε εκατόν ογδόντα γαλόνια οργασμών,

ω! μακριά απ’ την Κοιλάδα των Χειλιών,
τη Λίμνη του Μικρού Αφαλού,
τον Μεγάλο Χαμένο Παράδεισο του Φαλλού
και το Μεγάλο Ποταμό του Δάσους των υγρών.

α μπε μπα μπλόμ

ampem

Εδώ τους καίμε τους νεκρούς έρωτες, μαντάμ
α μπε μπα μπλόμ, λέμε
να φύγουν τα δαιμόνια απ’ τη μήτρα
μεσάνυχτα έρχεται ο Χάρπο Μάρξ να μας διασκεδάσει
σχεδόν μουγκός αγριόλαμπρος αστείος
μια κοπελίτσα απ’ το Σουδάν
μας φέρνει τρόπαια αγκαλιές
να διώξει λίγο από πάνω μας
τη γελαστή αρρώστια του θανάτου

Εδώ τους καίμε τους νεκρούς έρωτες, μαντάμ
και
Ω θε μου! γυρνάς και λες
στα σκέλια του νέου έρωτά σου

τα χείλη είναι πάλι χείλη
κανένα σώμα δεν ξεχνά

Μην ομιλείτε εις τον ποιητή

abgo

Ας τα πάρουμε όλα με τη σειρά.
Πόσων ημερών νύχτα είστε κυρία μου;
Κι αυτή η γύμνια που κατάσαρκα φοράτε, σκέτο σονέτο.

Ως ποιητής ανώνυμος που σπαρταρά
γλείφοντας
μιας ανώνυμης κυρίας το κουφέτο, ομιλώ.

Μην ομιλείτε εις τον ποιητή, λοιπόν
όταν αυτός διάγει εκτός γάμου
λειχία εξωγήινη.

Ιδού, ο δικαστικός κλητήρ
ρυτιδιασμένο κρέας ηδονής.
Έκανε έξωση
στο φρέσκο μου συντακτικό από λυγμούς
και τες ομοιοκαταληξίες μου οδήγησε
στο φορτηγό με τα αμπαζούρ και τους κολάφους.

Μα όλα καταλήγουνε σε Αχ!
νυχιές ξεγυρισμένες στους γλουτούς
και στο τηγάνι της κοιλιάς ζάχαρη άχνη
μιαν αλοιφούλα
που αλείφουν στα ρέιβ πάρτι οι μοναχές.

Τώρα μετά απ’ αυτά
παραμονεύω σαν κι εσένα εμένα να με φάω.

Μη με διαβάζετε λοιπόν
αν δεν έχετε παρακολουθήσει
εκσπερματώσεις αγνώστων
οργασμούς με λέπια στ’ αγκίστρια των ψαράδων
τραντζιστοράκια σε κουζινάκια που αντηχούν
τις προσευχές των κοριτσιών
που ανακατεύουνε ζουμιά στις κατσαρόλες.

Ω ναι, είναι το σύμπαν βλέπετε, κυρία μου
αιωνίως γκαστρωμένο
κι όχι οι καιροί, κατά πως λεν
οι αναθεωρητές του οργασμού
και οι κηροπλάστες.

Κι ο χρόνος είναι μαϊντανός
που νοστιμίζει το κομψό μας μαύρο πτώμα.

Τσουτσουνομαχίες

tsoutsouna

Ένα Χεγκελιανό αξίωμα, λέει, πως η κωμωδία αρχίζει εκεί ακριβώς που τελειώνει η τραγωδία.

Ο κωμικός άνθρωπος είναι ασφαλής επειδή ακριβώς οι σκοποί του δεν αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να διακωμωδηθούν.

Ο κωμικός ήρωας υποκρίνεται αυτό που είναι χωρίς να αμφιβάλει για τον εαυτό του. Κάνει τον καραγκιόζη, δηλαδή κάνει τον άλλον να γελά, άρα επιδεικνύει μιαν ανωτερότητα που έχει να κάνει με το συναίσθημα του άλλου.

Το να κάνεις έναν άνθρωπο να γελάσει δεν είναι λίγο. Το να τσαλακώσεις την δεδομένη πραγματικότητα και να την πετάς στα σκουπίδια σημαίνει πως διαθέτεις εξουσία.

Τίποτε δεν σε πτοεί όταν γίνεσαι κωμικός. Ούτε ο θάνατος, ούτε η απελπισία.

Η ασέβεια προς τα ανθρώπινα πάθη και του φόβους είναι η απόλυτη ελευθερία.

Ο κωμικός εαυτός μας υπερτερεί απέναντι σε κάθε τι που ενδέχεται να μας συμβεί.

Ένα περιδέραιο από γέλωτες μπορεί να στολίσει την περιστασιακή ασχήμια της ανθρώπινης φύσης.

Πάνω στο γραφείο του τραπεζίτη ο σάτυρος χορδίζει τα ερωτικά μυστικά ενός αντιερωτικού κόσμου που κρύβει κάτω απ’ το χρυσό φλούδι το σάπιο καρπό.

Η ποίηση του καιρού μας μοιάζει παρασάνταλη και βλαμμένη όταν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά.

Ποιητές που γράφουν για το χειμώνα και το θέρος. Ψώνια που επιδίδονται σε ομηρικές τσουτσουνομαχίες.

Ο έχων τσουτσούνι μακρύ θα κερδίσει το βραβείο Μπαρμπέρη της εταιρίας αντιγραφέων. Ο διαθέτων τσουτσούνι πλακέ θα κερδίσει κρατικό βραβείο.

Καταραμένοι και συγκαμένοι, κωμικοί μες στην τραγικότητά τους, με ψεύτικες πόζες μοιραίων καπνιστών που περιμένουν τον καρκίνο. Απαγγέλοντας ποιήματα που λες και γράφτηκαν την εποχή του Ομέρ Βρυώνη υπό το φως του κεριού και τους ήχους της μπασαβιόλας.

Βούδες με την γουργουριστή ντροπαλοσύνη τους, φωτογραφίζονται για να γίνουν πόστερ στον εκδοτικό πρωκτό της πόλεως των Αθηνών, ψιθυρίζοντας, είμαστε ακίνδυνοι και γι’ αυτό τραγικοί.

Ήσυχη η κοιλία μας ήσυχος κι ο κώλος μας.