ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Ευχές Και Άλλες Ωμότητες

eyxew

Εύχομαι συνήθως, στις φίλες και στους φίλους μου καλό Πεθαμό και στους θεούς Καλή Ανάσταση. Οι άνθρωποι είναι ζωντανοί ενώ οι θεοί πεθαμένοι και δια παντός ανύπαρκτοι.

Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη έναν αξιοπρεπή θάνατο, δηλαδή μιαν ουσιαστική και αληθινή ζωή. Τη συνένωση του γίγνεσθαι με το Είναι, διότι ο άνθρωπος ζει μια και μοναδική φορά αλλά αν το κάνει σωστά μια φορά είναι αρκετή.

Ξέρουμε πως η ζωή είναι τέχνη κι εμείς οι καλλιτέχνες του βίου μας. Και ξέρουμε πως δεν πρέπει να παίρνουμε τη ζωή στα σοβαρά αφού έτσι κι αλλιώς κανείς δεν βγαίνει απ’ αυτήν ζωντανός.

Το να μην παίρνουμε όμως τη ζωή στα σοβαρά δεν σημαίνει ελαφρότητα, αλλά πάθος. Δεν σημαίνει βόλεμα και κωλοτρίψιμο με την εξουσία, αλλά άρνηση της εξουσίας και του βλοσυρού ιερατείου που την διακονεί.

Κοιτάξτε αυτούς που εγκαταλείπουν την οδό της Αρετής και μπήγουν τα γέλια σαν κοκόρια. Και μιλάω για κοκόρια γιατί αυτά τα όντα δεν βγαίνουν με κανέναν τρόπο απ’ τη φύση τους, όχι τόσο από αδυναμία όσο από περηφάνια.

Και μιλάω για κοκόρια αφού δεν μπορώ να φανταστώ αυτά τα πλάσματα να εκστασιάζονται μπροστά στην ίδια τους την αδυναμία και την αμάθεια όπως ο άνθρωπος, ο ευλογημένος και θεϊκά παραμυθιασμένος από κάθε μισαλλόδοξη σκατούλα.

Μες στο φριχτό και απαίσιο ασκήμισμά του απ’ τις πατρίδες και τις θρησκείες ο ανθρωπάκος κάθεται δυστυχισμένος και καταθλιπτικός πίνοντας καφέδες και κλαίγοντας τη μοίρα του. Αλλά κυρίως μοιράζοντας ευχές.

Οι ευχές είναι τζάμπα και ξεστομίζονται εύκολα. Οι άνθρωποι εύχονται βλακωδώς και συνεχώς. Ευχές όλο ευχές. Μαλακισμένες ευχές. Χαζοχαρούμενες ευχές. Ευχές τηλεφωνικές, ομαδικές, διαφημιστικές. Ευχές του κώλου, άσχετες και ψεύτικες. Υποκριτικές.

Σας εύχομαι χρόνια πολλά, υγεία με την οικογένειά σας μου λένε και μου γράφουν. Μα εγώ θέλω να τους ευχηθώ την πιο αληθινή και ουσιαστική ευχή. Σας εύχομαι καλά γαμήσια. Ουσιαστικά και φυσικά και αβίαστα. Και σε σας και στην οικογένειά σας.

Ενυδρείο

prog-4

εικαστική αφιέρωσις στον Harry Holland

Η τόση αναρχία της μυρουδιάς σου αμυδρώς διακρινόμενη απ’ τους νοικοκυραίους.
Δονούμε απ’ τις γυμνές που με κυνηγούν.
Μέσον διαφυγής οι τέχνες που αυθαδιάζουν.
Πολίτες μικροπαντρεμένοι και άλλοι ισοβίως πολιορκημένοι ανατριχιάστε. Αφεθείτε στην αφή. Στον αφαλό που ο κύκλος του αποκρύπτει τα μύρια.
Ο έρως που φωλιάζει στην σύγχρονη τέχνη είναι ιδεοληπτικός.
Και οι όμορφες ξανθές μας χαρίζουν τη χαζομάρα τους από άμβωνος.
Τον τενεκέ με τα λουλουδάκια δεν μπορεί να τον χωρέσει ο ρομαντισμός.
Αμύνομαι στην πλοκή που με σμπαραλιάζει.
Χνώτο σύντομο μέλλον μου, όσοι με νιώθουν είναι μακριά.
Ο λυρισμός ιδιοτρόπως υποτονθορύζει την αγάπη μου για τα απλά και τα κοινά.
Αυθαιρέτως αναποδογυρίζω απόψεις συμπολιτών.
Αρκετοί συμπολίτες μου ψάχνουν αρχηγό.
Οι άνθρωποι επιδιώκουν να αλλάξουν τη ζωή τους αλλάζοντας αρχηγό.
Μα ξέρουμε πως όσους βοσκούς κι αν αλλάξουν τα πρόβατα πάλι θα οδηγηθούν στα σφαγεία.
Βγαίνω απ’ την ήττα μου νικητής.
Ματαιοπονώ, δηλαδή γράφω για να γλιτώσω απ’ την ασφυξία της ερμηνείας.
Ο λαός επίορκος των σκοτεινών φόβων.
Ο λαός θεατής που σκεπάζει τα μάτια του για να μην τον προδώσουν.
Το κοινοβούλιο ένα θέατρο που επιχορηγεί αδρά ο λαός γνωρίζοντας πως οι βρομοδουλειές κλείνονται στο παρασκήνιο και υπογράφονται στο προσκήνιο.
Ο λαός ποτίζει γαλατάκι τις Τραγωδίες όπως ένα υπέροχο σιωπηλό κορίτσι κατουράει στον αγρό.
Όλοι οι ποιητές είναι μαθητές του διαβόλου.
Αλλά μόνο οι αληθινοί ποιητές είναι διαβολικοί.
Ο άνθρωπος οφείλει να είναι τόσο αφελής όσο του επιτρέπει η περιουσία του.
Για να ευτυχήσεις πρέπει να πάρεις ρίσκο ποντάροντας στην ευτυχία των άλλων γύρω σου. Για να δυστυχήσεις τα πράγματα είναι πιο απλά.
Τώρα καπνίζω τα δήθεν συναισθήματα.
Οι ζωγράφοι είναι πλασμένοι δια να αποκρύπτουν.
Δια της απόκρυψης φανερώνεις.
Και βεβαίως η προσπάθεια να τακτοποιήσεις την πολυπλοκότητα σε οδηγεί στην πιο απλή ποιητική πράξη. Το σεξ.
Δανειζόμαστε απ’ τη μνήμη ότι έχει αποξηράνει ο Χρόνος.
Την κυνική πανοπλία συμμαθητών που διέπρεψαν στις επιχειρήσεις.
Σημειωτέον αρκετοί συμμαθητές μου τους οποίους θεωρούσα ηλίθιους δεν με διέψευσαν.
Οπίσω έχει η αχλάδα την ουρά κι ο χοίρος του όρχεις μού είπε ο μοναχός Ησύχιος που δεν βρήκε ησυχία ποτέ.
Αφού λοξοδρομούσε, αφού, στην ασάφεια των ενστίχτων που διακλαδίζονται και ανθούν.
Κοιμηθείτε τώρα για να μην αμαρτάνετε.
Όποιος κοιμάται δεν αμαρτάνει ακόμα κι αν σκέφτεται αμαρτωλά πράγματα.
Δεν κινδυνεύει να φορτωθεί ποινές από τον ψυχολόγο ή τον παπά.
Αφροδίσια και άλλες αντινομίες.
Κοιμηθείτε.
Ελπίζω πάντα σ’ έναν καλόν ύπνο.
Ο ύπνος σε ξεγελά.
Αποξεραίνει τη σκέψη και σε οδηγεί στα γλυκάδια.
Στο σκότος κάτω απ’ τα φουστανάκια.
Στο λαμπρότατο έρεβος.
Εκεί που θριαμβευτικώς ασελγείς.
Τα πιο σπουδαία ιστορικά πρόσωπα της ζωής μου υπήρξαν η μαμά και ο μπαμπάς.
Ο πάτερ μου ιεροκρυφίως μου εδιάβαζε Εμπειρίκο και η μήτηρ μου Τζόυς Μανσούρ.
Οι γονείς μου με οδήγησαν στους ποιητές.
Ο πατέρας μου αποδείχτηκε πιο πονηρός απ’ τον Ιωσήφ κι η μάνα μου πιο καπάτσα απ’ την παναγία.
Μα μόλις έμαθα πως ο πατέρας μου γάμησε τη μάννα μου για να κάνουν εμένα, έχασα κάθε πίστη στην αγνότητα.

Σκύψε Ευλογημένη

skice

Πολλές φορές η σκέψη κείτεται επίπεδη, απαρηγόρητη κι ανίσκιωτη, μπροστά στην ειρκτή των γεγονότων που σμιλεύουν την εικόνα του μέλλοντος.

Απ’ τις πολιτικές φαρμακείες και τα ιστορήματα του παρελθόντος βλέπουμε πως, όταν νίπτει κανείς τας χείρας του σε μια σύγκρουση μεταξύ ισχυρών και αδυνάτων, δεν σημαίνει ότι μένει ουδέτερος, σημαίνει ότι παίρνει το μέρος των ισχυρών.

Κι αυτό είναι το αξίωμα πληρότητας της δυτικής κυριαρχίας. Όταν δεν συμμετέχεις στις συγκρούσεις είσαι με το μέρος του ισχυρού. Ο ισχυρός δεν έχει ανάγκη τη δύναμή σου για να νικήσει τον αδύναμο, αλλά τη συναίνεσή σου πως δεν θα βοηθήσεις τον αδύναμο να νικήσει τον ισχυρό.

Αυτή η μακάβρια αντιθετοαντιστροφή των συσχετισμών είναι φορεμένη σ’ όλα τα αρκουδοτόμαρα του φιλελεύθερου ιδεαλισμού που εκκλησιάζεται στις ακαδημίες. Σε όλα τα συναξάρια αποδεκτής ποίησης και σε όλα τα ελαφρόμυαλα κουβεντολόγια του καθημερινού βίου.

Ο σίγουρος πελάτης της ονειροπαγίδας του κλιματιζόμενου εφιάλτη λογαριάζει στον ιδιωτικό του νυμφώνα τα πράματα με τη μεζούρα του πλούσιου και ισχυρού που κάνει τις δεσιές και τα αρχιδοπιάσματα.

Ας σκεφτούμε μια κόρη επαρχιακής πολίχνης που νοικοκύρεψε τον ερωτικό της οίστρο στριμώχνοντας στον οργασμικό της λειμώνα τον πλούσιο σύζυγο βιομήχανο καπιταλιστή και τον στρατηλάτη δήμαρχο πολιτευτή.

Αυτή που αγοράστηκε για να έχει καθαρίστρια και διακοσμητή, τέχνη αλυσωμένη με το φαλλικό πανδαιμόνιο του καταραμένου καλλιτέχνη, εικαστική μαγγανεία περασμένη στους τοίχους της έπαυλης, τεκμήρια ισχύος και καρτεσιανής καλοζωίας.

Ας σκεφτούμε πως είμαστε αυτά τα ασπόνδυλα ανδρόγυνα που αγοράστηκαν για να διαχειρίζονται τη διακονιά και την οργή των κάτω.

Μέσα στον ανθρώπινο ζωολογικό κύκλο, τα σώματα, θηλυκά και αρσενικά, διαχωρίζονται σύμφωνα με την οικονομία της φαντασιακής ανατομίας.

Ο καπιταλιστής θέλει και μουνί και κώλο, αφού, ως διαχειριστής της αισχρότητας μπορεί να πετάγεται απ’ τη μετάληψη της θείας κοινωνίας στην παρτούζα κι απ’ την παρτούζα στην φιλανθρωπία.

Αφού έχει κατασκευάσει μια τάξη που νίπτει τας χείρας της απογειώνοντας τον ηδονοβλεπτικό της κυνισμό. Μια τάξη Πόντιων Πιλάτων που έχει υιοθετήσει την καθεστωτική βαρβαρότητα της μη θέσης.

Βολεμένοι εκατόνταρχοι και ευτραφείς πατριάρχες σκηνοθετούν τους κομπάρσους του θείου δράματος, μοιράζοντας κατουρημένα πρόσφορα στους πιστούς, σαλεύοντας με κηρύγματα μες στα μηλίγγια τους, εκεί όπου ασφαλίζουν οι κόρακες τα λεφτά τους.

Παρθενορραφή

paru

Ο σύγχρονος δούλος έχει ενσωματώσει στο εκφραστικό του λογισμικό ολόκληρη τη φρασεολογία της Κυριαρχίας. Οι απόψεις του είναι το δέρμα με το οποίο βγαίνει στην αγορά κι όχι το σώμα που ιερουργεί τις επιθυμίες του.

Ο ελάχιστος χώρος εξουσίας που του παραχωρείται είναι ο μηχανισμός αποξένωσης με το ανθρώπινο περιβάλλον γύρω του.

Η καθετοποιημένη κατοικία ζέχνει πατερναλισμό κι όχι συντροφικότητα. Η εργασία ανακουφίζει απ’ την αρρώστια του ελεύθερου χρόνου και οι κακόβουλοι θεοί των επιδοτούμενων αναγκών γίνονται σύζυγοι και θεραπαινίδες κάθε υπαρξιακής αγωνίας.

Ο έρωτας που γιατρεύει γίνεται θρύμμα και οι εραστές ενδιαφέρονται πιο πολύ για τα αντίγραφα παρά για τα πρωτότυπα.

Ο καλλιτέχνης της εικαστικής μαγγανείας που διαμορφώνει το κοινό γούστο και την κοινή ζωή αναφωνεί: Ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Ζωγραφίζει ή καλλιτεχνεί για να πάρει εκδίκηση. Ξοδεύει το πολυπλόκαμο τάλαντο για να αγοράσει επαίνους και να συντηρήσει το ματαιόδοξο αρχιτεκτόνημα της ιδιοκτησίας.

Ποζάρει για να αγοραστεί. Με τα πολύχρωμα φτερά της ελευθερίας που τού χάρισε η γνώση πετά προς τις χρυσές καρφίτσες. Εκεί όπου συντελείται η εξόδιος ακολουθία των συνειρμών προς το μέγα Τίποτε.

Στο απέραντο μουσείο όπου όλα τοποθετούνται για να θεαθούν απ’ τον περιορισμένο κοινωνικό κύκλο όσων έπιασαν την καλή. Όσων μπορούν να αγοράζουν καλοζωία και ελεγχόμενη θέα προς το επέκεινα.

Τον Νυμφώνα Σου βλέπω

palaistine

Η ηδονοβλεψία του πιστού δεν είναι μια ηδονοβλεψία του λεγόμενου θείου δράματος, αλλά μια ηδονοβλεψία της αναπαράστασης και της απώλειας της αληθινής ζωής.

Το μυστήριο καθίσταται κεντρικό σημείο του βλέμματος σε μια εικόνα βαθύτατα διχασμένη, όπου διαπλέκονται το αληθινό και το προσποιητό, η πραγματικότητα και το φαινομενικό, το αυθεντικό και ο μύθος, το ορατό και το μη αναπαραστάσιμο.

Ο θεατής του θρησκευτικού δρώμενου όπως και ο θεατής της πορνογραφικής ταινίας γνωρίζει σε πια απογοήτευση τον οδηγεί το υπερβολικό πάθος του να δει, τυφλωμένος που τα είδε όλα και δεν είδε τίποτε.

Σπρωγμένος στην προκαθορισμένη αποχαύνωση ακούει και δεν ακούει. Βλέπει και δε βλέπει. Αφήνει τον πνευματικό οβελίσκο να ρυθμίσει την πνευματική του κυκλοφορία.

Ακούει τον παπά να κουρδίζει με ποιητικά ξόρκια τον παράλογο λογισμό της θεολογικής μηχανικής.

Η παράσταση ερεθίζει το θεατή. Ο πιο λεπτός ρυθμιστής της πίστης είναι τώρα η ανάσα. Καθώς ακούγονται τα κέρματα στο δαιμονικό παγκάρι. Ταΐζοντας τους Αγίους με μετρητά. Λίγο πριν ξαναβγούν οι πιστοί απ’ το ισχνό φως των κεριών στο σκληρό φως της μέρας, τρέχοντας πάλι ξανά στο οπλοστάσιο των προσωπείων για να γίνουν αυτό που δεν είναι.

Για να αφεθούν με τόση οικειότητα στον αντίδωρο κόσμο της βίας.

Στα βιβλία εσόδων και εξόδων μιας ζωής σκορπισμένης στο ευφυές σχέδιο του καπιταλιστή.

Εκεί όπου όλα τα κηρύγματα βρέχονται απ’ το χρήμα. Και το σπίτι του γάμου είναι στολισμένο με τα υφαντά της μισαλλοδοξίας. Και ο οίκος του θεού δεν θα γίνει ποτέ σπίτι του ζητιάνου και του πρόσφυγα. Καταφύγιο των σκιαγμένων απ’ τ’ αρπαχτικά.

Ωσαννά εν τοις υψίστοις

BodyArt

Από την συνθλιμμένη, διακορευμένη, λιανισμένη σάρκα κυλάει από αρχαιοτάτων χρόνων το αίμα της ανθρώπινης μοίρας. Χωρίς το μεταφυσικό οίστρο της ερμηνείας κάθε σωματικός πόρος αντιλαλεί μια κραυγή μάχης.

Αυτή η χιλιόπνοη σάρκα είναι η μοίρα μας. Είμαστε ενσαρκωμένοι άρα είμαστε ζωή και ηδονή, σήψη και θάνατος. Μονολογούμε, δηλαδή μονολογεί η σάρκα. Διαμορφώνει τον δικό της κόσμο των πραγμάτων, μικρόν μες στον μεγάλο.

Επισκεπτόμαστε εύθυμα τις πιο καταχωνιασμένες φαντασιώσεις μας. Χαρωπά λειαίνουμε τις μη αρμονικές ταλαντώσεις της κοινωνίας με τα πάθη μας. Τα φλογερά ή τα ξενέρωτα. Τα αδυσώπητα ή τα μουγκά.

Η σάρκα είναι περιτύλιγμα και συνάμα μάζα, μύες και υγρά, με πρώτο το αίμα που τραβάει το βλέμμα και ερεθίζει την όσφρηση.

Ο έρωτας ζητάει το σώμα, τη σάρκα του σώματος την οποία αποκαλύπτει γδύνοντάς το, αναζητώντας πυρετωδώς το πιο σαρκώδες σημείο.

Μικρές δαγκωματιές αντί της μεγαλοπρεπούς χαψιάς του σαρκοβόρου ζώου. Γεύση ζωικής τρέλας απ’ το σαρκώδες επίκεντρο του πόθου που φέρει σχισμάδα στη μέση, εγγράφοντας έτσι στην καθαρή ανατομική γεωγραφία την πορνογραφική του αναγνωσιμότητα.

Δεν υπάρχει ήρεμος, νηφάλιος διαχωρισμός ανάμεσα στις σάρκες στην άκρα συνουσία. Την ώρα που το μοίρασμα φτάνει στις ακρότατες επάλξεις.

Η σάρκα είναι πάντα στο χείλος του βιασμού. Γρατσουνίσματα, δαγκώματα, ξυλιές στα βιβλικά κωλομέρια στίλβοντας την πλατιά χειρονομία υποδοχής του φαλλού πάνω στους γλουτούς.

Ο κανιβαλισμός γυροφέρνει νοερά ή φανερά, σπάζοντας το τσόφλι κάθε αρχέγονης μνήμης που οδηγεί στην τρυφερή βρώση του άλλου.

Όλοι οι εραστές του κόσμου ακόμη κι οι πιο εγκρατείς, γνωρίζουν ότι το όριο ανάμεσα στο αγαπώ και στο τρώγω τον Άλλο είναι δυσδιάκριτο και σκοτεινό.

Η σάρκα είναι πρωτίστως εύθραυστη. Αιχμές και λάμες και χατζάρες την απειλούν. Σφαίρες με μπαρούτι από βιασμό, βασανιστήρια και φόνο. Κλουβιά και κηρύγματα. Πολιτισμός διαστρεβλωμένος, κανοναρχούμενος απ’ τους φανατικούς ανθρωποβοσκούς.

Με τη σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα. Με σκυλιά και χωροφύλακες. Με καταδρομείς και ιερωμένους. Συμβόλαια παρθενίας ή διακόρευσης.

Λάζαρε Δεύρο Έξω

prince

εικαστική απεικόνισις του Πρίγκηπος Prince  

στο Γιάννη Ζελιαναίο και στο Βάσο Γεώργα 

Παραδόξως διαισθάνομαι την απειλητική μαγγανεία του Πρίγκηπος. Τα βόλια απ’ την αφόρητη διαφάνεια της περιστρεφόμενης διάθεσης του που αυτομόλησε στο λυγμό και στην απαλή λάβρα.

Η παρακμή, διατυμπάνιζε ποιητικο-σπασμωδικώς, δεν είναι διόλου πιο ασταθής και διόλου πιο παράδοξη από την άνοδο.

Το μαζικό λοξοδρόμισμα στη χαρά και τη μουσική που απογειώνει τα πάθη.

Η θλίψη της φτώχειας μες στο φόντο της γενικής τύφλωσης παίρνει θέση πάνω στη σκηνή βγάζοντας απ’ τη λιχούδικη φωνή του Πρίγκηπος ζεστό χνώτο αγριάδας κι ευγνωμοσύνης.

Μόνο χορός και ρυθμός που κροταλίζει και μόνο σκυθρωπή και επίμονη σοβαρότητα για να καρναβαλίσει κάθε μουσικό σπασμό της επιληπτικής του ιδιοφυΐας.

Και μόνο συναίσθημα δρόμου και περιπλάνησης όταν καθόταν έξω από τα McDonald’s, μόνο και μόνο για να μυρίζει, επειδή δεν είχε λεφτά για να αγοράσει φαγητό.

Και μόνο αυτός, ο προβοκάτορας της καλοζωίας, γλίστρησε στο: Δεν πιστεύω στον χρόνο. Δεν μετράω. Όταν μετράς, γερνάς.

Πρίγκιπας όλων των εθισμών και χρυσόψαρο μαγκωμένο στις κοριτσίστικες λούπες χαράς και οδύνης του ψυχωτικού βυθού του θεάματος.

Ανδρόγυνος έως λειψάνου. Παράλυτο εμπόρευμα της Αμερικής. Μαύρος, φρικιό, που η γάγγραινά του άνθισε σε κομμωτήρια ρουχάδικα και φαστφούντ.

Καψομένος, καταμόναχος και για πάντα φτωχός, μες στη χλιδή που ευωδά το ματαιόδοξο πλοκάμι της στ’ αυτί του θανάτου.

Τραγούδα τώρα γκεσέμι και ρουφήχτρα που εξόκειλες στον Ιεχωβά. Τραγούδα αλειμμένε λάδι και βλαμμένε αβυσσάρχη, ο ήλιος θα σε σπείρει στην αμφίστομη κόγχη Της. Στη σχισμή της.

Λάζαρε δεύρο έξω.

You don’t have to be rich/to be my girl/You don’t have to be cool/to rule my world.

Ελεγείο για τον Κάτω Κόσμο της

mlghhoc

Έχω μαύρη διάθεση, αθώα και
σκέφτομαι την αγάπη μου για
σένα και τα μαλλιά σου. Το αίμα
σου πάνω στο σάλιο μου
αποχαιρετιστήρια περιφρόνηση
των σπλάχνων την ώρα της
συγκομιδής λυγμού. Την ώρα
που σε βάφτισα πλαγγόνα στο
βασίλειο των αφρών και σε είπα
Αφρόεσσα μπρούμυτη όλων των
Καθεστώτων, όλων, που, ανασκολόπισε
η χαρά, η δίνη απ’ τις χλιαρές μωρούδες.
Ψιχαλισμένα τσίνορα στα μπούτια
πάνω στην υγρή χλόη των νταντάδων.

Πως να μαγειρέψεις τη ζωή σου

viks13 (1)

στο Λιθουανό φωτογράφο Rimaldas Viksraitis

Διαβάζω και μυρίζω τα πράγματα γύρω μου σαν σκύλος ως γνωστόν. Καταστρέφω χαρωπά τις ψευδαισθήσεις μου με τη μη δημιουργική μου γραφή και τις βαθιές λαχτάρες μου.

Πιστός στην τέχνη της ατέλειας και στην εικονογράφηση του μη ορατού που είναι τόσο πραγματικό και υλικό που βγάζει μάτι.

Δεν ακούμε μόνο με τ’ αυτιά και δεν βλέπουμε μόνο με τα μάτια. Βλέπουμε ακούγοντας και ακούμε βλέποντας. Κι αυτή η συνθήκη της φύσης είναι η αρχή κάθε καλλιτεχνικής πράξης. Είναι ο ζωτικός διακανονισμός του κορμιού μας με το άπειρο διάστημα χαράς και πόνου που ξεδιπλώνεται γύρω μας.

Ο άνθρωπος γίνεται καλλιτέχνης εκεί που ζει και αναπνέει. Δεν χρειάζεται να πάει στο Βερολίνο ή στο Παρίσι. Η ποίηση είναι παντού. Στο χωριό και στην πόλη. Στην εξοχή και τις απρόσιτες ραχούλες.

Ένα Λιθουανός φωτογράφος τριγυρίζει με το ποδήλατό του στα χωριά και φωτογραφίζει. Οι αναζητήσεις του τον οδηγούν σε έναν άγνωστο κόσμο ο οποίος εκ πρώτης όψεως φοβίζει, μοιάζει λίγο τρομακτικός έως καταθλιπτικός και μίζερος.

Παρατηρώντας όμως καλύτερα θα διαπιστώσει κανείς ανθρώπινη χαρά και δημιουργική αναρχία. Αφήγηση μέσα από στιβαρές συνθέσεις. Η ομορφιά και το συναίσθημα υπάρχουν ακόμη και σε εικόνες παρακμής και ανέχειας.

Αυτοσαρκασμός, χιούμορ και τρέλα. Κάθε εικόνα μοναδική και αυτόνομη μικρή ιστορία. Τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα και τα επιμέρους στοιχεία, κοινά σε κάθε φωτογραφία, είναι αυτά που συνθέτουν την τελική μεγάλη εικόνα του κόσμου.

Είναι ένας κόσμος λίγο τρελός και υπέροχα σουρεαλιστικός. Ένας κόσμος έξω απ’ τα ρούχα του, με τον πιο φυσικό τρόπο, με τα οικόσιτα ζώα του να συμμετέχουν κι αυτά στο πανηγύρι.

Εκεί όπου αργοπεθαίνουν όλοι μαζί, ναρκοθετώντας τα κηρύγματα των βλοσυρών επισκόπων.

Αγκαλιασμένοι, γεμάτοι χαρά και καύλα, με του ευσπλαχνικού αλκοολισμού τη συντροφιά, παίρνοντας χαιρέκακα εκδίκηση για τις μέρες της οδύνης.

Έξω

viks18

Είμαι σε θέση να αφυπνίσω κορμάρες που με οδήγησαν στα αντιβιοτικά της χαράς. Στο πανδαιμόνιο από μανίες που μουτζουρώνουν παλαιούς χάρτες, κάνοντας την ιερή μουτζούρα δώρο σε καθυστερημένα παιδιά σαν εμένα.

Σε μια ζαλιστική αιώνια μελαγχολία της ταχύτητας προτιμώ τις διαδρομές με τα πόδια που δεν έχουν καβγάδες και ανταγωνισμούς εσωτερικών χώρων. Θέλω να είμαι ο καθυστερημένος που περπατά κι όχι ο γρήγορος που παραμένει ακίνητος μέσα στο σχετικιστικό λούνα παρκ της τεχνολογικής εκκλησίας.

Τα κλειστά μέσα μεταφοράς και μετακίνησης πάσχουν απ’ τους πιο απίθανους συνδυασμούς κλειστοφοβίας. Ο χωροχρόνος τους είναι στατιστικά παθητικός παρά την άγρια δυναμική τους.

Όσοι όμως περπατούν συνθέτουν έναν εαυτό που ρέει μες τη δεμένη με αξιώσεις μη ισχύος, χαοτική διεργασία του σύμπαντος κόσμου. Δηλαδή μέσα στη χαρά που μας περπατάει σε όλες τις εποχές του χρόνου.

Και επιστρέφουμε απ’ τις εξοχές και τον έξοχο βίο της υπαίθρου. Εισβάλουμε στα βιβλία μας ξανά ψάχνοντας να βρούμε αυτό που μας ξέφυγε στην εξοχή. Έξω.

Πατρίς, θρησκεία, στρατός και μαλακία

parti

Κάθε φορά που εμφανίζεται η λέξη στύση, η δικαιοσύνη και η σεμνότητα χτυπάνε κόκκινο, έγραφε ο Αραγκόν στην εισαγωγή του στο βλάσφημο βιβλιαράκι του Απολλιναίρ, Έντεκα Χιλιάδες Βέργες.

Σαδομαζοχιστικές αποχρώσεις. Ποίηση και άσεμνη βουλιμία. Ένας πόλεμος εναντίον των πολέμων. Οι ετοιμοθάνατοι και καταρρέοντες δυτικοί ξαναγεννιούνται.

Μια γενιά που λησμονεί το θάνατο προβάλλοντας τον έρωτα. Τέχνη, λογοτεχνία και σινεμά συνδυάζονται μέσα σ’ ένα ανήσυχο παιδιάστικο βλέμμα, πετώντας πέτρες στη σεμνοτυφία, τη σεξουαλική καταπίεση και τα θρησκευτικά ταμπού.

Η σεξουαλικότητα και ο αντικληρικαλισμός είναι τα δύο μέσα για την εκρίζωση των συμβάσεων. Σφοδρά αντιχριστιανικός ο Λουίς Μπουνιουέλ σκανδαλίζει γελοιοποιώντας τις ηθικές αξίες και προκαλεί το μένος της λογοκρισίας.

Η σκηνή του ματιού που χαράζεται από ξυράφι στον Ανδαλουσιανό Σκύλο αλλά και η φετιχιστική λειχία του μεγάλου δακτύλου ενός ποδιού αγάλματος στη Χρυσή Εποχή βγάζουν μάτι.

Οι πρωτοπόροι Μπρετόν, Ελυάρ και Μαξ Ερνστ ρίχνουν ένα σουρεαλιστικό βλαστήμι στη θρησκεία με το έργο τους: Η Παρθένα τιμωρός του τέκνου Ιησού μπροστά σε τρεις μάρτυρες, αποδίδοντας μια αρχή ηδονής στο ράπισμα στους γλουτούς ως τιμωρία.

Στις μέρες μας ο αντικληρικαλισμός δεν βρίσκεται στο προσκήνιο ελείψει μαχητών. Μάλιστα σε μιαν άνευ όρων παράδοση της επαναστατικής σκέψης στο κατεστημένο, έχουν απονεκρώσει όλες οι φωνές που κάποτε λιβελογραφούσαν εναντίον της αντιδραστικής και εγκληματικής θρησκείας.

Ο περίφημος ιστορικός συμβιβασμός της λεγόμενης αριστεράς πασάλειψε το προλεταριάτο με σκατά.

Οι αριστεροί επαναστάτες του κώλου έγιναν αστέρες που αφομοιώθηκαν απ’ το κατεστημένο. Έβγαλαν λεφτά και απέκτησαν εξουσία. Αρκεί η φωτογραφία του Τσε Γκεβάρα για να καλύψεις την καλοκεντημένη σου πουστιά.

Η κόκκινη μικροαστική γλίτσα του συμβιβασμένου αριστερούλη.

Αν κατάφεραν κάτι σπουδαίο οι σουρεαλιστές αυτό ήταν η τέχνη της πρόκλησης και της εκκεντρικότητας. Η Κικί λοιπόν, ιέρεια του Μονπαρνάς σερβίρει το βυζί της με ένα δίσκο, δείχνοντας τα μπούτια της στον αστό περιπατητή της Κυριακής.

Αυτό λοιπόν μαθαίνουμε άριστα στα παιδάκια μας. Να δείχνουν τα χαρίσματά τους στον Κύριο Ισχυρό της κυριαρχίας, για να τα αγοράσει κοψοχρονιά και να τα βάλει στην εταιρία. Να βρουν δουλειά.

Παρακαλέστε τον Κύριο να σας πάρει στη δουλειά.

Μη παρακαλώ σας μη λησμονάτε τη χώρα μου, τραγουδήστε στα τσακάλια.

Πάρτε Κύριε λαχεία.

Πάρτε κώλο τρυφερό.

Είμαστε γκαρσόνια φίνα.

Πατρίς, θρησκεία, στρατός και μαλακία.

Απλή μέθοδος των φαλλών

apli

Κι απ’ το βυθό Αντιπαξών
πιο φαλλικοί οι Πρίαποι.
Οι σαύρες ανάμεσα στο νηστικό λιθάρι.
Η θάλασσα
που γδύνεται το αλάτι και φορά
το σάλιο μιας παιδούλας
ολόισια ανεβαίνοντας το δάχτυλο
να ισιώσει
το μονοπάτι που οδηγεί την ηδονή στη διαπασών
χαστούκι δίνοντας στο γούστο του κοινού
η ξαφνική καλοκαιριά
φωνάζοντας
Απεταξάμην το μαγιό
Τα ρούχα
Τη σαβούρα
Το θεό
Απεταξάμην

Βαπτιστήριον

vaptist

Συμπονώ τους ανθρώπους που αυτοφωτογραφίζονται. Και αυτολιβανίζονται και αυτοδείχνονται και αυτοπαρουσιάζονται.

Η μεγαλοσύνη τους είναι γεμάτη στεναγμούς και αναστεναγμούς και φωτογραφίες του παρελθόντος απ’ τη Λόντρα ή το Λιανοκλάδι. Αγκαλιά με τον Έλιοτ ή τη Ντίνα Σπάθη.

Συλλογίζομαι, λέει, πως είμαι στων ποντικών το μονοπάτι, εκεί που οι πεθαμένοι χάσανε τα κόκκαλά τους. Εκεί που το υπαρκτό και το ανύπαρκτο σέρνει το άρμα της ματαιοδοξίας.

Απ’ τις μωρούδες που αφήνουν τον ίσκιο τους στο ανήλιαγο Βασίλειο του κινητού, που κινείται με ταχύτητα θανάτου, μέχρι τα σκύβαλα και τα γερόντια που βγάζουν τη μοναδική τους περίπτωση στο σφυρί, μεσολαβεί ο παράδεισος των αργόσχολων περιπατητών του διαδικτύου.

Ο ποιητής απαγγέλλει ή ο ποιητής χαϊδεύει τη γάτα του, φωτογραφίζει τη φίλη του για να τη δείχνει στους φίλους του. Μια κοπελίτσα δείχνει το καλτσόν που αγόρασε. Φρέσκο φασκιωμένο μπούτι. Δίπλα ένα βουνό από σωσίβια προσφύγων και νεολαίοι που πίνουν φραπέ, με τον οίστρο κομισάριου που στέλνει μηνύματα στο υπερπέραν.

Ένας Αχέροντας του πάνω Κόσμου μέσα στην ψηφιακή καταβόθρα. Μέσα στο καζάνι που εξαντλούνται όλα τα όνειρα. Εκεί που σιγοβράζουν οι αυτόκλητοι εραστές κάθε ανεκπλήρωτης επιθυμίας με τα τρυφερά τους γλυκόλογα, τις υψηλές πιέσεις και τους ατμούς απ’ τον ζεστό βουλκανισμό τους.

Όντα που μεταβάλουν βαθμηδόν την καθημερινή τους ζωή σε αυτοαφήγηση με ελεγχόμενα γεγονότα.

Καιρός για φλερτ και αποταμίευση. Αφήστε την κατάχρηση εξουσίας σε άλλους.

Εσείς που βρήκατε τον ομφαλό της γης και το καζάνι της ερωτικής ανωνυμίας. Μια φαντασμαγορία συρμών και τάσεων. Ένα μείγμα συντέλειας και γοητείας.

Γοητεία που διαθέτει το κάθε τι παραπεταμένο και ξεπερασμένο, το κάθε υπόλειμμα πάνω στο οποίο ο πολιτισμός χαράσσει και αποτυπώνει τα βαθύτερα μυστικά του.

Κι εσείς αυτόφωτοι ποιητές με τις χίλιες συνεντεύξεις σας και τις χίλιες δυο φωτογραφίες σας ψάχνω να βρω ποιήματά σας να διαβάσω μα δε βρίσκω. Μονάχα συνεντεύξεις συμβουλές πόζα ακαδημαϊκή.

Μονάχα εσείς δικαιούστε να μιλάτε στο νεωτερικό παχνί.

Άγαμοι κληρικοί που δίνουν συμβουλές γάμου.

Mη βάζετε ποτέ τελεία στα ποιήματα

mhn

μη βάζετε ποτέ τελεία στα ποιήματα
να μοιάζουν με καπνισμένες κάνες
να μοιάζουν με βόμβες σε προξενεία
θεόπνευστοι έρωτες να τα ευλογούν
ο αφαλός τους να λάμπει σαν το πρώτο βιολί
να το λαχταράνε οι μύγες στα σφαγεία
να μαρσάρει σα γιαμάχα ο στίχος
σε όλες τις μαύρες γειτονιές του κόσμου
μη βάζετε ποτέ τελεία στις συγκινήσεις
κι ας μη νοιάζεται κανείς στη μαραμένη χώρα για ποιήματα

Σπουδή

aleph1

Αντισταθείτε στη φθορά της φθοράς.
Φιλήστε ένα βιβλίο στο στόμα. Γράψτε
τη λέξη πολυπλόκαμος εφτά φορές με
εφτά στυλό εφτά μέρες επί εφτά χρόνια.
Συχνά απ’ τις θύελλες της αγάπης πάρτε
κουράγιο. Χωρίς εσένα είμαι νεκρός πείτε
στην υποψήφια αγαπημένη σας. Στην
υποψήφια νύφη. Στη γυμνή ύπαρξη που
θα βγάλει τις μεταξωτές της κάλτσες και
τη στολή μπαλαρίνας και το τιγρέ καπέλο
και τις καταδρομικές μπότες και τη στολή
της νοικοκυράς και τα ψηλά τακούνια και
τα μοβ φτερά και την αποκριάτικη μάσκα.

Make Love

Kissing-Coppers

Περιγράφω την αστυνομία της Ελλάδος όπως και την αστυνομία του Βελγίου ή την αστυνομία της Αμερικής. Απομεινάρια της χούντας και των πολέμων. Απομεινάρι της τρομάρας του καπιταλιστή απ’ τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο όταν αναθάρρησαν οι καταφρονεμένοι.

Η εξουσία που δε στηρίζεται στα ρόπαλα των μπάτσων δεν είναι εξουσία. Η ελεύθερη αγορά διαθέτει σκλάβους. Δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς σκλαβιά. Οι σκλαβωμένοι κοσκινίζουν το αμμοχάλικο και βγάζουν απ’ το καμίνι με γυμνά χέρια το πυρωμένο κεραμίδι που θα στεγάσει τα ελεύθερα κεφάλια μας.

Ξεσκατίζουν βρέφη και γέρους. Αβγαταίνουν με το αίμα τους τη φράουλα στη Μανωλάδα.

Η ουρά του μπασκίνα είναι ο εθνοφύλακας πατριώτης και ο ψυχαναγκασμός της δύναμης.

Η θηριωδία είναι κανόνας που ζωντανεύει μ’ εκείνο το θολό ζωώδη τρόπο της βίας.

Απ’ τους άμβωνες οι παπάδες συνεργούν στη βία. Η θεοκρατία είναι η πιο αποτελεσματική μορφή βίας.

Ο χαφιές αλλάζει μορφή. Τα υπέροχα πανεπιστήμια της Αμερικής σκόρπισαν για λίπασμα τους ψυχολόγους στις κοινωνίες που άφησαν πίσω τα ράσα και τις τελετές. Κάθε άνθρωπος μετατρέπεται αυτοβούλως σε χαφιέ του εαυτού του.

Η νέα αμαρτία είναι να έχεις μυστικά και προσωπική ζωή. Να είσαι μύστης των θαυμάτων της φύσης και των ηδονών της. Η νέα αμαρτία είναι να ροκανίζεις το σύστημα κρυφά. Να βοηθάς τις ταραχές των νέων που δεν θα καλμάρουν. Όσων δε θα γίνουν στελέχη επιχειρήσεων ή πολιτικοί υπάλληλοι της αριστεροδεξιάς κωλομπαρίας.

Οι χωροφύλακες μας κυνηγούν ακόμα κι όταν δεν βγαίνουμε στους δρόμους. Οι μπάτσοι των δρόμων θα σακατέψουν όσους γλύτωσαν απ’ τους μπάτσους της εκκλησίας, της εκπαίδευσης και της οικογενειακής θαλπωρής.

Το ρόπαλο του μπάτσου είναι ο έσχατος σωφρονισμός. Αν καταφέρεις να περάσεις τις προηγούμενες πίστες θα σε βρει ο σιδερολοστός του παρακρατικού μπάτσου.

Μετά την υποκρισία ο φιλελεύθερος γίνεται φασίστας.

Ο Ζαν Ζενέ που είχε μεγάλη πείρα απ’ τους μπάτσους έλεγε πως δεν έχει ξαναδεί τέτοια έκφραση σε ανθρώπινα πρόσωπα. Και τι ουρλιάζουν τα στοιχειά οι μπασκίνες απ’ το Σικάγο ως το Βερολίνο κι απ’ την πόλη του Μεξικού ως το Παρίσι; Είμαστε Πραγματικοί! Πραγματικοί! Πραγματικοί! Όπως και τα ρόπαλά μας.

Σπλάχνα

splaxna

Τα δυνατά ερωτικά ποιήματα είναι η τριχοφυΐα στ’ απόκρυφα της κοινωνίας. Αυτά τα ποιήματα που δεν τα αντέχει η πολιτική ορθότητα της κακής εκπαίδευσης.

Κρυμμένα επιμελώς κάτω από ρούχα και πλουμιστά βρακιά. Κάτω από ράσα και πειθαρχίες που μυρίζουν ανθρώπινο κρέας. Μα όταν έρθει η ώρα να γίνει η αποκάλυψη μπροστά στον εραστή, αυτή είναι η μεγαλύτερη ομορφιά του κόσμου.

Δεν υπάρχει ομορφιά χωρίς ανυπακοή. Η ομορφιά είναι η μεγαλύτερη αισχρότητα στα χρόνια της παρακμής. Στις μέρες και τις νύχτες που πορεύονται με τα συντάγματα της ασχήμιας κι όχι με τα συντάγματα της ηδονής. Στις μέρες και τις νύχτες που κατηγορούν όσους ποιητές λένε τα πράγματα με το όνομά τους.

Στους καιρούς που δεν είναι μόδα ο αντικληρικαλισμός και η σάτιρα των τράγων. Στους καιρούς που οι πιστοί όλων των αποχρώσεων θίγονται απ’ τα ποιήματα και τις λέξεις αλλά δεν θίγονται απ’ τους εκμεταλλευτές και τα ιερατεία τους. Απ’ τις πούστικες ελεημοσύνες τους και τις θλιμμένες πόζες τους μπροστά στο φακό της ιστορίας.

Ο ποιητής δεν μπορεί να είναι θυμωμένος ή καυλωμένος. Θα πρέπει να του γίνει σύσταση, να γαμεί ορθώς και να χύνει ορθώς. Να μιλά ορθώς και να γράφει ορθώς. Να μην πλησιάζει στα ρουθούνια του τη φύση αλλά το υποκατάστατο φύσης που φτιάξανε οι ατσίδες στα εργαστήρια.

Όμως ο ποιητής σκύβει και προσκυνά την ομορφιά. Εκεί όπου μέσα στην πλήρη ατημελησία αποκαλύπτεται το κρυφό και γίνεται φανερό. Το σκεπασμένο που γίνεται μεταλαβιά.

Μέσα στην παγκόσμια τάξη που είναι χάος κατεργασμένο, καταργούμε τους σοφούς και τους αγίους που είναι η άλλη όψη της βαρβαρότητας και γινόμαστε εραστές. Πλοκάμια.

Φωνάζουμε αυτό που φώναξε ο Ηράκλειτος για τον αιώνιο κυματισμό και τον ρυθμό των πραγμάτων. Εδώ δεν υπάρχει τιμωρία των γενομένων, αλλά δικαίωση του γίγνεσθαι. Καμιά θεία δίκη και καμιά ψειριασμένη θεολογία της μεταφυσικής. Μόνο γίγνεσθαι. Προχώρημα. Πράξη.

Φτωχέ λαέ και φτωχή μου μανούλα! Φτωχές μου γυναίκες και φτωχές μου ερωμένες! Φτωχά μου αδέρφια και φτωχοί μου φίλοι! Άραγε εγώ φταίω αν περιφέρομαι στον κόσμο μου σαν Σίβυλλα, και πρέπει να κρύβομαι και να δικαιολογούμαι, σαν να είμαι εγώ ο ένοχος κι εσείς οι δικαστές μου;

Να, ρίξτε μια ματιά στη ζωή δίπλα σας. Στους σφαγμένους και στους διωγμένους. Στους βομβαρδισμένους που εξασφαλίζουν ράκη καλοζωίας στο ετοιμοθάνατο σύστημα, στις γυναίκες που τους βάζει την κλειτορίδα στον τόρνο ο διαφημιστής. Στους άστεγους και τους μισοπεθαμένους της ένδοξης πατρίδας που περιμένουν το συσσίτιο απ’ τα χέρια των επισκόπων που γουργουρίζουν απ’ το λίπος.

Να, ρίξτε μια ματιά, και σ’ αυτούς το ίδιο συνέβη. Πέσαμε σε χέρια βαρβάρων και δεν ξέρουμε πια πώς να σωθούμε.

Έρως Δαίμων Μέγας

erdem

Τα γεράματα έρχονται νωρίς μα η σοφία αργεί βασανιστικά. Και βεβαίως η σοφία των γέρων φτιάχνει νόμους και συντάγματα. Οι νέοι πάντα ζητούσαν εξαιρέσεις ενώ οι γέροι κανόνες.

Η νεότητα είναι αλαζονική διότι παλινδρομεί ασυνείδητα μεταξύ του Έρωτα και του θανάτου. Το δίπολο κάθε ποιητικού σπασμού ανάμεσα στο μελαγχολικό διάστημα της λίγδας και της ομίχλης του δύσκολου βίου.

Οι νέοι διαβιούν ως ερωτευμένοι κανίβαλοι που αγαπούν το σύντροφό τους σε σημείο που θέλουν να τον καταβροχθίσουν. Η φύση κοχλάζει μες στο κεφάλι τους. Μέσα στο κεφάλι μας όταν είμαστε νέοι και ασυνάρτητοι, όταν γινόμαστε νέοι και ασυνάρτητοι, δηλαδή ποιητές.

Λαγνεία και αγιότητα και έκσταση. Το ποίημα είναι γραμμένο με σάρκα πάνω στη χλόη που βλασταίνει στην απεραντοσύνη των ερωτικών στιγμών. Πολλές φορές με αταξία και βία και καυχησιά και βαρεμάρα. Μα μέσα στο χάος και τη σύγχυση που κυλιούνται, και παρά τα εμπόδια που στοιβάζονται γύρω τους, αισθάνονται αγαλλίαση και έκσταση.

Γράφουν την εξουσία στ’ αρχίδια τους αφού η εξουσία είναι βίτσιο των γέρων ή των νέων που γέρασαν πρόωρα.

Είναι καλλιτέχνες που θέλουν ν’ αποτινάξουν τις υπάρχουσες αξίες και να δημιουργήσουν μια τάξη αποκλειστικά δική τους.

Όλοι οι νέοι είναι εν δυνάμει ποιητές. Αφού ποίηση σημαίνει ηδονή και ευχαρίστηση χωρίς τον ηθικό λογισμό των κανόνων που φτιάχνουν οι γέροι. Η ποιητική της νεότητας είναι η ποιητική της ηδονής που τρέφεται από τα πιο παράξενα ευρήματα του καθενός, απ’ την απελευθερωμένη ισχύ του σώματος που φτάνει ως την παιδική ηλικία με τα παιχνίδια της και της τούμπες της στους αγρούς, μέχρι τις πιο απρόοπτες φαντασιώσεις.

Ηδονίζομαι σημαίνει ποιώ, ποιώ ηδονή, ποιώ το ανείπωτο. Η ηδονή και η δημιουργία δεν έχει αποκλειστικότητες και στέφανα στο μουχλιασμένο εικονοστάσι του νοικοκυριού.

Ηδονίζομαι με πολλές και διαφορετικές υπάρξεις, όπως κι αυτές με εμένα. Αυτή είναι η κορυφαία συνθήκη της νεότητας. Η νεότητα ζητωκραυγάζει την πολυγαμία της. Κι αυτή η ηδονή δεν είναι απλώς αυτό που λέμε γαμήσι. Είναι κάτι από το όλον ενός όντος που δίνεται, εκχέεται, ρέει, και αναρρέει σε μέθεξη με ένα άλλο.

Οι μορφές και οι εκπλήξεις της ηδονής που προσφέρει η νεότητα είναι άπειρες. Πεθαίνω, λέει η κοπέλα στην αγκαλιά του εραστή της, γιατί, σ’ αυτό το θάνατο βρίσκει τη ζωή.

Ο νεανικός έρωτας είναι πάντα παράφορος έρωτας αλλιώς δεν είναι έρωτας. Είναι συνοικέσιο γέρων με σφριγηλό δέρμα.

Οι νέοι γαμούν, οι γέροι νομοθετούν.

Ηδονή και νεότητα σημαίνει να περνάμε απ’ την άλλη πλευρά του καθρέφτη του Εαυτού μας και να αφήνουμε να ξεχυθεί το πλεόνασμα ζωής που μας κατοικεί. Η διαρκής νεότητα απαιτεί δια βίου ηδονισμό. Μια λατρεία για τα σώματα και τις ζωές των ανθρώπων. Κοινοκτημοσύνη κορμιών και αγαθών. Αγρύπνια για τον κομουνισμό της αιώνιας νεότητας. Της ποίησης που θέλει την ηδονή και το ψωμί για όλους.

Ηδονίζομαι δεν σημαίνει καλύπτω ένα έλλειμμα αλλά καίω ένα πλεόνασμα.

Δεύτε Λάβετε Μπουφάν

baroyf

Ομιλία του Άγγλου ελληνικής καταγωγής που κέρδισε το Μπουφάν του Γιάνης Βαρουφάκης στο Λονδρέζικο βιβλιοπωλείο Foyle

Νιώθω τυχερός και ευτυχής. Είμαι αυτός που κέρδισε το δερμάτινο μπουφάν του Γιάνης Βαρουφάκης. Ομολογώ πως κοιμάμαι και ξυπνάω με τα βιβλία του. Έχω ξεκοκαλίσει ολόκληρη τη θεωρία Παιγνίων. Βλέπω καθημερινώς σε βίντεο το κωλοδάχτυλο του Γιάνης προς τους ξένους δανειστές και παίρνω θάρρος και κουράγιο.

Και να, τώρα, ήρθε αυτό το ανέλπιστο δώρο, το δερμάτινο μπουφάν του Γιάνης. Ως γνήσιος φετιχιστής περίμενα μήνες αυτή την ιερή στιγμή. Και να που υπάρχει θεός, αδερφοί. Και ο θεός μου έστειλε το μπουφάν του Γιάνης. Βεβαίως έχω σταθεί τυχερός και σε προηγούμενες κληρώσεις. Στο Λονδίνο πριν μερικά χρόνια είχα κερδίσει μια μεταχειρισμένη σερβιέτα της Μάργκαρετ Θάτσερ και βεβαίως σε μιαν ολονυχτία του Αγίου Όρους κέρδισα το μοναδικό και ανεκτίμητης αξίας σώβρακο του Αγίου Παϊσίου το οποίο κληρώθηκε μαζί με το νυχοκόπτη του.

Όπως καταλαβαίνετε διαθέτω έναν ολόκληρο θησαυρό με πολύτιμα αντικείμενα σπουδαίων ανθρώπων. Ζω και αναπνέω συλλέγοντας προσωπικά είδη ανθρώπων της κουλτούρας, της θρησκείας και της πολιτικής. Αυτή την αγάπη μου για τα φετίχ των διασήμων τη μοιράστηκα ένα διάστημα με έναν εξάδελφό μου ονόματι Βίκτωρ απ’ τη Θεσσαλονίκη.

Ο εξάδερφός μου δικηγόρος στο επάγγελμα και άνθρωπος των γραμμάτων, λογοτέχνης και διανοούμενος μου εκμυστηρεύτηκε την λατρεία του για το κοινό μας βίτσιο. Ερχόταν σπίτι μου και απολαμβάναμε μαζί όλα τα φετίχ της συλλογής μου. Ο Βίκτωρ όμως ήτο και επαγγελματίας κλέφτης και μεγάλη σουπιά, αφού μιαν ωραία πρωία διαπίστωσα πως το έσκασε έχοντας κλέψει απ’ την ειδική γυάλαν το ταμπόν της Κριστίν Λαγκάρντ που είχα κερδίσει σε λοταρία του ΔΝΤ στο Σουδάν. Από τότε οι οικογένειές μας δεν ομιλούν ούτε στο τηλέφωνο.

Τώρα όμως, σήμερα, εδώ, εγώ κρατώ στα χέρια μου το μπουφάν του Γιάνης και ερεθίζομαι τα μάλα. Η συγκίνησίς μου όταν παρελάμβανα απ’ τα ίδια του τα χέρια το φετίχ μου ήτο μεγίστη.

Ο Γιάνης που κατάλαβε αμέσως τον πόθο μου για τα φετίχ-όπως ο κυρίαρχος λαός μας που ποθεί διακαώς να γλείψει τα πασούμια της Αγίας Βαρβάρας ή το κομβίον της σκελέας του Αγίου Θεράπων, βοήθειά μας- μου ψιθύρισε πως όταν βρεθούμε στην Ελλάδα στο επόμενο εκδοτικό γκαλά για να ξεστοκάρει λίγη θεωρία παιγνίων ακόμη, θα μου χαρίσει μια συλλεκτική κομπινεζόν της θείας του που τη φορούσε αποκλειστικά και μόνο στην Αιδηψό στα ιαματικά μπάνια αλλά κι ένα προφυλακτικό που χρησιμοποίησε ο βιομήχανος πεθερός του όταν έκανε δουλειές στο Κατάρ με Σαουδάραβες μεγιστάνες.

Η χαρά μου ήτο βεβαίως απερίγραπτη. Αμέσως τηλεφώνησα στο φίλο μου Δεσπότη Κολοράντο και Μέσης Αμερικής για να του ειπώ τα σπουδαία νέα καθότι υπήρξε ο άγρυπνος καθοδηγητής μου στο φετιχισμό.

Ο Δεσπότης Μπιλ Σπαλιάρας διαθέτει μια απ’ τις σπουδαιότερες συλλογές φετιχιστικών αντικειμένων. Απ’ το γιαπωνέζικο δονητή της πρώτης γυναίκας του αυτοκράτορα Χιροχίτο μέχρι την οδοντογλυφίδα που καθάρισε τα δόντια του ο Λένιν την ημέρα της εξέγερσης της Κρονστάνδης.

Μα το πιο σπουδαίο κομμάτι της συλλογής του είναι τα εξώφυλλα της Αυριανής με το γυμνό κορμί της Δήμητρας Λιάνη Παπανδρέου.

Είχε δημιουργήσει μάλιστα στο Κολοράντο ειδικό Μουσείο, του οποίου οι προθήκες διέθεταν όλα τα εξώφυλλα του λαϊκού αυτού εντύπου με το μουνί της τότε πρώτης κυρίας σε πρώτο πλάνο. Μάλιστα ο αγαπητός Δεσπότης διοργανώνει κάθε χρόνο φιλανθρωπική εκδήλωση καλώντας φετιχιστές απ’ όλο τον κόσμο στα Δημήτρια, όπου πάνω απ’ τις προθήκες με τα καλλιτεχνικά εξώφυλλα της Αυριανής δίδεται κοντσέρτο μαλακίας δωματίου. Φυσικά επίτιμοι προσκεκλημένοι είναι τα αδέρφια Κουρή. Τα έσοδα διετίθεντο στο ίδρυμα Κοσκωτά δια την αγορά πάμπερς.

Μόλις ο φίλτατος Μπιλ ήκουσε το χαρμόσυνο νέο της απόκτησης του δερμάτινου μπουφάν του Γιάνης έκλαψε από συγκίνηση και με παρακάλεσε μια εβδομάδα το χρόνο να μεταφέρεται το ιερό μπουφάν του Γιάνης στο Κολοράντο για προσκύνημα.

Μάλιστα μου υποσχέθηκε πως θα παράγγελνε στο φίλο του ποιητή Ιωάννη Παριζάκι μιαν ωδή για το μπουφάν του Γιάνης. Ο ποιητής Παριζάκης έχει γράψει πάμπολλα ποιήματα για σόμπες, χάπια, βρακιά, μπουφάν, κάλτσες και άλλα είδη ένδυσης και αυνανισμού. Μια κάλτσα, μια ζαρτιέρα, ένα σουτιέν είναι πηγή έμπνευσης γι’ αυτόν. Ελέγετο πως ο ποιητής διαθέτει μονίμως εις την άνω τσέπη του σακακίου του αντίς για μαντήλι μια συλλεκτικήν κιλότα της θρυλικής Μαρίας Ρεζάν.

Και βεβαίως οποία η ευχαρίστησις του ποιητού να συγγράψει ωδή δια το μπουφάν του αγαπημένου σούπερ ήρωα Γιάνης.

Ίσως κάποιοι σκεφτούν πως είμαι διεστραμμένος, αλλά ουχί. Είναι διαστροφή αδελφοί μου να λατρεύεις το καλτσόν του εθνικού ήρωος Καραϊσκάκη, είναι διαστροφή να προσκυνάς τις ολίγες τριχομονάδες του μάρτυρος Νεκταρίου που διεσώθησαν απ’ τη μανία του σκύλου νεκροθάπτου;

Είναι διαστροφή λέγω να διαθέτεις το υπόθετον του ποδοσφαιριστού Μέσιν που κατά λάθος το έκλασε σε φιλικό αγώνα με τη Δυναμό Μόσχας; Είναι διαστροφή αδερφοί να σκύβεις ευλαβικώς πάνω στον ουρητήρα του Ζεύγους Σεφέρη όπου η αγαπητή Μάρω έκανε τον μπιντέ της;

Ω αδερφοί, εσείς που καταλαβαίνετε τη φοβερή σωματική τέχνη του φετίχ, εσείς μόνο μπορείτε να καταλάβετε το σπουδαίο μου απόκτημα. Το μπουφάν του Γιάνης. Αυτό που έχει αποφορά από ολονύχτιο κλανίδι στο γιουρογκρούπ και ολίγον αιματάκι από σφράγισμα του δόκτορ Σόιμπλε. Αυτό το μπουφάν που έκανε το Ντάνιελ Ντάισενμπλουμ αμετανόητο ομοφυλόφιλο. Αυτό το μπουφάν που η ευωδία του ανασταίνει και νεκρούς φετιχιστές.

Σας εκμυστηρεύομαι αδερφοί μου, πως το μπουφάν του Γιάνης το έσωσα τελευταία στιγμή από τα νύχια του κοπρόφιλου Βέλγου καλλιτέχνη Γιαν Φάμπρ, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει στον ιερό χώρο της Επιδαύρου δια να χέζουν επάνω του κακαράντζες οι κορυφαίες κατσίκες του χορού κι έπειτα με μιαν αυτοσχέδια σφενδόνα από στρίνγκ της Έλλης Στάη και της Όλγας Τρέμη να τις εκτοξεύει στους συριζαίους θεατές που με ανοιχτό το στόμα θα προσπαθούσαν να πιάσουν ως άλλοι μυγοχάφτες το καλλιτεχνικό σκατούλη του Γιάν.

Όμως, ω αδερφοί! ο καλός θεούλης των φετιχιστών όπου γης βοήθησε το τέκνο του. Μου εχάρισε το μπουφάν του Γιάνης. Και από ευτυχία σας γράφω ετούτα εδώ τα λίγα λόγια.

Εσκέφτην μάλιστα κάποια στιγμή, όταν θα είμαι σε βαθιά γεράματα, να κόψω σε κομματάκια το μπουφάν του Γιάνης, αφού δεν θα μπορώ πια να το χαρώ, και να το μοιράσω όπως οι ιερείς το τίμιο ξύλο στους πιστούς.

Ας είναι ευλογημένο το Λονδίνο που μου χάρισε τέτοιες στιγμές. Το Άγιον Σόχο αυτό το αγλαϊσμένο παρεκκλήσι του καπιταλισμού, όπου οι ανά τον κόσμο φετιχιστές αποτίουν φόρο τιμής στη θεωρία Παιγνίων και στον προφήτη της, χαϊδεύοντάς του τα υπέροχα άμφια. Το κόκκινο πουκάμισο με το γκρι κολάρο, τη μπλε γραβάτα με τις μαύρες βούλες, μα κυρίως το δερμάτινο μπουφάν. Το σύμβολο της σύγχρονης ελληνικής παλιγγενεσίας.

Underground

undergra

Η παναγία πατά με το πόδι της το φίδι μα ο Ιπποκράτης το έχει τυλιγμένο στη βακτηρία του.

Ζούμε στον αγρό δίπλα στα φίδια, μες στον αιώνιο ερωτικό κύκλο των ερπετών. Δίπλα στα πιο αρχαία πλάσματα αυτού του πλανήτη, στις καλαμιές στις λίμνες και στα χωράφια του κάμπου, στις αυλές και στα κεραμίδια των σπιτιών, στους κόρφους των γυναικών που ο δαίμονας τις οδήγησε στην οιστρηλασία.

Μα ο ίδιος ο θεός των χριστιανών καταράστηκε το φίδι και το καταδίκασε να σέρνεται πάνω στη γη, βάζοντας τους πιστούς του να το κυνηγούν για να το σκοτώσουν.

Η παλαιά Διαθήκη λέει, πως, το φίδι παρέσυρε την Εύα κι αυτή τον Αδάμ και το ζεύγος έχασε τον παράδεισο για πάντα. Ο Γιαχβέ, ο Κύριος δηλαδή, έδωσε εντολή στο δημιούργημά του. «Από κάθε δέντρο του κήπου μπορείς να φας, αλλά δεν πρέπει να φας από το δέντρο της γνώσεως του καλού και του κακού, αν φας απ αυτό θα πεθάνεις!».

Το κακό φίδι όμως ψιθύρισε στην γυναίκα: «στα σίγουρα δεν θα πεθάνετε. Το γνωρίζει και ο Κύριος πως όταν φάτε απ αυτό, θα γίνετε σαν κι αυτόν, θα γνωρίζετε το καλό και το κακό.»

Μα το κακό φίδι παραπλανά την Εύα, αυτή τον Αδάμ, και ο θεός τους τιμωρεί όλους και τους ρίχνει κατάρες και χριστοπαναγίες.

Λέει στο φίδι ο Κύριος: «θα είσαι το πιο καταραμένο ζώο, θα σέρνεσαι, θα τρως χώμα». Λέει στην Εύα ο Κύριος: «θα σου αυξήσω πολύ τους πόνους της γέννας, και θα σε εξουσιάζει ο άντρας σου». Λέει στον Αδάμ ο Κύριος: «θα κοπιάζεις σε όλη τη ζωή σου, θα καλλιεργείς με δυσκολία τη γη, αυτή θα βγάζει αγκάθια και τριβόλια, θα βγάζεις το ψωμί σου με πολύ ιδρώτα». Και τους πήρε όλους ο διάολος.

Όμως το φίδι που σέρνεται στη γη, εν Χριστώ αδερφοί και θύματα του όφεως, είναι ο παλλόμενος φαλλός. Ο πούτσος σας δηλαδή. Αυτός που δείχνουν οι δεσποτάδες στα μικρά αγοράκια.

Ο θεός λοιπόν, άφησε τον Αδάμ και την Εύα να τρώνε και να πίνουν δωρεάν αλλά να μην έχουν κρίση. Στην ουσία τους είπε να κόψουν αυτό το παιχνιδάκι που το λένε σεξ, διότι τα όργανα είναι αυστηρώς γεννητικά και οποιαδήποτε άλλη χρήση τους διώκεται από το νόμο αφού οι ιερείς πουτσοφύλακες καραδοκούν με το μπαλτά.

Όλο το μενού των αμαρτιών περιλαμβάνει μόνο σεξ, διότι ο έρωτας μας κάνει ξύπνιους, μας κάνει να αμφιβάλλουμε για το καλό και το κακό, μας κάνει απείθαρχους στις εντολές ενός αυστηρού Θεού, όπως είναι ο Γιαχβέ.

Μα το φίδι, δηλαδή ο απείθαρχος και δηλητηριώδης πούτσος, στη συνέχεια παραπλανά τη γυναίκα που –ως γνωστόν- δεν μπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό της θέας του.

Πλησιάζει τον άντρα, σηκώνεται το φίδι του, κάνουν σεξερωτογαμήσι και τα μυαλά και τα κορμιά τους γίνονται θεϊκά, υπομένοντας τις κατάρες που ρίχνει ο ανέραστος Γιαχβέ. Δηλαδή το ιερατείο του. Δηλαδή οι βλοσυροί σάτυροι που έκρυψαν τη στύση τους κάτω απ’ το μαύρο πέπλο του πένθους.

Και τότε οι γυναίκες κοιλοπονούν, κι οι άντρες πάνε για δουλειά.

Γλειψιές

kalts

Είμαι διαβολικός, γι’ αυτό τα όνειρά μου είναι αισχρά. Μα ως διαβολικός είμαι απόλυτα αγνός αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο εκτός από αισχρά όνειρα.

Γράφω το ποίημα σα να πατώ τη σκανδάλη. Αν το ποίημα μου δεν είναι ληστρικό όπλο σαν τη φωτογραφική μηχανή ή το αυτοκίνητο δεν είναι δικό μου.

Η αισχρότητα εδώ είναι το να γράφεις την κατάλληλη λέξη, όπως γυρίζεις το κλειδί στη μηχανή του αυτοκινήτου ή όπως πατάς τη σκανδάλη. Όπλα, ποιήματα, αυτοκίνητα, μηχανές φαντασιώσεων που η χρήση τους προκαλεί εθισμό.

Πίσω από κάθε θάμνο καραδοκεί κι ένας ποιητής, που τριγυρίζει σαν λιοντάρι που βρυχάται και ψάχνει να βρει κάποιον για να τον καταβροχθίσει. Δηλαδή να τον καταγράψει. Όχι φτιάχνοντάς του το πορτραίτο ή το κλανιάρικο βιογραφικό αλλά τρυπώντας τον, φτάνοντας ανάμεσα στα σκέλια του και μέσα στην καρδιά του. Στο στομάχι του και στ’ αρχίδια του. Στην μήτρα του και στην αιμάσουσα τοιχοδομή των σπλάχνων του.

Εκεί που φυτρώνει το πρώτο βλασταράκι του πόθου. Διότι ο πόθος μας κρατάει στη ζωή. Διότι ο πόθος δεν έχει ιστορία και κάθε φορά τον αισθανόμαστε σε πρώτο πλάνο. Τον διεγείρουν αρχέτυπα και γι’ αυτό είναι πάντα αφηρημένος, δηλαδή ποιητικός. Πότε ξυπνάει τη συνείδηση και πότε τα πάθη.

Όταν γράφεις για τους ανθρώπους παραβιάζεις την προσωπικότητά τους, επειδή τους βλέπεις όπως ποτέ οι ίδιοι δεν βλέπουν τον εαυτό τους. Κι αυτό είναι απόλυτα διαβολικό, είναι εξιδανίκευση του πυροβόλου όπλου, ένας απαλός ένδοξος φόνος, ο πιο κατάλληλος για μια λυπημένη και τρομαγμένη εποχή.

Μα αυτό το διαβολικό όπλο που λέγεται ποίημα εκτονώνει την επιθετικότητά μας. Αντί για σφαίρες λέξεις. Αντί για οβίδες χοντρά μυθιστορήματα κι αντί για δολιοφθορές λιβελογραφήματα. Κι αντί για μολότοφ, ποιήματα.

Ιδού η μέγιστη αισχρότητα. Η αποδυνάμωση των όπλων του εχθρού. Ιδού η πρόστυχη ελεγειακή τέχνη του μοιράσματος. Η τέχνη του σπαραγμού και του λυκόφωτος. Η εντροπία των μοναχικών πλασμάτων μέσα σε μιαν ελεεινή και θεοκρατική πραγματικότητα.

Η πιο ακραία πολιτική πράξη, η αντίστιξη των σφαγείων της ιστορίας και του μη αριθμήσιμου χαλασμού. Το παλούκωμα της κωλοτρυπίδας των εθνών και το πέταμα στον κουβά της ιστορίας κάθε μεταφυσικής χλαπάτσας.

Το Κοράνι λέει πως υπάρχει κι ένας διάβολος μέσα σε κάθε ρόγα σταφυλιού. Κι αυτή είναι η μέγιστη ευλογία. Η γλύκα του διαβόλου της ζωής που καταπίνουμε. Το κάθε ποιηματάκι μας που κρύβει ένα διάβολο.

Τίποτε εδώ δεν εξηγείται. Μονάχα ανεξάντλητες προσκλήσεις για σκέψεις και φαντασιώσεις. Εδώ είναι το αντίθετο της κατανόησης, που ξεκινά απ’ τη μη αποδοχή του κόσμου όπως φαίνεται κι όπως επιβάλλεται απ’ τις ποικιλώνυμες εξουσίες.

Όλες οι δυνατότητες κατανόησης του ποιήματος πηγάζουν απ’ την ικανότητα να λες όχι. Εδώ ο κόσμος γίνεται μια σειρά από ασύνδετα, ελεύθερα μόρια, κάνοντας την πραγματικότητα ατομική, εύχρηστη και διάφανη. Μέσα στο αιώνιο κοσμογονικό συνεχές ένα λεπτό στρώμα χωροχρόνου οργωμένο με γλώσσες, εκκρίσεις και αθώα νυμφομανή αιδοία.

Αυτός, Αυτή και τα μυστήρια

aft

Όταν βλέπουμε το γυμνό μας σώμα βλέπουμε το δέρμα μας. Το δέρμα είναι το πεδίο συναλλαγής των βλεμμάτων. Όλα διαδραματίζονται σε επίπεδο δέρματος.

Το δέρμα του γυμνού εκτίθεται στο βλέμμα, το αγγίζει και εισδύει σ’ αυτό. Δεν υπάρχει γυμνό που γδύνεται χωρίς να γδύνει. Το γυμνό σώμα γδύνει τον εαυτό του αλλά κι εκείνον που το βλέπει.

Υπάρχει πάντα μιαν αδιόρατη αστάθεια ανάμεσα στο γυμνό και το πορνό, ανάμεσα στην έκθεση και την επίδειξη, ανάμεσα στο βλέμμα και την ηδονοβλεψία.

Το σώμα που δείχνεται στο πορνό δεν δείχνεται για τη γυμνότητα. Εδώ πλέον τίθεται ζήτημα χρήσης και κατάχρησης του σώματος, όχι για κοίταγμα, αλλά για πάρσιμο, για άγγιγμα, για ξέσχισμα, για μαλακία.

Εδώ το μάτι διεγείρεται και λειτουργεί ως διαφανοσκόπιο, ως πρίσμα που αποσυνθέτει το φάσμα του ηδονίζεσθαι. Επίδειξη μέσα στην επίδειξη και βλέπειν εν τω βλέπειν.

Το γυμνό καθώς γίνεται αναπαράσταση και εικόνα, ωθεί το βλέμμα πέρα απ’ το ίδιο, προς τις συγκινήσεις του ερωτισμού και την απέραντη επικράτεια της σεξουαλικότητας.

Το μάτι τίθεται σε κίνηση μέσω της προσφοράς της εικόνας. Το γυμνό δεν είναι πλέον ούτε πρώτη ύλη, ούτε απλή σάρκα, ούτε ιδεώδης μορφή, αλλά αναπαριστάμενη ύλη, εικονική ύλη, ύλη ρυθμιζόμενη από τις κινήσεις του ποθούντος βλέμματος.

Δεν είναι τίποτε άλλο από ένα επιδεικνυόμενο Είναι.

Ο θεατής ηδονίζεται που βλέπει και που ξέρει ότι αυτό το γυμνό δείχνεται ως τέτοιο, δηλαδή ως γυμνό αλλά και συνάμα ως γυμνό που δείχνεται.

Η κοινωνία του θεάματος, μέσω της τηλεοπτικής μαγειρικής των εικόνων, προβάλει τη γυμνότητα με τέτοιο τρόπο ώστε να διατηρεί έντονα τα ίχνη των ταραχών της σάρκας.

Όλοι οι διακόπτες είναι ανοιχτοί στην ηδονοβλεψία. Δηλαδή στη μη συμμετοχή.

Το θέαμα αλλοιώνει την εικόνα της ζωής. Ψηλαφίζει τις εσωτερικές νεκρές φύσεις μας μέσα απ’ τον εξορκισμό του αγγίγματος.

Μπορείς να κοιτάς, αλλά δεν θα φας. Μπορείς να κοιτάς, αλλά δεν θα γαμήσεις.

Ολόκληρη η σύγχρονη πολιτική θεωρία είναι βασισμένη πάνω σ’ αυτό τον φραξιονισμό. Μέσα απ’ την αλχημεία του ήχου και της αίσθησης των εικόνων πουλάμε τους πόρους της σάρκας της ομορφιάς σε πεινασμένα στόματα οράσεως.

Γουρουνοκεφαλές

goyr

Κοινοί θνητοί, τώρα βρίσκεστε εδώ, μέσα στον κόσμο. Κάποια λιγδιάρα μαμή χασάπησα σας έκοψε τον ομφάλιο λώρο και σας έδωσε μια κλωτσιά και σας πέταξε μέσα στον κόσμο.

Σας έβγαλε σαν ταχυδακτυλουργός απ’ τη μήτρα. Μέσα απ’ τα σπλάχνα της μαμάς, εκεί που νιώθατε τρόμο και λαχτάρα μαζί. Εκεί που το πρώτο σκίρτημα του φόβου περίμενε το αναποδογύρισμα των πάντων.

Μέσα στα υγρά ενός κόσμου που δεν μολύνθηκε απ’ τους βλοσυρούς θεούς των ανθρώπων. Κοινοί θνητοί, που ήρθατε τόσο βίαια σ’ αυτόν τον μη μάταιο κόσμο, η πρώτη κίνηση ευχαρίστησης και χαράς ήταν το χέσιμο και το κατούρημα. Το ξαλάφρωμα και το χάιδεμα.

Κι αυτό δεν είναι έργο του διαβόλου ή ενός παράφρονα, ούτε εκδήλωση μοχθηρίας ή κακόβουλης πράξης. Αλλά ένα λαμπρό και σπαραχτικό σκίρτημα του απροστάτευτου όντος, μπροστά στο μεγαλείο της βαναυσότητας της πιο ιερής έκφρασης της φύσης.

Κοινοί θνητοί, εσείς είστε η συνέχεια του έρωτα και της ερωτικής ζωής. Η συνέχεια της ερωτικής τέχνης που όταν σβήσει θα σβήσει και η ίδια η ζωή.

Οι Ιάπωνες, οι Κινέζοι, οι Ινδοί, οι Άραβες λάτρεψαν αυτή την τέχνη και κατάλαβαν την ιερότητά της σε όλο το μεγαλείο της.

Είναι αυτοί που αναζήτησαν την αλήθεια στην ίδια την ηδονή. Είναι αυτοί που δεν ξέπεσαν στο μονοθεϊσμό και τη σεξουαλική επιστήμη όπως ο δυτικός σκεπτικισμός της πολιτικής ορθότητας.

Όταν οι Γάλλοι μαλακιζόταν με τους Λουδοβίκους και τις ψεύτικες περούκες οι Ανατολίτες επινοούσαν και χαρτογραφούσαν την τέχνη του γαμησιού. Όταν οι χριστιανοί κάνανε μετάνοιες ή ξερίζωναν με μανία τις ψωλές των αγαλμάτων της αρχαιότητας οι λαοί της Ανατολής ερωτοτροπούσαν με τον πιο φυσικό τρόπο.

Καθώς η σεξουαλική επιστήμη, μετά τη βαρβαρότητα των διεστραμμένων παπάδων, κατέλαβε τη θέση της ερωτικής τέχνης, λειτούργησε κάτω απ’ τη βλοσυρή μάσκα του ευπρεπούς θετικισμού.

Έφερε το ξεκόλιασμα και τη διάρροια και την κακογαμία. Τους ψυχολόγους και τους νευρολόγους. Τα φάρμακα και τα φαρμάκια. Τους νοσηρούς ιεροκήρυκες ενός αέναου καπιταλιστικού παραδείσου που γράδωσε το γαμήσι στην κατανάλωση.

Κοινοί θνητοί ξύστε τον κώλο σας όταν σας τρώει και κλάστε όταν θέλετε να κλάσετε. Δεν είστε ένα κομμάτι κρέας τυλιγμένο με ρούχα και καλούς τρόπους.

Δεν είστε οι σπερματοσυλλέκτες του αμερικάνικου κλιματιζόμενου εφιάλτη ούτε τα περιελισσόμενα μαλακηστήρια του ψυχαναγκαστικού ευρωπαϊκού νοικοκυριού.

Είστε οι μοναδικοί ιδιοκτήτες των αιδοίων σας, είστε οι κάτοχοι του κλειδαρίθμου των ηδονών.

Κοινοί θνητοί αν δε διώξετε απ’ το κρεβάτι σας το κράτος και την εκκλησία η ανθρωπότητα θα φάει κι άλλα σκατά. Κι άλλες έξυπνες μπόμπες. Κι άλλα Hot Spot. Κι άλλους σκατόψυχους. Κι άλλες γουρουνοκεφαλές στερημένων πεταμένες εκεί που πάει να φυτρώσει το λουλουδάκι της ζωής.

Μικρό ελεγείο κάψας

xal

Ω να ‘ξερες! τι αποικίες κοσμοχαλασιάς
Τι υδράργυρος ζεστός για σένα γίνομαι
Καθώς εισβάλω στη μασχάλη σου
Καθώς πορθμεύω κάψες
Ω να ‘ξερες! πως καταλάμπουν τα τηλέτυπα στον Έβρο
Στην Κίμωλο πόσο θερμός υπήρξε ο Ιούλης
Πως πέρασε η λέξη πύρκαυλος ξυστά απ’ τα Εκβάτανα
Ρόγχος εραλδικός
Το θείο μπανιστήρι πως
μας ετρόχισε επάνω στα φραγκόσυκα
Πως ούρλιαξα, Μανούλα μου, αχ!
καθώς μου ξέσκιζαν τ’ απόκρυφα οι λύσσες
κι η φλέβα έσπαζε τον άξονα
εμού του ελάσσονος
που δεν εγεύτηκα
αρραβώνα με το δάχτυλο
χαλβά Φαρσάλων
στύση σπλαχνική

Σκυλοστέκι

kaf

στον Τεό Μπασιάκο

Οι γνώμες μας αρέσουν, φίλε
Κι απ’ αυτό το σκυλοστέκι μας περνούν πολλοί
Οι γνώμες μας αρέσουν, αλλά
Ούτε μια δεκάρα δεν αφήνουν
στους κύνες
τους μη θηρευτικούς του Διογένους
οι χθαμαλοί αστοί
Καθότι βεβαίως
χατίρια εμείς δεν κάνομεν
Καρδούλες όμως δεν χαλάμε
Κι όμως αφού
Ο μυστικός μας δείπνος είναι φανερός
Το ντίνερ μας ηλίου φαεινότερο
Θα φέρει ο Ριτσώνης Ρεβερντύ από τον κάτω κόσμο
Θα φέρει ο Λάγιος λίγο ρεβανί απ’ το Μενίδι του
Ηλιοτρόπια για τον κόρφο της Μαριάννας
Κι όταν αδειάσουν τα ποτήρια θα μας μείνει η σβουρού

Ιστορικό σημείωμα

istoriko

Μετά τη δολοφονία του Τσαουσέσκου
στη Ρουμανία
αρκετοί Έλληνες, στουρνάρια στην πλειοψηφία
(που δεν κάνανε ούτε για νεκροθάφτες)
πήγαν να σπουδάσουνε γιατροί.
Κι όπως ήταν καυλωμένοι
και καταπιεσμένοι απ’ τα σπίτια τους
γαμούσαν ότι έβρισκαν μπροστά τους.
Κοπελίτσες που βγήκαν στο κλαρί
για ένα εβαπορέ. Γριές γυναίκες
για ένα κουτί Marlboro.
Κόλλησαν αρκετές μουνόψειρες.
Έπαιρναν τότε τηλέφωνο τους δικούς τους.
Στείλτε μας ψειρόσκονη, λέγανε
μας κολλήσαν ψείρες, τα παλιοκουμμούνια.

Allahu Akbar

kantaf

Αιμόφυρτος σε μια καρότσα φορτηγού, μαζεύει τα μαδημένα μαλλιά του απ’ όλα τα πλάτη της γης. Κοριτσάκια μικρά σε άλλες χώρες ζωγραφίζουν πάνω στη φωτογραφία του παράξενα χρυσόψαρα.

Στη γλώσσα των κατακτητών μέσα στη στάχτη των βιασμών και των θανάτων αυτό ονομάζεται πρότζεκτ. Ο Αλλάχ-τιμωρός είναι το νέο χτικιό που προορίζει ο Αμερικάνος φίλος για να σαπίσει τα νεφρά της ανατολής.

Όσο θα υπάρχει πρωινή προσευχή στα σχολεία των δυτικών τα παιδιά του θεού θα σκορπίζουν εντόσθια στους ανέμους του μέλλοντος με τα δόντια λυσσασμένου σκύλου που τους χαρίζουν οι καπιταλιστές.

Όπλα και φυσεκλίκια και δυναμίτης και υδράργυρος δυνατός, όλες οι ευσπλαχνικές χημείες της γάγγραινας κυματίζουν μεσίστιες πάνω απ’ τη γηραιά μας ήπειρο.

Άνθρωποι παράλυτα εμπορεύματα, λαοί για το βάραθρο του Ζαλόγγου. Έτσι προστάζει η τοκογλυφία, η βιομηχανία όπλων και η αρπαχτική κενότητα όλων των ανταγωνισμών.

Έτσι προστάζει η αγορά του παγκόσμιου σφαγείου. Πιστοί και άπιστοι ανήμερα των συντελείων, πετροβολάει ο ένας τη φτώχεια του άλλου. Γαμάει ο ένας τα παιδιά του άλλου, μέσα στην εντροπία της παγκόσμιας αγοράς. Του συμπαντικού χασάπικου και του θεόπνευστου σφαγείου.

Αν τα τζαμιά και οι εκκλησίες δεν γίνουν χώροι συνουσίας το ανθρώπινο γένος την πούτσισε. Ούτε θεοί ούτε πελάτες, μονάχα ετοιμάστε την ψεκαστήρα για τους κοριούς και τα εντομοκτόνα για τις κατσαρίδες.

Αφήστε τα τέμπλα και τις ζωγραφιές των αγίων να παρακολουθούν το μέγα θαύμα της ζωής. Γαμηθείτε πάνω στην άγια τράπεζα και ψηλά εκεί στο μιναρέ χύστε αβέρτα αδέρφια.

Δεν χρειάζεστε υγειονομική υπηρεσία και βιβλιάρια και στέφανα και φερετζέ και εξομολόγηση και άφεση αμαρτιών και σαβούρα αιώνων που πρέπει επιτέλους κάποιος διάολος να πετάξει στον καιάδα.

Αναθρέψτε τη γενιά που θα μολύνει τους καταναγκασμούς με τα χύσια της. Τη γενιά χωρίς πιστούς και απίστους. Τη γενιά που θα σταματήσει τη διαιώνιση του ψεύδους.

Διότι, μεταξύ πιστών και απίστων υπάρχει μόνο μια κόψη του ξυραφιού, και από τις δυο πλευρές του ξυραφιού, η άβυσσος της ηθελημένης άγνοιας. Κανένας τόσο τυφλός όσο εκείνος που δεν κοιτάζει. Και κανένας τόσο νεκρός όσο εκείνος που ψευτοζεί.

Ξαστεριά των δαιμόνων

jast

Θα σου βγει το όνομα ξαστεριά.
Οι γραφειοκράτες θα σε πούνε ξετσίπωτη
Οι καπιταλιστές θα σε διασύρουν έως θανάτου
θα σε πούνε σπάταλη έκφυλη παλαβή.
Όμως χαρταετοί μισθοφόροι
θα έρθουν να σε συντρέξουνε
νυχτόβια θεριά που όλο γλείφουν κερήθρες
άυπνα χερουβίμ
μια Λίτσα απ’ τα Τρίκαλα, έκπτωτη
των κοριτσιών οι αγίες μασχάλες
τα γαρούφαλα, οι σχισμές αρχαγγέλων
κόρες του Ισλάμ που αυτομόλησαν στον Βλαδίμηρο Ίλιτς
καλογριές που εγίναν εργάτριες του σεξ
καλογέροι που εφόρεσαν πετραχήλι τη στύση τους
το Άγιο Όρος των ηδονών σκαρφαλώνοντας
για να έρθουν ξαστεριά πιο κοντά το κορμί σου.

Ω, πρώτη, της Ανοίξεως μέρα!

afalos

Σε κάθε ποίημα της Άνοιξης ενυπάρχει η ιστορίας ενός σωματιδίου ανθρώπινης σάρκας που αρνήθηκε την ανάλωση του θανάτου. Η Άνοιξη δεν είναι παρά ένα όνομα που δίνεις σε μιαν αφηρημένη ιδέα.

Είναι η εποχή που ο άνθρωπος αρχίζει να θρησκεύεται με τα στοιχεία της φύσης. Που μπορεί να ξαπλώσει πάνω στ’ αγριόχορτα παρακινώντας ανθρωποειδείς ολετήρες να επιστρέψουν στην αμοιβάδα και την ανθρωποφαγία. Παρακινώντας βυζάκια στη βουλιμία.

Είναι όλα τα όπια που ζυμώνει ο ήλιος, το χνουδάκι του αφαλού προς τις νέες εβρίδες, οι μασχάλες που γαργαλιούνται συλλαμβάνοντας το βαθύτατο νόημα εκείνων των εσωτερικών νεκρών φύσεων που εκδηλώνουν την παρουσία τους μέσα απ’ τον εξορκισμό του αγγίγματος.

Η σκουριά της λαμαρίνας που τρίβεται μετά το έλκος του χειμώνα. Η αμαρτία στα δάχτυλα που θρέφει το ζεστό ζύθο απ’ τα έγκατα.

Το μαύρο μηλίγγι του δαίμονα που βράζει μέσα στη συκιά τους χυμούς. Για να φτάσει στο θαύμα του Αυγούστου. Στο σύκο και την οχιά. Στους μηρούς και την ανύμφευτη γύμνια.

Εκεί που σκάει ο λυρισμός μες στο αιδοίο και γίνεται παρανάλωμα απ’ το λιοπύρι. Γελοίος πιερότος που καπνίζει χόρτο αλβανικό στο διάλειμμα της παράστασης. Απαγγέλλοντας σκυλόσοφα ποιηματάκια σε πλουμιστές γριές που πλήττουν και λιμπίζονται γκαρσονιέρες με μικρά ξεβράκωτα λυκόπουλα.

Έτσι μπορώ να φανταστώ πως η Άνοιξη είναι πάντα εκεί και μας περιμένει. Θηλυκιά, αμάχητη, αμόλυντη, μια μεγάλη πατριωτική γη με γελάδια και πρόβατα, σπαραχτικά κοτέτσια και άντρες έτοιμους να γαμήσουν ότι κινείται, γυναίκες, παιδιά ή ζώα. Να τραντάξουν τα σπλάχνα της Δαμασκού με σκληρά ναρκωτικά και φαρμάκια.

This is a pipe

pipe

στον Δημήτρη Πουλικάκο 

Είθισται στο τέλος της σχολικής χρονιάς οι μαθητές να καίνε τα βιβλία τους. Αυτή την όμορφη Νερώνεια κατανυκτική συνήθεια την απολαμβάνει με γάργαρη χαρά το σύστημα. Αντί να καψαλίσει τ’ αρχίδια του καπιταλιστή με τον αναπτήρα του, ο νεολαίος καίει το Δαρβίνο και τον Καρτέσιο.

Και βεβαίως ο ίδιος νεολαίος θα στήσει κώλο αύριο περνώντας απ’ τη μέγγενη των άθλιων εξετάσεων για μια θέση στον ήλιο του συστήματος. Θα γίνει σπουδαίος και τρανός μισώντας το βιβλίο και την ανάγνωση. Θα του εργαλειοποιήσει τον εγκέφαλο ο καλός φροντιστής για να μπορεί να τον αρμέγει ο εργοδότης.

Τι μου χρειάζονται όλες αυτές οι μαλακίες; αναφωνεί ο νεολαίος. Φιλοσοφία, χημεία, μαθηματικά, λογοτεχνία. Εγώ θέλω να κάνω πίπες. Μάθε με να κάνω πίπες. Τα’ χω χεσμένα δάσκαλε τα γράμματα και τις τέχνες. Εγώ θέλω να κάνω καλές πίπες.

Αν αύριο ο πελάτης δεν ευχαριστηθεί από την πίπα που θα του κάνω τι θα του πω εγώ; θα του διαβάσω Βάρναλη ή θα του εξηγήσω την οικονομική πολιτική της οθωμανικής αυτοκρατορίας στα χρόνια της παρακμής;

Γι’ αυτό εμείς θα καίμε τα βιβλία μέχρι να μας μάθετε δάσκαλε να κάνουμε καλές πίπες. Μόνο πίπες. Ο προορισμός του ανθρώπου είναι να μάθει να κάνει πίπες. Και να τις κάνει σωστά.

Είμαστε χώρα τουριστική και πρέπει να μάθουμε να κάνουμε καλές πίπες. Γλώσσες και πίπες. Αγγλικά και πίπες. Γαλλικά και πίπες. Γερμανικά και πίπες. Πρέπει να γίνουμε ο πιο ανταγωνιστικός λαός στις πίπες. Οι καλές πίπες θα φέρουν νέους επενδύσεις και νέα κεφάλαια. Αυτό είναι το αίτημα της κοινωνίας απ’ το σχολείο.

Μόνο το σχολείο μπορεί να μας βγάλει απ’ την κρίση εισάγοντας στην εκπαίδευση το ένα και μοναδικό εγχειρίδιο της πίπας. Οι δάσκαλοι πρέπει να μάθουν τα παιδιά να κάνουν καλές πίπες. Χεστήκαμε για τη μεσότητα του Αριστοτέλη και την ευθεία ελαχίστων τετραγώνων.

Εμείς θέλουμε βαθμό καλό για να μπούμε στο πανεπιστήμιο, να τελειοποιήσουμε της εκμάθηση της πίπας. Θέλουμε σεμινάρια πίπας απ’ τον ΟΑΕΔ.

Αυτό είναι το αίτημα γενεών επί γενεών. Να ξεφύγουμε απ’ τον φριχτό κίνδυνο της ανάγνωσης. Απ’ τα βιβλία που μπορούν να άρουν την άγνοια, αυτόν το σπουδαίο κηδεμόνα και θεματοφύλακα ενός καλά αστυνομευόμενου κράτους. Και τι θ’ απογίνουμε άραγε χωρίς αστυνομία και παπά; Τι θα είναι το κράτος μας;

Ω, ναι θέλουμε την άγνοια. Η άγνοια μας προστατεύει απ’ τους κινδύνους. Το να κοιτάμε τη δουλειά μας. Το να κάνουμε καλά τη δουλειά μας. Τις πίπες μας. Να βελτιώνουμε την τεχνική. Να προσφέρουμε στον Κύριό μας τη μέγιστη ευχαρίστηση. Πίπες ολημερίς κι ολονυχτίς. Πίπες στις αργίες. Πίπες τις Κυριακές. Η μόνη λύση για την κρίση. Πρωινή προσευχή και πίπες.

Οδηγίες Χύσεως

odigies

Ο ποιητής δεν είναι καπιταλιστής, δεν εκμεταλλεύεται την εργατική δύναμη κανενός. Για τον καπιταλιστή, ο φετιχισμός του εμπορεύματος παίρνει τη μορφή της ιεροποίησης του κοινού αγοραίου παρανομαστή όλων των εμπορευμάτων. Δηλαδή του χρήματος.

Το χρήμα αποκτά για τον καπιταλιστή μια υψηλή, μυστικιστική, πνευματική αξία. Ο ποιητής έχει το χρήμα γραμμένο στα παπάρια του. Βρίσκεται στον αντίποδα του καπιταλιστή. Ο καπιταλιστής φετιχοποιεί το εμπόρευμα ενώ ο ποιητής φετιχοποιεί την ηδονή και την ευχαρίστηση. Την καύλα της στιγμής που θα αποκτήσει γλωσσική υπεραξία.

Ο δυναμικός ποιητής της ηδονής κι όχι ο αναιμικός στιχάκιας της αναγούλας προτιμά να γράψει για τον εαυτό του και να χάσει τον αναγνώστη παρά να γράψει για τον αναγνώστη και να χάσει τον εαυτό του.

Οι λέξεις και τα πράγματα και οι άνθρωποι είναι μακριά απ’ το κακό και το καλό. Μακριά απ’ τη χολέρα της υποκριτικής χριστιανικής ηθικής.

Για να έχεις πρόσβαση στην ηδονή απαιτείται παράβαση. Ο καπιταλιστής έχει ειδικό προσωπικό, υπαλλήλους, για να του τραβάνε μαλακία. Ο ποιητής μαλακίζεται κατά μόνας ή με φίλους.

Ο ποιητής μαλακίζεται μεγαλειωδώς όταν γράφει ή όταν απαγγέλει το ποίημα του. Η ποίηση είναι η πιο γλυκιά μαλακία. Ο ποιητής και η ποιήτρια διαθέτουν έναν ανεξάντλητο ποιητικό οργασμό έκθετο σε ερμηνείες. Ο ποιητής μπορεί να τον παίξει εκεί μπροστά σας. Το μελάνι είναι το σπέρμα του ποιητή. Με μια χαρτοπετσέτα κι ένα στυλό μπορεί να ξαλαφρώσει.

Ο ποιητής δεν αρκεί να πει μια εξυπνάδα ή ένα δόκιμο στιχάκι. Πρέπει να το καταγράψει. Δεν αρκεί το ροδάνι της ποιητικής του γλώσσας.

Ένστιχτο και συνείδηση βράζουν στο μεγάλο καζάνι της καρδιάς. Παραγωγικές δυνάμεις και παραγωγικές σχέσεις συγκρούονται πάνω στη σάρκα του ποιητή.

Στην αγάπη για τον πλησίον ο ποιητής αντιπαραθέτει την απώλειά της.

Εσείς καλοί μου άνθρωποι που μοιράζεστε από αγάπη το χιτώνα σας με το φτωχό, μήπως τον θέλετε αιωνίως φτωχό το φτωχό για να τον γαμάτε και να του πίνεται το αίμα; Μήπως το γαμήσι για σας είναι στυγνή κυριαρχία με κάθε μέσο, κι ένα σπουδαίο τέτοιο μέσο είναι η δολερή σας αγάπη;

Μήπως καλοί μου άνθρωποι το πραγματικό πρόβλημα της αγάπης είναι η ηδονή του πλησίον, η βλαβερή και κακοήθης ηδονή του, η μαγαρισμένη απ’ τον ιερό ανταγωνισμό;

Μήπως στη θέση της ομορφιάς και του πέπλου και της ελεημοσύνης σας αναδύεται η εχθρότητα και η καταστροφή; Μήπως το δικό σας ωραίο βρίσκεται πιο κοντά στα κακό παρά στο καλό;

Καλοί μου άνθρωποι στρωθείτε και γράψτε ένα ποίημα. Τραβήξτε μια δημιουργική μαλακία. Έτσι θα καταλάβετε τους ποιητές και τα καψόνια της γλώσσας στο χείλος της κοσμικής αβύσσου.

Καλοί μου άνθρωποι δεν θα βρείτε την ποίηση πουθενά αν δεν κουβαλάτε λίγη μαζί σας.

Καλή Σαρακοστή

clitoridectomy

Το μουνί μου μυρίζει θάλασσα
Το μουνί μου μυρίζει γη
Το μουνί μου μυρίζει χνώτο
Σπράιτ ιδρώτα μασχάλη
Το μουνί μου μυρίζει υγρή μούχλα
Το μουνί μου μυρίζει τραγανό καλαμαράκι
Νεολιθική νυχτωδία στην Κρονστάνδη
Το μουνί μου μυρίζει προσφυγιά και χάπια για τη σηκωμάρα
Το μουνί μου μυρίζει πολιορκημένη Δαμασκό
Μυρωδάτο δάσος απάτητο
Το μουνί μου μυρίζει θεό
Ψαρίλα βρεγμένα σκουπίδια καμένα λάστιχα
Το μουνί μου μυρίζει ρέγγα
Ορμονοθεραπεία οικειότητα
Καψαλισμένη φτερούγα
Το μουνί μου είναι κακό
Απ’ δω ξεφύτρωσε ο Χίτλερ
Ο Ντόναλντ Τραμπ
Ο Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ
Το μουνί μου είναι πηγή πόνου και βιαιότητας
Εισβολών και αίματος
Πηγή συμφορών και γρουσουζιάς
Θα ήταν ωραία να υπήρχε ένας δρόμος
ανάμεσα στα πόδια μου
να τον πάρω και να φύγω μακριά απ’ το μουνί μου

Της Τυρινής ή Τέλη Σταλόνε και ξερό ψωμί

ÌÐÏÕÑÁÍÉ ÓÔÏÍ ÔÕÑÍÁÂÏ (EUROKINISSI/ÊÙÓÔÁÓ ÌÁÍÔÆÉÁÑÇÓ)

Τις πόρτες των αστών θα κατουρήσουμε νυχτιάτικα
Τα ψυχοφθόρα γύρω μας σιφόνια
Της ηγουμένης θλίψης ο λαιμός, ολημερίς διώκτης
Απόκρεω, δοξάρι αγριεμένο
Ω! γύφτισσες, πληγή της ειμαρμένης
Παίζετε τα βραχιόλια σας μα εδώ βροντούν πιστόλια
Ηλιοστάσιο του Κάλβου αγκαθερό
Και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως
ακαταπαύστως γύμνια
ακαταπαύστως τούρλα φαλλική
Της Τυρινής, ουρλιάζουν οι παπάδες στο Βραχώρι
Μετανοείτε αντίχριστοι, μετανοείτε φλώροι
Κι εσείς φρικιά απ’ το Περγαντί, μπούλες απ’ το Δοκίμι
Τέλη Σταλόνε, σκούξτε, και ξερό ψωμί
Διακόσια βολτ στ’ αρχίδια του να σπάσει το τσιμέντο
Ο καταρροϊκός γαμιάς, ο Αιτωλός επόπτης των αιδοίων
Μες στου φασματικού Τριχώνιου τις πάχνες
Όργια φθισικά
Τσέπες γεμάτες στύσεις
Εξανθήματα
Σπέρματα κομφετί να ραίνουν
Τα ξεβράκωτα πρυμναία κοριτσάκια
Το βασιλιά καρνάβαλο
Το βασιλιά πολιτισμό της άσπλαχνης γραικίας

Ο χρόνος και ο ρόγχος του

ta pet

Το τσίρκο, όπως η ποίηση και η ταυρομαχία είναι από τα λίγα σκληρά παιχνίδια που επιζούν μέσα στους αιώνες. Παραδίνεσαι στα σκληρά παιχνίδια όπως παραδίνεσαι στον πόλεμο.

Τα σκληρά παιχνίδια είναι μιαν αταξία, ενώ η ζωή είναι τάξη και ισορροπία, κι η πλήξη είναι ο παιδονόμος της.

Όταν η μέρα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα σκέτο εικοσιτετράωρο, δεν υποφέρεται. Μια μακριά, σχεδόν αβάσταχτη ηδονή πρέπει να είναι η μέρα, μία μακριά συνουσία.

Ανήσυχη η κοιλιά του κόσμου ανήσυχος κι ο κώλος του.

Εδώ που έμαθε να ποδοπατάει ο άνθρωπος τον άνθρωπο, εδώ γυρεύει ο άνθρωπος το μέλι και το γάλα. Εδώ νοσοκομεία φυλακές στρατόπεδα προξενεία. Εδώ οι απανθρακωμένες λέξεις μες στη λάσπη της ανθρώπινης γλώσσας.

Εδώ τα μικρά εγωιστικά πλάσματα, οι κάλτσες και τα σουτιέν, οι εκκλησίες και τα πρακτορεία ειδήσεων.

Κολλημένοι, αχώριστοι. Μας ενώνει η σιωπή. Το κλάμα. Αυτό το άσπιλο παιδικό βλαστήμι.

Μας ενώνει ο θεός που αποστάζει μέλι μες στο βρακί της. Όλους εμάς που ασχοληθήκαμε με τα σκληρά παιχνίδια. Όλους εμάς με τη λυκίσια κουλτούρα που εβγάλαμε τη βία μας στις πιο μοναχικές ενασχολήσεις. Που εγίναμε θέαμα, ισορροπιστές για να αγγίξουμε την καρδιά του λούστρου.

Εμείς που εβγάλαμε εν μια νυκτί το μέσα έξω, ιδρύοντας κυβέρνηση ερωτύλων. Εμείς που ανάψαμε το τσιγάρο μας μεθυσμένοι μες το αστρικό μπανιστήρι.

Εμείς, που χαθήκαμε μες στον απέραντο κοσμικό λαβύρινθο, ψηλαφώντας και δαγκώνοντας ως κρυφοί μελισσοκόμοι, την πολύχρωμη γύρη των στιγμών.

Ακροβάτες του τσίρκου και τσαρλατάνοι της στιχουργίας. Ταυρομάχοι που κοιτάζουν στα μάτια τη ζωή με τα μαύρα δόντια.

Απόβλητοι μες στη λιποθυμική ζέστα της ερωτικής θανής. Συντονισμένοι απ’ τις συγχορδίες των υγρών της. Βυθισμένοι μέσα στα πάλλοντα λεμφαγγεία της και στους βορβοσηραγγώδεις μύες της. Σπαρμένοι εκεί στα μύχια σπήλαια της πιο βέβηλης λαλιάς.

Ταις πρεσβείαις

taiw

Ορίζω ως πρεσβεία των ελευθέρων κρατών
τα ουρητήρια του πεδίου του Άρεως
Ορίζω ως πρεσβεία των Ηνωμένων πολιτειών της Αμερικής
τα ουρητήρια της πλατείας Ομονοίας
Ορίζω ως πρεσβεία της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας
τα ουρητήρια της δημαρχίας Αθηνών
Ορίζω ως πρεσβεία της Μεγάλης Βρετανίας
τα ουρητήρια της πλατεία Συντάγματος

όπου και να σας βρίσκουν τα κακά αδερφοί
μνημονεύετε πρεσβείες

Περί ορισμού της ποιήσεως

periorism

Κατόπιν το παραμιλητό και οι ασυναρτησίες. Μέσα σε παραλήρημα ξεστομίζει όλα όσα έκρυβε σ’ όλη του τη ζωή. Μέσα στον παγκόσμιο νου, είμαστε όλοι ένα, μπερδεμένοι στο ατέλειωτο δίχτυ της ενέργειας που μας περιβάλλει, σε έναν κοινό Εαυτό. Κανένας ποτέ δεν έγραψε, ζωγράφισε, έπλασε, έκτισε ή εφηύρε οτιδήποτε, παρά μόνο για να ξεφύγει -κυριολεκτικά- από την κόλαση. Είναι δυνατόν να είναι κάποιος τζέντλεμαν όταν του είναι σηκωμένη;

Φάτε Σκατά, Κερνάει Η Κοινωνία

skata

Ο μεγάλος εχθρός της τέχνης ήτο ανέκαθεν η καλαισθησία. Οι νεοέλληνες βάλανε στο πιάτο τους το σκατό. Το γλείφουν και το ευχαριστιούνται με ιδιαίτερη σπουδή.

Η πολιτική ζωή απέβη μια σκατολογική φάρσα. Απ’ την κοινωνία του θεάματος περάσαμε εσχάτως στην κοινωνία της κωλοτρυπίδας.

Η νεωτερική κοπρολογία των μέσων έχει απλώσει το πέπλο της στο βραδινό δείπνο των ελλήνων, που αποχαυνωμένοι απολαμβάνουν τους χαρισματικούς κουραδοκόφτες στο καθιστικό τους.

Η δημοκρατίας μας επήγε ολοταχώς στα σκατά. Όποιος χέζει πατόκορφα τους ρωμιούς, εκδήλως τους ευεργετεί.

Απ’ τους διανοούμενους που έγλειψαν το τσουτσουνάκι του Αλέξη για να κονομήσουν μισθό και βραβείο, περάσαμε στους πονεμένους καλλιτέχνες που ποζάρουν με σωσίβια για τους πρόσφυγες.

Η σκατολογία εμφανίζεται ως πρόκληση για τη μητέρα που απαγορεύει στο παιδί της να παίζει με τα κουραδάκια του, και η κοπροφαγία ως απόλυτη υποταγή στον ερωτικό παρτενέρ, ως ένδειξη απόλυτης αγάπης, αλλά και ως ακραία μορφή μαζοχισμού, του αποκαλούμενου αυτό-εξευτελισμού.

Ο λαός μας αποθέωσε τη λατρεία και τη φετιχοποίηση των περιττωμάτων του. Οποιοδήποτε κοινωνικό σκατό που έπρεπε να καταλήγει στο βόθρο της ιστορίας έγινε συνθήκη της δημόσιας ζωής.

Οι ζωές των ανθρώπων έγιναν ζωές των ξένων και ζωές των δικών μας. Ρουφιανιά και μαλακία. Όλος ο χαζοχαρούμενος κωλοπαιδισμός στρατολογήθηκε για να ξεσκάσουν οι καημένοι από τη μέγγενη των τοκογλύφων.

Τοποθετήστε το στόμα σας στο αντικείμενο της λατρείας, αφήστε να σας αποθέσουν με άνεση ένα καλλιτεχνικό κουράδι σαν μικρό αυγό, αυτό το σπουδαίο τηλεοπτικό προϊόν, γλείψτε το και περιστρέψτε το χίλιες φορές στο στόμα σας, μασήστε το καλά και απολάψτε το δυο τρία λεπτά μέχρι να το καταπιείτε. Τόσο χρειάζεται ο εγκέφαλος για να ευχαριστηθεί τη νοστιμιά.

Ο υπερούσιος λαός μας επιδεικνύει μιαν ανυπόφορη εμμονή και χρησιμοποιεί κατά τις κρίσεις οξείας πολιτισμικής σχιζοφρένειας, το αίμα και τα περιττώματα στην αυτoσυντριβή του.

Κατά την εφήμερη δημοκρατία του Σαλό που εγκαθίδρυσε ο Μουσολίνι, τέσσερις αφέντες επιλέγουν οχτώ νεαρά άτομα ως θύματα των πιο εξευτελιστικών πράξεων, μέχρι τη σκηνή της κοπροφαγίας όπου μια νεαρή κοπέλα αναγκάζεται να φάει σκατά με το κουταλάκι.

Οι νεοέλληνες μάγκες παντός καιρού, ταΐζουν τα παιδιά τους σκατά με το κουταλάκι. Ολίγο φασισμό, ολίγη χαριτωμενιά και ολίγα μακαρόνια για τα δυστυχισμένα παιδάκια.

Οι νεοέλληνες πασαλείβουν τη νεότητα, τη μοναδική δυνατή και αληθινή ελπίδα, με ότι βρωμερό και τρισάθλιο απόρριμμα έχει βγάλει ο χοντρός τους κώλος. Φάτε σκατά, παιδιά μου, κερνάει η κοινωνία. Η μαμά και ο μπαμπάς. Ο κύριος βουλευτής. Ο κύριος Κράτος. Οι μη κυβερνητικές.

Ανίερα Χαλυβουργεία

satyr

Οι άσεμνοι στρατηλάτες κοσμολόγοι καλλιτέχνες δείχνουν το δρόμο της ηδονής. Οι δαιμονισμένοι και δαιμόνιοι καλλιτέχνες, απ’ την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, βγάζουν τη γλώσσα στην κοινή λογική.

Απ’ την αγωγή των νεαρών βασιλιάδων και τη μύηση στην ακολασία φτάσαμε αισίως στις ερωτικές γιορτές και στις επιδοτούμενες απ’ το ξεπάστρεμα πληθυσμών παρτούζες στο Ριτζ.

Η φιλεραστία κατέκλυσε την καταπιεσμένη Ευρώπη όταν η αμόλυντη απ’ τους αποικιοκράτες Αφρική έδειχνε το δρόμο του ερωτισμού.

Η ζωγραφική της εποχής βρίσκει στους έρωτες των θεών, αρκετούς αιώνες μετά την αρχαιότητα που ξέρασε πολλά, τους μυώδεις σάτυρους που βιάζουν στρουμπουλές νύμφες.

Με πρόσχημα τη Βίβλο αρχίζει ο ευρωπαϊκός πορνογραφικός πολιτισμός. Βιβλία και μπροσούρες για την ερωτομανία των καλογέρων. Το ηβικό τρίχωμα στο πιάτο απ’ τον Μοντιλιάνι που θα προκαλέσει σκάνδαλο απαγορεύοντάς του την μια και μοναδική έκθεση όσο αυτός ήταν στη ζωή.

Το Τρόπαιο της Μαρί-Λωρ του Όσκαρ Ντομίνγκεζ που θα προβάλει ένα δασύτριχο εφηβαίο καθώς εξέχει απ’ το εσώρουχο.

Αρχίζει να ανθεί η βιομηχανία της καρτ-ποστάλ. Η τέχνη γίνεται ηδονοβλεψία και ο καταπιεσμένος ματάκιας έχει ποικιλία αυνανιστικών εικόνων.

Στα τέλη του 19ου αιώνα η ερωτική τέχνη ευδοκιμεί μες στη διαφθορά. Στο όνομα της ευπρέπειας οι κοινωνικές συμβάσεις ενθαρρύνουν τις κρυφές αισχρότητες.

Απέναντι σε μια πανίσχυρη βιομηχανική επανάσταση, η παρακμή καθίσταται ακραία μορφή ρομαντισμού.

Η γυναίκα έρχεται πλέον ως απεσταλμένη του διαβόλου δια χειρός Φελισιάν Ροπς ο οποίος αναπαριστά στον πειρασμό του Αγίου Αντωνίου μια εσταυρωμένη γυμνή γυναίκα στη θέση του Ιησού ανατρέποντας το Ι.Ν.Β.Ι σε ε.ρ.ω.ς.

Αίσθηση της φλέβας που σχίστηκε πάνω στο χάρτη των χαρτογράφων της καταπιεσμένης ψυχής.

Οι άνθρωποι παίρνουν το σπέρμα τους πίσω. Γδύνονται και γλιστρούν στη νυφική παστάδα νικώντας τους πολεμοχαρείς ηγεμόνες, τον πάπα και τη συμμορία του, τον αρχιεπίσκοπο Αμερικής και τον πατριάρχη Αλεξανδρείας. Τον μουλά και τον χρηματιστή.

Η ευρωπαϊκή τέχνη περνά σπασμωδικά στη χώρα της εσχατολογίας. Μέρες οργής για τα χρόνια που χάθηκαν στα κάτεργα, βόμβες και υποβρύχια, κονκλάβια και επιτροπές, κοφτερές λαμαρίνες και κύκλοτρα.

Ο άνθρωπος αρχίζει να ξαναβρίσκει τα ονόματα των πραγμάτων. Μες στα ανίερα χαλυβουργεία και μες στις σκιερές λαγνείες δίνει τις τελευταίες του μάχες.

Ερωσθάνατος

erothan

στο Νίκο Πριόβολο

[απόσπασμα]

Βαδίζω ανάμεσά σε σας και βλέπω τα δάχτυλά σας να αιμορραγούν από οδύνη και αγωνία. Πότε γίνονται τρυφερά ψαύοντας αυτό τον άδηλο μοχλό του σύμπαντος και πότε τρυπούν τα νεφρά της πολιτείας που την καταπλάκωσε το μελιχρό σκοτάδι.

Το πνεύμα και η ηθική μασημένα έως εσχάτων απ’ το οδοντωτό στόμα των μηχανών. Ο διάολος κάνει εμετό πάνω στο πλήθος προσπερνώντας τους θεούς που τους έκαψε το θειάφι.

Λέξεις τρελές από ένα βαθύ βλαστήμι, ασυνάρτητη λαγνεία και μαστουρωμένα κοριτσάκια από φιλοδοξία και ανεκπλήρωτο οργασμό. Μύξες νευροπαθών αγγέλων που βαράνε στο ψαχνό. Το αίμα που γίνεται σάλιο όλης της δουλικής ιδιωτίας.

Παλαίει η αράχνη με τη μύγα, ο χρόνος με το χώρο, η σάρκα με τα οστά. Εδώ στον κήπο της Εδέμ που οι ψυχές ξεψειρίζουν τη γλυκόλαλη μήτρα της φθοράς.

Θύρες του λυρισμού με το μάνταλο κατεβασμένο, στόματα όπου σμίγουν τα νερά και τα ποιήματα τραυλίζοντας τη μουσική των σπλάχνων. Πιο ασήμαντοι κι από σκουλήκια, όμορφοι και πεινασμένοι σκύλοι, στρουμπουλοί μπασκίνες που σπάνε κόνιδες, γριές καυλωμένες που συναπαντώνται με τη γονική γλύκα της νεότητας, μεδούλια ρουφηγμένα απ’ τους ταριχευμένους Φαραώ.

Εδώ στις λάσπες που αφήνει η ερπύστρια στα κορμιά που τα σκόρπισε η μάταιη νεφέλη του πολέμου. Αστερίες του βυθού που τους ποδοπάτησε το τσιμέντο. Εσώρουχα που τα κούρσεψαν γυναικολόγοι, σπλήνες που τις μαγάρισε το όπιο, αποικίες που τις άφησε ανάπηρες η εμψύχωση του κατακτητή.

Ακούω την καμπάνα των ραβίνων και τα δόντια του ιεροκήρυκα να τρίζουν μέσα στη νύχτα. Βροχή και λιακάδα. Χιονόνερο και χαλάζι. Αστραπές και βροντές. Και σιμά στην έξοδο το ίδιο παγκάρι. Για να περιστρέφει τη φτερωτή των εποχών. Για να δίνει ζουμί σ’ αυτούς που ξεκόλιασε ο πόλεμος και ψάχνουν τον ευσπλαχνικό θεό σε ξένη γη.

Σ’ αυτούς που ξεσκατίζουν γέρους και σ’ αυτούς που γλείφουν χέστρες, σ’ αυτούς που αδειάζουν σκουπίδια στην καταβόθρα και σ’ αυτούς που φεύγουν κυνηγημένοι απ’ το Νίγηρα για να τσιμπουκώσουν ευρωπαίους με πέντε ευρώ.

Περιδιαβαίνω τα άδυτα των αδύτων αυτού του κόσμου. Πολυβολεία και πολυκατοικίες, γεννητικά όργανα και θωρηκτά, αγγελούδια του Κυρίου ντυμένα τη σύφιλη των μπαμπάδων τους. Ανήσυχοι και χλομοί. Και νεκροί απ’ το φόβο τους. Αγέννητοι πριν πεθάνουν.

Κανένα φεγγάρι και κανένα περιπλανώμενο φάντασμα σ’ αυτούς του βάλτους. Η μυρουδιά της επανάληψης και του τέλματος σ’ όλες τις επικράτειες με τα ευαγή ιδρύματα και τις καραμέλες δυσκοιλιότητας. Ο Κύριος ημών έχει αποσυρθεί στην προσωπική του τουαλέτα. Τα κόπρανά του είναι πάντα γεμάτα αίμα. Το ανθρώπινο είδος αλωνίζει το ανθρώπινο είδος. Σφαγή. Ερωσθάνατος.

Αγρός ή odor di femina

agros

Είμαι νεόφερτος σ’ αυτόν τον οίκο των οσμών. Κάτω απ’ τον ήλιο μπορώ να μυρίσω στην εξοχή τις πολλαπλές μυρουδιές της μασχάλης.

Να βυθιστώ μέσα στους βλεννογόνους αδένες θηλυκών, που το κορμί τους αποκαθηλώνει όλες αυτές τις νιόπαντρες οσμές, ακούγοντας τη λαγαρή νότα των φωνών του οργασμού των ανθρώπινων ζώων.

Γιασεμί και κουφοξυλιά σαν το γλυκόπικρο άρωμα των δαχτύλων που κράτησαν ανάμεσά τους τσιγάρο.

Μυρίζω τ’ αγαπημένα μου λουλούδια και κλείνω τα μάτια. Ανασαίνω βαθειά και τρέμω σύγκορμος. Τα αρώματα φτάνουν στα σπλάχνα μου, σκορπούν στην επικράτεια του κορμιού μου.

Στεφανώνω αυτή τη μύχια σχέση ανάμεσα στην όσφρηση και την ηδονή. Σκύβω και μυρίζω τα λουλούδια του αγρού. Μυρουδιά γαυριώντων ζώων. Μυρουδιά των μαλλιών και της μασχάλης, μυρουδιά του περινέου, μυρουδιά κατσίκας και μυρουδιά τράγου.

Μυρίζω τη φύση που δεν προσφεύγει στην καθαριότητα και τα καλλυντικά για να αποτρέψει την αποκάλυψη των συγκινήσεών της.

Μυρίζω τη φύση που δεν κρύβει αριστοτεχνικά κάτω από φαρισαϊκές λατινικές εκφράσεις την πιο απτή σεξουαλική πραγματικότητα.

Μυρίζω τον αγρό και το μουνί της, λίγο πριν βγω στον πολιτισμό των ανθρώπων, που πουλάει πρώτα την αρρώστια και μετά το φάρμακο.

Μυρίζω τις αγκαθιές που διαφορίζουν το έρεβος. Τα ριζίδια της αυτοκρατορίας των μηδαμινών.

Εδώ στον αγρό μας δεν έχει κουλτούρες και κυκλοθυμικές δεσποινίδες. Ονειροκτόνους ποιητάς πλήρους αφλογιστίας, θεόθεν βαψομαλλιάδες δυνάστες μέχρι γελοιότητας.

Εδώ έχει λαγάνα και λαγνεία. Λάγνους και λαγνοπούλια. Εδώ δεν έχει μακέτες διυλιστηρίων και περικοπές συντάξεων.

Εδώ είναι δασύ αγριότατο λιβάδι. Εδώ είναι της αύξουσας συνάρτησης της ηδονής, το κλέος. Εδώ συγκλίνει η αδολεσχία των θνητών με τις οσμές.

Ο πιο κυρτός αγγειοπλάστης που ελέγετο φαλλός εδώ ασελγεί, όπως κορφούλα δυόσμου που ευωδά στη μύτη τους θανάτου.

Ωδή στο Γκουαντάναμο

vdh

Κάθε σπουδαίο ψέμα είναι ζυμωμένο με άπειρη αλήθεια. Οι άσπονδοι φίλοι μας αγγλογάλοι, πορτογάλοι, ισπανοί, αμερικάνοι, υποστηρίζουν πως εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με την αρχαία Ελλάδα. Και πράγματι εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με την αρχαία Ελλάδα γιατί είμαστε η εξέλιξή της, ενώ αυτοί είναι η αρχαία Ελλάδα, το απόλυτο κακέκτυπο της ιστορίας, οι ένδοξοι μιμητές της. Ολιγαρχία απόλυτος πλούτος χρυσός διανόηση αυλή πανεπιστήμιο αποικίες πόλεμοι σπορά κακών και καλών συγκρούσεις σινεμά φιλόσοφοι σεξολόγοι όργια συμπόσια κοκαΐνη πάρτι άνιμαλ εταίρες και βακέτες παλάτια ναοί κρεματόρια Μίλητος Βιετνάμ Καμπότζη Κορέα Παλαιστίνη Ιράκ Λίβανος Σουδάν Νιγηρία Αλγερία τράπεζες τσιμπούκια στο δρόμο λίμπιντο θεός Στάθης Καλύβας εμφύλιος εμφύλιος Χάρβαρντ τεί Κοζάνης πνεύμα ανθρωπισμός ιεροκήρυκες άστεγοι θεός άγιο πνεύμα οπλοκατοχή ηλεκτρική καρέκλα κου κλουξ κλαν θεός θεός πνεύμα θεός χρήμα πετρέλαιο θεός χρήμα πετρέλαιο πετρέλαιο πετρέλαιο αίμα πετρέλαιο θεός πετρέλαιο πετρέλαιο θεός αίμα αίμα αίμα αίμα αίμα…..

Ανάβασις

poiiit

Υπήρξα τράχηλος απόρων κορασίδων.
Γλωσσίδι σε φαγκότο.
Κομμωτής κομητών.
Υπέρ Μαγιακόβσκι πάντα εργάστηκα.
Σαν ανεβαίνοντας για Μόναχο
οι σκύλοι λετριστές με χαρακώσαν.
Αιμορραγούσε το μηλίγγι
η σύζυγός μου αυγάτιζε το κόλλυβο
ρουφούσε τον πικρό καφέ
το φρύδι της τραβιόταν
ξόβεργα βουβή να πιάσει πόνο
τα τέκνα και οι λοιποί συγγενείς απουσιάζαν.
Έτσι ορφάνεψε η Δαμασκός κι έγινε μαύρος τόπος.

Veni, vidi, vici

A Syrian boy holds a bird in his hand that he said was injured in a government airstrike hit the neighborhood of Ansari, in Aleppo, Syria, Sunday, Feb. 3, 2013. The Britain-based activist group Syrian Observatory for Human Rights, which opposes the regime, said government troops bombarded a building in Aleppo's rebel-held neighborhood of Eastern Ansari that killed over 10 people, including at least five children. (AP Photo/Abdullah al-Yassin)

Είναι αυτή η ηλεκτρισμένη αυγή. Γύρω στα χωράφια τσόφλια από αυγά. Κονσέρβες και μυρουδιά από κάτουρο. Ωχρά και ζαρωμένα παιδιά στα περίχωρα του κόσμου των ανθρώπων.

Εδώ νοιώθεις την μυρουδιά και τον ήχο του ταξιδιού. Κοιμόμαστε σε χωράφια και χαντάκια, δίπλα σε στάσεις λεωφορείων και χορταριασμένες καντίνες στην άκρη του γκρεμού αυτού του κόσμου.

Μας ξυπνάει αυτός ο παράφορος ήλιος της πατρίδας. Ο ήλιος της ανατολής. Σαν το σινιάλο που ειδοποιεί για το τέλος των πρόσκαιρων ονείρων της κούρασης.

Όσες ελπίδες είχαν απομείνει τις μάζεψαν με τις σφουγγαρίστρες. Ήγγικεν η ώρα τις ύστατες σκέψεις ν’ αδειάσουμε. Η μέρα στο προσκήνιο εισέρχεται σαν το λεπρό.

Κοπέλες για όλες τις δουλειές. Λαμπάδες από αίμα. Τραγουδήστε μας ένα παλιό τραγούδι γιατί εδώ έχει μονάχα σιωπή. Για να σας φέρω πιο κοντά κλείνω τα μάτια ευτυχισμένες μέρες. Λειαίνω μέρα νύχτα τα ξόανά σας.

Έγγραφα βρεγμένα και στρατηγοί σαν στρείδια κολλημένα στο θρόνο της αιώνιας σφαγής.

Ένα δόντι που λείπει, μια καταφαγωμένη μύτη, μια χαλασμένη μήτρα. Οποιαδήποτε φυσική ασχήμια ή ατυχία επιδεινώνει την τραγωδία, είναι μια πρόσθετη νοστιμιά που θα διεγείρει τις πρόστυχες ορέξεις των ευρωπαίων. Αυτές τις μάζες από οστά και άκαμπτα σφιχτοκουμπωμένα κολάρα.

Ο αιώνιος κύκλος. Κατσαρίδες και μύγες. Γηραιά ήπειρος. Η σανίδα απ’ το θλιβερό ναυάγιο του διαφωτισμού.

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, μην ασχολείσαι πια μαζί μας. Έχει αναλάβει ο διάολος. Τα δαιμόνια με τη σταχτωμένη ράχη που χασμουριούνται σαν πλανόδιοι πωλητές αντισηπτικών.

Οι κύβοι έχουν ριφθεί. Οι σοφοί που τους φάγαν τα ποντίκια σαπίζουν στα υπόγεια της ακαδημίας.

Ο εφαρμοσμένος ανθρωπισμός είναι οι φράχτες και τα παλούκια. Η αειπάρθενη φιλεύσπλαχνη Μαρία που ξέχασε να μας ευλογήσει. Για να κερδίσουμε ένα ανελέητο καρβέλι, ξερό όπως το μούτρο του πλουτοκράτη που έχει τη γεύση του αίματος και της σφαγής.

Παιδιά που σας κατέστρεψα παραδίδοντάς σας μαθήματα που δεν πιάνουν τόπο. Ο χάρτης της Συρίας που σας έδειξα. Φρικιαστικές βαθιές ρυτίδες. Αδέσποτα δηλητηριασμένα απ’ τους κερατάδες. Θα χρειαστείτε όπλα για να καταφέρετε να πεθάνετε σαν άνθρωποι κι όχι σαν ταλαίπωρα ζώα.

Μα εγώ δεν έχω να σας προσφέρω τίποτε εκτός απ’ τη φωνή σας. Γιατί το μεγάλο μου όπλο είναι η φωνή σας.

Μιλώ με τη φωνή σας μες απ’ τις χαραμάδες και τις σχισμές, μες απ’ τη ναρκωτική λευκότητα που οι κυματιστές σημαίες των κρατών προσφέρουν ληθαργικά στους συμπολίτες μου. Στους εν Χριστώ και εν Φθόνω αδερφούς σας.

Είμαι καθηγητής σ’ ένα σκοταδερό λύκειο. Έχασα τη φωνή μου παραδίδοντας μαθήματα.

Όλα τα κιλά όλα τα λεφτά

siria

Εδώ είναι τα έργα των ανθρώπων. Τα παιδιά που ωριμάζουν περνώντας εμπόδια. Σύρματα στο χηρεμένο τοπίο που το έχει καταλύσει η αδιαφορία. Ο λυγμός που βγαίνει απ’ τους άταφους και τους φιδοδαγκωμένους.

Η νέα ζωή εδώ είναι μια περιπλάνηση μέσα στη γερασμένη Ευρώπη. Ο ανεκδήλωτος λυγμός που ψάχνει φωλιά για να γεννήσει. Οι πατούσες που διασχίζουν μιαν άσφαλτο από ανάγκες, απολαύσεις και αδυναμίες άλλων.

Η πατρίδα μας ένα απόρριμμα περιφρονημένο απ’ τους σκληρούς εργοδότες που περιμένουν στο Βέλγιο να μας νοικιάσουν. Άλλοι περιμένουν τ’ αγόρια μας και τα κορίτσια μας να ξεδώσουν στο Καθολικό τους Πάσχα.

Εφοπλιστές που μας μεταφέρουν στην Ευρώπη με πενήντα ευρώ. Ζαλισμένοι και νηστικοί σκαρφαλώνουμε προς τη Βιέννη. Ψάχνουμε το σύνδεσμο στο Βερολίνο να μας βάλει οικότροφους σε σπίτια συνταξιούχων.

Μα, τα πάντα στη ζωή υπόσχονται το ξεπέρασμά τους. Οι θάνατοι είναι στατιστική μέσα στον κύκλο της φυσικής επιλογής και της βίας.

Ψάχνουμε στην καρδιά του μαχαιροβγάλτη που μας ξεκοίλιασε λίγη αγιότητα, πηγαίνουμε προς τα σπίτια του και τα χωράφια του. Στις πόλεις του, όχι με καράβια απ’ τις αποικίες αλλά με τα πόδια. Διαβαίνοντας έναν έτοιμο Γολγοθά που τον πουλάνε για θέαμα στα παιδιά τους.

Σώσε κι εσύ έναν πρόσφυγα με ένα ευρώ. Γίνε εθελοντής προσφέροντας νερό και μπισκότα. Πάρε μέρος στην Ιστορία, στον αιωνίως αβύθιστο σπαραγμό, φωτογραφίσου με τη συναίνεση του ετοιμοθάνατου για να γεμίσεις τα κενά κάδρα της κούφιας ζωής και του ψεύτικου βίου.

Οι βομβαρδισμοί θα σταματήσουν κάποια στιγμή. Η ελληνική βιομηχανία όπλων θα ξεστοκάρει. Οι ιταλοί θα ξεπουλήσουν όλες τις ανταλλακτικές φτερούγες των μαχητικών. Οι Αμερικάνοι θα ξαποστάσουν σχεδιάζοντας το νέο τους πρότζεκτ.

Οι πολιτικοί μηχανικοί θα βρουν δουλειά για δέκα χρόνια, θα ξαναχτίσουν τη μοιρασμένη Συρία. Θα συναρμολογήσουν τα κομμάτια της. Οι κακοί τζιχαντιστές θα υποχωρήσουν και θα γίνουν χρηματιστές στη Νέα Υόρκη.

Τα παιδάκια θα πηγαίνουν μακαρόνια και ρύζι στο σχολείο για τους φτωχούς. Θα προσεύχονται να τους έχει ο θεός καλά. Τα νέα βίντεο-γκέιμ δεν θα έχουν ανθρώπους αλλά μεταναστευτικές ροές.

Οι μαθητές θα κάνουν ερευνητικές εργασίες για το φυσικό φαινόμενο της μετανάστευσης. Το ίδρυμα Λάτση θα αξιολογεί την ευαισθησία στα κατάστιχα της αιωνιότητας.

Οι μη κυβερνητικές θα προβιβαστούν σε τιτλούχους. Θα διαπραγματεύονται με τους γητευτές και τους δανειστές. Όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά. Στα σύνορα θα ζυγίζεται το κρέας των ανθρώπων.

Girl next door ή οι πολιτικοί της διπλανής πόρτας

girl

Στον νεοφιλελεύθερο στανικό καπιταλισμό μας οι άντρες και οι γυναίκες πολιτικοί είναι ένα είδος πορνοστάρ που προσφέρουν ακόπως θέαμα.

Οι άντρες και οι γυναίκες πορνοστάρ μετατρέπονται αυστηρά και τελεσίδικα σε απλούς σεξουαλικούς δρώντες. Η μυθοπλασία δεν έχει πλέον κανένα νόημα, μόνο ο σκηνικός μηχανισμός που χρησιμοποιείται για να αναδείξει το θέαμα, συνδέει τα συνουσιαζόμενα άτομα με την ιδιότητα του ηθοποιού.

Μήπως ομοίως και απαράλλακτα η εργασία και ο κοινωνικός ρόλος κάθε πολιτικού, δεν τον εντάσσει άραγε στη σφαίρα της πορνογραφίας;

Ο πολιτικός έστω κι αν κρύβεται πίσω από ένα ρόλο δείχνεται και αποκαλύπτεται. Είναι εκ φύσεως επιδειξίας, όσο ντροπαλός κι αν είναι στην προσωπική του ζωή.

Επιδεικνύει τη ντροπή του όπως και την αυτοσυγκράτησή του, τη διακριτικότητά του ή τις έντονες συγκινήσεις του.

Ο πολιτικός δεν κρύβεται πίσω από μια τεχνική κι ακόμα λιγότερο πίσω από ένα περίβλημα αλλά εκθέτει, όπως και ο ηθοποιός-πορνοστάρ, ολόκληρο τον εαυτό του ακόμα και πέραν του δέρματος και των βλεννογόνων αδένων του.

Δεν κάνει τίποτε άλλο από το να αναπαράγει δια της μίμησης την κυρίαρχη ιδεολογία και τον κυρίαρχο λόγο, ένας απλός ιμάντας μεταβίβασης, ένα εργαλείο στερούμενο κάθε δημιουργικής έννοιας.

Κάθε πολιτικός διαθέτει μάνατζερ που τον σκηνοθετεί και τον νουθετεί. Η πολιτική παράγεται πάντα σε υψηλά κλιμάκια και φυσικά εκτός κοινοβουλίου.

Η αστική τάξη κρατά το στάβλο της αμόλυντο από παραγωγή σκέψης και πολιτικές ιδέες. Ο πολιτικός είναι ο ραψωδός, ο ερμηνευτής του ποιητή-καπιταλιστή. Του δημιουργού κάθε πράξης και κάθε ουσίας.

Ο Πλάτων στην Πολιτεία και στον Ίωνα, ασκεί δριμύτατη κριτική στο ραψωδό, ερμηνευτή του ποιητή, ο οποίος είναι από τη μεριά του διερμηνέας των θεών, στιγματίζοντας πλήρως την ανικανότητά του να καταλάβει αυτά που λέει ή άδει, υπογραμμίζοντας ότι μπορεί να ενδώσει επομένως στο αναληθές και το ψέμα.

Ο ηθοποιός-πολιτικός ξέρει εκ των προτέρων, πως, δεν μπορεί να παρέμβει στο κείμενο που στέλνουν οι θεοί κεφαλαιοκράτες στον κόσμο μέσω της διανόησης και των υπαλλήλων της γραφειοκρατίας.

Ξέρει πως είναι το γρανάζι μιας μηχανής που διατηρεί τις άδηλες ισορροπίες της ταξικής πυραμίδας.

Ξέρει πως μέσα στο σφοδρό κοινωνικό πόλεμο και τη βαρβαρότητα, ανάμεσα απ’ τα καραβάνια των προσφύγων και των εξαθλιωμένων, ανθίζει η εξαγνισμένη του διαφθορά, αφού, εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω, εκφωνεί διακαώς απ’ το ζεστό άμβωνα της οθόνης, καθαρμένος απ’ τις ατέλειες και τις μικρότητες του εν κόσμω βίου.

Λιβιδώ

livi

Ω! Λιβιδώ, μες στο λιβάδι σου
ρίχνω τον χαρταετό μου.
Τον ήλιο το δισύλλαβο
με σπάγκο τον κρατώ μέσα στο ποίημα.
Κανίβαλος του λυρισμού.
Ρεμάλι της μανούλας.
Όλοι ομιλούν για τον καιρό εγώ για τις Κυρίες.
Τα δάχτυλά τους που ανατινάζουνε στο ντους
ολόκληρο τον κόλπο Λακωνίας
της Μέσα Μάνης πύργους,
αυγά, που η κλώσα ονείρωξη
παράτησε στον μυθικό νυμφώνα.
Ω! Λιβιδώ, τα ποιήματά μου μοιάζουν με κορίτσια
που αγοράζουνε ταμπόν στα φαρμακεία
για να μπουκώσουν λίγο
των αιμοβόρων σπλάχνων την ορμή.

Πρώτη Ύλη

susannahmartin5

Είμαστε προϊόντα αστρικών ολοκαυτωμάτων, παιδιά νεφελωμάτων, αστρική σκόνη καμωμένη από τα ανακυκλωμένα και ανασχηματισμένα υπολείμματα ενός αρχαίου υπερκαινοφανούς αστέρα.

Είμαστε τα αλαζονικά όντα που κουβαλάμε το μαρτύριο του έρωτα και του θανάτου μέσα στις φλέβες μας. Πλάσματα απλωμένα στη βαρυτική σινδόνι ενός πλανήτη αντίφωνου μέσα στα αστρικά αποκαΐδια κι ανάμεσα απ’ τις σχισμένες σάρκες του ουρανού.

Είμαστε ότι απέμεινε από άστρα που κάλπασαν κάποτε ξέφρενα προς το θάνατο, κάνοντας πάντα μιαν ύστατη και σύντομη ηράκλεια προσπάθεια να κρατηθούν ζωντανά τρώγοντας το ίδιο τους το κορμί, καταναλώνοντας κάθε πηγή καυσίμου. Συντήκοντας μες στα καζάνια τους πυρίτιο παράγοντας σίδηρο.

Μα ο σίδηρος για ένα άστρο είναι το ποτήρι με το κώνειο, η χαριστική βολή και το οριστικό τέλος της πορείας του. Χωρίς ενέργεια συνθλιμμένο προς τα μέσα από την ίδια τη βαρυτική δύναμη το άστρο αρχίζει να καταρρέει. Με μιαν εκτυφλωτική έκρηξη τόσο φωτεινή όσο ένα δισεκατομμύριο ήλιοι μαζί εκτινάσσεται στο Διάστημα.

Ένα πύρινο μανιτάρι που διασκορπίζει τους σπόρους του, σπέρνοντας την περιοχή γύρω του με την πρώτη ύλη της ζωής.

Ύλη που δεν έχει καμιάν ανάγκη να κάνει θαύματα για να την πιστέψουν τα κομμάτια της, αυτά που θα αφεθούν έρμαια μέσα στον αιμομικτικό κύκλο της ζωής.

Ύλη που δεν δίνει αναφορά στον αρχιερέα και στο μουλά για το οργιώδες αστρικό γαμήσι και την αθώα κοσμοχαλασιά που λοξοδρομεί ενίοτε μες στον αλαλαγμό της ομορφιάς και της νόησης.

Ύλη προορισμένη να καταβαραθρωθεί απ’ τις εν στύσει επελάσεις κομητών.

Ύλη που καταλήγει ο τελειωμός της σ’ ένα όστρακο ή σ’ ένα θεώρημα γεωμετρίας, ευλογημένα όλα απ’ τα υγρά του αιδοίου που στήνει ενέδρα κάθε τόσο στις στρατιές των καυλωμένων Μυρμιδόνων.

Ναι, είμαστε κοσμικά βρέφη στην αγκαλιά του χαμού. Οι διακονιάρηδες σωματικών υγρών, έτοιμοι να αβγατίσουμε όλες τις νυχτερίδες των Καρπαθίων.

Έτοιμοι να συρθούμε σαν την οχιά μέσα στο φαλλικό πανδαιμόνιο της έξαψης.

Σαύρες νηστικές που τρυπώνουν μες στα μάτια των Αγίων στα τέμπλα.

Σκυλιά που δαγκώνονται στο σβέρκο και γλείφονται ολημερίς εδώ στους αστικούς βάλτους.

Αλιτήριοι ηδονιστές, παιδιά της γάγγραινας και της μούχλας, παίζουμε το ταμπούρλο μας μες στα χαντάκια της επιθυμίας.

Επιμελούμαστε δια βίου την καταστροφή μας με όλο το λαγνεικό θράσος του άστρου που μας γέννησε. Πότε φορώντας την τήβεννο της ματαιοδοξίας και πότε τα σπάργανα απ’ όλες τις πυρηνικές δεσιές. Την αιωνίως θεϊκή μας γύμνια.

Ήλιος

new_bettytompkins

ζωγραφιά της Betty Tompkins

Οι φυσιολογικοί άνθρωποι δεν γίνονται ούτε ποιητές ούτε ακροβάτες. Η τέχνη και η ακροβασία απαιτούν λεπτότητα και αφροδίσια προσήλωση στα πάθη των ανθρώπων.

Ο ισορροπιστής εξανεμίζεται στην αεροκρέμαστη ρευστότητά του και ο ποιητής ριζώνει στο χαρωπό του πένθος. Αμφότεροι διακινδυνεύουν τα πάντα για να κατακτήσουν την απόλυτη μοναξιά. Για να δημιουργήσουν ως έκπτωτοι θεοί το δικό τους αποχωρητήριο. Το δικό τους απόκοσμο κατάλυμα. Τη δική τους εκκλησία απίστων.

Εδώ δεν υπάρχει γενναιότητα και θάρρος, αλλά μιαν άκρως ηρωική αδυναμία που ξοδεύεται μετεωριζόμενη πάνω απ’ τα κεφάλια των φυσιολογικών ανθρώπων.

Οργιάζουμε ελεύθεροι παίρνοντας τον έρωτα στα σοβαρά. Μα ο έρωτας όταν τον παίρνει κανείς στα σοβαρά κηρύσσεται παράνομος. Πετσοκόβεται και περιτέμνεται σαν ψωλή που δεν πρέπει να τεμπελιάζει και να ευχαριστιέται, αλλά να πριμοδοτεί αγόγγυστα το συντελεστή παραγωγικότητας ενός κόσμου που σήπεται θλιβερά και παραφθείρεται αβοήθητος.

Οργιάζουμε ελεύθεροι παίρνοντας τον ήλιο στα σοβαρά, γιατί ο ήλιος διακόπτει το αιώνιο σκότος εν ονόματι ενός ιερόσυλου συμπαντικού σπασμού. Αυτός ξύνει απ’ το πετσί μας όλο το ανίδωτο και άγνωστο σκοτάδι. Αυτός μας οδηγεί στην πηγή για να ξεβγάλουμε από πάνω μας όλα τα σκατούλια του πολιτισμού.

Αυτός μας οδηγεί στη μεγάλη αλαφροΐσκιωτη αγκαλιά της τέχνης, που κρύβει ενδόμυχα τις πιο μεγαλοπρεπείς διαστροφές. Αυτές που εκφράζουν την ανταρσία στην υποταγή της αναπαραγωγής και στους θεσμούς που την εγγυώνται.

Ο ακροβάτης και ο ποιητής έρχονται να ανατρέψουν τη μοίρα της κοινής ζωής. Να ξεριζώσουν τη διαφορά ανάμεσα στο πάνθεο και το πανανθρώπινο.

Όχι ιερείς, μύστες, προφήτες, ιδρυτές θρησκείας και ψυχομέτρες ανθρωποδιορθωτές, αλλά δολοπλόκοι και επίμονοι κηπουροί μιας στάσης ζωής που δεν εμπλέκεται με το δογματισμό κάποιου ιερατείου.

Ναι, η τελική λύση είναι ο θάνατος αλλά πριν απ’ την έσχατη ρουφήχτρα υπάρχω εγώ. Γι’ αυτό προσφέρω ένα φύλλο κυανού λωτού στο κορμί σου ανθρωπότητα. Ένα σημάδι από νυχιά στο στήθος και τους γοφούς σου. Ένα κυρτό σημάδι σαν το πόδι παγωνιού στους παρεκτροπικούς γλουτούς σου. Αφήνω στα βυζιά σου αυτό το δάγκωμα αγριόχοιρου, δάγκωμα με τα δόντια και τα χείλη μαζί, το κοράλλι και το πετράδι μέσα στον αιώνιο κύκλο της κοσμικής αναρχίας.

Ηλείας Και Αλφειού

Limited Edition Of 15. Artist Proof of 2.

Ουδεμία πρόθεση έχω να σε μπερδέψω Χάρε
με ποιήματα, μανιφέστα, ιδρώτες της Ωραίας
Ελένης. Εφαρμόζω συριγμούς οδόντων, τέχνη
του χιλιοστού, μάστορας της ακμής θηλέων
απλώς. Του Αλφειού θρεφτάρι. Νονός μιας
Αλβανίδας υγροτάτης. Απ’ τη γενιά κατάγομαι
των βαπτιστών που παρασόλισαν στο σαρκοβόρο
θέρος. Απ’ τη γενιά που τρύπωσε κάτω απ’ τον ίσκιο
του χασίς. Κατάγομαι από πλευρό ιεροψάλτου
που βλαστήμησε τα πρόσφορα. Όλο το λυρικό
χνουδάκι που εβγάλαν τα κοριτσάκια της αρβανιτιάς
ροδάκινο που κέρασαν τα συνδικάτα εραστών
στις αγρυπνίες. Ρόγες, λαιμούς, δαγκωματιές και
χούφτες με θυμάρι. Αχ, Χάρε μου, κυτταροφάγε
πολιορκητή, τώρα που γλείφω το χαλβά
έλα και πάρε με. Εδώ, που κολατσίζω γλύκα
θηλυκιά. Τώρα που, χαρισάμενος βουλιάζω
στην άκρα βουλιμία και σ’ όλα της αλλοτρίωσης
τ’ ασύστολα υγρά σε κάνω δικαιούχο.

Τζιχάντ

Lagarde fakes

Αντιστρέφω αυτή την φιλοσοφική λίθο των εγχειριδίων καλής προσαρμογής στην πραγματικότητα, διακηρύσσοντας πως η Ιστορία είναι η μαμή της Βίας. Όσο θα υπάρχει Ιστορία θα υπάρχει και Βία.

Μέσα στη λαμπρότατη αφήγηση της βαρβαρότητας και των καταναγκασμών, το πυρίμαχο γυαλί της ανθρώπινης κοινωνίας χνωτίζεται και θαμπώνει.

Οι θρησκευόμενοι άνθρωποι, που αγαπούν την πατρίδα τους και το κόμμα, θα οδηγηθούν στη βία και στις τραγωδίες. Θα πλέξουν στεφάνια για να στεφανώσουν τα μνημεία, θα βαλσαμώσουν τις μνήμες, υπονομεύοντας το μυαλό και την καρδιά τους, κοιτάζοντας πίσω σ’ ένα υπεράφθονο παρελθόν από αυταπάτες.

Θα αγαπήσουν τις βυζαντινές μούμιες και τη συντέλεια κάθε ηρωικής πράξης που αβγάτισε τις ένδοξες αράδες. Αυτές που θα πρέπει να αποστηθίσουν οι υποτελείς μέσα στο βόθρο της πατρίδας και των εθνικών συμβόλων.

Οι πατριώτες και οι άνθρωποι των θρησκειών θα πολεμήσουν πρώτοι τον αδερφό τους. Θα του βγάλουν τα μάτια και θα του χώσουν στον κώλο έναν τανκ κι ένα παλούκι με μια ξεσκισμένη σημαία.

Είναι αυτοί, που σε καιρό δολερής ειρήνης κάνουν πράξη την κακόβουλη ευχή τους, να χάσει ο αδερφός τους την υγεία του, πιστεύοντας αυτομάτως ότι θα ξαναβρούν αυτοί τη δική τους.

Μα τίποτε δεν μπορεί να επανορθώσει την υγεία τους, τα νιάτα τους, την καυλωμένη τους φύση, τη νεότητα που ποδοπάτησε ο μεταφυσικός ορθολογισμός κάθε πολιτικής ορθότητας συντονισμένης με το κέρδος και τα σκατωμένα λεφτά.

Χωνεμένοι μέσα σε φυλακές και αναμορφωτήρια, ψυχαναγκαστικά νοικοκυριά και ασφυκτικά σχολεία, στρατόπεδα εργασίας και χρυσόφτερνες κρεβατοκάμαρες.

Παραδομένοι στις επί πιστώσει απαστράπτουσες ηδονές που ξεθυμαίνουν μέσα στην αντισηπτική τους δόξα. Στο έλεος των συμπτώσεων και της τύχης. Στο μικροσυμφέρον και στις κάλπικες ρητορείες.

Μα, οι συμπτώσεις εντυπωσιάζουν τους πονεμένους ανθρώπους και τους ανθρώπους που έχουν αφήσει τις ζωές τους στο έλεος του σαγηνευτή. Τους ανθρώπους που ελπίζουν σ’ ένα λερό θαύμα που θα προσφέρει λίγο βάλσαμο στην πένθιμη θλίψη τους.

Αυτούς τους άοκνους παρατηρητές, ενός κόσμου σμιλεμένου απ’ όλα τα άχρηστα κομψοτεχνήματα της ματαιοδοξίας.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 319 ακόμα followers