ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Νήσος Αστυπάλαια

 

stayros

Δεν γίνεται να μην ειπώ για το σταυρό σου
Το τατουάζ στην πλάτη σου
Δεν γίνεται να μην ειπώ για το γυμνό λαιμό σου
Εγώ ο βάρβαρος τουρίστας
Ο στεριανός αρσενικός
Πισώπλατα επιμένω εξ’ αρχής να σε φωτογραφίσω
Να σε μοιράσω στους πιστούς
Να δουν τι εστί Βυζάντιο, φρενίτις
Να δουν στη στέγη σου να σκαρφαλώνουνε κατσίκια
Τα δάχτυλα να διορθώνουνε στον όρθρο τα μαλλιά
Κι όλες τ’ ανάσκελα οι σχισμές. Τα κεκραγάρια
Υπό Ιακώβου Πρωτοψάλτου
Υπό Αγίου Ιωάννη Δαμασκηνού
Υπό Ιωάννη του Γλυκύ
Υπό οσίου φαλλού ιερομάρτυρος
Ω να ‘ξερες τι κοσμοχαλασιά εις τα μετόπισθεν
Τι σπέρμα κροταλίζει στους καβάλους
Τι νήσος Αστυπάλαια
Τι κάτω κόσμος που αλυχτά και σε μυρίζει
Άλαλος
Ανάβοντας κεριά στα μανουάλια σου
Παλεύοντας μια ολόκληρη ζωή για να χωρέσει
Στην έσχατη τρυπούλα σου
Να ενωθεί με το θεό
Το θέρος
Στα μαύρα σπλάχνα εκεί μπουκάροντας
Στα μαύρα σωθικά
Δια παντός
Διακορευτής
Αστήρ διάτων

Δονούσα

dono

στον Τέο Ρόμβο 

Με λόγια τρυφερά θα κατακτήσουμε
τις κάτω χώρες, θα εισχωρήσουμε
στα εσώρουχα, θα φέρουμε το μέσα έξω.
Με λόγια τρυφερά θα πάρουμε το πλοίο
της γραμμής για τα ζεστά νησιά και τα
υγρά χείλη, το πλοίο της γραμμής για
τη Δονούσα και το λυρισμό, εκεί όπου
δονούνται τα κορίτσια και ψάχνουν
κάποιον να ρουφήξει το ζουμί τους,
να τους πει δυο λόγια τρυφερά όπως
εμείς, να σκύψει πάνω απ’ την άβυσσο
ιδρωμένος και ξεδιάντροπος. Τελάλης
έρωτος, ιερεύς του σεξ, μάγιστρος του
γαμησιού και των γρίφων, άρχων κατά
συρροή της νήσου Καύλας, χύνοντας
αβέρτα εις το Αιγαίον πέλαγος χυμούς
στα τέμπλα εκεί στον αφαλό τους και
πιο κάτω ανάμεσα μηρών κι εκεί παντού
σαλεύοντας ο αρχάγγελος φαλλός
σπέρνοντας εις την αμμουδιά κρινάκια
χύσια ελέω θεού ελέω παντοκράτορος,
πάμφωτο χάος για τις νυφούλες που
προσεύχονται στον ήλιο. Τα τρυφερά
αφήνοντας μουνιά τους βορά
στα τρυφερά μας λόγια.

Βότκα

afpbooze02102012

Έγραψε ο πανοσιολογιότατος των γραφών Αντρέας Λασκαράτος στα Μυστήρια της Κεφαλονιάς, πως ο χριστιανός όλον το χρόνο υποκρίνεται χριστιανικότητα, και μόνον εις το κρυφό είναι αντίχριστος και άθεος. Και θα μπορούσα κοινωνικώς να επεκτείνω τούτη τη φράση για το νοικοκύρη. Λέγοντας πως ο νοικοκύρης όλο το χρόνο υποκρίνεται νοικοκυροσύνη και μονογαμία, και μόνον εις το κρυφό είναι ανοικοκύρευτος και καυλωμένος μπανιστιρτζής. Και λέγοντας επίσης πως ο αριστερός όλο το χρόνο υποκρίνεται αριστεροσύνη, και μόνον εις το κρυφό είναι νεοφιλελεύθερος, ατομιστής, παρτάκιας, αριβίστας, υποκριτής. Αλλά βεβαίως ζούμε σε καιρούς που το κρυφό γίνεται ευκόλως φανερό και η τέχνη του να γαληνεύεις τις μάζες με παραμύθια πέρασε στα χέρια του ακαδημαϊκού της διαφήμισης. Κι εδώ φανερώνονται όλα με μιας, περνώντας το γυαλί της τηλεόρασης πάνω απ’ τα πράγματα και τα πρόσωπα και τις περισπούδαστες καταστάσεις και τις κλαψομούνικες αναλύσεις. Περνώντας το μπουκάλι της βότκας μπροστά απ’ την καλόγρια θα δεις μιαν αφηνιασμένη θηριοδαμάστρια με πέτσινα εσώρουχα να μαστιγώνει αλυσοδεμένα αρσενικά. Ο μαγικός φακός φανερώνει το κρυφό. Ξεβρακώνει. Και το ξεβράκωμα επιταχύνει τις εξελίξεις. Τουτέστιν αποδομεί. Κι όπως αναφώνησε γέρος σοφός εις ορεινό χωρίον, εφέτος σύντροφοι ψηφίσαμε περισσότερες φορές απ’ όσες γαμήσαμε.

Α΄ Χαιρετισμοί

a xer

Τετ α τετ με τους δανειστές στο ξενοδοχείο που διαμένει το κουαρτέτο

Σία Κοσιώνη

 

Χαιρετίζω τις ερωτικές μας ειδήσεις
και τον πορνογραφικό μας βίο.
Τη Μπι μπι μπο με το βουβό της λυγμό στο σκάι.
Χαιρετίζω την τούρλα του μετεωρολόγου.
Τη ματιά του χωροθέτη που μοντάρει αποκαΐδια.
Χαιρετίζω τους ψυχάκηδες νέους της βόνταφον
που σμίγουν στη διασταύρωση μοναξιάς και αμεριμνησίας.
Χαιρετίζω τη θετική ενέργεια για κουνέλια.
Την αμίτα μόσιον το άμπερ αλέρτ,
τα γκέι αντριλίκια με γλυκάνισο και παρά φύσιν αγαμία.
Χαιρετίζω τα αδέσποτα που με περιθάλπουν.
Χαιρετίζω τα τσιγάρα, το αλκοόλ, τον ανέφελο ουρανό.
Χαιρετίζω τους μάγκες που τα κονομάνε απ’ τα ψώνια.
Το νεορομαντισμό. Τους νέους ατάλαντους λογοτέχνες.
Τα φιλόδοξα κοριτσάκια εν μέσω καύσωνος.
Χαιρετίζω τη ριζοσπαστική αριστερά
που από καυτή γκόμενα έγινε νευρασθενική γριά.
Χαιρετίζω το Ναπολέων Βοναπάρτη
που φύτρωσε εκεί που κατούρησε ο επαναστάτης.
Χαιρετίζω το γραφειοκράτη που ξεφύτρωσε εκεί
που έχεσε η κεντρική επιτροπή.
Χαιρετίζω εσένα βασανισμένη ανθρωπότητα
με τις αλυσίδες σου από παλιόχαρτα.
Όλα είναι δικά μας και είναι μπροστά.
Αβιταμίνωση, αναιμία, προσφυγιά, παχυσαρκία.
Εν το Παν.

Μεταθανάτιο

hyhy

Τώρα είναι λιγότερο σκληρή η ξενιτιά.
Καταραμένοι γονείς, δέντρα, θάνατος.
Αντίσκηνα. Γη της επαγγελίας. Ήλιος
θάλασσα βυζιά. Βρέφη μελανιασμένα.
Εμπνεύσεις για τον οίστρο λογοτεχνών
που τους κούρασαν τα κοινά και
μαγειρεύουν τώρα ποιητικό λαπά
και αραβικά παϊδάκια για να ταΐσουν
στην πανσέληνο λύκους νοικοκυραίους.
Μικροαστούς που αλυχτάν και διψάν
για συγκίνηση και φρέσκο ετοιμόγεννο δράμα.
Νύχτα που τρεμοσβήνει. Πουδράροντας
το πρόσωπο η εγγλέζα για να βρει γαμιά.
Μοχθηρή τουμπανισμένη κοιλιά σαν
τεράστια κολοκύθα ξεβρασμένη στην Κω.
Σύριοι ποιητές δραπετεύουν με φουσκωτά
για το Μόναχο. Με διευθύνσεις και τηλέφωνα.
Βρεγμένες ατζέντες. Συστατικές επιστολές
του Σατανά. Χειρόγραφα στιχάκια.
Σαν έτοιμοι από καιρό να ξεσκατίσουν
το διαφωτισμό και τα χρυσά παιδιά του.
Της Ευρώπης το αμερικάνικο όνειρο.
Της Ευρώπης το μαγαρισμένο μουνί.

Μεγαλυνάριον

αζ

Δεν μπορούμε να εξημερώσουμε τις μύγες αλλά μπορούμε ευκόλως να τις οδηγήσουμε στα σκατά. Μπορούμε μέσα στον ορίζοντα εξαπάτησης των αναγκών μας να πιστέψουμε πως η βαρβαρότητα είναι μια κάποια λύση. Μπορούμε να εκλέξουμε βουλευτές αλλά δε μπορούμε να εκλέξουμε ανθρώπους. Μπορούμε να κάνουμε υπομονή και να λουφάξουμε στην λευκή γενειάδα των σοφών, στα αποφθέγματα, στις σέλφις και στο φραμπαλά του λιτού βίου. Μπορούμε να δούμε τον υποψήφιο σωτήρα μας να μας υπόσχεται πως θα μας μείνει πιστός. Και μπορούμε να θυμηθούμε πως μας είχε υποσχεθεί το ίδιο πριν μας απατήσει με τον τραπεζίτη και τον καπιταλιστή. Με τον αρχιερέα και τον μεσίτη. Με τον αρχιεπίσκοπο και το Ραβίνο. Με τον εφοπλιστή και το βιομήχανο. Με τον δημιουργικό επιχειρηματία και τον οραματικό φεντεραλιστή. Με τον φωτισμένο μακελάρη και τον επίτροπο αχαλίνωτων οργασμών της οργάνωσης Κεφάλαιο Α.Ε. Και μπορούμε να δούμε τον υποψήφιο σωτήρα μας σαν χοιροβοσκό που μαζεύει τα γουρούνια του. Που φωνάζει τους ψηφοφόρους του να έρθουν να παραλάβουν τα ρουσφέτια τους. Τις αυταπάτες τους.

Ραβασάκι

rabas

Δέχεσαι την ομορφιά απ’ τα χέρια ενός παιδιού ή ενός τρελού όταν δεν έχεις γεράσει ανεπανόρθωτα. Όταν μπορείς να περπατήσεις χιλιόμετρα για να απολαύσεις τη δροσιά μιας πηγής. Και μπορείς να ταπεινωθείς όσο ο ανειδίκευτος εργάτης στον οαέδ, ώσπου να σου δώσει το θηλυκό που ονειρεύτηκες τα κλειδιά της καρδιάς του και τα υγρά της κλειτορίδας του. Εδώ δεν λογαριάζονται οι πρωτοπορίες και οι φιλήδονες συστατικές επιστολές. Εδώ μελετούμε εμβριθώς το ντε Σαντ όχι δια να καυλώσουμε αλλά δια να αποδώσουμε δικαιοσύνη. Να γλυκάνουμε λίγο τα πεισιθανάτια απωθημένα που βγάζουν οι φτωχοί στον Κυβερνοχώρο. Να τους κάνουμε λίγο παμφάγους με το ποιηματάκι. Να δοκιμάσουν λίγο τη χαρά με τη γλώσσα, να μάθουν τι εστί πλούσιος και τι εστί σουπερνόβα. Και τι εστί αδιαλλαξία της ηδονής. Και τι εστί να τρως χαλβά με τα χέρια. Να γλείφεις δάχτυλα. Να τρώει ο Ένας τον Άλλο κι ο Άλλος τον Ένα.

Ο Εγώ

o ego

Σπούδασα στο Πάντειο αμοραλισμό
υπογλυκαιμία συμφέρον. Έγινα
κριτικός ηθικιστής και φιλοκατήγορος.
Ρομαντικός λάτρης της ανθρώπινης
ιδιομορφίας. Βήχω σαν τον εργοδότη
μου και βήχω σωστά. Καλλιτεχνικές
απόψεις άλλων απηχώ, τις φράξιες
συντονίζω των αστών που αναρχίζουν.
Γκροτέσκο επιχείρημα και γκέι αντριλίκι
της ανερχόμενης γενιάς ο Εγώ.
Ο σεμιναριάκιας, ο σεσηπός. Ο αντιερωτικά
ερωτικός, ο διδάκτωρ που μαστιγώνει
ψωλές. Ο φέρελπις κατηχητής τού
μπουρζουά, ο Εγώ. Ο για πάντα Εγώ.
Ο αθώος Εγώ ιδιώτης, της μαμάς και
του μπαμπά το σπιτίσιο πορνό.
Υπάρχω κι όσο υπάρχω διοικώ.

Βαριά βιομηχανία

biomix

Η αγάπη για όλους και για όλα.
Η αγάπη στα δίκλινα δωμάτια
και η αγάπη η ζωγραφισμένη
στους αναπτήρες. Η αγάπη στην
αναπνοή του άλλου και η αγάπη
στα σπλάχνα του άλλου.
Η ανυπάκουη αγάπη και η ομαδική
αγάπη. Η αγάπη για τους ανθρώπους
και όχι η αγάπη για το δονητή.
Η αγάπη για το ζωντανό κορμί
και όχι η αγάπη για τη μυροβόλο
σήψη. Η αγάπη για τα φιλιά πάνω
στις ρόγες και η αγάπη για τα φιλιά
στην κοιλιά. Η αγάπη για τον έρωτα
και η αγάπη για τη βροχή. Η αγάπη
για τον Τάλι Κάπφερμπεργκ που
φούνταρε στο μεγάλο ποτάμι της
Αμερικής κάνοντας το τάμα του
λέγοντας πως: Το να αυνανίζεσαι
είναι ανθρώπινο, το να γαμάς θεϊκό.

Εδώ, θεός ειν’ ο μαστός

ninh

Τα τόσα σοβαρά της ωμοπλάτης
τα τόσα εύφλεκτα στο αγκάλιασμα
όλα κατάλοιπα Παξών-Αντιπαξών
νύφης που ξέχασε απλωμένο σε αρμυρίκι το βρακί της
κι έφυγε δια παντός γυμνή απ’ τα λιθάρια
δια παντός αλατισμένη
δια παντός ως το μεδούλι σκύλα
δια παντός κακόφημη
όλο γλυψιές
μαστούς μεγαλομάρτυρες
οσίους μαστούς
μαστάρια

Μπικουτί

mpikoyti

Ξέρει η μανούλα αυτή που βγάζει τα ανήσυχα κουταβάκια να αρμέξουν υπεραξία, πως αν διαταράξεις την ομαλή ροή της αφήγησης θα υπάρξει ρηγμάτωση. Και τα κουταβάκια θ’ αρχίσουν να φαντασιώνονται ρήξεις και γριούλες που ξεπουλάνε το παρελθόν στα παζάρια, ανίατες ασθένειες, συμπλέγματα μετακατοχικά, ασπρόμαυρα πένθη. Ξέρει επίσης πως μεσολάβησε μια ολόκληρη εποποιία του αμερικανοτσολιά, απ’ τη γριούλα μέχρι το σημερινό τρέντι νιάτο της θετικής διάθεσης και της κινητής και ακίνητης μπριζωμένης ευχαρίστησης. Ξέρει με τι μειλίχιο κατεστημένο φονταμενταλισμό πρέπει να χτίσει τους νέους διδάκτορες, που ανάμεσα στη χαλαρότητα και την επαναστατική γυμναστική του επιχειρήματος θα βάλουν τρικλοποδιά στους ψωραλέους και άρρωστους προλετάριους, εμποδίζοντάς τους να εισβάλουν στα χειμερινά ανάκτορα της αστικής καλοζωίας. Ξέρει η μανούλα αυτή πως η ομαλή ροή της αφήγησης θέλει συνεχώς ορμόνες και βιταμίνες. Ξέρει πως ο στρατευμένος μικροαστός στην κοινή μιζέρια της πόλης αγαπά πλέον τη φωτογραφία του φεγγαριού κι όχι το φεγγάρι. Την ευκρίνεια, τα μεγκαπίξελ, την αναπαράσταση του χωριού μέσα στο καθιστικό. Την γκάβλα της οθόνης κι όχι την γκάβλα της ζωής. Τα νερόβραστα πολιτικά κολοκυθάκια που βράζουν στη χύτρα κάποιου συγκροτήματος, ομαδούλες του κώλου με χιούμορ, αστείρευτη μαλακιούλα και λιτό βίο.

Τουριστικόν ιντερμέδιο

touri

Ω γεροξεκούτη που καταπλάκωσες την ομορφιά.
Δεν θα το ρίξω στο σονέτο ακόμη. Φράσεις
στιχομυθία ακανόνιστη μια πειραγμένη και φιλήδονη
λουλουδιασμένη Ιτιά. Ω Κίναιδε, προσφυγικοί
καταυλισμοί, ο οργασμός του Μίνσκι που σκοτώνει.
Ξερολιθιές εκεί που επενδύσαν λεφτουδάκια οι φτωχοί.
Μια νήσος φαλλική ενοικιαζόμενη. Διαβάζουν το
Μονόγραμμα οι μισθωτοί, διπλώνουνε πετσέτες,
ιεροκρυφίως χύνουν μέσα στο μουνί. Ποιητικώς ορθά.
Κι ο βασιλεύς της ζούγκλας τηγανίζει καλαμαράκια γόπες
μαριδούλα, τα εξεγερμένα χτυποκάρδια οργανώνει
τα ντιρλαντά ντιρλανταντά.

Η Πλατυτέρα Των Οργασμών

iplat

Ρίγη κραιπάλης
βολοδέρνουν στο μαγιό σου.
Λιοπύρι εγώ, ατίθασο.
Βαρόνος των οσμών σου.
Ερπετολόγος σάρκας, ρίγος.
Λιπαντής ανεμιστήρων.
Σακάτης θερινών ανασκαφών
κάποιου υπνοβάτη αφαλού.
Μαμούνι στο μουνί μιας ταξιθέτριας.
Πλήρης ευχύμου στύσεως.
Ένας κακόφημος αλγόριθμος υγρών
μπρος στην ψυχούλα της σχισμής σου.
Μπρος στην σχισμούλα της ψυχής σου.
Ορθόδοξη ανελέητη θεούσα
πλατυτέρα οργασμών
με σαλιωμένο δάχτυλο σπιρτάδα. Εσύ.
Τώρα τα έπαθλα βυζιά σου θα προσφέρω
βορά στους αναγνώστες μου.
Στους κάφρους λίγης θαλπωρής ποιητικής.
Στους ιεχωβάδες της θηλής σου.
Που όλο ξαμώνει η γλώσσα τους γλειψιές.
Που όλο ονειρεύονται οι πρίαποι
να εισχωρήσουν με το δούρειο φαλλό τους
στο σφαγείο σου.

Ουδείς αγεωμέτρητος εισίτω

lok

Κουρκούτεψα ως κουτέλι Αυγουστιάτικα
και περιμένω σύκα νοστιμότατα να μου
δώσουν δυνάμεις, να αντέξω το χάος, την
ηδονή σε φέτες που μου προσφέρει η
σχολή της Νοικοκυράς, να αντέξω την Ιλιάδα
που πέρασε, το έπος του πλανητικού χωριού,
τις νερόβραστες ονειρώξεις με σπαθάτες
γκόμενες και να μου βγει λίγο πολιτισμένη
ατμόσφαιρα και λίγος φιγουρατζίδικος
ναρκισσισμός, να πω έναν λόγο καλό για
την παρά φύσιν κοινή μας μοίρα.

Εκεχειρία

trabn

Λυρικός ή τραγικός ή φλούφλης
και φιλόδοξος αστός! Εδώ να
καταχωρηθεί του στίχου η χασμωδία.
Σεντόνια που κρύβουν την κοιλιά της.
Σαγιονάρες και άλλα τιμαλφή. Χείλη.
Αχ, χείλη υγρά, μοτίβο εξπρεσιονιστών
και υπερβόρειων γαμιάδων. Εδώ
ο ρομαντισμός ανθεί, παρέκκλισις
η ηδονή. Ω ναι βγάζει ποιηματάκια
ερμαφρόδιτα ο μπούλης. Να τα
διαβάσει η μαμά ο μπαμπάς η γειτονιά.
Να χαρούν υγεία ευαισθησία αλτρουισμό
αιμομιξία. Ουχί τους μύκητες τους
έρπητες δολίων, αλλά σεβάσμιο φεγγαράκι
της ποιήσεως, χούγια καθαρότατα
όχι σαπρά βαβελικά. Ολίγον τι εταιρία
λογοτεχνών, αριστερά του κέντρου,
ολίγον Ιεζεκιήλ, ολίγον αναρχία της
σκουριάς όχι ξεδιάντροπη φαρμακερή
και κλειτορίδα ορθή εις τις επάλξεις.
Όχι φαρμάκωμα του Εν Αρχή είν’ ο Λόγος
μα βαρεμάρα πλήξη και σφοδρή αγαμησιά.

Σκοτεινοί κράχτες

καφενειο

στη χάρη σταθάτου 

Αν υπάρχει κάπου μαγεία αυτή βρίσκεται στη φυλή που δεν ελέγχει την αναπνοή της. Στα όντα που δεν μάθαν ανάγνωση και χειραψία. Στα όντα που συνθέτουν πάνω στη γλώσσα κι όχι πάνω στη σελίδα και που η ποίησή τους είναι το παραπέρα της πραγματικότητας. Σκέψεις μακριές και προτάσεις σύντομες. Το ανήσυχο σπάταλο χτυποκάρδι των καλοκαιρινών μηνών. Να παίρνουμε την επιθυμία κατά γράμμα και να γινόμαστε αυτά τα όντα που επιθυμούν αενάως. Αυτά τα όντα που δεν κρύβουν την πρωινή τους στύση, το γέλιο τους και το θυμό τους. Αυτά τα όντα που αντιστέκονται περισσότερο και υπακούν λιγότερο. Παίζοντας και κράζοντας και αλαλάζοντας, κάνοντας ενέσεις σε μαξιλάρια και ασκήσεις απελπισίας στο βραδινό κρυφτό. Στα όντα προ κινητού και προ τεχνολογίας. Προ κοινωνικής ανασφάλειας και προ συλλογικής νεύρωσης. Στα όντα προ χριστιανών του ελληνικού δημοσίου και προ πεινασμένου πρωκτικού πάθους για συσσώρευση πλούτου και δύναμης και σεξουαλικής κυριαρχίας. Στα όντα που η Ζωή και η Τέχνη ταυτίζονται και αγαπούν και λατρεύουν με τον πιο αντιχριστιανικό τρόπο. Καθαρίζουν τα σκατούλια της μύτης κάτω απ’ το τραπέζι, κλάνουν μπροστά στις κυκλώπειες ακροπόλεις του καθωσπρεπισμού, εκεί όπου αόρατες δυνάμεις σου χειρουργούν το σφιγκτήρα και καταφθάνουν δάσκαλοι ψυχολόγοι ιερείς πυρηνικοί επιστήμονες, για να σου πουν να σφίγγεις τα μπούτια σου για να μη φαίνεται η κιλότα σου και να μη λες πάντα αυτό που σκέφτεσαι και να κρύβεις επιμελώς αυτό που εξαγριώνει τους άλλους. Η ανταμοιβή σου θα είναι πάντα ένας καλός Έλλην γαμπρός μια καλή νοικοκυρά νύφη ή μια τρανσέξουαλ αυταπάτη. Αν υπάρχει κάπου μαγεία αυτή βρίσκεται στα όντα που μπορούν να παίξουν με το σώμα της μητέρας τους. Το σώμα που τα γέννησε και τα έθρεψε. Είναι αυτά τα όντα που όταν χάνουν το τεκμήριο παιδικότητας μέσα στον σοβαρό ενήλικο κόσμο συγγράφουν. Ψάχνοντας συντρόφους και συνδαιτυμόνες για να συνεχίσουν το παιχνίδι που άφησαν στη μέση. Το βίαιο, το άγριο, το αγαπησιάρικο. Όχι το πολιτικώς ορθό, αυτό που προστατεύει η κυρία Κατεστημένου με τα παρδαλά της τσοπανόσκυλα.

Βρέφη στον υπόνομο

brefi

Νομίζω πως ο μόνος αληθινός θεός είναι ο Χρόνος. Και χωρίς να θέλω να αμολήσω καμιά βαριά φιλοσοφική μπούρδα νιώθω το θεϊκό χάδι του Χρόνου. Νιώθω αυτό που μου προκαλεί ευχαρίστηση και φθορά. Νιώθω την εξουσία του πάνω μου. Σέβομαι αυτό το θεό που μου χαρίζει στιγμές αθροισμένες στον κοινό συλλογικό μας Τόπο. Αυτό τον θεό που μας έπλασε μέσα στον απειροελάχιστο λαβύρινθο της αιωνιότητας για μια απειροελάχιστη στιγμή μέσα στο διαρκώς φωταγωγημένο άπειρο σκότος. Ο Χρόνος, δηλαδή η άπειρη μεταβολή της ύλης που μεταμορφώνεται, δεν θα χωρέσει ποτέ ολοκληρωτικά στα συρτάρια της επιστημονικής γραφειοκρατίας. Κανένας επιστήμων δεν θα μπορέσει ποτέ να εξηγήσει με σαφήνεια γιατί ο Χρόνος είναι ο δημιουργός της ζωής και του θανάτου. Και πως ο θάνατος και η ζωή είναι οι προβολές του πάνω στην ύλη. Ο θεός Χρόνος είναι πανταχού παρόν. Ευλογημένος γιατί δημιουργεί δια της φθοράς. Δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν σκέφτεται. Μονάχα υπάρχει και η απόδειξη της ύπαρξής του είμαστε εμείς. Πλάσματα θεϊκά αφού είμαστε κομμάτια του. Και πλάσματα μονίμως και διαρκώς προσηλωμένα σ’ αυτόν. Ο Χρόνος μας αλλάζει. Μας πλάθει. Ο Χρόνος μας έκανε από ένα μηδαμινό μονοκύτταρο αστρικό σκατούλι- αμολημένο ίσως από κάποια άλλη δυναμική του έκφραση-μεγάλους και τρανούς ανθρωπάκους. Καλούς κακούς εγωιστές έξυπνους βλάκες πνευματώδεις και μαλακοκαύληδες. Σε αντίθεση με τους φθονερούς και δόλιους θεούς που δημιούργησε η διαστροφική και άρρωστη φύση του ανθρώπου για να υποτάξει την υγιή και καυλωμένη, ο Χρόνος δεν ενδιαφέρεται για το δημιούργημά του. Δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή του. Γιατί ο Χρόνος δεν διαθέτει ούτε αίσθηση ούτε νου. Μονάχα άπειρη και άφθαρτη διάρκεια. Αυτή που αν τη νιώσεις στο πετσί σου γίνεσαι βαθιά ηδονιστής με την πιο αθώα σημασία και την πιο βαρβάτη ανθρωπιά. Γίνεσαι ηδονιστής της μοιρασιάς και ιεραπόστολος της καύλας. Της καύλας που δικαιούνται να νιώσουν όλα τα πλάσματα του θεού Χρόνου. Όλα τα πλάσματα που σφάζουν οι πούστικοι θεοί των ανθρώπων με χαρτονομίσματα με ελεημοσύνη και υποκρισία. Όλα τα πλάσματα που τους πετσοκόβουν τα στομάχια τις τσουτσούνες και τις κλειτορίδες. Όλα τα πλάσματα που τα γεννάνε οι μάνες τους κατευθείαν στον υπόνομο για να γλιτώσουν μια για πάντα απ’ τα αληθινά σκατά των ανθρώπων.

Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα

santon

Σας φέρνω πυρκαγιές απ’ την Καλιφόρνια
και ξυρισμένα αμερικάνικα μουνιά. Γερμανικά
λουκάνικα και μπύρα. Σας φέρνω φρέσκες ορδές
ποιημάτων, θεμελιωμένα δικαιώματα για σύνταξη,
διαστροφές. Όλα καλά και όλα φίνα. Σας φέρνω
θηλαστικά που ζευγαρώνουν δίπλα στις μύγες
και κοριτσάκια κατοικίδια ζώα για τον έμπορα.
Για να ξεσκάνε Ολλανδοί οικογενειάρχες και Κύπριοι
αγωνιστές στο Σόχο. Σας φέρνω τα ιερά κόπρανα
των προγόνων μου χίλια δολάρια το κεφάλι.
Σας φέρνω γλώσσες κομμένες στα σακιά και λίβελλους.
Λέπρα και πεντακάθαρα νεφρά για να ξαναζήσουν
τον ίλιγγο της μέθης πλούσιοι Αυστραλοί και
καυλωμένοι Γάλοι. Σας φέρνω την πλήξη
και τη ρουτίνα και το θάνατο. Σας φέρνω ονόματα
και διευθύνσεις. Σκοτωμένους με χατζάρα, ντουφέκι,
μπόμπα, δηλητήριο. Σας φέρνω όσους γλύτωσαν
και κρύφτηκαν σε αμπάρια και φορτηγά. Σας φέρνω
όσους ονειρεύονται έναν ανθρώπινο ύπνο.
Βρέφη, αρχαία σκυλιά σας φέρνω τις σάρκες
του συγγενή μου που τον καταβρόχθισαν τα κοράκια.
Σας φέρνω τα μεταξωτά βρακιά του Νάρκισσου,
τα χέρια, τα μάτια, τα αυτιά και τ’ αρχίδια όσων
ξέρουν καλούς τρόπους. Σας φέρνω τα στομάχια
που μας κατασπάραξαν. Σας φέρνω αναμνηστικά
τσολιαδάκια απ’ τη χώρα των λωτοφάγων. Σπασμένα
κρανία και άντερα απ’ τον πόλεμο της Τροίας.
Επιστρέφω στον τόπο μου. Στην Ιθάκη, στον Ελαιώνα,
στην αρχαία Αγορά, στο πεδίον του Άρεως. Στους Δελφούς,
στην Πίνδο, στα βοσκοτόπια. Επιστρέφω ρακένδυτος
στα ζαχαροπλαστεία της πατρίδας. Βλέπω τους
φοβισμένους μνηστήρες να καταβροχθίζουν λουκουμάδες
και πάστες. Να περιμένουν από ώρα σε ώρα το κακό
να τους βρει πάνω στη γλύκα. Να περιμένουν το βλέμμα μου
από ώρα σε ώρα να τους συντρίψει.

Ποίημα γοερό

poii

Σας αγαπώ ακόμα πιο πολύ στιγμές της εξορίας μου
Έσχατη κυρά μου που δε σου περίσεψε σεξ για μένα
Μα εγώ έχω ακόμα τη γλώσσα σου στο στόμα μου
Και πως γίνεται να σε βλέπω στο καθρεφτάκι μου
Στον ουρανό που σχεδιάζει ο διάβολος της μνήμης
το χνουδάκι σου, που με πάει στους αφρούς σου,
στο λαχάνιασμα, που με πάει την ώρα που ξυρίζομαι
στο φύλο σου, εκεί που ανθεί η λεπτεπίλεπτη λειχία.

Fascio di combattimento

fask

Όταν κάποιος φίλος του Κάφκα τον επισκέφτηκε στο σπίτι του, είδε πάνω στο γραφείο του ένα περιοδικό με χορεύτριες. «Χορεύτριες είναι;» τον ρώτησε, κι ο Κάφκα του απάντησε: «Όχι, φαντάροι. Το περιοδικό αυτό είναι ένα καμουφλαρισμένο στρατιωτικό περιοδικό. Το βήμα της χήνας α λα πρωσικά και ο χορευτικός βηματισμός έχουν τον ίδιο στόχο. Και στις δυο περιπτώσεις στόχος είναι η συντριβή της ατομικότητας. Φαντάροι και χορεύτριες δεν είναι πια ελεύθερα άτομα, αλλά κομμάτια μιας ομάδας που υπακούουν σε διαταγές που τους είναι εντελώς ξένες. Για αυτό και αποτελούν το ιδανικό όλων των κυβερνώντων. Τίποτε δε χρειάζεται να εξηγηθεί ή να αναθεωρηθεί. Η διαταγή είναι αρκετή. Οι φαντάροι και οι χορεύτριες παρελαύνουν σαν μαριονέτες. Αμέσως ο κυβερνήτης, ενώ είναι εντελώς ασήμαντος νιώθει σπουδαίος. Κοιτάξτε τον!». Και τότε ο Κάφκα βγάζοντας ένα άλλο περιοδικό απ’ το συρτάρι έδειξε στο φίλο του μια φωτογραφία του Μουσολίνι, λέγοντάς του «αυτός εδώ ο άνθρωπος έχει την τετράγωνη μούρη ενός θηριοδαμαστή και τα γυάλινα μάτια ενός τζουτζέ που θέλει να προσποιηθεί πως έχει βαρύτητα και βάθος. Με λίγα λόγια είναι το αφεντικό ενός τσίρκου που διατάζει τις πολιτικό-απολιτικές κοπέλες που δεν εμφανίζονται παρά μόνο μαζικά. Να τες!», δείχνοντάς του μια πορεία χαμογελαστών διαδηλωτών στην Πορεία προς τη Ρώμη. Είναι η ίδια πορεία διαδηλωτών που ουρλιάζανε στο σύνταγμα για να μην μπει ο διάολος στις ταυτότητες. Είναι η ίδια πορεία διαδηλωτών που ουρλιάζανε στο σύνταγμα πως η Μακεδονία είναι ελληνική. Είναι οι ίδιες πολιτικο-απολιτικές μάζες που χύνουν όταν βλέπουν το πέτσινο σακίδιο του Βαρουφάκη. Που συγκινούνται απ’ την καύλα όταν βλέπουν τα ξύλινα κουφώματα της βίλας του. Όλα από τίμιο ξύλο. Όλα καμωμένα από θρησκευτικό συναίσθημα και υπεραξία. Ο μπάτμαν κι ο κάπτεν-Αμέρικα ζευγαρωμένοι με τον Καραϊσκάκη και την Μπουμπουλίνα ως χάκερς γητευτές θα μας ερεθίσουν την ψηφιακή μας κλειτορίδα. Το αφιμί μας. Θα μας βάλουν στη δραχμή, γιατί καπιταλισμός με δραχμή είναι πιο εθνικός και πιο βαρβάτος. Καλύτερα να μας γαμάν οι δικοί μας παρά οι ξένοι. Θέλουμε ελληνικό σπέρμα στο προλεταριακό μας μουνί. Να έχει μέσα και λίγο Μεγαλέξανδρο και λίγο Γιώργο Παπαδόπουλο πουτσαρά. Αριστερούς βιομήχανους και Ρηγάδες εφοπλιστές, όχι ανώμαλους ευρωπαίους που θέλουν κώλο. Ω! ναι σύντροφοι ιθαγενείς της αριστεράς, το δίλλημα είναι αυτό που φέρατε στα μέτρα σας. Μουνί η κώλο; Δραχμή ή Ευρώ; Ας διαλέξει ο λαός αν θα τον πάρει από πίσω ή από μπρός.

Δόλος εραστών

image

Στο Σπύρο Σιάμο

Ζούμε σε κοινόβιο θέλοντας να βιώσουμε την πιο αλαζονική μας επιθυμία. Να είμαστε οι τελευταίοι άνθρωποι πάνω στη Γη. Υπάρχουν οι άνθρωποι που ζουν πάνω στη Γη και οι άνθρωποι που ζουν πάνω απ’ τη γη. Και θα έλεγα με βεβαιότητα πως οι τελευταίοι άνθρωποι του πλανήτη μας είναι οι γύφτοι. Αυτοί οι μελαψοί ακροβάτες που παίζουν το ατέλειωτο ταμπούρλο τους και πιστεύουν σε ότι βλέπουν και ότι νοιώθουν. Έτσι κι εμείς όχι μεταλλαγμένα μαμμόθρεφτα αλλά θνητότατοι γύφτοι. Με ήλιο και σκοτάδι. Με φως και με θάνατο ακαταπαύστως. Γνωρίζοντας το μηδέν και την εκμηδένιση. Το αιώνιο Τίποτε, διαβατήριο φήμης και πλούτου. Ζούμε σε κοινόβιο σε κήπους, σε ποτάμια και δάση, χέζουμε σε σκατόλακκους και αυτοσχέδιους φυσικούς βόθρους γιατί δεν είμαστε οικολόγοι με ενέργεια και ενθουσιασμό και αθλητικό κολάν για τις αποστειρωμένες εξορμήσεις. Τις αποδράσεις απ’ τον κλιματιζόμενο οικολογικό μας ναρκισσισμό που εδρεύει στη Σόλωνος. Ζούμε σε κοινόβιο και αγαπάμε πραγματικά. Αγκαλιάζουμε κορμιά κι όχι ρούχα. Σήμερα είμαστε γυναίκες. Σήμερα είμαστε άντρες. Σήμερα είμαστε άνθρωποι. Δεν χρειαζόμαστε σατέν σεντόνια για να μας σηκωθεί. Δεν χρειαζόμαστε γεροτραμπούκους σοφούς να μας βάζουν κωλοδάχτυλο για να δουν αν θα κάνουμε αυγό ή αν θα φέρουμε πελατεία στο μαγαζί τους. Δεν είμαστε ουτοπιστές αλλά κάτοικοι του Επικούρειου κήπου. Καλυτερεύουμε και σκιρτούμε σαν τα μελισσάκια. Πηγαίνουμε στο θυμάρι και στις μυρουδιές και στα παιχνίδια της νύχτας. Ζαχαρώνουμε με τη γλώσσα το χνουδάκι των κοριτσιών που ψάχνουν με το φανάρι εμάς, τα ένδοξα όντα που δεν διεκδικούμε εξουσία στα κορμάκια τους. Ιδιοκτησία και συμβόλαια. Οικοσκευές και πλαστικά πάθη. Ναι, είμαστε μια διευρυμένη οικογένεια. Αγαπούμε όλα τα χρώματα και κάνουμε χαρούμενους συνειρμούς. Αγαπούμε με πάθος τα γέλια και τους χυμούς και παραδεχόμαστε πως δεν μπορούμε να τακτοποιήσουμε όλο το σύμπαν. Μπορούμε όμως να κάνουμε ένα μικρό κομμάτι του ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι. Έναν παράδεισο από μελλοντικά ερωτικά ραντεβού. Αφιερώνοντας στην άγρια θεότητα που κοιτά μέσα απ’ το βλέμμα μας τον απέραντο ορίζοντα των σκελιών της.

Δρακουλίνια

drakou

Θέλει απ’ τη ρίζα κόψιμο το χέρι που λικνίζει την κούνια με τις αυταπάτες που κυβερνούν τον κόσμο. Και ομολογουμένως πρέπει να βρούμε κάποιον να κόψει αυτό το χέρι αλλιώς πρέπει να το κόψουμε εμείς. Και τα χέρια αυτά δεν κόβονται με την ακατάσχετη πειστική πολυλογία των κομπιναδόρων που ψηφίζουν ανθρωποκτόνα νομοσχέδια και βεβαίως δεν κόβονται με την πολιτική ευπρέπεια. Αν μυρίσεις το άρωμα μιας λεμονιάς νωρίς το πρωί θα καταλάβεις και τη μυρουδιά της γυναίκας όταν θέλει να ζευγαρώσει, θα καταλάβεις γιατί το χέρι που λικνίζει την κούνια με τις αυταπάτες είναι χέρι δολοφονικό. Και γιατί θέλει κόψιμο απ’ τη ρίζα. Χίλιοι Αριανοί ιεροκήρυκες που κατοικούν στον πλανήτη Γη διαφημίζουν το κόκκινο χώμα του πλανήτη Άρη και κάνουν ανασκαφές και ψάχνουν νερό και μέσα από ένα όργιο αυτολύπησης ο επιστήμων των εταιριών μετάλλαξης της ανθρώπινης καύλας και της ανάγκης του να ζεις με φυσικό τρόπο σπέρνει καινούργιες αυταπάτες. Διαστημικά ταξίδια, εθελοντές που γουστάρουν να γίνουν πειραματόζωα, οραματιστές ενός κόσμου με κάψουλες και μπόλικο μεθάνιο που θα ουρούν βενζίνη και θα τρώνε κατεψυγμένο βιάγκρα για να μπορούν να γαμούν στον κόκκινο πλανήτη. Το σημείο τομής της ανθρώπινης μαλακίας και της άνωσης. Της κβαντομηχανικής με τον ιεροκήρυκα. Της πείνας με τον ηλεκτρομαγνητισμό της αφόδευσης. Της αγαμίας με την αποδόμηση των σκόρων της σχολής του Σικάγου. Το ανθρώπινο ον σε μεγάλα αυτοκτονικά κέφια. Εδώ κάνοντας μια γύρα σ’ αυτά τα σπίτια και σ’ αυτή την εξοχή θα βρεις χαντάκια με σκατομένες πάνες, πλαστικές πολύχρωμες σακούλες ασορτί με την LSD διάθεση της μαμάς και του μπαμπά που καυλώνουν όταν πετάνε σκουπίδια στις λίμνες και στους αγρούς που υγραίνονται με τους ηγέτες και τα διαστημικά ταξίδια μέσα στο χοιροτροφικό τους νοικοκυριό και μέσα στο αποψιλωμένο τους αυτοκίνητο. Μέσα στην πεντακάθαρη παστρικιά ιδιοκτησία τους με τα σκατά τους πεταμένα στο δημόσιο χώρο, στα ρέματα και στα δάση. Στις παραλίες και στα ποτάμια. Οι διεφθαρμένες και άπληστες κυβερνήσεις μας και οι εταιρίες τους και οι θρησκευτικές και φιλανθρωπικές τους οργανώσεις στηρίζονται πάνω στην περήφανη εθνική μας κακομοιριά. Στον έρωτά μας για τα σκουπίδια και τον ηγέτη που νανουρίζουμε στην κοπρολαγνική μας νυφική παστάδα.

Ανησυχίες

Credits (images licensed under the Creative Commons "Attribution" 3.0): NASA (Venus planet): http://www.flickr.com/photos/gsfc/7302574832/ Scott Akerman (sky): http://www.flickr.com/photos/sterlic/6054723502/ John SnakeCollector: http://www.flickr.com/photos/8373783@N07/3050683645/ John SnakeCollector: http://www.flickr.com/photos/8373783@N07/3051518806/ John SnakeCollector: http://www.flickr.com/photos/8373783@N07/3050684393/ TheReptilarium: http://www.flickr.com/photos/thereptilarium/5906602215/ JaxStrong: http://www.flickr.com/photos/jaxstrong/5249684764/ Vintage magazine (woman): http://hicventerhicsalta.files.wordpress.com/2011/01/a-dame-of-the-furthest-light.jpg

Δεν έχω ανησυχίες για το θάνατο,
τα πνεύματα, τον Άδη, το θεό.
Ανησυχία έχω μοναχά
πως θα ταΐσω
το λαίμαργο ανυπάκουο κι ατίθασο φαλλό.

Συνέντευξη στο Σύμπαν

sinent

Συνέντευξη ήρθαν να μου πάρουν απ’ το Σύμπαν.
Ρωτούσαν για την ποίηση, το χώμα
τη γυναίκα που λατρεύω, τη γυναίκα που αγαπώ.
Ρωτούσαν γιατί κλείνομαι και γράφω αντί να ζω
γιατί να ψάχνω στα χαρτιά και τα βιβλία
αυτό που είναι μες τα σκέλια τους γραφτό!
Γιατί, όλο γιατί.
Κι όλο με στριμώχνανε οι άτιμοι
που ήρθαν απ’ το σύμπαν για να πάρουνε συνέντευξη
από εμένα το φτωχό τον ποιητή.
Ω! μα, δεν το ξέρετε εσείς
πως σε τούτο τον πλανήτη εδώ
βάρβαροι κυβερνούνε και μισάνθρωποι
αγάμητοι, θεούσες, πατριάρχες, χωροφύλακες
οι αδίστακτοι του είδους μας
που με ευκολία μπορούν
να σφάζουν νεογέννητα στην κούνια τους
και που μπορούν να μαγαρίζουν τον αέρα το νερό
για να κερδίζουνε δολάρια και ευρώ
και, που τα κορίτσια φυλακίζουνε
στο γάμο στο μπουρδέλο στο φονικό νοικοκυριό
και τους στερούν τον άγιο φαλλό
το ελεύθερο γαμήσι, το κυνήγι στον αγρό.
Ω! μα δεν το ξέρετε, πως με μίσος πολεμούν όλους εμάς
που θέλουμε την ηδονή και το ψωμί για όλους
κι οι βδέλλες της κουλτούρας
τα πιστά τους τα σκυλιά
μας λένε πορνογράφους
μας βαφτίζουνε τρελούς
και ξεμπερδεύουνε με μας
μη τους μολύνουμε τις τέχνες και τα γράμματα
και στης ακαδημίας μη κατουρήσουμε το κόκκινο χαλί!
Γιατί φοβούνται πως θα χάσουν το κοπάδι τους
κι οι άνθρωποι θα γίνουνε από πελάτες εραστές
και δε θα θέλουν πια
κάρτες πιστωτικές, περιουσίες, ομόλογα,
στρατιώτες, δικηγόρους, δικαστές
για να μοιράσουνε τον έρωτα
και δε θα θέλουν πια
φράχτες, συρματοπλέγματα, έθνη, πατρίδες, μίση
για να μαντρώνουνε του ανθρώπου τα υγρά
και το ένδοξο γαμήσι.

Ολομέλεια

olomel

Για να επιβιώσεις, να αναδειχθείς και να προχωρήσεις μέσα στους όποιους κομματικούς μηχανισμούς πρέπει να ποδοπατήσεις συντρόφους σου. Να χρησιμοποιήσεις δόλο πουστιά μηχανισμούς. Πρέπει να δώσεις κώλο όχι με την αρχαιοελληνική σημασία αλλά με την ύστερη αστική, την υστερική, την ξεσχιστική, την ταπεινωτική, την κολομπαράδικη. Αυτή την δυναμική του δυνατού που η κυριαρχία του είναι Το σας γαμώ όλους. Οι εκκαθαρίσεις μέσα στα κόμματα εξουσίας είναι ψιλά γράμμα για μας τον κοσμάκη της φυσιολογικής-κατά τη νοικοκυραίικη άποψη-οδού. Αν η κωλομπαρία και η εκμηδένιση της προσωπικότητας είναι κανόνας των δεξιών κομμάτων για να σκαρφαλώσεις στην ιεραρχία και να γίνεις ηγέτης δηλαδή αρχίδι με βούλα, στην ηγεμονική αριστερά των μνημονίων είναι απόφαση της κεντρικής επιτροπής. Απ’ το γυμνάσιο ακόμα έβλεπα τύπους που έχτιζαν το πολιτικό τους μέλλον στους καμπινέδες του σχολείου. Γλυκά όμορφα τακτοποιημένα παιδάκια διεκδικούσαν την εκπροσώπησή μας. Το άρρωστο θλιβερό και ποταπό μικρόβιο της εξουσίας είχε μπει, είχε διεισδύσει, είχε χωθεί μέσα τους. Κανένα απ’ αυτά τα μορφωμένα καλόπαιδα που κάναν τις σπουδές τους δια αλληλογραφίας στα πολυτεχνεία και τις νομικές δεν διεκδίκησε ένα χιλιοστό κατάργησης της εξουσίας. Μόνο αντέγραφαν απ’ τους παλιούς κάθε δουλική χαριτωμενιά με απότοκο σκοπό να γίνουν αφίσα στις κολώνες του άστεως. Κι εκεί που βλέπεις νέους ξαφνικά να τρέχουν γοργά προς την καρέκλα της εξουσίας βλέπεις μεταμορφωμένη όλη τη σαπίλα του παλιού. Βλέπεις εκείνον που έχει απογειώσει τους μηχανισμούς και με τρελή απίθανη ταχύτητα γίνεται ο ηγεμόνας και αγέρωχος ανθρωποδιορθωτής. Αυτός που πέρασε τα τεστ των μισανθρωπικών και υποτελειακών μηχανισμών και τώρα ασκεί εξουσία, παίρνει αποφάσεις. Λειτουργεί ως εκπρόσωπος και διαχειριστής αυτουνού που Κυριαρχεί αλλά δε φαίνεται. Που Εξουσιάζει αλλά δεν βγαίνει στο προσκήνιο. Οι ηγέτες που βάζουν μέικ απ και κάνουν διαγγέλματα, οι πολλά υποσχόμενοι για να γίνουν αυτοί που έγιναν, έχουν περάσει όλες τις πίστες μνησικακίας. Άυπνοι, ξενυχτισμένοι, αιώνιοι υπάλληλοι του ευρώ, της δραχμής και του μουνιού της μάνας τους. Της μαμάς υπεραξίας . Της πιο καυλιάρας μαμάς. Της μανούλας που νανουρίζει πνιγμένους, σφαγμένους, πεινασμένους στη σοσιαλχριστιανοδημοκρατικοαριστεροφασιστική της αγκαλιά.

Αριστερή πλατφόρμα

salo2

Ο μικροαστός ποιητής και στέλεχος της εγχώριας πατριωτικής αριστεράς Μανόλης Αναγνωστάκης, γράφει σ’ ένα του ποίημα, πως δεν παραδέχτηκε την ήττα. Κανένας μικροαστός δεν παραδέχεται την ήττα. Μια χαλαρότητα και μιαν αγαλλίαση μπροστά στις πρακτικές του περιφερειακού φαλλοκρατικού καπιταλισμού έφερε την ήττα σ’ αυτούς που είχαν προαναγγείλει μεγαλειωδώς νίκη νταούλια ζουρνάδες και αριστερή ελεημοσύνη. Μιαν αριστερά που ξεκίνησε ως Εσωτερικού με γαλλοτραφείς διανοητές και βαρόνους μεσοαστικής κουλτούρας. Όσοι δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν την ουτοπική δερματίτιδα του μεγάλου κόμματος έστησαν παραμάγαζα για να δελεάσουν αγνούς ρομαντικούς νέους που έκαναν την επανάσταση στα πάτρια δεξιά εδάφια και θελαν ένα κόμμα όχι συντελειακό και συγκρουσιακό αλλά ρυθμιστικό και φιλελεύθερο. Διότι οι αριστεροί του Εσωτερικού ήσαν φιλελεύθεροι άνθρωποι δημοκράτες με ομόλογα εξοχικό και ταξίδια αναψυχής στην Ευρωπαϊκή άβυσσο του διαφωτισμού. Άριστοι καθηγητές νεωτερικοί ακαδημαϊκοί αλλά τόσο μακριά απ’ το προλεταριάτο όσο η ζώνη του Κάιπερ απ’ τον ήλιο. Κι όταν αποφασίσεις να το παίξεις σωτήρας του προλεταριάτου πρέπει να φας έστω για λίγο την πούτσα της οικοδομής, να δεις τη γλύκα του εργοστασίου και το θόρυβο της μηχανής, να νιώσεις το κάψιμο στα σπλάχνα την ώρα που λιώνεις το μέταλλο στα έγκατα της δεξαμενής, να ιδρώσεις επί δωδεκάωρο σε βρωμερά μαγειριά των εξωτικών μας νησιών, να τρίψεις τα σκατά κάποιου λεχρίτη στη λευκότατη χέστρα, εκεί που ξεπλένονται τα διατροφικά μας όργια και όλες οι καταναλωτικές μας αμαρτίες. Φρονώ πως το πρώτο άρθρο στο σύνταγμα ενός κόμματος της αριστεράς πρέπει να είναι η αποκομιδή των σκουπιδιών απ’ τους πολίτες. Μια φορά το μήνα ευυπόληπτοι γιατροί μηχανικοί δικηγόροι καθηγητές να καβαλάνε την σκουπιδιάρα και να καθαρίζουν την πόλη εκ περιτροπής. Μιαν αριστερά που βάζει άλλους να ξεσκατίζουν  τα παιδιά της και να της καθαρίζουν το σπίτι ενώ αυτή κάνει επανάσταση είναι μια σάπια αριστερά με αριβίστες, σωτήρες από δεύτερο χέρι. Μιαν αριστερά των επαγγελματιών που θέλει να κυβερνήσει στον καπιταλισμό είναι αιμορροΐδα στον κώλο του προλεταριάτου. Μιαν αριστερά που φιλάει χέρια παπάδων είναι μια νεκρόφιλη αριστερά. Ήττα ταπείνωση και μαλακία. Μιαν αριστερά παρασιτική που ζει κι αυτή απ’ τη ζωή που ξεζουμίζει η εξουσία.

Γύθειον

gyuio

Το καλοκαίρι ένα ποτήρι λεμονάδας
τσομπάνηδες ξερολιθιές και σφήκες
γύρω απ’ το βρεγμένο μαγιό με τη ζάχαρη
και τρυφερά τόσο τρυφερά στέκομαι
και σε κοιτώ. Οι ανάσες απ’ τις πολεμίστρες
μέσα του ποιήματος οι ρόγες σου
σε πλήρη διαστολή να ξεπλυθούν μετά
σε ενοικιαζόμενο δωμάτιο με τη λιακάδα έξω
μετέωρη τις ψητές σαρδέλες
και τις ξεφλουδισμένες πλάτες
τις αθώες πεταλούδες το αλκοόλ
την Αλβανίδα στην κουζίνα
που δοκιμάζει χαμόγελο στον καθρέφτη
ορθοστασία ιδρώτα ζαλιστική χαρά με τη γλώσσα.
Στριφογυρίζω σαν ένα φάντασμα
ξεχνώ στίχους και φιλενάδες
που αναχαίτισαν οι καύλες η γενική συσκότιση
απ’ τα συνοφρυωμένα ερωτόληπτα κοριτσάκια
που αλλάζουν ρούχα και συνήθειες
πίσω από ξεραμένους θάμνους
και αγκάθια που δεν μάθαμε τ’ όνομά τους.
Πάντα μετέωρος με τα σπίρτα χυμένα στην άμμο
και τα δάχτυλα μπερδεμένα στα μαλλιά
και πάντα ουρανός θάλασσα ήλιος
ντεπόζιτα σκουριασμένα και δεξαμενές
κρινάκια στον αιμάσοντα γλουτό λογοτεχνικές ορέξεις
βελάσματα τράγων πευκοβελόνες και κουκουνάρια
και με κούρασαν οι φόβοι και δε φοβάμαι πια
και τόσες νύχτες που τρύπωσα στο βρακί της
ιδιότροπος μεγαλοπρεπής στης νύχτας τα παιχνίδια
και στης μέρας τις ντροπές και ξέρω πολύ καλά
να κερδίζω τρυφερότητα απ’ το χνούδι σου
και να πιπιλίζω εν μέσω θέρους
δάχτυλα ατέλειωτα ελευθέρας βοσκής
υποτέλεια στα σεντόνια μακρινού ξενοδοχείου
Γύθειον Λακωνίας
υγρασία της ειμαρμένης
Μεσόγειος που σχεδιάζει εμπρησμούς.
Το σπέρμα στον πιο βαθύ έρωτα.
Την οργή των θεών
και την πείνα των ανθρώπων.
Ω καλοκαιράκι στην άσφαλτο
περικυκλωμένος από κοπάδια εγώ κι αυτή
με το βοσκό να βλαστημά απ’ άκρου εις άκρον
χλομές και γκαστρωμένες γουρούνες
γεμάτες ρυπαρές τρίχες
δασύτριχα πρόβατα
για να κρυφτούμε στις κοιλιές τους
να τρυπώσουμε στη σπηλιά του Κύκλωπα
γυμνοί και πεινασμένοι
περισσότερο από ποτέ έτοιμοι
να τυφλώσουμε το μονόφθαλμο έρεβος.
Μιαν αιωνιότητα ολόκληρη μετά
να χαιρόμαστε χνούδι φιλιά μισοφέγγαρο
να χαιρόμαστε σύννεφα βροχές έμμηνα
τη βουτιά απ’ τα βράχια στα σπλάχνα της

Νήσος Οξιά

klom

Για να σ’ έχω μαζί μου σ’ έκοψα
σαν λουλουδάκι και σκέφτομαι
αστικούς μύθους για γυμνά κορμιά
σκέφτομαι το λαχάνιασμα την αυγή
την κοινή γνώμη να μη δίνει δεκάρα
για τις ευφάνταστες τρέλες μου
για τον καφέ μου στο μπρίκι
που περιμένει το γενναίο εμένα
που βούλιαξα στις αράδες της και
βεβαίως στις σχισμές της και στα
ανεμοδαρμένα της υγρά και της λέω
τώρα και πάντα, για να σ’ έχω μαζί μου
σ’ έκοψα σαν λουλουδάκι και σε μάδησα
σαν μαργαρίτα περιπαθώς και
ω! στύση μου γένους αρσενικού
που εκβάλεις εις τον αίθριο ουρανό
που εισβάλεις ωσάν το ακρωτήριον Σκρόφα
στο Ιόνιον αγναντεύοντας τη νήσο Οξιά
ενδεδυμένη θάμνους και κατσάβραχα
ενδεδυμένη πόθους κοντά στη ροδοδάχτυλη
σχισμή κοντά στο ελεεινό φτωχόσπιτο
εμού του αυτοκράτορα των χνώτων της
και των λαρυγγισμών της.

Δεν μπορώ να προχωρήσω με τραβάν τ’ αρχίδιαμ πίσω

devm

Περίπου σαν από τρίτο χέρι λογοτέχνες έχουν καταλάβει τη βουλή. Η έκφραση μαύρη νύχτα, εδώ, σ’ αυτά τα μάρμαρα δίνει και παίρνει. Εδώ στα κοιμητήρια των ιθαγενών της αριστεράς η αρχιτεκτονική τού τίποτε χτίζει μεζονέτες.

Οι πλατφόρμες που είναι γεμάτες στάχτη και στοργική φροντίδα της εξουσίας που έρχεται, δένουν στο λιμάνι της αγωνίας του περήφανου λαού που περνάει κρίση ταυτότητας. Εδώ που το ακραία ταξικό γίνεται καραμέλα αλληλεγγύης προς τους φτωχούς απ’ τα σαγόνια του καρχαρία. Εδώ που γουργουρίζει το αριστερό λίπος πάνω απ’ την άβυσσο των συσχετισμών.

Εδώ που με αφοπλιστική αυθάδεια το σύστημα ξεπλένει τη σκατίλα με αριστερό απορρυπαντικό. Μα οι μπαρουτόμυαλοι πίστεψαν πως έγινε επανάσταση των γαρυφάλλων αλλά τους βγήκε μνημόνιο με εμπροσθοβαρή ανάπτυξη.

Τους βγήκε μέσα απ’ το σαρκίο του σαγηνευτή και του αρχαίου ελληνικού Κούρου ο παρδαλός νοικοκύρης που τον στρίμωξαν οι κουμπάρες των αγορών.

Ταπείνωσαν την Ελλάδα μας οι ξένοι για μια ακόμα φορά. Βεβαίως εμείς με την εμπροσθοβαρή μας αρρενωπότητα δεν παραβιάσαμε τις δυο κατακόκκινες γραμμές κι αυτό είναι επιτυχία. Τη φορολόγηση της εκκλησίας και τα εξοπλιστικά.

Ένα ελικόπτερο λιγότερο σημαίνει προδοσία της πατρίδας. Φορολόγηση του θεού σημαίνει κάψιμο στην κόλαση. Στάχτη και μπούλμπερη.

Βεβαίως μας βάλαν το πιστόλι στον κρόταφο και μας ατίμωσαν. Εμείς πηγαίναμε να βρούμε την Ευρώπη των λαών και βρήκαμε την Ευρώπη των λύκων. Ευτυχώς βάλαν το χέρι τους οι Αμερικάνοι, ο από μηχανής θεός της Ελλάδας και σώθηκε ο εγχώριος κομουνισμός και η αριστερή κυβέρνηση.

Γιατί κατά βάθος οι Αμερικάνοι είναι καλοί άνθρωποι. Βοηθούν. Και στον εμφύλιο βοήθησαν και στη χούντα και τώρα έμειναν άγρυπνοι για να υποστηρίξουν το εμπροσθοβαρές σχέδιο ανάπτυξης. Γιατί με το εμπροσθοβαρές σχέδιο ανάπτυξης θα σκίσουμε τον κώλο της άσχημης και αντιερωτικής Ευρώπης.

Εμείς έχουμε τον ήλιο, τη θάλασσα, το Λαγανά, τη Χερσόνησο, το Φαληράκι. Έχουμε τη βαρειά μας βιομηχανία τον τουρισμό, για να έρχονται να ξερνάνε τα εγγλεζάκια και να κάνουν παρτούζες οι φιλήδονοι σκανδιναβοί.

Έχουμε κοψιά γκαρσονιού και καποτοσυλέκτη.

Έχουμε τους εφοπλιστές μας. Την κυρία Μαριάννα Βαρδινογιάννη την Κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου που ο ηγέτης μας τους γλείφει το μουνί με μαεστρία για να μας πετάξουν κάνα ψιλό τώρα που ξεμείναμε.

Μαθήματα Γερμανικών

mauim

Τώρα που θα ’πρεπε ο λαός να μελετά κοράλλια και ερωτικά καλαπόδια εις τις ακτές και τα καλά καθούμενα της ελληνικής αβύσσου, μαθαίνει να σχολιάζει ιδρώτες Γερμανών, Ελλήνων, Σλάβων, Βρετανών που μεταδίδουν γεγονότα αγναντεύοντας φως ιλαρό κοιτώντας απ’ τους άμβωνες καναλιών τους σαλεμένους στα μάτια.

Τώρα που θα ‘πρεπε να μελετά ο λαός πως ζευγαρώνουν οι καλιακούδες στα καλαμπόκια στη δροσιά του πρωινού κάμπου και να ψάχνει αζιμούθιο τόπου για σεξ, μαθαίνει κοινωνική δικτύωση, ηλεκτρονικό εμφύλιο και πως εγώ μαλάκες μπορώ να φάω ελιές και τόστ αφού είμαι περήφανος αφού είπα το όχι και καθάρισα.

Τώρα που σε κάποιο καφενείο θα ‘πρεπε να ξαποσταίνει ο λαός και να περνάει αρχαίο καλοκαιράκι μεταξύ ουρανού και γης, ψάχνει ευκαιρίες στο Βλαδιβοστόκ, στη Ντόχα, στο σκανδιναβικό τόξο, μπας και ξανακολλήσει με λίγη θαυματουργή κόλλα Ούχου το σύμπαν του που έσπασε σε χίλια κομμάτια.

Τώρα που θα ‘πρεπε ως δημιουργός πολιτισμού, αυτός ο λαός, να ακονίζει αστεία στα χειλάκια ξανθιάς υπερβόρειας και να δείχνει πως γαμούν οι μεσογειακοί τις μελαγχολικές ψηλές παίζει τζόκερ, προ, ξυστό και φωτογραφίζει μουσακάδες, μπριζολάκια και τέκνα μανταλωμένα στις φαβέλες της επικράτειας για να γίνουν παρανάλωμα της μικροαστικής οφθαλμολαγνείας στο φουμπού.

Τώρα που θα ‘πρεπε να μυρίζει σκίνα και ζαβά αντηλιακά ως υποβάρβαρος χωνεμένος στην όση λαγνεία του χυτεύει το φαλλικό μελτέμι και να προσκυνά πεύκα, φοινικιές, βλεννογόνους, περιμένει ετυμηγορία και μέθοδο απόξεσης αμαρτιών απ’ τα τρήματα καλοζωίας που του πέταξε στα μούτρα η αγία ευρωπαϊκή οικογένεια.

Τώρα που θα ‘πρεπε να μαθαίνει τα ελληνικά του κοντά στις θάλασσες και τα βουνά, μαθαίνει τα πληβεία γερμανικά του για να ξαναγίνει δούλος εκεί που η μόνη παρθενία είναι το κέρδος και το λάλημα της μονάδας μέσα στη φριχτή σιωπή.

Μνημόνιον

neol

Οι νέοι δεν διαθέτουν κρυφές ατζέντες και όψιμο σοβινισμό ποιητού που ανδραγάθησε στη μάχη για την απόφραξη ποιητικών οχετών. Οι νέοι ανοίγουν δρόμους με τη σεσημασμένη αισιοδοξία της περδικούλας τους.

Οι νέοι που δεν κόβουν αριστερά η δεξιά με υπογένεια αρχαίες σκουριές και συφοριασμένες λέξεις θέλουν μόνο το θηλυκό και το αρσενικό να ξεσπάει σε λυγμούς κοντά στη σκάλα Βραδέτου έρημο φθινοπωρινό απόγευμα βάζοντας θεμέλια έρωτος στην ξερολιθιά του έθνους.

Οι νέοι που δεν γέρασαν στα μπουντρούμια του σκιτζή φροντιστή με επωμίδες χάλκινες για τις πανελλαδικές μάχες γουργουρίζουν θαυματουργά σε κάποια φύση και σε κάποιο βυθό Λακωνικού κόλπου λατρευτικά υπομένοντας το ηλιοστάσιον του θέρους.

Οι νέοι που δεν πενθούν την προβιά λύκων εθνικών που μαγαρίζουν κορμάκια με ηρωισμούς και μνημόσυνα δουλεύουν στη σιωπή με το ποσοστό πόθου που γλίτωσε απ’ τον καιάδα της υπεραξίας.

Οι νέοι δεν έχουν ηλικία σαρκοβόρου καριέρα και θρήσκευμα. Μόνο καύλες. Το Εμπρός σηκωθείτε αδέρφια, το γελοιογραφούν ως αντίστιξη στις πολτώδεις μεγαλοστομίες άλλων νέων ηγετών που απ’ τα γεννοφάσκια τους διορίστηκαν σωτήρες της ψωροκώσταινας απ’ τα κάτεργα δεκαπενταμελούς.

Οι νέοι δεν έχουν ψυχή αλλά σώμα. Δεν φυτεύουν στο διανοητικό τενεκέ της ακαδημίας ποιητικές συλλογές αλλά συλλέγουν γύρη απ’ τον ιγμόρειο ερωτογενή αδένα της καλής τους. Πάντα σαλεύοντας ως πανανθρώπινη αφρισμένη ύλη στα κρεβάτια, στις λεωφόρους των οργασμών και των ονείρων.

Οι νέοι δεν το παίζουν ηγήτορες στα στομάχια λαού που ξέπεσε στη γερμανική βοήθεια και στα δόντια του Αμερικάνου.

Οι νέοι δεν έγιναν γλείφτες για μια θέση στον ήλιο της εξουσίας και δεν έγιναν πανεπιστημιακοί για να πουλήσουν τον κώλο τους στους δημιουργικούς τεχνοκράτες που μπανιαρίζουν με χαρτονομίσματα τον Κύριο ημών Κάτοχο των αδύναμων όντων.

Ψευδολειχίας Εγκώμιο

pinokio

Ένας λησμονημένος Ισπανός ποιητής, ο Χοσέ Μορένο Βίγια έγραψε με μελαγχολική χάρη: «Ανακάλυψα στη συμμετρία τις ρίζες της αδικίας….». Εδώ, σ’ αυτή την ποιητική αποστροφή, η συμμετρία δεν είναι μια αθώα γεωμετρική κατασκευή ή ένας παιχνιδιάρικος αντικατοπτρισμός, αλλά ένα κοινωνικό τερατούργημα φτιαγμένο με το αλφάδι του τεχνοκράτη. Μέσα σε ένα ακραία ταξικό σύστημα διαχωρισμών ο υπάλληλος της ανακωχής του σφοδρού κοινωνικού πολέμου δημιουργεί συμμετρίες. Θολώνει τα νερά μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο ώστε το ανθρώπινο μάτι να μην αντιδρά. Κι όταν αντιδρά να αντιδρά κάνοντας διορθώσεις πάνω στην κατασκευή κι όχι πάνω στην ιδεολογική ουσία της κατασκευής. Η εφαρμοσμένη συμμετρία στην οικονομία και την πολιτική κρύβει έναν μνησίκακο ανθρωποδιορθωτισμό. Πάντα η εξουσία για να μην χάνει τον έλεγχο κινούσε αυτές τις λεπτεπίλεπτες συμμετρίες με μαεστρία. Σήμερα που το Κεφάλαιο επιβάλει στους λαούς ένα είδος τεχνητού μοντερνισμού για να μπορέσει να επιβιώσει ελέγχοντας τις χαοτικές κοινωνίες, οι ρίζες της αδικίας φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού. Ο έξωθεν επιβεβλημένος εκσυγχρονισμός με το αναμενόμενο αντιπαραγωγικό του αποτέλεσμα χρειάζεται ένα παραμύθι για να επιβληθεί. Έναν ήρωα-ηγέτη που θα βρίσκεται κοντά στην ψυχολογία του παιδιού, δηλαδή του λαού, που παρά τη ζωτική του ορμή και την παντοδυναμία του νιώθει ανίσχυρος αδύναμος και καταθλιπτικός. Ο λαός έχει ανάγκη τον Πινόκιο, που ξέρει πως λέει ψέματα αφού η μύτη του μεγαλώνει, αλλά ταυτίζεται μαζί του γιατί βλέπει τον ίδιο του τον εαυτό που προσπαθεί να επιβιώσει απέναντι στην κοινωνία των μεγάλων και των ισχυρών. Όταν ο δημιουργός του Πινόκιο αποφάσισε να τον απαγχονίσει για να επέλθει η κάθαρση και η κανονικότητα, διαμαρτυρίες παιδιών τον ανάγκασαν να αλλάξει την ιστορία του και να επαναφέρει τον ψεύτη ήρωα στη ζωή. Και οι κοινωνίες πορεύονται με τους ηγέτες-Πινόκιο αλλάζοντας κάθε φορά το είδος του ξύλου με το οποίο τους κατασκευάζουν. Όμως η μύτη του Πινόκιο συνεχώς μεγαλώνει αφού το ψέμα και η αλήθεια είναι το ίδιο και το αυτό μέσα στην παραδοξότητα της δημιουργίας του. Αν ο Πινόκιο πει ότι θα μεγαλώσει η μύτη του και δεν γίνει, θα λέει ψέματα. Αλλά επειδή η μύτη του μεγαλώνει όταν ψεύδεται, αυτή θα πρέπει να μεγαλώσει. Άρα η μύτη του Πινόκιο μεγαλώνει και όταν αυτός λέει την αλήθεια!

Αρχίδια

arxidia

Είμαι αντιηρωικός τύπος και γενικά και ειδικά. Πάντα θεωρούσα τους ήρωες κατασκευάσματα της εξουσίας και με την πονηρή παιδιάστικη αφέλειά μου βλέπω τον ηρωισμό ως μαλακία. Σίγουρα από τη στιγμή που γεννήθηκα, σ’ αυτή τη ζωή αλλά και σε προηγούμενες μετενσαρκώσεις μου-όσες τουλάχιστον μπορώ να θυμάμαι- δεν ήθελα ποτέ μου να γίνω ήρωας. Βεβαίως απ’ τις ακατάληπτες πεποιθήσεις ενός ήρωα βγάζω σπουδαία συμπεράσματα. Ο ήρωας θυσιάζει και θυσιάζεται. Σφάζει και σφάζεται. Βιάζει και βιάζεται. Ο Χριστούλης είναι ο πιο δημοφιλής ήρωας που θυσιάστηκε για να σώσει τους ανθρώπους. Και μάλιστα τον έστειλε ο μπαμπάς του επί τούτου σ’ αυτό τον βάρβαρο κόσμο, για να προφυλάξει το δημιούργημά του από το Σατανά. Για να πετάξεις τον ήρωα ως τροφή στον υπαρξιακό οισοφάγο του πιστού πρέπει να στήσεις και το κατάλληλο παραμύθι κι έναν εξόχως πιστικό διάκοσμο. Τα εργαλεία της ερμηνείας συνήθως τα κατέχει και τα διαχειρίζεται η εξουσία. Ακαδημίες, ιερατεία, ερευνητικά κέντρα είναι δικά της και μόνο δικά της, ασχέτως αν εργάζονται σ’ αυτά μορφωμένοι είλωτες των πεντακοσίων ευρώ. Με τα εργαλεία της λοιπόν ξέρει πως λειτουργεί και σκέφτεται ο μέσος όρος. Και πράττει καταλλήλως. Όλα τα διλληματικά δίπολα που κατασκευάζει χρειάζονται ηρωικές μορφές για να υποστηριχθούν αλλιώς θα καταρρεύσουν όπως καταρρέουν οι ψωλές απο τη σύφιλη. Η εξουσία βάζει τη σκέψη και ζυμώνει το δίλλημα με τέτοιο τρόπο ώστε με όλες τις πιθανές αποφάσεις να διαιωνίζεται η κυριαρχία της. Σήμερα επιλέγει για ήρωες υπαλλήλους της, λαμπρά μυαλά, σπουδαγμένα τζίνια που με σθένος κοσμοπολίτη υπερασπίζονται το δίκιο του αθώου που δεν τολμά. Κι απ’ την ίδια μήτρα, βλέπε πανεπιστημιακούς αστέρες εξ Αμερικής, βγάζει και τους σατανάδες ως αντιστάθμισμα. Τους κακούς. Γιατί ήρωας χωρίς κακό είναι ομελέτα δίχως κρόκο. Αδιάφορη, άνοστη, πρωτεΐνη χωρίς τη χοληστερίνη. Το Καλό δίχως λόγο ύπαρξης αφού λείπει το Κακό για να το κάνει Καλό στα μάτια όσων το έχουν ανάγκη. Και οι παίχτες, ο Καλός και ο Κακός δεν αρκεί μόνο να παίζουν, αλλά να παίζουν και πειστικά ώστε ο παλουκωμένος και ξεκωλιασμένος έως εσχάτων οπαδός να παίρνει θέση στην παρτίδα τους και να θαυμάζει το Καλό ή το Κακό, το Ναι ή το Όχι, τα δυο μεγάλα αρχίδια που συνεργάζονται νυχθημερόν παράγοντας σπερματολεφτά για το μεγάλο πούτσο του Κυρίου. Του καπιταλιστή. Του Δημιουργού μας.

Καραμέλες

karam

Υπάρχει ένας μακρύς κατάλογος ζώων εκ του οποίου ο άνθρωπος θα μπορούσε να αντλήσει σοφά συμπεράσματα. Είναι ολοφάνερο όμως πως ο άνθρωπος δεν μαθαίνει απ’ τα ζώα. Βεβαίως δεν χάνει την ευκαιρία να τα κακοποιεί, να τα δολοφονεί και να τα δηλητηριάζει. Και βεβαίως με τον άθλιο τρόπο που συμπεριφέρεται στα ζώα συμπεριφέρεται και στον αδύναμο άνθρωπο. Υπάρχουν ζώα που δεν τους αρέσει να κάνουν παιδιά που θα ζήσουν στη δυστυχία κι αποφεύγουν την τεκνοποιία όταν είναι αιχμαλωτισμένα. Εμείς όμως οι πολιτισμένοι και ευφυείς γινόμαστε δολοφόνοι των παιδιών που γεννάμε μη όντας σίγουροι πως θα τους εξασφαλίσουμε την ευτυχία. Πολλές φορές μη όντας σίγουροι πως θα τους εξασφαλίσουμε την επιβίωση. Οι βρωμερές θρησκείες που αναλάβανε εργολαβία την ηθική μας παρακινούν ακόμη να φέρνουμε στον κόσμο τάγματα αυτοκτονίας και στρατιές νεοσύλλεκτων, υποχρεωμένων να ξεπουλιούνται από μιζέρια. Ο άνθρωπος που διαθέτει μια ντουζίνα από ψεύτικες αρετές είναι προικισμένος μ’ αυτό το ένστιχτο πατρότητας που παράγει σωρούς παιδιών απ’ τα οποία τα περισσότερα θα γίνουν τροφή για τα δόντια των υπολοίπων. Το ωραίο μας υπερπλούσιο σύστημα κάνει εκκαθαρίσεις πληθυσμών. Κι εδώ μέσα στο προστατευμένο μαντρί της Ευρώπης κάνοντας ακτιβισμό και κουνώντας τον κώλο σου σε παρελάσεις κοιμάσαι ήσυχα τα βράδια στο θερμομονωμένο σου σπίτι αφού έχεις εξοφλήσει το επαναστατικό σου χρέος. Κορώνες αξιοπρέπειας την ώρα που δέχεσαι το κωλοδάχτυλο στο διπλανό σου. Κι όταν ο καπιταλισμός σου τα ’φερνε δεξιά έ δε σε πείραζε και πολύ το σύστημα. Κι όταν βομβάρδιζε το ΝΑΤΟ-στο οποίο ανήκει η περήφανη χώρα σου-άλλες χώρες, ξεκοιλιάζοντας αμάχους, εσύ χώνευες τη μεταλαβιά απ’ τα χεράκια της εξουσίας. Και κάθε φορά που η κωλομπαρία των υπαλλήλων της εξουσίας σου βάζει διλλήματα εσύ τρέχεις να της γλύψεις το στεγνό μουνί. Δέχεσαι να εκφραστείς πολιτικά σε μια δράση του ενός δευτερολέπτου. Κι από κει και πέρα γκρίνια και μαλακία. Αγαπητέ γείτονα που γειτονεύουν οι ζωές μας κι όχι τα σπίτια μας, δεν σε είδα να ζητάς δημοψήφισμα για το διαχωρισμό Κράτους –Εκκλησιάς, για την έξοδο απ’ το ακραία φασιστικό ΝΑΤΟ, για την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, για την κατάργηση των συνόρων, των κρατών, των καπιταλιστών και δεν σε βλέπω τώρα ως καυλωμένο τράγο στην αγορά αλλά ως πρόβατο που διεκδικεί καλύτερες συνθήκες σφαγής.

Λαϊκή απογευματινή

Bill-Clinton

Έβλεπα εκείνο το όνειρο με τον αιχμάλωτο λαό. Ως λάτρης των ορισμών και των αναπάντεχων νοημάτων παρεμβαίνω πάντα στα όνειρά μου με άκρως καταλυτικό τρόπο. Σκηνοθετώ την παραμονή του θανάτου του λαού. Ο λαός έχει δικαστεί ως κακούργος. Κοροϊδεύει τους ιερείς που τον ενοχλούν, τους φρενολόγους και τους ανατόμους που τον περιεργάζονται και ομολογεί πως νιώθει μικρές κρίσεις μελαγχολίας. Είδα πως ο λαός απέδρασε απ’ τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που ονομάζονται έθνη. Από εκεί που ήταν αναγκασμένος να υπακούει σε νόμους για τους οποίους δεν έδωσε ποτέ τη συναίνεσή του και πλήρωνε υπέρογκους φόρους για τη συντήρηση των φυλακών μέσα στις οποίες ήταν κλεισμένος. Ο λαός κατάλαβε πως η πραγματική αρετή, η αληθινά άξια σεβασμού, οδηγεί πάντα στη φτώχεια. Κι όχι βέβαια οι κάλπικες αρετές και οι φιλανθρωπίες που δεν είναι παρά χαμαιλεοντισμός επιρρεπής σε κάθε βρωμιά με την οποία ανοίγει ο δρόμος προς τα πλούτη. Ο λαός πέταξε τις αρετές στα σκουπίδια και απελευθερώθηκε. Πέταξε το παρελθόν των προγόνων του που ήταν γεμάτο ψείρες και όλεθρο και σηψαιμία στις μεγάλες πορείες προς τη βαρβαρότητα. Ο λαός δεν θα ξαναγινόταν πια ο γενναίος στρατιώτης που σκεπάζεται με κουβέρτες μολυσμένες από ανεμοβλογιά. Σκέφτομαι πολλές φορές ότι στην πλύση εγκεφάλου μπορείς να αντισταθείς μόνο με πλύση εγκεφάλου. Γι’ αυτό λοιπόν σκηνοθετώ τα όνειρά μου. Ζωντανός και ξύπνιος πάντα. Και το γράψιμο είναι αυτή η σκηνοθεσία των ονείρων. Είναι η αγωνιώδης προσπάθειά μας να αποκτήσουμε συνείδηση όσων δεν γνωρίζουμε ότι τα γνωρίζουμε σε αντίθεση με τη λειτουργία της χριστιανικής εκκλησίας και όλων των μεταστάσεών της, που μας καθηλώνει στην πλήρη άγνοια για όλα όσα γνωρίζουμε. Σήμερα το ρόλο της χριστιανικής εκκλησίας έχει αναλάβει ο τηλεοπτικός άμβωνας. Εκεί όπου ανάμεσα σε μια σερβιέτα με φτερά και σ’ ένα κεφαλοτύρι απογειώνεται ο πατριωτισμός των ηλιθίων. Αφού ο λαός δεν είχε ποτέ πατρίδα, παρά μονάχα γεννητικά όργανα έτοιμα να δυσφημίσουν όλες τις πνευματικές αξίες του δυτικού πολιτισμού που περιφέρει τη μασκαρεμένη του βαρβαρότητα στην αγορά. Επιτέλους άρχισε η γάγγραινα.

Προεκλογική περίοδος

proek

Αμέσως μετά το φριχτό διάγγελμα του πρωθυπουργού της χώρας που απαγορεύει δια ροπάλου τον αυνανισμό και το ρέψιμο και μάλιστα, εξαγγέλλοντας σφοδρά μέσα καταστολής, αρκετοί συμπολίτες αντιστασιακοί άρχισαν να μαλακίζονται και να ρέβονται δημοσίως, προτρέποντας το λαό σε ανταρσία. Ο υπερσυντηρητικός πρωθυπουργός μας υπερφίαλος λαοπλάνος και μείζων θρησκευτικός ποιητής δημοσίευσε εκ νέου έναν κατάλογο απαγορεύσεων μέσα στον οποίο υμνούσε την δημιουργική ασάφεια και τον ερμητισμό και βάζοντας τέλος σε ανυπόστατες φήμες προκήρυξε δημοψήφισμα. Ναι ή όχι στη μαλακία. Ένα ερώτημα απευθείας στο λαό. Ο πρωθυπουργός που υπήρξε μαθητής του κύκλου που ελέγετο Αλαφροΐσκιωτος οργασμός του Ιησού αλλά και λάτρης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης δεν έχανε την ευκαιρία να εκδίδει κάθε εννέα του μηνός και μια νέα ποιητική συλλογή στου Γαβριηλίδη. Ένα μέρος του μισθού του πήγαινε στα ναύλα που απαιτούσε ο εκδότης-περατάρης για να τον ανεβάσει στον Παρνασσό. Το νέο πόνημα του πρωθυπουργού που ελέγετο Επιθεώρηση Υγειονομίας Ποιητικού Υλικού είναι στην πραγματικότητα κανόνες που προτρέπουν τους επίδοξους ποιητές να μάθουν να αποστρέφονται την κοινή λογική, να συσκοτίζουν τα νοήματα, -«γιατί η σκοτεινότητα … προσδίδει μια σιβυλλική μεγαλοπρέπεια σε λόγια που δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα»-, να επιδιώκουν την «πιο αξιέπαινη απεραντολογία» χρησιμοποιώντας άφθονες περιφράσεις, -οι οποίες, εκτός των άλλων, συμβάλλουν και στην αύξηση των σελίδων του βιβλίου! -που συμβολικά απηχεί την μακροημέρευση του ίδιου στην εξουσία-. Ο πρωθυπουργός-ποιητής προτρέπει τους ψηφοφόρους του ποιητές να γράφουν έναν πανηγυρικό την ημέρα, σύμφωνα με τον «χρυσό κανόνα του μετασχηματισμού» ενός φαύλου τύπου σε συμπαθή ήρωα, και να εντρυφήσουν στη «συνταγή για την παρασκευή επικού ποιήματος». Όταν μάλιστα καταφέρουν να συνδυάσουν ένα βαρύ «φορτίο μεταφορών» με το επιβλητικό «ύφος του κοθόρνου», τότε το βάθος θα αγγίξει την τελειότητα! Όταν ο πρωθυπουργός ρωτήθηκε από έναν αμετανόητο φεντεραλιστή προς τι το δημοψήφισμα της μαλακίας, αυτός με όλη την ρητορική του δεινότητα και την κοφτερή ποιητική του διάνοια απάντησε, πως, θέλει να προστατέψει τη νέα γενιά από την αισχρή ναρκισσιστική πράξη, που μπορεί να τους μεταδώσει με κάποιο είδος τρομερής οσμωτικής διαπίδυσης, ο πρώτος τυχόν άθλιος πούστης.

Ο Χάιντεγκερ για νεκρούς

xaint

Ο Χάιντεγκερ γυρίζει πίσω και απευθύνεται στους νεκρούς. Είναι ο φιλόσοφος των νεκρών. Είναι ο μαθητής του Παρμενίδη που έγινε πρύτανης στο Φράιμπουργκ και δημόσιος υπάλληλος του εθνικοσοσιαλισμού. Είναι η κότα που κυκλοφορούσε ελεύθερη στα πεδία μαχών της Ευρώπης πότε κάνοντας κουτσουλιές και πότε χρυσά αυγά στα χαρακώματα της παρηκμασμένης σκέψης. Της σκέψης που μέσα στη βαρβαρότητα στέκει σαν τον οβελίσκο. Της απαράμιλλης γλώσσας της νεκροκεφαλής του πνεύματος, του αθάνατου σκιάχτρου πριν το εξομολογήσει ο κεφαλαιοκράτης, τοποθετώντας το στα ράφια της ακαδημίας και στους πάγκους των προσφορών στα σούπερ μάρκετ της γνώσης και της απόγνωσης. Ο Χάιντεγκερ νιώθει ότι ο φιλόσοφος δεν μπορεί να πει τίποτε και ότι μόνο ο ποιητής μπορεί να μιλήσει νόμιμα για το Είναι και ότι ο δικός του ρόλος δεν μπορεί να είναι άλλος παρά να το σχολιάσει. Ο σχολιασμός όμως, έστω και «φιλοσοφικός», ενός ποιήματος, χωρίς να επιδιώκεται η απόδειξη του αν είναι αληθές ή ψευδές, δεν είναι φιλοσοφία, όπως δεν είναι φιλοσοφία ο αντίστοιχος «φιλοσοφικός» σχολιασμός ενός εξ αποκαλύψεως θρησκευτικού κειμένου. H αποκάλυψη μας τοποθετεί σε μια θρησκευτική οπτική γωνία. H θρησκευτική οπτική γωνία του χαϊντεγκερισμού επιβεβαιώνεται από την αναζήτηση από μέρους του της σωτηρίας. Υπάρχει τόσο στο περιεχόμενο όσο και στον τύπο. Όταν υπάρχει αποκάλυψη, ο τόνος είναι πάντα δογματικός, οι θέσεις εκφράζονται χωρίς απόδειξη. Ο Χάιντεγκερ δεν απευθύνεται στους άλλους φιλοσόφους σαν σε ίσους, αλλά όπως ένας δάσκαλος στους μαθητές του. Εδώ καταφθάνει ο φασίστας με τη στάμνα γεμάτη θαλασσινό νερό για να ξεδιψάσει τους ετοιμοθάνατους. Εδώ έρχεται Ο Μεγάλος αδερφός που συγκεντρώνει καθημερινά μπροστά στη μικρή οθόνη εκατομμύρια αγωνιούντες οπαδούς που προσπαθούν να καταλάβουν από χίλιες δυο λεπτομέρειες, που μαντεύουν αλλά δε βλέπουν ακριβώς, αν η ξανθιά γαμήθηκε με τον μελαχρινό ή αν η νεαρά αραβικής καταγωγής ερωτεύτηκε τον Έλληνoαυστραλό έκφυλο οσποδάρο που πίνει φραπέ ξύνοντας τ’ αρχίδια του. Εδώ έρχεται ο ηθικολόγος εξπρεσιονιστής του στοχασμού και εξομοιώνει το είναι ενός λαού με το είναι ενός ατόμου. Εφόσον τα διάφορα συστατικά ενός ατόμου (όργανα, μόρια) δεν έχουν καμία αυτονομία, με κίνδυνο την παθολογική αποδιοργάνωση και τον θάνατο, πρέπει να συμπεράνουμε ότι το ίδιο ισχύει και για τα διάφορα συστατικά ενός λαού, δηλαδή τους πολίτες, κάτι το οποίο αποτελεί τη φιλοσοφική δικαιολογία για την καταδίκη της δημοκρατίας. Έρχεται εδώ ως απολογητής του Φύρερ εξηγώντας την αρχή του Ενός ως μιαν «απαραίτητη συνέπεια», επειδή αλλιώς θα περνούσαμε «σε έναν κόσμο πλάνης, εκεί όπου απλώνεται το κενό που απαιτεί μια τάξη και μια θέση του όντος σε ασφάλεια». Ο Χάιντεγκερ για νεκρούς. Εργένης της φιλοσοφίας που συνήθιζε να τρώει μόνος. Και τρώγοντας μόνος γίνεσαι εύκολα σκληρός και ωμός. Στομαχικός. Τρως και μετά κατευθείαν ξερνάς πάνω απ’ τη χέστρα. Γήρας και παρακμή εκεί που θα’ πρεπε μετωπικά να τσακιστεί ο σεξουαλικός πίθηκος Μάρτιν Χάιντεγκερ στην αγκαλιά Της. Στο λατρευτό Μουνί Αυτής που σφάχτηκε απ’ τις ραδιουργίες του ενός και μοναδικού θεού. Του θεού αυτού που μπουκώνει χαρτονομίσματα τα ξεδιάντροπα πνεύματα.

Γέννα με κουτάλες

gena

Όλες οι γερασμένες κοινωνίες υποτάσσονται με τον πιο ανάλαφρο τρόπο. Με βελούδινες επαναστάσεις, γαρούφαλα, κατσαρόλες και βερμπαλισμό.

Το πρόωρο γήρας των νέων αντανακλά την κακή εκπαίδευση, αυτή που προσφέρει απλόχερα ο ιμπεριαλισμός της μιας και μοναδικής άποψης. Το πονηρό κατεστημένο ταυτίζει την προϊστορία με τη βαρβαρότητα. Όμως η αλήθεια είναι πως η βαρβαρότητα και ο πολιτισμός δεν ήταν ποτέ διαδοχικά στάδια σε μια προοδευτική πορεία της ανθρωπότητας. Ήταν καταστάσεις που συνυπήρξαν και εξακολουθούν να συνυπάρχουν.

Υπήρχαν και τότε πολιτισμοί, όπως υπάρχουν και σήμερα. Υπήρχαν και τότε βαρβαρότητες όπως υπάρχουν και σήμερα. Και δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη, ότι οι πρωτόγονες φυλές κυβερνούνταν από έναν αρχηγό-τύραννο ή ότι η κυβέρνησή τους ήταν τυραννική!

Σήμερα που τα ψευτοδιλήμματα και η υποκρισία έχουν αντικαταστήσει τους μύθους και τα παραμύθια και ο δεσποτισμός των αόρατων αγορών έχει φέρει την παρακμή και την παραίτηση διόλου δεν με νοιάζει αν θα έχω καπιταλισμό με ευρώ ή καπιταλισμό με δραχμή.

Καμιά αλήθεια δεν μπορεί να φανερωθεί από μόνη της όταν κάτι άλλο έχει πάρει τη θέση της. Κι αυτή η εξαντλημένη έως κοπώσεως αστική δημοκρατία κατατρώει με καλπάζοντα ρυθμό την αποχαυνωμένη κοινότητα.

Είναι το σαράκι που χτυπάει τα στομάχια και τα νεφρά. Είναι ο λήθαργος που σε τσακίζει και σε οδηγεί στην παραίτηση. Κι όταν οι άνθρωποι παραιτούνται απ’ τη συμμετοχή, δηλαδή παραιτούνται απ’ τις χαρές και τις ηδονές που είναι οι αλήθειες τους, τότε χάνουν την επαγρύπνηση που απαιτεί η ελευθερία και προτιμούν να οπλίσουν ένα μόνο φρουρό, για να φυλάει την πόλη ενώ αυτοί κοιμούνται.

Οι Γερμανοί με τις παροιμίες τους και τον μεθοδικό τους ψυχαναγκασμό ομιλούν για γέννα με κουτάλες, εγώ ομιλώ για έκτρωση.

Και βεβαίως ένα πρωί θα ξυπνήσουμε και θα πάρουμε πίσω την Αγιασοφιά, το Βυζάντιο, τις Βρυξέλλες. Όλοι εμείς οι κακόκεφοι, θλιμμένοι, ανοργάνωτοι και κουρασμένοι απ’ την αργόσχολη ζωή μας θα κάνουμε κάτι μεγάλο, μια πράξη λαμπρή, μια πράξη ανείπωτου μεγαλείου.

Εμείς οι άκακοι ονειροπόλοι θα βάλουμε κάποτε φωτιά σ’ ένα δάσος μόνο και μόνο για να δούμε αν η φωτιά ανάβει τόσο εύκολα όσο πιστεύεται. Και κανείς ηθικολόγος φιλόσοφος και κανείς ατσίδας Αμερικάνος αναλυτής που τα ξέρει όλα, δεν θα μπορεί να εξηγήσει από πού προέρχεται τόσο ξαφνικά μια τέτοια τρελή ενεργητικότητα σ’ αυτές τις τεμπέλικες υπάρξεις. Και πως, ανίκανοι να κάνουμε τα πιο απλά και τα πιο απαραίτητα των πραγμάτων βρίσκουμε ξαφνικά το περίσσιο κουράγιο για να εκτελέσουμε τις πιο παράλογες πράξεις κι ακόμα πιο συχνά τις περισσότερο επικίνδυνες.

Ηρωισμός γεννημένος από πλήξη και ονειροπόληση.

Προς μια καθολική μέθοδο

pros

Ξεκουμπώνω το φόρεμά σου
και γίνομαι το ένοικο σαλιγκάρι σου.
Γλώσσα πυρωμένη νέγρα.
Και γίνομαι περιλαίμιο στα προσήλια βυζιά.
Και γίνομαι χερουβείμ για να κουρσέψω εσώρουχο
και μέγας κυβιστής.
Άγιον πνεύμα στο μεταίχμιο σχισμής
ένα πελώριο μάτι.
Αυτός Εγώ
μεσάνυχτα
που βράζω τ’ αυγουλάκι μου
μελάτο για να κρατηθώ
λαδάκι ρίγανη ψωμάκι ζυμωτό
να βγάλω το νυχτέρι
κρατώντας τα προσχήματα
να μάθει η ανθρωπότης
πως αγιάζουνε οι δήμιοι στα κρεματόρια οργασμών
να μάθει πως πονούν οι μειοψηφίες.

Για τον πρίγκιπα Κροπότκιν

photokerat

Απ’ τις πιο σπουδαίες μάχες που έδωσε η εκκλησία είναι η μάχη εναντίον της μαλακίας. Η εκκλησία αλλά και κάθε μηχανισμός εξουσίας που τρυπώνει μέσα στο βρακί του ανθρώπου αντιμάχονται αυτό που έχουν δημιουργήσει ήδη οι δικές τους πρακτικές και απαγορεύσεις. Μέσα στην κοινωνική πυραμίδα των ιεραρχικών δομών συναντάς ανθρώπους τόσο σάπιους που το μόνο τους μέλημα είναι πως θα γαντζωθούν και πως θα διατηρήσουν την εξουσία τους. Απ’ τον πρόεδρο της κυβερνήσεως μέχρι τον πιο ασήμαντο διευθυντή γυμνασίου της ισχνής πλην ένδοξης Κωλοπετινίτσας παρελαύνει ένας στρατός διεφθαρμένων όντων και σάπιων ανθρώπων. Οι σάπιοι άνθρωποι που επιβάλλουν τις απαγορεύσεις και εφαρμόζουν τους σκληρούς και δόλιους-πολλές φορές-νόμους του δυνατού, λειτουργούν όπως οι παπάδες εναντίον της μαλακίας και του προγαμιαίου σεξ. Το πρώτο πράγμα που ρωτάει έναν καυλωμένο έφηβο ο εξομολογητής είναι εάν τραβάει μαλακία και με ποια συχνότητα. Βεβαίως η συχνότητα παίζει σπουδαίο ρόλο διότι αν τον παίζεις μια φορά την εβδομάδα παίρνεις μπόνους ενώ αν τον παίζεις εφτά φορές τη μέρα τρως άγρια καμπάνα. Αν δε ο έφηβος αρχίσει τις ερωτικές εργολαβίες με το φίλο του ή τη φίλη του, έ, τότε τη γάμησε κατά τα κοινώς λεγόμενα. Ακριβώς τα ίδια ισχύουν σε κάθε μορφή επιβολής μέσων και σκοπών. Απ’ την εργασία μέχρι την ευχαρίστηση και την ψυχαγωγία ένας στρατός ανώμαλων ανικανοποίητων όντων σου επιβάλουν το σύστημα αξιών που διαιωνίζει την κυριαρχία του ισχυρού. Εναντίον πάντα της ελεύθερης σκέψης και του ελεύθερου έρωτα. Ο στόχος δεν είναι ούτε η καρδιά ούτε το μυαλό, αλλά τα στομάχια, οι τσουτσούνες και οι κλειτορίδες, που πολλές σεβάσμιες θρησκείες και καθεστώτα πετσοκόβουν απ’ τα γεννοφάσκια του ανθρώπου. Η πείνα, η σεξουαλική στέρηση και ο εργασιακός μεσαίωνας έχουν αποβεί σπουδαία όπλα στα χέρια της εξουσίας. Φυσικά υπάρχει πείνα στον πλανήτη όχι γιατί δε φτάνει το φαγητό και φυσικά υπάρχει σεξουαλική στέρηση όχι γιατί δε βρίσκει να γαμήσει ο χριστιανός ή η χριστιανή. Ο ποιητής Χάνς Πλόμπ έγραψε ένα λακωνικό ποιηματάκι, σχετικό.

Για τον πρίγκιπα Κροπότκιν

Ισότητα;
Καλή είναι!
Μα όχι η ίδια ισότητα
να ισχύει συγχρόνως
για τον καθένα μας.
Όλοι το ίδιο σπίτι
όλοι τον ίδιο θεό
όλοι την ίδια τηλεόραση
όλοι την ίδια μπόμπα.
Αυτό ποτέ!

Amour platonique

amo

Η εξουσία βλέπει πάντα τα παιδιά μας σαν φανταράκια. Αγαθά και αθώα. Έτοιμα για θελήματα και πρόθυμα για θυσίες. Οι μεγάλοι φασίστες της ιστορίας φρονούσαν πως η γυναίκα είναι υποδεέστερο ον και η θέση της είναι στην κουζίνα ή στο μπουρδέλο αναλόγως με τα προσόντα. Οι άνθρωποι της εξουσίας διαπραγματεύονται τον ιδρώτα των εργατών. Κανείς υπουργός οικονομικών δεν έχει δουλέψει αχθοφόρος για μια μέρα ή δεν έχει ξεσκατήσει γέρο με εκδικητική ακράτεια και αλτσχάιμερ για να δει τη γλύκα. Έχει όμως κατεβάσει τα παντελόνια για να του χαϊδέψει η μπουρζουαζία τ’ αρχίδια με το φτερό της. Στην Ευρώπη των αποικιοκρατών η λέξη Έλληνας ήταν συνώνυμη του κλέφτη, του μπαμπέση και του κωλομπαρά. Κυρίως διότι για να επιβιώσει ο Έλληνας σ’ αυτό το σταυροδρόμι της βαρβαρότητας ξέπεφτε στην κλεψιά και στην κωλομπαρία. Κάποτε θα γραφτεί η αληθινή ιστορία των οπλαρχηγών και θα καταλάβουμε πολλά. Ως τότε ας κάνουμε σκονάκια τους ηρωισμούς για να περνάμε τις εξετάσεις. Οι λέξεις που μεταφέρουν ιδεολογία απ’ το παρελθόν δουλεύουν ακατάπαυστα μέσα στα κεφαλάκια των λαών που περιμένουν ένα θαύμα ή ένα χοντρό παλούκι. Φυσικά και δεν θα ξεχαστεί ποτέ η αγριότητα των γερμαναράδων. Τα αφιονισμένα φανταράκια που έστελνε ο Χίτλερ στον πόλεμο ήταν παιδιά του λαού, πρόθημα και υπάκουα και κυρίως καυλωμένα αφού είχαν πιστέψει έναν μανιακό και αγράμματο πως είναι η άρια φυλή. Οι υγιείς που μπορούν να φέρουν τον τίτλο του πολίτη-οπλίτη και άλλα τέτοια κλασμένα παπαδίστικα κηρύγματα απ’ τη μούχλα του μεσαίωνα. Όλα τα έθνη εκπαιδεύουν τα κουτάβια τους με τα ίδια ιδανικά. Όλα τα έθνη είναι το ίδιο κτηνώδη και φασιστικά με τη ναζιστική Γερμανία. Με την φιλελεύθερη Αμερική που αφομοίωσε όλη τη γερμαναράδικη μεθοδολογία του πολέμου. Όλα τα έθνη ακόμα και η μικρή Ελλαδίτσα έχει πειθήνια φανταράκια. Μισαλλοδοξία, βλαχιά και μαλακία. Πατριωτισμός κωλομπαρίστικος από ξεγάνωτους ντενεκέδες που μιλούν για πατρίδα και ιδανικά. Στο δικό τους κόσμο δεν υπάρχουν τάξεις και ταξικά συμφέροντα αλλά ένα ομογενοποιημένο σύνολο που λέγεται λαός. Λαός και ο κύριος Λάτσης με τις χρυσές του χέστρες και τα ιδιωτικά του νησιά, λαός και ο οικοδόμος της γειτονιάς μου που δεν έχει ρεύμα αλλά κεριά και περιμένει τον άγιο Φανούριο της ενορίας να του φέρει φακές και βραστό λάχανο για να τη βγάλει και σήμερα καθαρή. Λαός και ο έκφυλος δεσπότης με τα χρυσοποίκιλτα άμφια, λαός και ο διάκος με την τρύπια κάλτσα. Και φυσικά αυτές τις αντιθέσεις αλλά και την ανακωχή του σφοδρού κοινωνικού πολέμου την εγγυάται το Κράτος. Η αριστερά των σαλονιών και των καθηγητών πανεπιστημίων είναι η αριστερά της υποκρισίας. Της βαθύτατης υποκρισίας που κοιμίζει τον ήδη κοιμισμένο λαό. Το φτωχό λαό, όχι τον άλλο. Γιατί ο άλλος λαός ξέρει τα συμφέροντά του. Γιατί ο άλλος λαός θέλει να έχει δούλους που θα μαζεύουν χρήμα. Τι συλλογικές συμβάσεις και μαλακίες! Κοινωνικές παροχές! Γιατί η εκπαίδευση και η υγεία να είναι κοινωνικά αγαθά; Αφού οι κύριοι της κυβέρνησης και οι φίλοι τους μπορούν να βγάλουν λεφτά απ’ τον καρκίνο σου! Κι αφού μπορούν με τις ευλογίες σου να χαρίζουν ολόκληρες πτέρυγες νοσοκομείων που έχτισες εσύ οικοδόμε, οδοκαθαριστή, βιομηχανικέ εργάτη, εσύ απατημένε του τρίτου δρόμου, εσύ που περιμένεις να βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα τα σπουδαγμένα σου παιδιά. Τα σαΐνια που διαπραγματεύονται τη μιζέρια σου. Τα σαΐνια που στριμώχνουν τη μια και μοναδική σου ζωή σε αριθμούς και χρηματιστήρια. Σε εκκλησίες και προπατζίδικα.

Κλέφτης αχόρταγος

kleftis

Όταν αγκαλιάζεις, αγκαλιάζεις σπλήνες, νεφρά, καρδιά, στομάχι, έντερα, πνευμόνια. Αγκαλιάζεις μονίμως όλο το μηχανισμό της ζωής του άλλου. Αίμα και υγρά. Αγκαλιάζεις το ζεστό κορμί του άλλου. Την αγνότητά του και τις λέξεις του. Η αγκαλιά είναι εφαρμοσμένη βουλιμία. Έχει και αγριότητα μέσα και φλογερό πόθο διείσδυσης, αφήνοντας πάντα τη λεπτή στάχτη της ποίησης γύρω εκεί, στον τόπο όπου οι κυβερνήσεις ψεύδονται και τα κράτη γκαστρώνουν τους λαούς με αυταπάτες. Σε αγκαλιάζω σημαίνει πως θέλω να σε διαπεράσω. Να ξαναγίνουμε η μονάδα. Το Ένα. Το συμπαντικό μέγα Τίποτε. Σε αγκαλιάζω σημαίνει πως εγώ ο λύκος εισβάλω στο μαντρί της σιωπής. Εφάπτομαι στο καρδιοχτύπι και στο γουργουρητό των εντέρων. Μπορώ να σε μυρίσω και να κλείσω τα μάτια και να χασμουρηθώ. Κλέφτης αχόρταγος. Τσιγγάνος όλο επιθυμίες, έτοιμος να διαβρώσω το ατσάλι των λέξεων, ανθρώπων που δεν αγκαλιάζουν και δεν αγκαλιάζονται. Ανθρώπων που χτίζουν εργοστάσια για να κατασκευάσουν την ευτυχία και παλάτια για να γαμήσουν και τράπεζες για να αγοράζουν ξύγκι απ’ τους πεθαμένους. Η αγκαλιά σου ξυπνά τα σπλάχνα. Σε ερεθίζει. Σε κρατάει ζωντανό. Σε σπρώχνει στον κομουνισμό του έρωτα. Τα στήθια στα στήθια της καταργούν τη μεταφυσική. Το χνώτο της στο λαιμό σου. Η κρυψώνα σου σ’ έναν παράλογο κόσμο που παρακάμπτει την καρδιά. Ένα στερέωμα όχι γεμάτο φριχτές προφητείες αλλά πτήσεις σκανδαλώδους φαντασίας. Ηδονής. Ο ηδονισμός της αγκαλιάς υπερασπίζεται τους τρελούς και τους ανόητους. Την αιωνιότητα στα μάτια των ζώων. Τα αριστεία, τα πτυχία, τα βραβεία, οι διακρίσεις, είναι αγκάθια για τις αγκαλιές. Είναι η βαρβαρότητα του πνεύματος που αρρώστησε και τρομοκρατεί. Που ναρκισσεύεται στο χρηματιστήριο του πολιτιστικού μας καζίνου. Που δεν αγκαλιάζει αλλά κατηχεί, με όλη την κλουβίσια νεύρωση του κακογαμημένου. Αγκαλιάζω σημαίνει αφοσιώνομαι σε κάποιον πέραν του εαυτού μου. Αφοσιώνομαι σ’ αυτόν που δεν αφοσιώνεται στον εαυτό του αλλά σ’ εμένα. Όντα απείρως εκστατικά απείρως πάσχοντα.

Ιντερμέδιο νυκτός

romant

Έμαθα πολλά κόλπα χθες βράδυ
στο δωμάτιό σου. Και ποίηση
χρήσιμη αποκόμισα κι ας μην
είμαι κόμης, παρά ένα γύπας
που προσπαθεί να χωθεί στον
κόρφο σου νυχθημερόν, παρά
ένα ον φέρων ψωλή και πόθο.
Αξιοπρεπώς να ανέβω όλα της
ποίησης τα σκαλιά και να βρεθώ
στο κενό και να πηδήξω στο χάος
όχι ως νεκρός αλλά ως θανατηφόρος.

Η μπαλάντα του νεροχύτη

mal

Να ρίχνεις τη λοξή σου ματιά σε όλα
τα πλάσματα και να χορεύεις στο ταψί
Αμερικάνους ρεαλιστές που εκδίδουν
τώρα τις αλητείες τους και τις μοσχοπουλάνε
στο εξωτερικό σαν το κρέας της φώκιας.
Κι όπως τα μυρμήγκια μεταφέρουν
τεράστια ψίχουλα στις τρύπες τους
κι όπως τα χελιδόνια χτίζουν αυτές τις φωλιές
από άχυρο και λάσπη κι όπως αποθέτεις
τρυφερά τα ζουμάκια σου στο νεροχύτη κι όπως
όπως προλαβαίνω να τα πω όλα σ’ αυτή τη ζωή
και να νιώσουν οι γυναίκες ευτυχισμένες
μέσα στον καύσωνα της κουζίνας, με τους
ατμούς και τις μυρουδιές και τα καρότα
τις πιπεριές και τα μούρα, βάζοντας αγάπη
και κρίσεις ηθικής στην κατσαρόλα και πιπέρι
και ίσα που προλαβαίνω να γράψω για τα
υπέροχα χλωρά κρεμμύδια στους κήπους
των φίλων μου. Τα κολοκυθάκια, τα φασολάκια,
τα χείλη της όταν γύρισε απ’ το τρελοκομείο
η αγάπη μου, απ’ το νεκρόδειπνο νοικοκυραίων,
απ’ το έτοιμο φαγητό που μυρίζει ιδρωμένη
μασχάλη και φτερούγες πουλιών που δεν πέταξαν.
Όταν γύρισε απ’ τον έρωτα δίχως σεξ κι απ’ το σεξ
δίχως έρωτα κι απ’ τα ποιήματα άλλων που
γράφτηκαν για να βραβευτούν από ειδικούς
και ειδήμονες και τώρα πρέπει να προλάβω
να περιγράψω το χτυποκάρδι της σφήκας μέσα
στο μπουκάλι της λεμονάδας, να προλάβω να σε δω
απ’ το καθρεφτάκι του αυτοκινήτου να κατουράς
τόσο ήσυχα ειρηνικά και σφυριχτά και να σε θαυμάσω
εγώ ο θεούλης, ο ματάκιας, ο δημιουργός, ο παντοκράτωρ.

Παραλιακόν

paral

Θέρισέ με θέρος θεριό, μαλλιά
μπλεγμένα της αλμύρας, μια φέτα
ψωμί και κασέρι δίπλα της κι ας
μην αναπνέω, να εισπνέω μονάχα
αντηλιακό του βρεγμένου δέρματος
χρυσάφι, ήλιο στο τενεκεδάκι μου
χρυσό φλουρί, λίγο ξέφωτο λευκό
του Χειμώνα απ’ το μαγιό απ’ τις
κόκκινες γραμμές του κρυφού της
κόσμου, φλεβίτσες καλώδια που
φτάνουν στην καρδιά και τις ρόγες
που φτάνουν στα χείλη που με
παγίδευσαν. Και δεν έχω πατρίδα
μανούλα, μονάχα καύλες εν μέσω
θέρους, εν μέσω αυτής, εν μέσω
τελετής υγρών. Ο πάντα τρυφερός
κι ανήσυχος εγώ, ο πάντα δαιμονισμένος
από λάσπη και νερό και γύρη και χνώτο
αυτής που απόθεσε το κορμί της στο
ταψάκι της άμμου, να το γευτούν, να το
γλείψουν διψασμένες αλαφροΐσκιωτες
σφήκες.

Νησιά

images (2)

Για νησιά έγραψα ποιήματα και
κάνω ότι μπορώ αναγνώστη, χρόνια
και ζαμάνια, αγριολούλουδα δε
λησμονώ και παγίδες. Θηλυκά
που χάσανε κουρνιασμένα, βρύσες
που άνοιξαν για να ξεπλύνουν έρωτες,
όρη της Αφροδίτης που ξεπρόβαλαν,
παίχτες της βήτα εθνικής, ρύζια
του γάμου, στίχους της Αχμάτοβα.
Για νησιά έγραψα πλεονασμούς
για γυμνές που εχνώτισαν καθρεφτάκια.
Τα παιδιά μου παράτησα στις μανάδες τους
για τις ζόρικες μεταφορές, άθρησκος πάντα
μπατίρης. Νοικοκυραίους κοιτάζοντας
να τρώνε πίτσα της μοναξιάς. Αυτοκράτορες
στον οικόσιτο γαμηστρώνα τους, φτύνοντας
τον πούτσο τους στοργικά να μη τον ματιάσουν
τα μνημόνια κι οι κακές γλώσσες.

Oι τρουμπέτες του διαβόλου

flou

Τρέμω και τρέμει και της εξηγώ και μου εξηγεί.
Δεν έχουμε χάρτες αλλά τρυφερά κορμιά
στόματα ανάμεσά μας
με τις γλώσσες να κάνουν σκέψεις μεγάλες
για τη μαστοφόρο φύση μας.
Για το βιοπορισμό της καρδούλας
τον έρωτα στη μπανιέρα
την ποίηση που βγάζουν οι τρουμπέτες του διαβόλου.
Τρέμω και τρέμει και της βγάζω τα ρούχα
και καυλώνουμε και πεθαίνουμε ξανά και ξανά.

Ψιθυρίζοντας βρομόλογα

jux-ed_tempelton-11

Είμαστε όντα πειθαρχημένα. Ακόμα κι αυτές οι ελάχιστες εκλάμψεις απειθαρχίας περιφέρονται σαν ξεσπάσματα πάνω από το βουλιαγμένο θόλο του τάφου της Κλυταιμνήστρας. Αν αυτό που διαχωρίζει το ανθρώπινο από το ζωώδες είναι η γλώσσα, αυτό που διαχωρίζει τον πολιτισμό από το απλώς ανθρώπινο είναι η γλωσσική πειθαρχία. Πειθαρχώ γλωσσικά άρα υπάρχω. Πρόκειται για το παιχνίδι της ηθικής καταπίεσης αλλά και της νεύρωσης και, κατά κάποιον τρόπο, για την άκρως ιδιαίτερη ισορροπία ανάμεσα στη συνειδητή ελευθερία και στην ασυνείδητη καταστολή. Αρκετά νωρίς η μαμά, ο μπαμπάς, η κοινωνία, οργανώνουν την ομιλία σου το ίδιο διάστημα που σου μαθαίνουν την καθαριότητα και τον έλεγχο των σφιγκτήρων. Όπως δεν κατουράμε και δεν χέζουμε οπουδήποτε έτσι λοιπόν δεν εκτοξεύουμε βρομόλογα, βρισιές, χυδαιότητες και λοιπά. Αυτή η φάση γλωσσικής καταπίεσης συγκροτεί μια κόσμια γλώσσα διανθισμένη ίσως, με κάποιες ανατρεπτικές και ανεκτές λέξεις σε στιγμές που η κατσαρόλα βράζει σε δυνατή φωτιά και το καπάκι πρέπει να αφήσει ολίγον ατμό στο σύμπαν για να ξεθυμάνει. Από το πιπί-κακά αλλά και το ευρύτερο ρεπερτόριο ήχων, λαρυγγισμών, συνηχήσεων, φωνημάτων, περνάμε βιαίως στη σκατολογική φάση. Στην αυθάδεια της παρόρμησης και της ποίησης. Κι όπως ομιλούμε συχνά για πρωκτικό σφιγκτήρα έτσι ομιλούμε και για στοματικό σφιγκτήρα, ο οποίος, όταν η πειθαρχία έχει επιβληθεί, δεν αφήνει να περάσουν βρισιές και αισχρόλογα απ’ το φράχτη των οδόντων. Η αθυροστομία λοιπόν θα μπορούσε να θεωρηθεί το αντίστοιχο της ακράτειας ούρων ή περιττωμάτων. Λέξεις όπως σαλάμι, μπανάνα, αγγούρι, επιτρέπονται με την κατάλληλη συνωμοτική χαριτωμενιά αλλά η λέξη πούτσος απαγορεύεται. Μπορεί ευκόλως ένας σοβαρός κύριος γυμνασιάρχης να πει στη γραμματέα του με υπονοούμενη συγκατάβαση για το μεγάλο του κουμπούρι ή το σπουδαίο κλαρίνο του, αλλά θα είναι αισχρός αν βγει έξω απ’ την πολιτική ορθότητα της μεταφοράς και μιλήσει ανενδοίαστα και ξεδιάντροπα για την ψωλή του. Εντός της οικίας η πορνογραφία επιτρέπεται αφού μπορείς να φωνάξεις τη σύζυγό σου πουτανίστα κι αυτή να αντιχαιρετήσει λέγοντάς σου, Ήρθες καυλιάρη μου! έχω βάλει θερμοσίφωνα. Βεβαίως οι λέξεις μουνί, κώλος, σκατά, πουτάνα, πούτσος και λοιπά έχουν αρχίσει να προφέρονται δημοσίως. Όμως αυτό που τις κάνει πορνογραφικές είναι το νοηματικό πλαίσιο. Για παράδειγμα η χρήση του ενεργητικού ενεστώτα ή της προστακτικής για να πούμε Έλα να σε γαμήσω! Άνοιξε το μουνί σου! Θέλω να μου χώσεις τον πούτσο σου! Είσαι πολύ καυλιάρα! και λοιπά άλλα νοηματοδοτεί πονηρή πράξη και καταδικαστέα από τους ταγούς της ηθικής ισορροπίας του εθνοσκατολογικού κατεστημένου. Στην καρδιά του ο άνθρωπος είναι αγγελικός. Κι όλα τα αγγελικά πλάσματα έχουν δικαίωμα στη βωμολοχία. Δικαίωμα σε μια ποίηση του ανίερου, δηλαδή εναντίον του καταπιεστικά επιβεβλημένου στις αγγελικές καρδούλες και στα καυλωμένα μυαλά. Και στα σκλαβωμένα κορμάκια των απαγορεύσεων. Δικαίωμα σε μια ποίηση των χυμών κι όχι των στεγνών εξηγητών και των καταθλιπτικών ακαδημαϊκών. Και των βραβευμένων που μας σκοτίζουν τ’ αρχίδια.

Τα κακά πνεύματα

mav

Και την πατρίδα μου λησμονώ μπροστά σ’ ένα γυμνό γυναικείο σώμα, έγραφε στο ποίημά του Σώμα, ο Ηλίας Πετρόπουλος. Ποίημα για το οποίο δικάστηκε και καταδικάστηκε. Ο Πετρόπουλος δεν έχανε ευκαιρία ακόμα και στο πιο απειροελάχιστο κείμενό του, να κάνει τον προβοκάτορα. Είτε μιλούσε για τη φασουλάδα, είτε μιλούσε για την καπότα, ο στόχος του ήταν η εξουσία και τα κωλόπαιδα που θέλουν να γαντζωθούν απ’ τα τροφαντά της αρχίδια. Διότι η εξουσία είναι ένα θηλυκό με αρχίδια. Ένα τερατάκι θεόπνευστο που κρατά τις τύχες μας στα χέρια της. Οι ζόρικοι συγγραφείς με όλη τη φιλόστοργη ειρωνεία τους, υπήρξαν εχθροί του κατεστημένου και η εξουσία τους περιποιήθηκε καταλλήλως. Τους εξόρισε ή τους ανάγκασε να εξοριστούν αφήνοντας πίσω στη θέση τους άλλους δουλικούς συναδέλφους που τα καταφέρνουν μια χαρά. Ο Θανάσης Βαλτινός δήλωσε προσφάτως πως δεν ανέχεται στη γειτονιά του μαύρες πουτάνες και η Κική Δημουλά παλαιότερα υποστήριξε πως δεν βρίσκει παγκάκι ελεύθερο στη γειτονιά της διότι είναι κατειλημμένα από Πακιστανούς. Οι άνθρωποι της ακαδημίας ξέρουν. Βεβαίως υποστηρίζω πως για το κωλοχανείο που λέγεται Αθήνα ευθύνονται αποκλειστικώς οι νεοέλληνες, που ως βάρβαροι καταδρομείς κούρνιασαν στους περιστερώνες του Καραμαλή. Και νομίζουν πως οι τοίχοι, οι δρόμοι, οι πλατείες ανήκουν αποκλειστικά σ’ αυτούς. Υποστηρίζω επίσης πως οι μετανάστες ομόρφυναν την γκρίζα σκατούπολη Αθήνα, που οι ίδιοι οι κάτοικοί της καταδίκασαν σε μαρασμό. Κανείς δε θυμάται βεβαίως το ρατσισμό που υπέστην οι χωριάτες που κατέβαιναν στο μεγάλο μαντρί. Και τώρα ως γηγενείς πλέον, πετροβολούν μαύρες πουτάνες και αποδημητικά πουλιά που κάνουν μια στάση για να πιούν νερό στα βρωμερά σιντριβάνια του υπερτροφικού άστεως. Ένας φίλος που είχε περάσει στο Πολυτεχνείο, στην εξέταση του μαθήματος της Πολεοδομίας είχε γράψει, Σκατά στους τάφους σας, εργολάβοι της δεκαετίας του εξήντα, του εβδομήντα και όλων των δεκαετιών. Κοράκια. Φυσικά ποτέ δεν πήρε πτυχίο μηχανικού. Κι ένας πρώην μαθητής μου, στην ερώτηση για τα κακά πνεύματα που του έβαλε ο θεολόγος στις εξετάσεις, απάντησε πως, αν κακά πνεύματα είναι οι σκέψεις για το μουνάκι της Μαρίας, ε, τότε ας είναι ευλογημένα τα κακά πνεύματα. Φυσικά ποτέ δεν πήρε απολυτήριο λυκείου.

Υπέρ Ανανήψεως

αδολεσχεία

Κυρίως σκέφτομαι πως μπορεί να λογοκρίνει κάποιος την αναλυτική σκέψη. Αφού, η αναλυτική σκέψη είναι προσέτι καταστροφική για την πίστη και τους πιστούς. Και βεβαίως η αναλυτική σκέψη είναι αποτέλεσμα συγκρούσεων με τα κάθε λογής ιερατεία. Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τη θεωρία της εξέλιξης και να μυριστεί τις λεπτότατες αποχρώσεις της αν δεν διαθέτει αναλυτική σκέψη, αλλά και πάθος εναντίον της αποχαυνωτικής και ενστικτώδους μεταφυσικής. Το πιο εύκολο είναι να πιστέψω τη μαλακία του παπά. Να σωφρονιστώ με τις μαγγανείες του μύθου και το λιβάνι ώστε να γίνω πιστός. Δεν έχει σημασία ποιάς πίστης διατελώ κουτάβι και ποιάς μεταφυσικής υπηρετώ το στυγνό παραλογισμό. Όμως σε συνθήκες βαρβαρότητας και προχωρημένου καπιταλιστικού οίστρου η αναλυτική σκέψη αποκτά τερατική μορφή. Το λογικό και το παράλογο ζευγαρώνουν και γενούν αυταπάτες. Καταλήγοντας στη φάρσα του μεταμοντέρνου μεταμφιέζουν το καθετί σ’ αυτό που συμφέρει τον Κύριο Καπιταλιστή. Η αλήθεια είναι η αλήθεια της οικονομίας της αγοράς και ότι είναι έξω απ’ αυτή θάβεται. Ότι δεν έχει μέσα λεφτά, κέρδος και ανάπτυξη του χοντρού αστικού κώλου είναι καταδικασμένο. Οι πρώτοι που πήραν χαμπάρι όλο αυτό το διασκελισμό της πολιτικής οικονομίας ήταν οι παπάδες και οι μαφίες των θρησκειών. Είναι αυτοί που προσαρμόστηκαν με θρησκευτική ευλάβεια και γι’ αυτό λειτουργούν ακραιφνώς ως τσιράκια των τραπεζών και των κυβερνήσεων. Κανένας επίσκοπος δεν τσούζεται απ’ τα μνημόνια και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αφού ως βδέλλα αρμέγει το κράτος και τους μαλάκες υπηκόους του για να επιβιώνει. Αφού η πελατεία του είναι και πελατεία της εταιρείας διαχείρισης της εργατικής δύναμης και της εταιρίας μετασχηματισμού των ανθρώπινων σχέσεων σε προϊόντα. Προϊόντα που δεν ενδιαφέρονται για την αναλυτική σκέψη άρα και για τη ζωή. Άνθρωποι που γράφουν στα παπάρια τους την αλήθεια, κυνηγώντας το θαύμα και την αριστερή ελπίδα που πουλάνε με το τσουβάλι αδίστακτοι κρετίνοι, που θέλουν πάση θυσία να βιδώσουν τον κώλο τους στην καρέκλα της εξουσίας. Η αναλυτική σκέψη είναι φύσει και θέσει επαναστατική, γι’ αυτό η Δύση την έχει κλείσει στο κλουβί της επιστήμης και των βιβλίων και συντηρεί ολόκληρο στρατό για να μη δραπετεύσει και φτάσει στην κοινωνία. Για να μη γίνουν οι εκκλησίες και τα παλάτια εν μια νυκτί γαμηστρώνες.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 285 ακόμα followers