ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Ο Χάιντεγκερ για νεκρούς

xaint

Ο Χάιντεγκερ γυρίζει πίσω και απευθύνεται στους νεκρούς. Είναι ο φιλόσοφος των νεκρών. Είναι ο μαθητής του Παρμενίδη που έγινε πρύτανης στο Φράιμπουργκ και δημόσιος υπάλληλος του εθνικοσοσιαλισμού. Είναι η κότα που κυκλοφορούσε ελεύθερη στα πεδία μαχών της Ευρώπης πότε κάνοντας κουτσουλιές και πότε χρυσά αυγά στα χαρακώματα της παρηκμασμένης σκέψης. Της σκέψης που μέσα στη βαρβαρότητα στέκει σαν τον οβελίσκο. Της απαράμιλλης γλώσσας της νεκροκεφαλής του πνεύματος, του αθάνατου σκιάχτρου πριν το εξομολογήσει ο κεφαλαιοκράτης, τοποθετώντας το στα ράφια της ακαδημίας και στους πάγκους των προσφορών στα σούπερ μάρκετ της γνώσης και της απόγνωσης. Ο Χάιντεγκερ νιώθει ότι ο φιλόσοφος δεν μπορεί να πει τίποτε και ότι μόνο ο ποιητής μπορεί να μιλήσει νόμιμα για το Είναι και ότι ο δικός του ρόλος δεν μπορεί να είναι άλλος παρά να το σχολιάσει. Ο σχολιασμός όμως, έστω και «φιλοσοφικός», ενός ποιήματος, χωρίς να επιδιώκεται η απόδειξη του αν είναι αληθές ή ψευδές, δεν είναι φιλοσοφία, όπως δεν είναι φιλοσοφία ο αντίστοιχος «φιλοσοφικός» σχολιασμός ενός εξ αποκαλύψεως θρησκευτικού κειμένου. H αποκάλυψη μας τοποθετεί σε μια θρησκευτική οπτική γωνία. H θρησκευτική οπτική γωνία του χαϊντεγκερισμού επιβεβαιώνεται από την αναζήτηση από μέρους του της σωτηρίας. Υπάρχει τόσο στο περιεχόμενο όσο και στον τύπο. Όταν υπάρχει αποκάλυψη, ο τόνος είναι πάντα δογματικός, οι θέσεις εκφράζονται χωρίς απόδειξη. Ο Χάιντεγκερ δεν απευθύνεται στους άλλους φιλοσόφους σαν σε ίσους, αλλά όπως ένας δάσκαλος στους μαθητές του. Εδώ καταφθάνει ο φασίστας με τη στάμνα γεμάτη θαλασσινό νερό για να ξεδιψάσει τους ετοιμοθάνατους. Εδώ έρχεται Ο Μεγάλος αδερφός που συγκεντρώνει καθημερινά μπροστά στη μικρή οθόνη εκατομμύρια αγωνιούντες οπαδούς που προσπαθούν να καταλάβουν από χίλιες δυο λεπτομέρειες, που μαντεύουν αλλά δε βλέπουν ακριβώς, αν η ξανθιά γαμήθηκε με τον μελαχρινό ή αν η νεαρά αραβικής καταγωγής ερωτεύτηκε τον Έλληνoαυστραλό έκφυλο οσποδάρο που πίνει φραπέ ξύνοντας τ’ αρχίδια του. Εδώ έρχεται ο ηθικολόγος εξπρεσιονιστής του στοχασμού και εξομοιώνει το είναι ενός λαού με το είναι ενός ατόμου. Εφόσον τα διάφορα συστατικά ενός ατόμου (όργανα, μόρια) δεν έχουν καμία αυτονομία, με κίνδυνο την παθολογική αποδιοργάνωση και τον θάνατο, πρέπει να συμπεράνουμε ότι το ίδιο ισχύει και για τα διάφορα συστατικά ενός λαού, δηλαδή τους πολίτες, κάτι το οποίο αποτελεί τη φιλοσοφική δικαιολογία για την καταδίκη της δημοκρατίας. Έρχεται εδώ ως απολογητής του Φύρερ εξηγώντας την αρχή του Ενός ως μιαν «απαραίτητη συνέπεια», επειδή αλλιώς θα περνούσαμε «σε έναν κόσμο πλάνης, εκεί όπου απλώνεται το κενό που απαιτεί μια τάξη και μια θέση του όντος σε ασφάλεια». Ο Χάιντεγκερ για νεκρούς. Εργένης της φιλοσοφίας που συνήθιζε να τρώει μόνος. Και τρώγοντας μόνος γίνεσαι εύκολα σκληρός και ωμός. Στομαχικός. Τρως και μετά κατευθείαν ξερνάς πάνω απ’ τη χέστρα. Γήρας και παρακμή εκεί που θα’ πρεπε μετωπικά να τσακιστεί ο σεξουαλικός πίθηκος Μάρτιν Χάιντεγκερ στην αγκαλιά Της. Στο λατρευτό Μουνί Αυτής που σφάχτηκε απ’ τις ραδιουργίες του ενός και μοναδικού θεού. Του θεού αυτού που μπουκώνει χαρτονομίσματα τα ξεδιάντροπα πνεύματα.

Γέννα με κουτάλες

gena

Όλες οι γερασμένες κοινωνίες υποτάσσονται με τον πιο ανάλαφρο τρόπο. Με βελούδινες επαναστάσεις, γαρούφαλα, κατσαρόλες και βερμπαλισμό.

Το πρόωρο γήρας των νέων αντανακλά την κακή εκπαίδευση, αυτή που προσφέρει απλόχερα ο ιμπεριαλισμός της μιας και μοναδικής άποψης. Το πονηρό κατεστημένο ταυτίζει την προϊστορία με τη βαρβαρότητα. Όμως η αλήθεια είναι πως η βαρβαρότητα και ο πολιτισμός δεν ήταν ποτέ διαδοχικά στάδια σε μια προοδευτική πορεία της ανθρωπότητας. Ήταν καταστάσεις που συνυπήρξαν και εξακολουθούν να συνυπάρχουν.

Υπήρχαν και τότε πολιτισμοί, όπως υπάρχουν και σήμερα. Υπήρχαν και τότε βαρβαρότητες όπως υπάρχουν και σήμερα. Και δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη, ότι οι πρωτόγονες φυλές κυβερνούνταν από έναν αρχηγό-τύραννο ή ότι η κυβέρνησή τους ήταν τυραννική!

Σήμερα που τα ψευτοδιλήμματα και η υποκρισία έχουν αντικαταστήσει τους μύθους και τα παραμύθια και ο δεσποτισμός των αόρατων αγορών έχει φέρει την παρακμή και την παραίτηση διόλου δεν με νοιάζει αν θα έχω καπιταλισμό με ευρώ ή καπιταλισμό με δραχμή.

Καμιά αλήθεια δεν μπορεί να φανερωθεί από μόνη της όταν κάτι άλλο έχει πάρει τη θέση της. Κι αυτή η εξαντλημένη έως κοπώσεως αστική δημοκρατία κατατρώει με καλπάζοντα ρυθμό την αποχαυνωμένη κοινότητα.

Είναι το σαράκι που χτυπάει τα στομάχια και τα νεφρά. Είναι ο λήθαργος που σε τσακίζει και σε οδηγεί στην παραίτηση. Κι όταν οι άνθρωποι παραιτούνται απ’ τη συμμετοχή, δηλαδή παραιτούνται απ’ τις χαρές και τις ηδονές που είναι οι αλήθειες τους, τότε χάνουν την επαγρύπνηση που απαιτεί η ελευθερία και προτιμούν να οπλίσουν ένα μόνο φρουρό, για να φυλάει την πόλη ενώ αυτοί κοιμούνται.

Οι Γερμανοί με τις παροιμίες τους και τον μεθοδικό τους ψυχαναγκασμό ομιλούν για γέννα με κουτάλες, εγώ ομιλώ για έκτρωση.

Και βεβαίως ένα πρωί θα ξυπνήσουμε και θα πάρουμε πίσω την Αγιασοφιά, το Βυζάντιο, τις Βρυξέλλες. Όλοι εμείς οι κακόκεφοι, θλιμμένοι, ανοργάνωτοι και κουρασμένοι απ’ την αργόσχολη ζωή μας θα κάνουμε κάτι μεγάλο, μια πράξη λαμπρή, μια πράξη ανείπωτου μεγαλείου.

Εμείς οι άκακοι ονειροπόλοι θα βάλουμε κάποτε φωτιά σ’ ένα δάσος μόνο και μόνο για να δούμε αν η φωτιά ανάβει τόσο εύκολα όσο πιστεύεται. Και κανείς ηθικολόγος φιλόσοφος και κανείς ατσίδας Αμερικάνος αναλυτής που τα ξέρει όλα, δεν θα μπορεί να εξηγήσει από πού προέρχεται τόσο ξαφνικά μια τέτοια τρελή ενεργητικότητα σ’ αυτές τις τεμπέλικες υπάρξεις. Και πως, ανίκανοι να κάνουμε τα πιο απλά και τα πιο απαραίτητα των πραγμάτων βρίσκουμε ξαφνικά το περίσσιο κουράγιο για να εκτελέσουμε τις πιο παράλογες πράξεις κι ακόμα πιο συχνά τις περισσότερο επικίνδυνες.

Ηρωισμός γεννημένος από πλήξη και ονειροπόληση.

Προς μια καθολική μέθοδο

pros

Ξεκουμπώνω το φόρεμά σου
και γίνομαι το ένοικο σαλιγκάρι σου.
Γλώσσα πυρωμένη νέγρα.
Και γίνομαι περιλαίμιο στα προσήλια βυζιά.
Και γίνομαι χερουβείμ για να κουρσέψω εσώρουχο
και μέγας κυβιστής.
Άγιον πνεύμα στο μεταίχμιο σχισμής
ένα πελώριο μάτι.
Αυτός Εγώ
μεσάνυχτα
που βράζω τ’ αυγουλάκι μου
μελάτο για να κρατηθώ
λαδάκι ρίγανη ψωμάκι ζυμωτό
να βγάλω το νυχτέρι
κρατώντας τα προσχήματα
να μάθει η ανθρωπότης
πως αγιάζουνε οι δήμιοι στα κρεματόρια οργασμών
να μάθει πως πονούν οι μειοψηφίες.

Για τον πρίγκιπα Κροπότκιν

photokerat

Απ’ τις πιο σπουδαίες μάχες που έδωσε η εκκλησία είναι η μάχη εναντίον της μαλακίας. Η εκκλησία αλλά και κάθε μηχανισμός εξουσίας που τρυπώνει μέσα στο βρακί του ανθρώπου αντιμάχονται αυτό που έχουν δημιουργήσει ήδη οι δικές τους πρακτικές και απαγορεύσεις. Μέσα στην κοινωνική πυραμίδα των ιεραρχικών δομών συναντάς ανθρώπους τόσο σάπιους που το μόνο τους μέλημα είναι πως θα γαντζωθούν και πως θα διατηρήσουν την εξουσία τους. Απ’ τον πρόεδρο της κυβερνήσεως μέχρι τον πιο ασήμαντο διευθυντή γυμνασίου της ισχνής πλην ένδοξης Κωλοπετινίτσας παρελαύνει ένας στρατός διεφθαρμένων όντων και σάπιων ανθρώπων. Οι σάπιοι άνθρωποι που επιβάλλουν τις απαγορεύσεις και εφαρμόζουν τους σκληρούς και δόλιους-πολλές φορές-νόμους του δυνατού, λειτουργούν όπως οι παπάδες εναντίον της μαλακίας και του προγαμιαίου σεξ. Το πρώτο πράγμα που ρωτάει έναν καυλωμένο έφηβο ο εξομολογητής είναι εάν τραβάει μαλακία και με ποια συχνότητα. Βεβαίως η συχνότητα παίζει σπουδαίο ρόλο διότι αν τον παίζεις μια φορά την εβδομάδα παίρνεις μπόνους ενώ αν τον παίζεις εφτά φορές τη μέρα τρως άγρια καμπάνα. Αν δε ο έφηβος αρχίσει τις ερωτικές εργολαβίες με το φίλο του ή τη φίλη του, έ, τότε τη γάμησε κατά τα κοινώς λεγόμενα. Ακριβώς τα ίδια ισχύουν σε κάθε μορφή επιβολής μέσων και σκοπών. Απ’ την εργασία μέχρι την ευχαρίστηση και την ψυχαγωγία ένας στρατός ανώμαλων ανικανοποίητων όντων σου επιβάλουν το σύστημα αξιών που διαιωνίζει την κυριαρχία του ισχυρού. Εναντίον πάντα της ελεύθερης σκέψης και του ελεύθερου έρωτα. Ο στόχος δεν είναι ούτε η καρδιά ούτε το μυαλό, αλλά τα στομάχια, οι τσουτσούνες και οι κλειτορίδες, που πολλές σεβάσμιες θρησκείες και καθεστώτα πετσοκόβουν απ’ τα γεννοφάσκια του ανθρώπου. Η πείνα, η σεξουαλική στέρηση και ο εργασιακός μεσαίωνας έχουν αποβεί σπουδαία όπλα στα χέρια της εξουσίας. Φυσικά υπάρχει πείνα στον πλανήτη όχι γιατί δε φτάνει το φαγητό και φυσικά υπάρχει σεξουαλική στέρηση όχι γιατί δε βρίσκει να γαμήσει ο χριστιανός ή η χριστιανή. Ο ποιητής Χάνς Πλόμπ έγραψε ένα λακωνικό ποιηματάκι, σχετικό.

Για τον πρίγκιπα Κροπότκιν

Ισότητα;
Καλή είναι!
Μα όχι η ίδια ισότητα
να ισχύει συγχρόνως
για τον καθένα μας.
Όλοι το ίδιο σπίτι
όλοι τον ίδιο θεό
όλοι την ίδια τηλεόραση
όλοι την ίδια μπόμπα.
Αυτό ποτέ!

Amour platonique

amo

Η εξουσία βλέπει πάντα τα παιδιά μας σαν φανταράκια. Αγαθά και αθώα. Έτοιμα για θελήματα και πρόθυμα για θυσίες. Οι μεγάλοι φασίστες της ιστορίας φρονούσαν πως η γυναίκα είναι υποδεέστερο ον και η θέση της είναι στην κουζίνα ή στο μπουρδέλο αναλόγως με τα προσόντα. Οι άνθρωποι της εξουσίας διαπραγματεύονται τον ιδρώτα των εργατών. Κανείς υπουργός οικονομικών δεν έχει δουλέψει αχθοφόρος για μια μέρα ή δεν έχει ξεσκατήσει γέρο με εκδικητική ακράτεια και αλτσχάιμερ για να δει τη γλύκα. Έχει όμως κατεβάσει τα παντελόνια για να του χαϊδέψει η μπουρζουαζία τ’ αρχίδια με το φτερό της. Στην Ευρώπη των αποικιοκρατών η λέξη Έλληνας ήταν συνώνυμη του κλέφτη, του μπαμπέση και του κωλομπαρά. Κυρίως διότι για να επιβιώσει ο Έλληνας σ’ αυτό το σταυροδρόμι της βαρβαρότητας ξέπεφτε στην κλεψιά και στην κωλομπαρία. Κάποτε θα γραφτεί η αληθινή ιστορία των οπλαρχηγών και θα καταλάβουμε πολλά. Ως τότε ας κάνουμε σκονάκια τους ηρωισμούς για να περνάμε τις εξετάσεις. Οι λέξεις που μεταφέρουν ιδεολογία απ’ το παρελθόν δουλεύουν ακατάπαυστα μέσα στα κεφαλάκια των λαών που περιμένουν ένα θαύμα ή ένα χοντρό παλούκι. Φυσικά και δεν θα ξεχαστεί ποτέ η αγριότητα των γερμαναράδων. Τα αφιονισμένα φανταράκια που έστελνε ο Χίτλερ στον πόλεμο ήταν παιδιά του λαού, πρόθημα και υπάκουα και κυρίως καυλωμένα αφού είχαν πιστέψει έναν μανιακό και αγράμματο πως είναι η άρια φυλή. Οι υγιείς που μπορούν να φέρουν τον τίτλο του πολίτη-οπλίτη και άλλα τέτοια κλασμένα παπαδίστικα κηρύγματα απ’ τη μούχλα του μεσαίωνα. Όλα τα έθνη εκπαιδεύουν τα κουτάβια τους με τα ίδια ιδανικά. Όλα τα έθνη είναι το ίδιο κτηνώδη και φασιστικά με τη ναζιστική Γερμανία. Με την φιλελεύθερη Αμερική που αφομοίωσε όλη τη γερμαναράδικη μεθοδολογία του πολέμου. Όλα τα έθνη ακόμα και η μικρή Ελλαδίτσα έχει πειθήνια φανταράκια. Μισαλλοδοξία, βλαχιά και μαλακία. Πατριωτισμός κωλομπαρίστικος από ξεγάνωτους ντενεκέδες που μιλούν για πατρίδα και ιδανικά. Στο δικό τους κόσμο δεν υπάρχουν τάξεις και ταξικά συμφέροντα αλλά ένα ομογενοποιημένο σύνολο που λέγεται λαός. Λαός και ο κύριος Λάτσης με τις χρυσές του χέστρες και τα ιδιωτικά του νησιά, λαός και ο οικοδόμος της γειτονιάς μου που δεν έχει ρεύμα αλλά κεριά και περιμένει τον άγιο Φανούριο της ενορίας να του φέρει φακές και βραστό λάχανο για να τη βγάλει και σήμερα καθαρή. Λαός και ο έκφυλος δεσπότης με τα χρυσοποίκιλτα άμφια, λαός και ο διάκος με την τρύπια κάλτσα. Και φυσικά αυτές τις αντιθέσεις αλλά και την ανακωχή του σφοδρού κοινωνικού πολέμου την εγγυάται το Κράτος. Η αριστερά των σαλονιών και των καθηγητών πανεπιστημίων είναι η αριστερά της υποκρισίας. Της βαθύτατης υποκρισίας που κοιμίζει τον ήδη κοιμισμένο λαό. Το φτωχό λαό, όχι τον άλλο. Γιατί ο άλλος λαός ξέρει τα συμφέροντά του. Γιατί ο άλλος λαός θέλει να έχει δούλους που θα μαζεύουν χρήμα. Τι συλλογικές συμβάσεις και μαλακίες! Κοινωνικές παροχές! Γιατί η εκπαίδευση και η υγεία να είναι κοινωνικά αγαθά; Αφού οι κύριοι της κυβέρνησης και οι φίλοι τους μπορούν να βγάλουν λεφτά απ’ τον καρκίνο σου! Κι αφού μπορούν με τις ευλογίες σου να χαρίζουν ολόκληρες πτέρυγες νοσοκομείων που έχτισες εσύ οικοδόμε, οδοκαθαριστή, βιομηχανικέ εργάτη, εσύ απατημένε του τρίτου δρόμου, εσύ που περιμένεις να βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα τα σπουδαγμένα σου παιδιά. Τα σαΐνια που διαπραγματεύονται τη μιζέρια σου. Τα σαΐνια που στριμώχνουν τη μια και μοναδική σου ζωή σε αριθμούς και χρηματιστήρια. Σε εκκλησίες και προπατζίδικα.

Κλέφτης αχόρταγος

kleftis

Όταν αγκαλιάζεις, αγκαλιάζεις σπλήνες, νεφρά, καρδιά, στομάχι, έντερα, πνευμόνια. Αγκαλιάζεις μονίμως όλο το μηχανισμό της ζωής του άλλου. Αίμα και υγρά. Αγκαλιάζεις το ζεστό κορμί του άλλου. Την αγνότητά του και τις λέξεις του. Η αγκαλιά είναι εφαρμοσμένη βουλιμία. Έχει και αγριότητα μέσα και φλογερό πόθο διείσδυσης, αφήνοντας πάντα τη λεπτή στάχτη της ποίησης γύρω εκεί, στον τόπο όπου οι κυβερνήσεις ψεύδονται και τα κράτη γκαστρώνουν τους λαούς με αυταπάτες. Σε αγκαλιάζω σημαίνει πως θέλω να σε διαπεράσω. Να ξαναγίνουμε η μονάδα. Το Ένα. Το συμπαντικό μέγα Τίποτε. Σε αγκαλιάζω σημαίνει πως εγώ ο λύκος εισβάλω στο μαντρί της σιωπής. Εφάπτομαι στο καρδιοχτύπι και στο γουργουρητό των εντέρων. Μπορώ να σε μυρίσω και να κλείσω τα μάτια και να χασμουρηθώ. Κλέφτης αχόρταγος. Τσιγγάνος όλο επιθυμίες, έτοιμος να διαβρώσω το ατσάλι των λέξεων, ανθρώπων που δεν αγκαλιάζουν και δεν αγκαλιάζονται. Ανθρώπων που χτίζουν εργοστάσια για να κατασκευάσουν την ευτυχία και παλάτια για να γαμήσουν και τράπεζες για να αγοράζουν ξύγκι απ’ τους πεθαμένους. Η αγκαλιά σου ξυπνά τα σπλάχνα. Σε ερεθίζει. Σε κρατάει ζωντανό. Σε σπρώχνει στον κομουνισμό του έρωτα. Τα στήθια στα στήθια της καταργούν τη μεταφυσική. Το χνώτο της στο λαιμό σου. Η κρυψώνα σου σ’ έναν παράλογο κόσμο που παρακάμπτει την καρδιά. Ένα στερέωμα όχι γεμάτο φριχτές προφητείες αλλά πτήσεις σκανδαλώδους φαντασίας. Ηδονής. Ο ηδονισμός της αγκαλιάς υπερασπίζεται τους τρελούς και τους ανόητους. Την αιωνιότητα στα μάτια των ζώων. Τα αριστεία, τα πτυχία, τα βραβεία, οι διακρίσεις, είναι αγκάθια για τις αγκαλιές. Είναι η βαρβαρότητα του πνεύματος που αρρώστησε και τρομοκρατεί. Που ναρκισσεύεται στο χρηματιστήριο του πολιτιστικού μας καζίνου. Που δεν αγκαλιάζει αλλά κατηχεί, με όλη την κλουβίσια νεύρωση του κακογαμημένου. Αγκαλιάζω σημαίνει αφοσιώνομαι σε κάποιον πέραν του εαυτού μου. Αφοσιώνομαι σ’ αυτόν που δεν αφοσιώνεται στον εαυτό του αλλά σ’ εμένα. Όντα απείρως εκστατικά απείρως πάσχοντα.

Ιντερμέδιο νυκτός

romant

Έμαθα πολλά κόλπα χθες βράδυ
στο δωμάτιό σου. Και ποίηση
χρήσιμη αποκόμισα κι ας μην
είμαι κόμης, παρά ένα γύπας
που προσπαθεί να χωθεί στον
κόρφο σου νυχθημερόν, παρά
ένα ον φέρων ψωλή και πόθο.
Αξιοπρεπώς να ανέβω όλα της
ποίησης τα σκαλιά και να βρεθώ
στο κενό και να πηδήξω στο χάος
όχι ως νεκρός αλλά ως θανατηφόρος.

Η μπαλάντα του νεροχύτη

mal

Να ρίχνεις τη λοξή σου ματιά σε όλα
τα πλάσματα και να χορεύεις στο ταψί
Αμερικάνους ρεαλιστές που εκδίδουν
τώρα τις αλητείες τους και τις μοσχοπουλάνε
στο εξωτερικό σαν το κρέας της φώκιας.
Κι όπως τα μυρμήγκια μεταφέρουν
τεράστια ψίχουλα στις τρύπες τους
κι όπως τα χελιδόνια χτίζουν αυτές τις φωλιές
από άχυρο και λάσπη κι όπως αποθέτεις
τρυφερά τα ζουμάκια σου στο νεροχύτη κι όπως
όπως προλαβαίνω να τα πω όλα σ’ αυτή τη ζωή
και να νιώσουν οι γυναίκες ευτυχισμένες
μέσα στον καύσωνα της κουζίνας, με τους
ατμούς και τις μυρουδιές και τα καρότα
τις πιπεριές και τα μούρα, βάζοντας αγάπη
και κρίσεις ηθικής στην κατσαρόλα και πιπέρι
και ίσα που προλαβαίνω να γράψω για τα
υπέροχα χλωρά κρεμμύδια στους κήπους
των φίλων μου. Τα κολοκυθάκια, τα φασολάκια,
τα χείλη της όταν γύρισε απ’ το τρελοκομείο
η αγάπη μου, απ’ το νεκρόδειπνο νοικοκυραίων,
απ’ το έτοιμο φαγητό που μυρίζει ιδρωμένη
μασχάλη και φτερούγες πουλιών που δεν πέταξαν.
Όταν γύρισε απ’ τον έρωτα δίχως σεξ κι απ’ το σεξ
δίχως έρωτα κι απ’ τα ποιήματα άλλων που
γράφτηκαν για να βραβευτούν από ειδικούς
και ειδήμονες και τώρα πρέπει να προλάβω
να περιγράψω το χτυποκάρδι της σφήκας μέσα
στο μπουκάλι της λεμονάδας, να προλάβω να σε δω
απ’ το καθρεφτάκι του αυτοκινήτου να κατουράς
τόσο ήσυχα ειρηνικά και σφυριχτά και να σε θαυμάσω
εγώ ο θεούλης, ο ματάκιας, ο δημιουργός, ο παντοκράτωρ.

Παραλιακόν

paral

Θέρισέ με θέρος θεριό, μαλλιά
μπλεγμένα της αλμύρας, μια φέτα
ψωμί και κασέρι δίπλα της κι ας
μην αναπνέω, να εισπνέω μονάχα
αντηλιακό του βρεγμένου δέρματος
χρυσάφι, ήλιο στο τενεκεδάκι μου
χρυσό φλουρί, λίγο ξέφωτο λευκό
του Χειμώνα απ’ το μαγιό απ’ τις
κόκκινες γραμμές του κρυφού της
κόσμου, φλεβίτσες καλώδια που
φτάνουν στην καρδιά και τις ρόγες
που φτάνουν στα χείλη που με
παγίδευσαν. Και δεν έχω πατρίδα
μανούλα, μονάχα καύλες εν μέσω
θέρους, εν μέσω αυτής, εν μέσω
τελετής υγρών. Ο πάντα τρυφερός
κι ανήσυχος εγώ, ο πάντα δαιμονισμένος
από λάσπη και νερό και γύρη και χνώτο
αυτής που απόθεσε το κορμί της στο
ταψάκι της άμμου, να το γευτούν, να το
γλείψουν διψασμένες αλαφροΐσκιωτες
σφήκες.

Νησιά

images (2)

Για νησιά έγραψα ποιήματα και
κάνω ότι μπορώ αναγνώστη, χρόνια
και ζαμάνια, αγριολούλουδα δε
λησμονώ και παγίδες. Θηλυκά
που χάσανε κουρνιασμένα, βρύσες
που άνοιξαν για να ξεπλύνουν έρωτες,
όρη της Αφροδίτης που ξεπρόβαλαν,
παίχτες της βήτα εθνικής, ρύζια
του γάμου, στίχους της Αχμάτοβα.
Για νησιά έγραψα πλεονασμούς
για γυμνές που εχνώτισαν καθρεφτάκια.
Τα παιδιά μου παράτησα στις μανάδες τους
για τις ζόρικες μεταφορές, άθρησκος πάντα
μπατίρης. Νοικοκυραίους κοιτάζοντας
να τρώνε πίτσα της μοναξιάς. Αυτοκράτορες
στον οικόσιτο γαμηστρώνα τους, φτύνοντας
τον πούτσο τους στοργικά να μη τον ματιάσουν
τα μνημόνια κι οι κακές γλώσσες.

Oι τρουμπέτες του διαβόλου

flou

Τρέμω και τρέμει και της εξηγώ και μου εξηγεί.
Δεν έχουμε χάρτες αλλά τρυφερά κορμιά
στόματα ανάμεσά μας
με τις γλώσσες να κάνουν σκέψεις μεγάλες
για τη μαστοφόρο φύση μας.
Για το βιοπορισμό της καρδούλας
τον έρωτα στη μπανιέρα
την ποίηση που βγάζουν οι τρουμπέτες του διαβόλου.
Τρέμω και τρέμει και της βγάζω τα ρούχα
και καυλώνουμε και πεθαίνουμε ξανά και ξανά.

Ψιθυρίζοντας βρομόλογα

jux-ed_tempelton-11

Είμαστε όντα πειθαρχημένα. Ακόμα κι αυτές οι ελάχιστες εκλάμψεις απειθαρχίας περιφέρονται σαν ξεσπάσματα πάνω από το βουλιαγμένο θόλο του τάφου της Κλυταιμνήστρας. Αν αυτό που διαχωρίζει το ανθρώπινο από το ζωώδες είναι η γλώσσα, αυτό που διαχωρίζει τον πολιτισμό από το απλώς ανθρώπινο είναι η γλωσσική πειθαρχία. Πειθαρχώ γλωσσικά άρα υπάρχω. Πρόκειται για το παιχνίδι της ηθικής καταπίεσης αλλά και της νεύρωσης και, κατά κάποιον τρόπο, για την άκρως ιδιαίτερη ισορροπία ανάμεσα στη συνειδητή ελευθερία και στην ασυνείδητη καταστολή. Αρκετά νωρίς η μαμά, ο μπαμπάς, η κοινωνία, οργανώνουν την ομιλία σου το ίδιο διάστημα που σου μαθαίνουν την καθαριότητα και τον έλεγχο των σφιγκτήρων. Όπως δεν κατουράμε και δεν χέζουμε οπουδήποτε έτσι λοιπόν δεν εκτοξεύουμε βρομόλογα, βρισιές, χυδαιότητες και λοιπά. Αυτή η φάση γλωσσικής καταπίεσης συγκροτεί μια κόσμια γλώσσα διανθισμένη ίσως, με κάποιες ανατρεπτικές και ανεκτές λέξεις σε στιγμές που η κατσαρόλα βράζει σε δυνατή φωτιά και το καπάκι πρέπει να αφήσει ολίγον ατμό στο σύμπαν για να ξεθυμάνει. Από το πιπί-κακά αλλά και το ευρύτερο ρεπερτόριο ήχων, λαρυγγισμών, συνηχήσεων, φωνημάτων, περνάμε βιαίως στη σκατολογική φάση. Στην αυθάδεια της παρόρμησης και της ποίησης. Κι όπως ομιλούμε συχνά για πρωκτικό σφιγκτήρα έτσι ομιλούμε και για στοματικό σφιγκτήρα, ο οποίος, όταν η πειθαρχία έχει επιβληθεί, δεν αφήνει να περάσουν βρισιές και αισχρόλογα απ’ το φράχτη των οδόντων. Η αθυροστομία λοιπόν θα μπορούσε να θεωρηθεί το αντίστοιχο της ακράτειας ούρων ή περιττωμάτων. Λέξεις όπως σαλάμι, μπανάνα, αγγούρι, επιτρέπονται με την κατάλληλη συνωμοτική χαριτωμενιά αλλά η λέξη πούτσος απαγορεύεται. Μπορεί ευκόλως ένας σοβαρός κύριος γυμνασιάρχης να πει στη γραμματέα του με υπονοούμενη συγκατάβαση για το μεγάλο του κουμπούρι ή το σπουδαίο κλαρίνο του, αλλά θα είναι αισχρός αν βγει έξω απ’ την πολιτική ορθότητα της μεταφοράς και μιλήσει ανενδοίαστα και ξεδιάντροπα για την ψωλή του. Εντός της οικίας η πορνογραφία επιτρέπεται αφού μπορείς να φωνάξεις τη σύζυγό σου πουτανίστα κι αυτή να αντιχαιρετήσει λέγοντάς σου, Ήρθες καυλιάρη μου! έχω βάλει θερμοσίφωνα. Βεβαίως οι λέξεις μουνί, κώλος, σκατά, πουτάνα, πούτσος και λοιπά έχουν αρχίσει να προφέρονται δημοσίως. Όμως αυτό που τις κάνει πορνογραφικές είναι το νοηματικό πλαίσιο. Για παράδειγμα η χρήση του ενεργητικού ενεστώτα ή της προστακτικής για να πούμε Έλα να σε γαμήσω! Άνοιξε το μουνί σου! Θέλω να μου χώσεις τον πούτσο σου! Είσαι πολύ καυλιάρα! και λοιπά άλλα νοηματοδοτεί πονηρή πράξη και καταδικαστέα από τους ταγούς της ηθικής ισορροπίας του εθνοσκατολογικού κατεστημένου. Στην καρδιά του ο άνθρωπος είναι αγγελικός. Κι όλα τα αγγελικά πλάσματα έχουν δικαίωμα στη βωμολοχία. Δικαίωμα σε μια ποίηση του ανίερου, δηλαδή εναντίον του καταπιεστικά επιβεβλημένου στις αγγελικές καρδούλες και στα καυλωμένα μυαλά. Και στα σκλαβωμένα κορμάκια των απαγορεύσεων. Δικαίωμα σε μια ποίηση των χυμών κι όχι των στεγνών εξηγητών και των καταθλιπτικών ακαδημαϊκών. Και των βραβευμένων που μας σκοτίζουν τ’ αρχίδια.

Τα κακά πνεύματα

mav

Και την πατρίδα μου λησμονώ μπροστά σ’ ένα γυμνό γυναικείο σώμα, έγραφε στο ποίημά του Σώμα, ο Ηλίας Πετρόπουλος. Ποίημα για το οποίο δικάστηκε και καταδικάστηκε. Ο Πετρόπουλος δεν έχανε ευκαιρία ακόμα και στο πιο απειροελάχιστο κείμενό του, να κάνει τον προβοκάτορα. Είτε μιλούσε για τη φασουλάδα, είτε μιλούσε για την καπότα, ο στόχος του ήταν η εξουσία και τα κωλόπαιδα που θέλουν να γαντζωθούν απ’ τα τροφαντά της αρχίδια. Διότι η εξουσία είναι ένα θηλυκό με αρχίδια. Ένα τερατάκι θεόπνευστο που κρατά τις τύχες μας στα χέρια της. Οι ζόρικοι συγγραφείς με όλη τη φιλόστοργη ειρωνεία τους, υπήρξαν εχθροί του κατεστημένου και η εξουσία τους περιποιήθηκε καταλλήλως. Τους εξόρισε ή τους ανάγκασε να εξοριστούν αφήνοντας πίσω στη θέση τους άλλους δουλικούς συναδέλφους που τα καταφέρνουν μια χαρά. Ο Θανάσης Βαλτινός δήλωσε προσφάτως πως δεν ανέχεται στη γειτονιά του μαύρες πουτάνες και η Κική Δημουλά παλαιότερα υποστήριξε πως δεν βρίσκει παγκάκι ελεύθερο στη γειτονιά της διότι είναι κατειλημμένα από Πακιστανούς. Οι άνθρωποι της ακαδημίας ξέρουν. Βεβαίως υποστηρίζω πως για το κωλοχανείο που λέγεται Αθήνα ευθύνονται αποκλειστικώς οι νεοέλληνες, που ως βάρβαροι καταδρομείς κούρνιασαν στους περιστερώνες του Καραμαλή. Και νομίζουν πως οι τοίχοι, οι δρόμοι, οι πλατείες ανήκουν αποκλειστικά σ’ αυτούς. Υποστηρίζω επίσης πως οι μετανάστες ομόρφυναν την γκρίζα σκατούπολη Αθήνα, που οι ίδιοι οι κάτοικοί της καταδίκασαν σε μαρασμό. Κανείς δε θυμάται βεβαίως το ρατσισμό που υπέστην οι χωριάτες που κατέβαιναν στο μεγάλο μαντρί. Και τώρα ως γηγενείς πλέον, πετροβολούν μαύρες πουτάνες και αποδημητικά πουλιά που κάνουν μια στάση για να πιούν νερό στα βρωμερά σιντριβάνια του υπερτροφικού άστεως. Ένας φίλος που είχε περάσει στο Πολυτεχνείο, στην εξέταση του μαθήματος της Πολεοδομίας είχε γράψει, Σκατά στους τάφους σας, εργολάβοι της δεκαετίας του εξήντα, του εβδομήντα και όλων των δεκαετιών. Κοράκια. Φυσικά ποτέ δεν πήρε πτυχίο μηχανικού. Κι ένας πρώην μαθητής μου, στην ερώτηση για τα κακά πνεύματα που του έβαλε ο θεολόγος στις εξετάσεις, απάντησε πως, αν κακά πνεύματα είναι οι σκέψεις για το μουνάκι της Μαρίας, ε, τότε ας είναι ευλογημένα τα κακά πνεύματα. Φυσικά ποτέ δεν πήρε απολυτήριο λυκείου.

Υπέρ Ανανήψεως

αδολεσχεία

Κυρίως σκέφτομαι πως μπορεί να λογοκρίνει κάποιος την αναλυτική σκέψη. Αφού, η αναλυτική σκέψη είναι προσέτι καταστροφική για την πίστη και τους πιστούς. Και βεβαίως η αναλυτική σκέψη είναι αποτέλεσμα συγκρούσεων με τα κάθε λογής ιερατεία. Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τη θεωρία της εξέλιξης και να μυριστεί τις λεπτότατες αποχρώσεις της αν δεν διαθέτει αναλυτική σκέψη, αλλά και πάθος εναντίον της αποχαυνωτικής και ενστικτώδους μεταφυσικής. Το πιο εύκολο είναι να πιστέψω τη μαλακία του παπά. Να σωφρονιστώ με τις μαγγανείες του μύθου και το λιβάνι ώστε να γίνω πιστός. Δεν έχει σημασία ποιάς πίστης διατελώ κουτάβι και ποιάς μεταφυσικής υπηρετώ το στυγνό παραλογισμό. Όμως σε συνθήκες βαρβαρότητας και προχωρημένου καπιταλιστικού οίστρου η αναλυτική σκέψη αποκτά τερατική μορφή. Το λογικό και το παράλογο ζευγαρώνουν και γενούν αυταπάτες. Καταλήγοντας στη φάρσα του μεταμοντέρνου μεταμφιέζουν το καθετί σ’ αυτό που συμφέρει τον Κύριο Καπιταλιστή. Η αλήθεια είναι η αλήθεια της οικονομίας της αγοράς και ότι είναι έξω απ’ αυτή θάβεται. Ότι δεν έχει μέσα λεφτά, κέρδος και ανάπτυξη του χοντρού αστικού κώλου είναι καταδικασμένο. Οι πρώτοι που πήραν χαμπάρι όλο αυτό το διασκελισμό της πολιτικής οικονομίας ήταν οι παπάδες και οι μαφίες των θρησκειών. Είναι αυτοί που προσαρμόστηκαν με θρησκευτική ευλάβεια και γι’ αυτό λειτουργούν ακραιφνώς ως τσιράκια των τραπεζών και των κυβερνήσεων. Κανένας επίσκοπος δεν τσούζεται απ’ τα μνημόνια και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αφού ως βδέλλα αρμέγει το κράτος και τους μαλάκες υπηκόους του για να επιβιώνει. Αφού η πελατεία του είναι και πελατεία της εταιρείας διαχείρισης της εργατικής δύναμης και της εταιρίας μετασχηματισμού των ανθρώπινων σχέσεων σε προϊόντα. Προϊόντα που δεν ενδιαφέρονται για την αναλυτική σκέψη άρα και για τη ζωή. Άνθρωποι που γράφουν στα παπάρια τους την αλήθεια, κυνηγώντας το θαύμα και την αριστερή ελπίδα που πουλάνε με το τσουβάλι αδίστακτοι κρετίνοι, που θέλουν πάση θυσία να βιδώσουν τον κώλο τους στην καρέκλα της εξουσίας. Η αναλυτική σκέψη είναι φύσει και θέσει επαναστατική, γι’ αυτό η Δύση την έχει κλείσει στο κλουβί της επιστήμης και των βιβλίων και συντηρεί ολόκληρο στρατό για να μη δραπετεύσει και φτάσει στην κοινωνία. Για να μη γίνουν οι εκκλησίες και τα παλάτια εν μια νυκτί γαμηστρώνες.

Υπόμνημα Κόλπου Λακωνίας

ipom

Μπορεί εσύ να πελεκάς οστά
κορμιά της Μέσα Μάνης
μπορεί να γλείφεις συναξάρια
μπορεί το αντίδωρο βυζί σου να προσφέρεις
χείλη εντός κι εκτός και κόλλυβο των σπλάχνων

ολοσχερώς εσύ φοράδα Ταϋγέτου
ίσα εκεί στα σκιερά καθώς διαβαίνει

σπασμός Οθωμανός
γλυπτός λαιμός
σφηκοφωλιά υγρών
βοσκή από θυμάρι
κούμαρο
αγκάθι Λακωνίας

σπέρμα μαχαιροβγάλτη εραστή πάνω στη λέξη νυφικό
πάνω στη λέξη λήθη

τόσο σφαγμένη με το δάχτυλο
τόσο από αρραβώνα μούσκεμα
με χέρια γλώσσα μάτια αυτιά
όλα αγεωμέτρητα

προσμένοντας
εκείνο το Απεταξάμην του φαλλού
εκείνο το χούι του μιναρέ για διείσδυση στο χάος
το σβήσιμο της μνήμης
τη χυσιά
την πρωινή διακόρευσιν
του ευσπλαχνικού οργασμού την τουφεκιά
τη λήγουσα όλων των σπασμών
όλων των διαιρέσεων
αφήνοντας εις το πηλίκο του αφαλού
άλαλο φως
μηδέν της λύσσας

μούσκεμα όλα
λάφυρα σχισμής

Ορμήνιες Του Βασιλιά Ήλιου

ormin

Να συμβιβάζεστε μόνο με τους κανόνες που σας αρέσουν
και σας ικανοποιούν και σας συμφέρουν
Μην συμβιβάζεστε με το τίποτε αλλά με το όλα ή τίποτε
Να είστε εριστικοί στις απαιτήσεις σας
Να λοξοδρομείτε απ’ τα αδερφωμένα κοπάδια
Να μη γίνεστε χυδαίες παρθένες αλλά σεμνές πουτάνες
Μα μην πολεμάτε τη μέλισσα και το άνθος
αλλά τις βιογραφίες ανδρών επιφανών
Να είστε φιλόδοξοι όσο τα φτυάρια που θ’ ανοίξουν το λάκκο σας
Να είστε λουλουδάκια γιατρικά στις πληγές μιας γυναίκας
Να είστε χαδιάρες γάτες
Να απογοητεύεστε όσο χρειάζεται για να νιώσετε τη φρεσκάδα της αλλαγής
Να χορεύετε στο δάσος της μνήμης
Να λεηλατείτε τα αποτρόπαια οχτάωρα με τεμπελιά
Να διεκδικείτε
Να μην κρύβεστε
Να μην είστε ταπεινοί μετριόφρονες και σιωπηλοί
Να είστε θορυβώδεις μπροστά στην αποχαυνωτική σιωπή
Μπροστά στα ιωβηλαία και στις κάλπικες αρχαιότητες
στα γραμματόσημα με τις προτομές των δολοφόνων
Να σερβίρεστε μόνοι σας

Εικόνισμα της χάρης σου

nif

Ο άνθρωπος τη νύχτα είναι πιο αθώος. Αν ορίσουμε ως αθωότητα το πεδίο δράσης των ηδονών. Είναι πιο ευάλωτος στις σκόρπιες στάχτες της παρηγοριάς, βάζοντας βαθμό μηδέν στη νορμάλ συμπεριφορά που υπέδειξε υπό το φως του ήλιου. Ο πόνος, η χαρά και το φεγγαράκι μοσχαναθρέφουν ευαισθησίες. Μια θεμελιακή αμφιβολία πολιορκεί την αρχή της πραγματικότητας, τείνοντας να υποκλέψει απ’ τις παρούσες μορφές της ζωής τον δεσποτικό χαρακτήρα με τον οποίο επενδύονται. Εγώ θα σε κυριεύσω εαυτέ μου και θα σε σώσω απ’ τη σύγχυση κι απ’ την χαραδροειδή σου μελαγχολία. Εγώ τη νύχτα θα σε ξαναπλάσω μακριά απ’ τη στερεομετρία των ήχων του βιοπορισμού. Μακριά απ’ τις πρωτεΐνες και τα εορτολόγια. Κοντά εκεί στο συμμαζεμένο ερωτόπληκτο μεσονύχτι. Κοντά στο ειδύλλιο των φόβων και στο χαλαρό σώμα που χωρίς έπαρση ζητά να μεταμορφωθεί σε αυτό που δεν το αφήνουν να είναι.

Εφτά λογάκια για τον Καλό Λύκο

ΚΑΛΟΣ ΛΥΚΟΣ

Αφιερωμένο στους ανθρώπους που με αγκάλιασαν και τους αγκάλιασα στη Βραδιά παρουσίασης του Καλού Λύκου στη Βιβλιοθήκη Βολανάκη στα μακρινά Εξάρχεια

1
Ισχυρίζομαι πως ο Καλός Λύκος είμαι εγώ. Όταν έχεις προσχωρήσει από μικρός στην τέχνη της δημιουργικής καταστροφής όλων των βεβαιοτήτων που σε φόρτωσε η ανθρώπινη μανία, για να σε κάνει εξουσιαστή ή εξουσιαζόμενο ή και τα δυο μαζί, ε, τότε αρχίζεις τις μεταμορφώσεις. Και συνήθως μεταμορφώνεσαι σ’ αυτό που είσαι. Ένας Λύκος που δεν έχει ρίξει ούτε μια δαγκωνιά σ’ ένα αρνί.

2
Η αθωότητα είναι αποτέλεσμα μέθης με αυτό που αποκαλούμε ζωή. Αν δε χαρείς τη ζωή και το παιχνίδι δεν μπορείς να είσαι αθώος. Δεν μπορείς να αγκαλιάσεις σωστά. Να γαμήσεις σωστά. Να κάνεις φίλους και παιδιά αλλά και σπουδαίους εχθρούς που θα βλέπουν πάντα την αθωότητά σου σαν κουσούρι. Γιατί η αθωότητα είναι κουσούρι σ’ έναν κόσμο απαγορεύσεων και φανατισμών. Ο φανατικός σε θέλει και σένα φανατικό. Αλλιώς θα σε λιώσει. Ο θρησκόληπτος μικροαστός θα σε πει πορνογράφο για να σε πετάξει στο περιθώριο. Κι ο λιανισμένος φιλελεύθερος θα σε βάλει στο περιθώριο για να μη του ξυπνήσεις τα παιδιά.

3
Κι όταν όλη την αγοραία γλωσσική ύλη τη στοιχίσεις μέσα στο ποίημα τα κοκοράκια της κριτικής παθαίνουν γλωσσικές κράμπες. Μιαν ύποπτη αμηχανία βρίσκει περίπλοκες αναλογίες και διαφορές μ’ αυτό που δεν είσαι. Και θέλει να σε ταξινομήσει και να σου κάνει περιτομή. Και θέλει όλο το στρατευμένο οργασμό υπέρ της ζωής να τον κάνει χάπι για τις αιμορροΐδες των σελίδων κριτικής βιβλιοπολτού. Να τον κάνει εξυπνάδα για κοράκια που αυτοσαρκάζονται μαδώντας σάρκες και κουφάρια λογοτεχνικά.

4
Ο Καλός Λύκος είναι η αγωνία ενός λαού να προσδιοριστεί μέσα από κοκαλάκια προγόνων και προσευχές αλλά και ποίηση σκληρή και αληθινή. Ενός λαού που φαίνεται πολλές φορές να μην αντέχει την ομορφιά και να τραβάει δυνατές μαχαιριές για να του φέρει ο πόνος όσα του στέρησε η χαρά που βίωσε με λάθος τρόπο. Και ο λάθος τρόπος είναι ο τρόπος της εξουσίας και του μαντριού. Ο τρόπος ενός κράτους όχι των ανθρώπων και του έρωτά τους για τον άνθρωπο, αλλά ενός κράτους των συνταγών μαγειρικής εργατικής δύναμης για να βγάλει λεφτά ο γνωστός φαρισαίος.

5
Γράφω για μια Σούλα που εισβάλει πάντα εκεί όπου εμείς διαβάζουμε ποιήματα, για να απαγγείλει τον δικό της Καβάφη και το δικό της παιδικό λεύκωμα που το κατάπιε ο υπόνομος της πρωτευούσης των ανταγωνισμών και της πρωτευούσης των χεσμένων πεζοδρομίων από σκύλους με λαιμαριά. Από σκύλους αιχμάλωτους της απόγνωσης. Της μοναξιάς με μπετό και χριστιανοχουντικό κυνισμό. Ω! άπλυτη Σούλα, η μυρουδιά σου αθωώνει όλη την πλυμένη μας βρωμιά, όλο τον οίστρο του πολιτισμού της πανούκλας που μας θρέφει. Άστεγη Σούλα παλεύουν για σένα πολλοί. Μαχαιρώνονται για σένα πολλοί. Αυτοκτονούν για σένα πολλοί. Κι εγώ ο ακαθοδήγητος χαφιές των ηδονών τόσων και τόσων, εγκαταλείπω τον εαυτό μου για να σε συναντήσω. Να σου προσφέρω εκείνο το μπλε παγωτό που ζήτησες. Με γεύση τσιχλόφουσκας. Με γεύση ένδοξης παιδικής ύλης που κουβαλάς στις πλαστικές σου σακούλες. Μαζί με ψωμάκι ξερό, κερατιάτικα κεσεδάκια από βλοσυρό συσσίτιο, κόλες άλφα τέσσερα και μπικ στυλό για να μου γράψεις όλα τα ερωτικά γράμματα που άφησαν στη μέση οι δολοφονημένοι ποιητές.

6
Όσοι με νιώθουν καταλαβαίνουν πώς βγαίνει ζουμάκι απ’ τα γραπτά. Καταλαβαίνουν πως όταν η γεώτρηση του ποιητικού οίστρου πέφτει πάνω στο γρανίτη της αλήθειας ο μάστορας ξεσπά με χριστοπαναγίες. Κι ίσως αυτό είναι το συμπλήρωμα της ποιητικής πράξης. Εν πλήρη αθωότητι αισχρός να εισχωρείς μες το κορμάκι του άλλου. Μες το μυαλό του αδερφού σου άνευ όρων. Μες της πατρίδας σου το υγρό μουνί.

7
Ο Καλός Λύκος δεν γράφει ποιήματα με το χέρι του θεού αλλά με τα αρχίδια του διαβόλου. Όχι άλλη ήττα αδέρφια! Όχι άλλη κλαψομουνίαση για να μας συμπονέσει η Κυρία Κατεστημένου και να μας φορέσει το φερετζέ της παρηγοριάς και την τήβεννο της πλαδαρής ματαιοδοξίας.

————–

Θερμές ευχαριστίες στους συνδαιτυμόνες Γιάννη Ζελιαναίο, Βασίλη Λαλιώτη, Θέκλα Τσελεπή, Βαγγέλη Ραπτόπουλο και Δημήτρη Πουλικάκο

Καλός Λύκος

antonakos-cortasar

Την Παρασκευή 22 Μαΐου στις 9:30 μ.μ οι εκδόσεις Bibliothèque σας καλούν στη πρώτη παρουσίαση των ποιητικών συλλογών

Α Ν Τ Ω Ν Η Α Ν Τ Ω Ν Α Κ Ο Υ
“Καλός Λύκος

και

Χ Ο Υ Λ Ι Ο Κ Ο Ρ Τ Α Σ Α Ρ
“H σύνθλιψη των Σταγόνων”
σε μετάφραση
ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΛΙΩΤΗ

Θα μιλήσουν οι Βασίλης Λαλιώτης, Γιάννης Ζελιαναίος και ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος.

Ποιήματα του Κορτάσαρ θα διαβάσει η Θέκλα Τσελεπή.

Ποιήματα του Αντώνη Αντωνάκου θα διαβάσει ο Δημήτρης Πουλικάκος.

Μετά τη παρουσίαση θα ακολουθήσει πάρτι με μουσικές διαλεγμένες απ΄τα χεράκια του Bill Hunchback.

είσοδος ελεύθερη :
Όλοι οι καλοί λύκοι χωράνε, καμμιά φορά χωράνε και οι κακοί λύκοι

https://www.facebook.com/events/466006823563380/

Kiss my ass

kiss my ass

Είπαμε να χορτάσουμε ναφθαλίνη, άρωμα τραμπούκου στα δικαστήρια, εξωτισμό και μπάσκετ δυνατών χαρακτήρων που ψυχαγωγεί ψυχάκηδες. Ωραίους σαν Έλληνες ψυχάκηδες, που περιμένουν τον Αλέξη τον πορθητή να λιανίσει τις γραμμές των Ευρωπαίων.

Ο λαός αυτός μεγαλώνει με μπάσκετ και τρίποντα και άγιο φως και κοκαλάκια αγίων και πανελλαδικές εξετάσεις και τσιμπουκάκι πέντε ευρώ παραδοσιακό απ’ το δέλτα του Νίγηρα και φράουλα ποτισμένη με Πακιστανικό ιδρώτα.

Ο λαός αυτός προσφέρει τα αποθεματικά του στην πατρίδα, μεγαλόψυχος και ταμένος στις μη κυβερνητικές και ζυγισμένος πάνω στη σγουρή αλλά σίγουρη τρίχα του Παπαχελά.

Παιδιά της Ελλάδος παιδιά, υπερσεξουαλικέ λαέ με τον Κοτζιά να ξεσηκώνει το ΝΑΤΟ και να χύνουν εμβρόντητες όλες οι κυρίες του καλού κόσμου με τα συνολάκια τους από αρχίδι αλιγάτορα και τα ωραία τους χαμόγελα απ’ το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας.

«Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά/ Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα».

Είμαστε αυτοί που σώζουμε αμάχους από την Κορέα μέχρι την Αίγυπτο, από την Τυνησία και το Μαρόκο μέχρι τη Νικαράγουα, από τη Γουατεμάλα μέχρι το Κονγκό κι από το Βιετνάμ μέχρι τον Παναμά. Είμαστε αυτοί που ξεβρομίσαμε τον κόσμο από τους τρομοκράτες. Είμαστε αυτοί που θα κατακτήσουν το σύμπαν και θα πάμε στο Άρη.

Σύντροφοι, σφαγές, εξανδραποδισμός, εξαγορά. Ο ηγέτης λέει μαλακιούλες στον Economist. Το μπάσκετ είναι εδώ. Η αγία Βαρβάρα βάζει τρίποντο. Η διανόηση μελετά εμβριθώς τον ντε Σάντ. Ιουλιέτα ή οι ευτυχίες του βίτσιου.

Κι ο κλήρος αναφωνεί και το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ και η ΕΚΤ και η CIA και η  lehman brothers και η Δεξιά και το Κέντρο και το Ποτάμι υπέγραψε Αλέξη μου υπέγραψε, εμείς θα σε στηρίξουμε.  Σκύψε λίγο ακόμα μαλάκα μου.

KISS MY ASS.

Η Αλίκη στη χώρα των Πανελλαδικών

kol2

Πτυχία.Τι’ναι τα πτυχία?
Παραφορά του επιτυχία?
του ευτυχία?
σύντμηση του πτυελοδοχεία?
Πανεπιστήμιο Αθηνών κρεματόριο του πνεύματος!
εφτά χρόνια να κατεβώ τριανταεφτά σκαλιά.
Τι κάθεστε εκεί μέσα αριβίστες πασοκάκια
φιλόσοφοι του μεσονυκτίου
κυρίες με διπλά επίθετα?
Κι έχετε και τον Ηράκλειτο
στα ράφια σας
να σας κοιτάει!

Γ. Π.

 

 

Η γενιά του ΔΝΤ πήρε και επισήμως το βάπτισμα του πυρός. Το επιστημονικό προλεταριάτο του νέου εργασιακού μεσαίωνα διάβηκε το Ρουβίκωνα των πανελλαδικών. Των πανελλαδικών που υπήρξαν το ψυχότροπο της γενιάς της μεταπολίτευσης, που πίστεψε πως, ευτυχία είναι να κερδίζεις δέκα ευρώ περσότερα απ’ τον κουνιάδο σου. Της γενιάς που γαλουχήθηκε με το οιδιπόδειο της σοσιαλδημοκρατίας και του παπανδρεισμού καταλήγοντας στη φούσκα του εκσυγχρονισμού και της επανίδρυσης του κράτους. Της γενιάς που έχτισε τις νέες υπερούσιες θεολογίες καλλιεργώντας το δικό της αστικό μύθο. Της γενιάς που μεγάλωσε τα τέκνα της ανάμεσα σε απολιθωμένες εθνικές γιορτές και αιματόβρεχτα βιντεογκέιμ.

Εικονικά άρθρα σε σχολικές δήθεν εφημερίδες, πρόβες νυφικού για τους μελλοντικούς μνηστήρες-αφεντικά που θα συνεκτιμήσουν την πορεία της υποψήφιας νύφης στη αγορά των αγαπητικών. Ντιρεκτίβες στρατολογημένες στο υπερούσιο αγαθό που λέγεται κέρδος. Υποψήφιοι που μπολιάζονται με την κοινωνική νόρμα, σύμφωνα με την οποία άλλες ζωές είναι εγγενώς καλές και άλλες όχι.

Παιδιά που σκόρπισαν την τρυφερότητά τους και τον δημιουργικό οίστρο της εφηβείας τους παπαγαλίζοντας τα λυσάρια του Πατάκη, κυνηγώντας το γραμμάριο αξιολόγησης που θα τους οδηγήσει στην αγκαλιά των υπερούσιων σχολών. Παιδιά εκπαιδευμένα με το τηλεσυναίσθημα που στοχοποιεί και ισοπεδώνει τα πάντα και τους πάντες καλλιεργώντας έναν συνεχή καταγγελτικό λόγο που θεωρεί ότι, τα άτομα, δεν είναι τα θύματα ενός συνολικού συστήματος κυριαρχίας και των στρεβλώσεων που προκύπτουν απ’ τα αντικρουόμενα συμφέροντα και τις ανισότητες που παράγει η εξουσία, αλλά ότι το ίδιο το σύστημα είναι αποτέλεσμα της φαυλότητας των πολιτών του. Μετατρέποντας στα μάτια τους, εν πολλοίς, την πολιτική σε μια συνεχή και ατέρμονη ηθικολογία. Παρουσιάζοντάς τη ως ένα κουβούκλιο νομιμοποίησης και επιβεβαίωσης της μιας και μοναδικής άποψης. Ανοίγοντας το δρόμο στους επίδοξους Ροβεσπιέρους να στήνουν τις γκιλοτίνες του αποκλεισμού για όλους εμάς τους κακούς και απεχθείς που πολεμάμε το σύστημα που παράγει με γεωμετρική πρόοδο τη δυστυχία.

Οι αυτόκλητοι ταγοί υποβάλουν την κοινωνία σε υποκριτικές ασκήσεις συλλογικής αυτοκριτικής μ’ έναν απίστευτα μονότονο και ρηχό αντι-λαϊκισμό επιδιώκοντας μια νέα μεταπολίτευση στην οποία τα εξόχως ανορθολογικά κριτήρια των καπιταλιστικών μηχανισμών θα αποφασίζουν για τον ορθολογισμό στην πολιτική, την εκπαίδευση και την έρευνα. Προσβλέποντας κυρίως σε μια φωτισμένη απολυταρχία με την πλήρη μετατροπή του λαού σε ένα μωσαϊκό εξατομικευμένων κοινών με ενισχυμένο τον ηγεμονικό ρόλο των ειδικών σωμάτων της νέας τεχνοκρατίας.

Ολιγαρχία της <<κοινωνίας της γνώσης>>, της καινοτομίας, των δράσεων, της αυτομόρφωσης, της e- governance και πάει λέγοντας. Χαπάκια που προωθούνται παντοιοτρόπως στο κοινωνικό σώμα. Χαπάκια και υπόθετα που διακονούν προς τη βάση κυριούλες του Παντείου μετεκπαιδευθείσες εις την αλλοδαπή με τα λιπώδη τους αρθράκια περί αυτομόρφωσης, αυτολύπησης και αυτοϊκανοποίησης. Σχολικοί σύμβουλοι ντίλερς που προσπαθούν με τα ξεροκόμματα του ΕΣΠΑ να δελεάσουν εκπαιδευτικούς που αφαιμάχθησαν και αφαιμάσσονται-λοιδορούμενοι απ’ το πρετεντέριο περί δικαίου τηλεαίσθημα -να κατεβάσουν οικειοθελώς τα παντελόνια τους στο όνομα μιας μεσσιανικής αυτοαξιολόγησης.

Ένας στρατός υπηκόων που ακούσια ή εκούσια έχει στρατευτεί με το συλλογισμό του Φουκουγιάμα για το τέλος της Ιστορίας την ιδέα δηλαδή ότι η δυτικοποίηση του κόσμου είναι εγγύηση ειρήνης και ευημερίας. Μια ιδέα που σκορπά την τέφρα των δύο παγκοσμίων πολέμων στο κορμάκι της σφαδάζουσας ανθρωπότητας μπολιάζοντας τις αδρές δανειοδοτήσεις του εβραίου Ροκφέλερ προς τον Αδόλφο Χίτλερ και τα κουτάβια του, με την παγκόσμια κυριαρχία του κεφαλαίου.

Το κεφάλαιο ζητά νέο αίμα, νέους καταναλωτές, νέους πολέμους. Όπως το Ισραήλ αποκεφάλισε τα λιοστάσια των παλαιστινίων κόβοντας τον ομφάλιο λώρο τους με την πρωτογενή παραγωγή, όπως η ευρωπαϊκή συμμορία χρηματοδότησε γενναιόδωρα την αγρανάπαυση της ελληνικής γης έτσι τώρα η εκπαίδευση θα πρέπει να ευθυγραμμιστεί με το λούκι της αγοράς και τις καύλες του επιχειρηματία. Τα σχολεία θα ψάχνουν για χορηγούς και μάνατζερ κάνοντας κονσομασιόν μπρός στον επίδοξο ευεργέτη χορεύοντας στο ρυθμό της αγοράς όπως η αρκούδα με την κρικέλα μπρός στο ντέφι του αρκουδιάρη.

Η εκπαίδευση είναι το πρόσφορο έδαφος που ο ιδρυματικός καπιταλισμός προετοιμάζει για να απορροφήσει τους κραδασμούς των μελλοντικών του κρίσεων. Η κρεατομηχανή που θέλει τους νέους να αλλάζουν τις δουλειές σαν τα πουκάμισα προσαρμόζοντας την υπόστασή τους αποκλειστικά στον εργασιακό βίο βαφτίζοντας την μπολιάρικη λογική απόκτησης πιστοποιητικών δια βίου μάθηση, διαστρεβλώνοντας με άκρατη βαρβαρότητα, την ζωτική ανάγκη του ανθρώπου για αληθινή δια βιου μάθηση, που σχετίζεται με την υπαρξιακή του αγωνία και την οραματική νομοτέλεια για μια αταξική κοινωνία.

Μεγαλόσχημοι καθηγητές, διανοούμενοι, μητροπολίτες, παπαγαλάκια κλαψουρίζουν για τις δύσκολες εποχές που περνάει ο τόπος καταπραΰνοντας την οργή και το θυμό. Στρέφοντας τα όπλα κάθε φορά σε λάθος κατεύθυνση επικαλούμενοι την αμπελοσοφική νότα μιας κούφιας νεοτερικότητας ή δρώντας καθ’ υπαγόρευση του αφεντικού που προσφέρει τα γρόσια για να μπαλσαμώσουν κάθε φορά τις εξεγέρσεις και τη συλλογική μνήμη.

Σ’ ένα σύστημα που παράγει εις το διηνεκές αντιφάσεις ένας λόγος περί ερειπίων πλεονάζει. Η απαισιόδοξη στάση είναι μικρόψυχη και άκαιρη. Εμείς θα πρέπει να δοκιμάσουμε πρώτοι το γιαταγάνι με τη γλώσσα.

Santa Barbara

sant

Λείψανα κοκαλάκια και εντόσθια, γοβάκια αγίας και κόπιτσες εσωρούχων αγίων και νεομαρτύρων, πέδιλα και καλτσάκια, κροταφικές αρτηρίες απολιθωμένες σε τίμιο ξύλο, σπλήνες και βορβοσυραγώδεις μύες, άπαν το αιμοροϊδικό και μητροκολεϊκό πλέγμα ταξιδεύουν εις την επικράτειαν δια την αναψυχή των πιστών. Όλα τα θαυματουργά κομματάκια του πεθαμένου μέσα σε ψυκτικούς θαλάμους κυρίως για συντήρηση και προστασία απ’ τη μπόχα, θα γιατρέψουν και θα θαυματουργήσουν. Εκεί όπου η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά ο αριστερός όρχις του αγίου Νεκταρίου θα κάνει το θαύμα του. Η μήτρα της Αγίας Βαρβάρας θα βοηθήσει γεροντάκια να πετάξουν τον καθετήρα και συμβασιούχους να επαναπροσληφθούν. Δεν χάνεις τίποτε μ’ ένα προσκύνημα. Κι αν σου κάτσει; Κι αν σε βοηθήσει στο τζόκερ θα σου αλλάξει τη ζωή. Και βεβαίως διαθέτουμε αγίους για όλες τις παθήσεις. Για τη στύση έχουμε τον Άγιο θεράπων, προστάτη των ουρολόγων απ’ τον οποίο διασώζεται μονάχα ο δείκτης-ω! του θαύματος- κάνοντας σε επιλεγμένους πάντα πιστούς την εξέταση προστάτη. Για τις αιμορροΐδες των άγιο Μαυρίκιο τον παλουκοφόρο, προστάτη των ταξιτζήδων και των καταραμένων ποιητών. Για τον καρκίνο την Αγία Αγάθη προστάτιδα των ακτινολόγων και των κηπουρών, της οποίας διασώζονται οι μαστοί και ο αφαλός της σε γυάλα. Την Αγία Αναστασία τη φαρμακολύτρα που προστατεύει τους φαρμακοποιούς και τα λεφτά τους στην Ελβετία. Τον Άγιο Αρτέμιο για τους βαρεμένους και τους δαιμονισμένους. Την Αγία Βαρβάρα για τα λοιμώδη νοσήματα. Ουρολοιμώξεις, δυσεντερία, ηπατίτιδες, τοξοπλάσμωση, σύφιλη, ερυθρά, αλλαντίαση, χολέρα και λοιπά. Είναι μακρύς ο κατάλογος των θαυματουργών Αγίων μας. Τι φάρμακα και εγχειρήσεις και μαλακίες. Πιστοί ανά την επικράτεια γλιτώστε το φακελάκι. Ιδού η λύση. Οι άγιοί μας. Η ορθοδοξία ποτέ δεν σας αφήνει ακάλυπτους. Έχει όλες τις ειδικότητες και καθαρίζεις σχεδόν τζάμπα. Τα πληρώνει όλα το Κράτος. Οι θαυματουργοί Ιατροί-Άγιοι είναι συμβεβλημένοι με όλα τα ταμία. Και βεβαίως διαθέτουν το πρεστίζ αρχηγού Κράτους. Κι όχι σαν κάτι μαλακισμένα γιατρουδάκια που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους. Γι’ αυτό εν Χριστώ αδερφοί, αδερφές και λοιποί, η Santa Barbara είναι εδώ. Ιδού η κάρα, ιδού το οίδημα. Προσοχή στις γριές, υπάρχει κίνδυνος ποδοπατήματος και ασφυξίας και φυσικά στους ανώμαλους που περιμένουν κάτι τέτοιες άγιες συναθροίσεις για να βάλουν χέρι οι άθλιοι!

Κατάλογος Ιερών Ναών Ξάνθης

hxp

 

στη Γλυκερία Μπασδέκη 

Πως γλυκοφίλησες ξυπόλυτη το στίχο μου
Κι έβγαλε αγκάθια ο λυρισμός στις επαρχίες
Βόρειο σέλας αίρεση γδυτής που καβαλά
Λευκότατο μπιντέ μες τ’ άγρια μεσάνυχτα
Για να ξεπλύνει απ’ τον κορμό της το ρετσίνι
Τόσο βαθειά και τόσο νικητήρια. Κοπάδι
αγκομαχητά και χάσμα αφύλαχτο παντού
Έτοιμη πάλι για να μπεις στις μυροφόρες μάχες
Πιο ανοιχτή πιο ένδοξη πιο αλάργα
Πιο λυσσασμένη στο λαρύγγι σου πιο Αγία
Πιο μουσκεμένη στη σχισμή πιο σαρκοφάγα
Εσύ που εδέχθης στο κορμάκι σου γκαρσόνια
Της γραμμής Νεαπόλεως-Κυθήρων Ολημερίς
λαιμούς που ξεφωνίζαν Ντελιβεράδες και χασάπηδες
Ριχάρδους βασιλιάδες Παιδιά του βουλκανιζατέρ
Νεωκόρους που ξεψύχησαν στη φλόγα σου
Παιδάκια που ξεμείνανε στο Λούνα Παρκ
των οργασμών Πιστούς που εκσπερματώσανε
εντός Ιεράς Μητροπόλεως Ξάνθης εντός Αγίου
Κωνσταντίνου και Ελένης εντός Μεταμορφώσεως
Σωτήρος εντός Θεού Σοφίας εντός Αγίας Φωτεινής
Χρυσών εντός Αγίου Κυρήκου και Ιουλίτης εντός
Παμμέγιστων Ταξιαρχών εντός Αγίας Ειρήνης
εντός Ακαθίστου Ύμνου και Αγίου Θεοφάνους
εντός Αγίου Βλασίου και Αρχαγγελιωτίσσης
εντός Αγίου Ελευθερίου εντός Αγίου Νεκταρίου
Πηγαδίων εντός και εκτός και πάντα και παντού
εντός ψυχούλας γύφτου που βαρά ντέφι και τρώει σύκα
εντός σπασμού εντός του ραγισμένου ύπνου που γεννά
κροτίδες ποιηματάκια που γεννά σπέρμα ως τη μύχια ρίζα

Ω! αγία Βαρβάρα πορνοστάρ των καθεστώτων

ikt

ω! αγία Βαρβάρα πορνοστάρ των καθεστώτων

το σαρκοβόρο ρήγμα σου φιλώ
πιστός ολοσχερώς
βουλιμικός αλλόφρων
ω! το λείψανό σου εδιάβηκε το Γράμμο
εδιάβηκε τον Κορινθιακό
λαίμαργο κάποτε αντάρτικο
τώρα γυμνούλι γάγγλιο
τώρα θυμίαμα υγρών
ω! λιώμα εσύ, ακέφαλη ανεμώνη
έρμαιο του πατρός που λύσσαξε ο Αρχίδης
να σε κάνει ντάμα πίκα
πληγή απ’ το λαιμό και κάτω
σκύβαλον αιωνιότητος
παντός καιρού Αγία
φράκταλ
αιθάλη
σφήκα
Μπάρμπαρα εσύ κι εγώ ο Μπαρμπαρόσα
Πως το γλωσσίδι σου αλάφιασε
Πως σφαγμένη εσύ χίλιες φορές γυναίκα
Άφησες το μουνάκι σου στα τέμπλα να το γλείφουν οι πιστοί
Εις τους αιώνες των αιώνων
Την κλειτορίδα σου άφησες ενέχυρο στους τράγους
Στον Πρίαπο εμέ, τον πιο αγνό των δεσποτάδων

Εικόνες από μια έκθεση

eikon

Βεβαίως θα πρέπει να μυήσετε τις νεαρές ποιήτριες στον πρωκτικό έρωτα. Και βεβαίως τόσοι πολιτισμοί διαστροφών μας άφησαν υπέροχους στίχους. Εκθέσεις βιβλίων που δεν διαβάζει κανείς, αφού τα βιβλία δεν διαβάζονται αλλά πουλιούνται και αγοράζονται. Αφού κατά βάθος ο πολιτισμός μας είναι πορνογραφικός. Μια πορνογραφία που γέρνει στο διαφημιστικό πλαγκτόν του Μάρκετινγκ. Εκεί όπου οι παπάδες συμμαχούν με το διάολο για να πουλήσουν λίγα φαντάσματα ακόμα στους σεμνοκαυλωμένους πιστούς. Και οι αποστακτήρες της ματαιοδοξίας δουλεύουν στο φουλ. Και οι νέοι λογοτέχνες κωλοτρίβονται στους παλιούς. Κι όλος ο πλούτος των μαγικών λέξεων και των κρυφών νοημάτων τρυπώνει στην ταμειακή μηχανή. Βεβαίως θα πρέπει να μυήσετε τις νεαρές ποιήτριες στον πρωκτικό έρωτα, κύριοι των περιοδικών της λογοτεχνίας και της Οξφόρδης. Κύριοι διευθυντές της αθρόας λογοκλοπής και κύριοι νοσταλγοί της αποικιοκρατίας. Κύριοι με ψυχούλα αγγλοσάξονα ντετερμινιστή, που χαρακώσατε τη ρόγα του βυζιού της μανούλας που σας διόρισε ισοβίως προαγωγούς της εργατικής δύναμης των άλλων. Κύριοι λογοκριτές της καύλας μας βεβαίως θα πρέπει να μυήσετε τις νεαρές ποιήτριες στον πρωκτικό έρωτα. Για να νοιώσουν τα οιδηματώδη και παραμορφωμένα σας ιδανικά. Τους νέους νατοϊκούς βομβαρδισμούς. Τις έξυπνες βόμβες και το μειλίχιο πατερναλισμό. Κύριοι φιλόδοξοι και κύριοι δια παντός μαγαρισμένοι απ’ την ανάγκη για φιλοδοξία διδάξτε στις νεαρές ποιήτριες το σκύψιμο, την τούρλα, το ξεκώλιασμα για λίγα ψίχουλα ψεύτικης χαράς. Την αβιταμίνωση, την αναιμία, το σονέτο, το ξεπάστρεμα πληθυσμών.

Μουνί καπέλο

VATICAN-POPE-EASTER-URBI ORBI

Εικάζεται πως ο όρος αφορά την αρχιερατική μήτρα. Οι παπάδες που κακολογούνται ως άγαμοι ή και αγάμητοι φορούν ένα μουνί στο κεφάλι τους. Βεβαίως χωρίς τα υγρά του. Αλλά σίγουρα με τη φάκλα του, τουτέστιν την υψηλή θερμοκρασία που αναπτύσσεται μεταξύ πίλου και κεφαλής. Καθολικό ή ορθόδοξο δεν έχει σημασία. Το μουνί δεν γνωρίζει θρησκευτικά σύνορα. Η κοινωνιολογία της κοντόθωρης αστικής ερμηνείας δεν μπορεί να κατανοήσει τους ετυμολογικούς ισομορφισμούς της έκφρασης με τη θεία φώτιση. Εντός του αιδοίου συσπάται το ανδρικό μόριο και παράγει πρώτη ύλη για τη δημιουργία πιστών ορθοδόξων ή μη. Με τον ίδιο τρόπο παράγεται θεία φώτιση εις το μυαλό του ιερέα. Βεβαίως όπως η κατσαρόλα χρειάζεται το καπάκι της για να βράσει το ζουμάκι έτσι και η κούτρα του απεσταλμένου του Κυρίου χρειάζεται το καπέλο της για να πάρει χόχλο η θεία φώτιση. Πολλοί αδαείς και άθεοι πιστεύουν πως η θεία φώτιση είναι φόλα, μα υπάρχουν πειστήρια. Δάχτυλα, πόδια, μύτες και τσουτσούνες αγίων που δεν έλιωσαν πιστοποιούν το γεγονός της φώτισης. Λαμπροί επιστήμονες ερευνηταί εις ινστιτούτα ανά την υφήλιο κάνουν τις ανακαλύψεις των ύστερα απ’ την επίσκεψη της θείας φώτισης. Γενικώς οι φωτισμένοι άνθρωποι φέρουν άνωθεν της κεφαλής φωτοστέφανο που επίσης προσομοιάζει με μουνί, αλλά λόγω κακόηχης εκφοράς αντί να πούμε μουνί φωτοστέφανο λέμε μουνί καπέλο. Βεβαίως η έκφραση αυτή παραπέμπει και σε αιδοίο έτοιμο προς γάμευση ή σε λαϊκή αποστροφή απευθυνόμενη στον υπουργό οικονομικών εντός του κοινοβουλίου: τάκανες μουνί καπέλο. Δηλαδή τα γάμησες όλα. Φανερώνοντας φυσικά τον αδέξιο και ξενέρωτο εραστή που με τη σκέψη και μόνο της διείσδυσης έχυν έχυν, που λέει και το δημώδες άσμα. Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις πως η έκφραση χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να εκφράσει φάρδος, μα είναι αστήρικτες παντελώς. Οι μεταφορές άλλωστε έβλαψαν τη γλώσσα ανεπιστρεπτί, γι’ αυτό επιστρέψαμε ασμένως με ειλικρινή ευγνωμοσύνη στην κυριολεξία. Ας κάνουμε λοιπόν πέρα την υποκρισία της μεταφοράς. Ας βυθίσουμε ως τολμηροί ξιφίες τη λόγχη της ερμηνείας μέσα στην κοιλιά της φάλαινας-γλώσσας. Δηλαδή του υπερμεγέθους φαλλού. Και ας αφουγκραστούμε τη θεία φώτιση του αρχιμανδρίτη ή του πάπα, που ως θεόρατο φαλλικό κτέρισμα της Δήλου διεισδύει με το κεφάλι-βάλανο στην αρχιερατική του μήτρα.

Οικογενειακές αξίες

oik papandre

(με αφορμή την εργατική πρωτομαγιά που τη μαγάρισαν οι ΑΞΙΕΣ και οι ΘΕΣΜΟΙ)

Οι οικογενειακές αξίες είναι ο σκελετός που βγάζει η εξουσία απ’ το μπαούλο της.

Είναι ο μπαμπούλας ενός λαού που πάει να ορθοποδήσει, όχι με τα κλασμένα μαρούλια της ορθοδοξίας, της πατρίδας και της οικογένειας αλλά με την εργασία.

Τη δημιουργία ενός κήπου που θα βγάζει φαΐ κι όχι χαρτονομίσματα.

Τη δημιουργία ενός κήπου όπου θα ανθίζουν όλα τα λουλούδια.Κι όχι οι μεταλλαγμένες πολιτικές οικογένειες εξ Αμερικής. Απ’ τα εργαστήρια του ντόκτορ μάρκετινκγ. Από εκεί που σερβίρουν σοσιαλισμό με τη σέσουλα αλλά κατά βάθος υποκρισία και αμοραλισμό.

Από εκεί όπου ο οργασμός καταφθάνει μόλις ανοίξουν οι πόρτες των πολυκαταστημάτων. Από εκεί όπου ο Φρέντυ Κρούγκερ ως δαίμονας πριονίζει το όνειρο του νοικοκύρη.

Οι οικογενειακές αξίες φοριούνται όλες τις εποχές και από όλα τα καθεστώτα. Κατά βάθος το ένα και μοναδικό καθεστώς, αυτό που σε θέλει καταναλωτή και γαμπρό στο νυφοπάζαρο του Σαββάτου. Όχι γαμπρό από ανάγκη αλλά από ακραίο ναρκισσισμό. Γιατί πρέπει να δείξεις στο γείτονα ή στον μπατζανάκη πως είσαι πιο μάγκας απ’ αυτόν. Πιο κιμπάρης και πιο αρχιδάτος. Και για να δείξεις όλα αυτά θες λεφτά και κάρτες και δάνεια και επιδοτήσεις.

Μέσα στη δεκαετία του ογδόντα άρχισαν να μας επισκέπτονται ξανά οι οικογενειακές αξίες. Την ίδια στιγμή που η αγία οικογένεια υπέγραφε το θάψιμο της παραγωγής στη χωματερή. Την ίδια στιγμή που έσκαβε το λάκκο των ηλίθιων οπαδών της που θαμπώθηκαν απ’ τις αξίες και τις μελιστάλαχτες μαλαγανιές.

Οι οικογενειακές αξίες ήρθαν μετά το, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο και μετά απ’ το, Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι.

Οι οικογενειακές αξίες ήρθαν για να γλυκάνουν τις εξαγορασμένες συνειδήσεις. Για να ανανεώσουν το πολιτικό προσωπικό και να φέρουν την Αυριανή στο προσκήνιο.

Ο τίμιος πασόκος οικογενειάρχης χέζοντας μέσα στο μαυσωλείο των οικογενειακών αξιών διάβαζε με θρησκευτική προσήλωση τη θεόσταλτη Αυριανή που έκοβε φέτες κάθε αποσυνάγωγο και κάθε αντιφρονούντα. Εκεί που ζυμώθηκε η ψυχή του νεοέλληνα και όλος ο βόθρος με τα σκατά που άνοιξε το οδόντα εννιά.

Η δεκαετία του ογδόντα ήταν ένα μεταίχμιο και μια ευκαιρία της κοινωνίας να προχωρήσει μπροστά. Να δημιουργήσει και να ευτυχήσει. Κι αντί για γνώση και αλήθεια ξέπεσε στον ανταγωνισμό και στην υποκρισία. Αντί για αισθητική και ομορφιά ξέπεσε στην πλαστή καλοζωία.

Η μαζική παράκρουση απαιτούσε αυτόν τον αποπροσανατολισμό. Όλοι πίστεψαν πως θα τα οικονομήσουν. Πως θα γίνουν κεφάλαιο. Οι αγώνες κακοποιήθηκαν και γίνανε επέτειοι για να μαλακίζονται κάτι κωθώνια αχυράνθρωποι υπουργοί, βολεμένοι στην καρέκλα τους, αφού προμήθευαν γκόμενες τον αρχηγό. Τον θεματοφύλακα των οικογενειακών αξιών. Το μέγα καυλιάρη που σαγήνευε τα πλήθη με τα σημαιάκια και τις καραμούζες. Άτομα στερημένα σεξουαλικά που κατέβηκαν απ’ τα χωριά τους στην Αθήνα για να βρουν μια δουλίτσα και να γαμήσουν. Να λουφάξουν μέσα στην ανωνυμία που τους πρόσφερε την ελευθερία που στερήθηκαν στο χωριό τους.

Η καθολική τάση για πλαστή ευημερία και εύκολο πλουτισμό διατήρησε την εύρυθμη λειτουργία των μηχανισμών, όχι όμως την αλήθεια και την ομορφιά. Γιατί η ομορφιά καταστράφηκε απ’ την αντιπαροχή και η αλήθεια απ’ την αλαζονεία.

Απ’ τον εθνάρχη και το γέρο της δημοκρατίας που εκμεταλλεύτηκαν τις πληγές του εμφυλίου για να μαντρώσουν τον κόσμο, περάσαμε στον ηγέτη που σαγήνεψε το μαντρωμένο λαό. Κι από εκεί στο γιο του που ήρθε να γιατρέψει τις αμαρτίες του πατρός του με ΔΝΤ. Με σκληρή λιτότητα, με καταστολή και κοινωνικό αυτοματισμό.

Η οικογένεια Παπανδρέου κρατάει επαξίως τα σκήπτρα των οικογενειακών αξιών. Ακολουθούν κι άλλες σπουδαίες οικογένειες. Καραμανλήδες Μητσοτάκηδες και σία.

Περήφανε ελληνικέ λαέ, αποσβολωμένε απ’ τις εξελίξεις, οι οικογενειακές αξίες σε πήραν φαλάγγι. Ο ωραίος καπιταλισμός πότε σε μαρκαλεύει με οικογενειακές αξίες και πότε με τη σπουδαία ευρωπαϊκή οικογένεια.

Μα σε τούτες τις σπουδαίες οικογένειες ο πατήρ διάολος όταν δεν έχει δουλειά γαμάει τα παιδιά του. Και τα παιδιά του είμαστε εμείς. Όταν ο πατήρ καπιταλισμός περνάει κρίσεις γαμάει εμάς. Με θεσμούς και αξίες. Με οικογενειακές και μη.

Ένδοξε ελληνικέ λαέ φάε σκατά, κερνάνε οι αξίες. Οι θεσμοί.

Αφοδεύοντας πριν τη δουλειά

afo

Ξανά και ξανά στο Σαίξπηρ η τελευταία πράξη είναι γεμάτη μάχες. Όλες οι ιδιωτικές υποθέσεις ξετυλίγονται μεγαλοπρεπώς. Ο θεατής παρατηρεί τις συγκρούσεις μέσα απ’ το εύθραυστο τσόφλι της καλοζωίας του. Ο θεατής είναι παροπλισμένος αλλά και παντοδύναμος. Μπορεί να πάρει έναν υπνάκο ή να στοχασθεί περί της οδυνηρής διαδικασίας των συγκρούσεων και του ζόφου που ξεμπουκάρει απ’ αυτές. Ο θεατής πηγαίνει στην τέχνη σαγηνεμένος. Πηγαίνει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης θεατών όχι για να συνουσιαστεί ή να ερωτοτροπήσει, αλλά για να παρακολουθήσει και να υπνωτιστεί. Για να αποκοπεί απ’ το διπλανό του και να ζήσει μιαν οριακή φαντασίωση. Να βγει έξω απ’ το πετσί του και να ονειροπολήσει η να πονέσει υπό την επήρεια της εκλεπτυσμένης βραδύτητας που του επιτρέπει η πλοκή. Η εξουσία δηλαδή του συγγραφέα. Μα ο συγγραφέας είναι απότοκος της εξουσίας και του ποιητικού ακτιβισμού που αυτή υπαγορεύει στους Υποτελείς. Είναι ο τυπάκος που διδάσκει κομφορμισμό και διαλεκτική συναισθήματος. Είναι ο μάστορας που θα σερβίρει το φεγγαράκι στο πιάτο. Είναι ο σκηνογράφος της αιώνιας σφαγής. Ο πλάστης συνειδήσεων που ξέπεσαν στον αμοραλισμό της πολιτικής ορθότητας. Έχει από πίσω τον εκδότη και τον παραγωγό. Την ακαδημία και το μάνατζερ. Τον πιο σφοδρό λογοκριτή της ουσίας. Ο μάνατζερ σήμερα διοικεί τους λαούς και τις υπάκουες ψωλές του. Ο μάνατζερ διοικεί τη χώρα μας και τις χώρες των άλλων. Ο μάνατζερ στρατολογεί απατεώνες και ηλίθιους που διψάνε για το σανίδι. Για το προεδρικό μέγαρο για τη Λυρική για το υπουργείο δημόσιας τάξης. Ο μάνατζερ που μανατζάρει τα λεφτά των πλουσίων και θέλει αποδόσεις και τίποτε άλλο δεν είναι ο συναισθηματικός ευαίσθητος φλούφλης που μαλακίζεται με την ελπίδα των υποτελών και τις κατουρόκαυλες στελεχών που την πιο σαδιστική εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας τη βάφτισαν αριστερά και συνιστώσες του κώλου. Γιατί μονάχα ο κώλος έχει συνιστώσες. Κι η συνισταμένη των συνιστωσών είναι μια ζεστή κουράδα. Κι ο ματατζής κάνει διάλειμμα για κακά του και ξανά προς τη δόξα τραβά.

Περιστατικό στην εθνική

LOVEHURTS

Εριστική, σχεδόν νυχτόβια νυφούλα
Ακράτα Κόρινθος
Λήγουσα παραλήγουσα
Κατούρημα εκεί αέναο στην άκρη του θεού
Με τέχνη το βρακί σου κατεβάζεις
Ξοπίσω χνώτο αφήνεις σφύριγμα
Ο αχινός σου κάργα απόκρυφος
Τόσο ορθωμένος
Τόσο απεταξάμην
Τόσο ο ζόφος του φωτός
Τόσο τα alarm ευλαβικά ιριδίζουν
Εμένα τον κλητήρα σου
Το συναξαριστή σου
Το σκλάβο σου
Το σκοτωμένο σου ελαφάκι για το τίποτα

Αμβρακικός ή Λίτσα όλο χυμούς

tarkay_57802_3

Αφού σε είπα Πρέβεζα
ζεύξη
υπόγεια σήραγγα
ακροτελεύτιο Άκτιον
κόρη Αμβρακικού ξεβράκωτη
όμορφη Κάτια έγκαυλη κομμώτρια.
Αφού σε είπα Λίτσα όλο χυμούς
απ’ το υπογάστριο και κάτω
τώρα υποκλίνομαι
δια τέσσερα
επί τέσσερα
στα τέσσερα.
Λίγο πιο κάτω απ’ την Άρτα
εις την οδό γκρεμών
εις την οδό ρηγμάτων.
Λίγο πιο κάτω απ’ το αντάμωμα της γλώσσας με το έρεβος
λίγο πριν των ουρλιαχτών η επέτειος αφρίσει
και πάρει χόχλο ο πυρετός μες τα ρουθούνια
όλο σπιρτάδα ανεβάζοντας
παπαδάκια εξαπτέρυγα ζουμιά
μες την πληβεία μήτρα.
Αχ! ο νάρκισσος φαλλός μητροπολίτης
ο καυλωμένος τράγος που απόθεσε
στα γόνατά της σπέρμα
και στους γοφούς ξενύχτι σερνικών
μουσκεύοντας τα τέμπλα.
Αφού σε είπα έγκλειστη αδένων
κόλπο κλειστό που μέσα σου
χαώδες χύνουν υλικό ο Λούρος και ο Άραχθος.
Εκεί στο δέλτα σου εκεί στις ανεμώνες
που οι Κένταυροι μαζεύονται και ζητιανεύουν σώμα
βουλιάζοντας μες το λασπώδες όρυγμα
τις Θεσαλλές οπλές τους που ξεσάλωσαν.
Πάντα ασελγώντας
δια τέσσερα
επί τέσσερα
στα τέσσερα.

Όταν τα κοκόρια παίζουν μπάλα

ta kokor

Είμαι βαθύτατα ανιθρησκειακός. Δηλαδή εναντίον της θρησκείας. Όχι φυσικά εναντίον του θεού της θρησκείας που είναι μια μπαρούφα και τίποτε άλλο. Γιατί δεν μπορείς να προσδιορίζεσαι με βάση τη μπαρούφα. Είτε θετικά, είτε αρνητικά. Είμαι εναντίον του θρήσκου που είναι και βαθιά θρησκόληπτος και βαθιά μονομανής. Ο θρήσκος είναι υποχείριο του θεού του, και επειδή δεν υπάρχει θεός ο θρήσκος είναι υποχείριο του ιερατείου. Είναι έτοιμος κιμάς για μπιφτέκια. Την προσευχή του που είναι μια βαθιά ιδιωτική πράξη, την επιβάλει ως κοινωνική, με το φονταμενταλισμό της κρατικής μηχανής που είναι κατοχυρωμένος συνταγματικά. Φυσικά και δεν θίγεται κανείς από όποιον πιστεύει σε οτιδήποτε εντός της οικίας του και εντός της κούτρας του. Όταν όμως κάθε μαλακισμένη πίστη καταλαμβάνει χώρο μέσα στην κοινωνία, η κοινωνία γίνεται υπηρέτης της και θεραπαινίδα των ανοργασμικών της οργασμών. Γίνεται η κούρνια κάθε ανορθολογισμού. Με όλη την παρδαλή αμεριμνησία της επιτίθεται τυφλά και με κάθε μέσο στη ζωή. Γιατί η αληθινή ζωή δεν έχει θαύματα. Γιατί το θαύμα αντιπροσωπεύει την πιο δολερή αισχρότητα. Τη σαγήνη πριν το μαρκάλεμα. Τα ωραία διδάγματα των θρησκειών είναι η πέτσα του τέρατος. Από μέσα έχει μόνο πύον και σκατά. Και βεβαίως πολλά λεφτά για τους απατεώνες και τους φακίρηδες. Για το ιερατείο που στηρίζει το κατεστημένο. Για το ιερατείο που είναι πνιγμένο στο χρυσό και τις ιερές μερσεντές. Για το ιερατείο που περιμένει τις κρίσεις για να πάρει δύναμη. Διότι ένα αποδυναμωμένο κράτος πρόνοιας θέλει τον παπά και τον επιχειρηματία. Θέλει το συσσίτιο και τις καινοτόμες δράσεις. Θέλει τους γελωτοποιούς για να τροφοδοτούν τον άρτο και τα θεάματα. Απ’ τη σκατίλα της Δεξιάς στον μικροαστικό αριστερό μποβαρισμό. Αφεντικά και δούλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Το ίδιο θεϊκό χέρι μας γαργαλάει τ’ αρχίδια και μας πασπατεύει το μουνί. Γι’ αυτό δώστε την τσόντα στο λαό, την ελπίδα, την ηρωίνη και τη θεία φώτιση.

Η Αμερικάνα Φίλη

LydiaLGalleryAnnieSprinkle_zps1eab016d

δεν ξέρω αν
πιο πρωκτικό το λήμμα Θάνατος
ή το σουφλί της μοίρας
πως ξαφνικά όλο χαλβά με μπούκωσες
κι όλα τα περί Ισλανδίας και Κροστάνδης
κι όλα τα μαλθακά χαδάκια σου
τα πήρε πίσω η Μούσα των λυγμών
η Αμερικάνα φίλη
που βλάστησε απ’ το στόμα της οχλοβοή εραστών
κι απ’ το αιδοίο της ξεμπούκαραν
βαρβάτοι καστανάδες
διακορευτές εγγράφων
τσούπες γδυτές
μπρος στις ορέξεις της βαρύτητας
πιο βλοσυρές κι απ’ την υγρή βανίλια
πιο μονορούφι κι απ’ τη Λίντα Λάβλεϊς
πάντα μιγάδα στα καπούλια
πάντα στις ρόγες Παναγιώτα των Αγράφων
πάντα στα χείλη Κρεολή

Ωδή στη νοικοκυρά Μαρία Π.

Samoidentyfikacja-1980

Ναι, σε συμφέρει η τηλεόραση
Έθνος αναποφάσιστων
Έθνος απόστρατων λυγμών
Κορμάκι εκεί στην άκρη των σκιών
Νοικοκυρούλα απ’ το μπαλκόνι σου που βλέπεις παρελάσεις
Πλυντήρια πιάτων αλαλάζοντας
Πατώντας τα πονεμένα σου κουμπιά
Νοικοκυρούλα μου που κλαις όταν περνάει η μπάντα
Και μες το χάος πάλι ξεκουράζεσαι απ’ τη δούλεψή του
Κρύβοντας το γαλανό ουρανό μες το ζεστό μουνάκι σου

Γιουχάισμα του ποιητή

24-27_retro_collage

να την πάλι μπροστά μου η λέξη σπλήνα
η λέξη κερασφόρος
η αυγή που σπαρτά τα ανόσια κυνήγια
έξω απ’ το μπαρ καθαρογράφουν τα λιοντάρια
υπόλοιπα χασμουρητού
ρομαντικά στιχάκια νεαρών λελέδων
λαϊκά
άσθματα όχι άσματα

αύριο πλασιέ της άνοιξης ο ποιητής
αύριο σταθμάρχης σε μπουτάκια ροδαλά
μα σήμερα αλκοολικός και φαντασμένος
να κατουρά μπύρα ουίσκι στο κορμάκι της νυκτός
προβατάκια να μετρά και να κοιμάται άδειος
όλο σκέψεις για το υπερπέραν
σαν βρέφος τυλιγμένο με μπετό
τυλιγμένο με της μανούλας τα λαμπρά ηλεκτρονικά σκουπίδια

να την πάλι μπροστά μου η λέξη Μήδεια, μανούλα
οι ορθωμένες κλειτορίδες κοριτσιών

ω! πάνω σε Zundapp πάνε τα κορίτσια στο γιαλό

Βάθος αιδοίου

bath

Πως με φαντάστηκες απόφοιτο του Γέιλ
Έπαρχο Σαμαρκάνδης
Ήλιο που εγέννησε τ’ αυγά του μες τις λάσπες
Πως με φαντάστηκες αιμόφυρτο λοχία σε παρέλαση
να σπαρταρώ στα σκέλια σου
να λέω πως χνούδιασε ο τόπος στα Οινόφυτα
κάτω απ’ τον αφαλό της νήσου Θεσσαλίας
να λέω ωδές
να βράζω το ζουμάκι της νυφούλας μου
Πως με φαντάστηκες στυγνό διορθωτή με το ξυράφι μου
να χαρακώνω ελιές και να ζυμώνω λέξεις
ζήλιες της ερωμένης
κρίνα
οιδιπόδεια
και γελασμένες τσούπες
Πως με φαντάστηκες Μωάμεθ πορθητή και λήσταρχο Νταβέλη
Πως με φαντάστηκες δαφνόφυλλο ν’ αχνίζω
σε φακές της Εγκλουβής
Πως με φαντάστηκες πρόχειρο διαγώνισμα χημείας
να λέω πόσο αλκαλικό είναι το σάλιο σου
πώς τα υγρά σου εκτοξεύονται ψηλά σαν τα χαλκούνια
όλο ρινίσματα φαλλού
μπαρούτι φιλημένο από καύτρα λιμασμένη
χύσιμο αβέρτα κατά πάνω στους πιστούς
στην κεντρική πλατεία οργασμών
στην κεντρική πλατεία καυλωμένων
στην κεντρική πλατεία Αγρινίου
εκεί που συναντιούνται οι επιτάφιοι της κάθε ενορίας
μήτρες θεόρατες που παν ντουγρού στον Κάτω Κόσμο το φαλλό
λίγο πριν έρθουν νύμφες αλαλάζοντας για να τον αναστήσουν
όλο γλυψιές
όλο ελιγμούς
χορεύοντας με ατάκτους φλοίσβους και αφρούς
προσφέροντας
βάθος αιδοίου μυροφόρου
βάθος κολάσεως νυν και αεί
και εις τους λαγόνας

Ενός λεπτού υγρή

ikop

Σχεδίασα λυγμό ο βάρβαρος, εγώ
ώρα καταστημάτων
ώρα που η γλώσσα της η δούλη του θεού έγλειφε πάστα.
Ζουλάπι εγώ κι αυτή μια καταβόθρα
μιαν ερωμένη όλο χείλη και βυθούς
ίδιο ανάχωμα εραστών
γύφτων που άφησαν την τελευταία τους πνοή στον αφαλό της
σε πανηγύρια
οι αλητάμπουρες νεκροί
πάντα προξενητές Κυκλάδων
πάντα εγκέλαδοι
ταμπουρωμένοι στα Ταμπάχανα
πάντα με δόντια και μαλλιά και αστροπελέκια
μπλεγμένα εκεί στα μπούτια της
στο τάμα που αφήσανε στην Τήνο
κι έπειτα με το πλοίο της γραμμής
τραβώντας μαλακία στο κατάστρωμα
κουφέτα ψωμοτύρι
κι άγριο παραθέρισμα στα χνώτα του πελάγους
στα χνώτα μιας ξανθιάς αλλοδαπής ξεροψημένης
ω! έμπνευση σχεδίασα ολονύχτιο λυγμό
δόκανα της αγάπης
να πιάσω αυτή τη μπέιμπι σίτερ των σπασμών
αυτή την Άπω Ανατολή
ω! μέσα της θα με βρουν θεέ τα περιπολικά
τα ξημερώματα
μέσα της δια παντός
αφού υπήρξε αυτή για μένανε
ενός λεπτού υγρή
ενός λεπτού δαμάλα

Φάε με

fae me

Δαιμονισμένος είμαι στρατηγέ ως το μεδούλι
ελευθέρας βοσκής ερωτικό σφαχτό μιανής.
Κι εσύ χασάπη σφάξε με όσο γλυκά μπορείς
βάλε με στη βιτρίνα ως νυμφίο, στο τσιγκέλι.
Να με αγοράσει Αυτή, η Μούσα των παθών
και να με ψήσει, να με φάει με μπόλικο κρασί
και λαγνική σαλάτα, μαρούλι από τον κήπο της
κρεμμύδι απ’ το βυζί της λαδάκι απ’ τα
σπλάχνα της αλάτι απ’ το μουνί της. Αρνάκι
άσπρο και παχύ υπήρξα κάποτε τώρα
καυχιέμαι ως εραστής στο εντεράκι της.
Ω ναι, σε χόρτασα καλή μου, λίπος χοληστερίνη
πρωτεΐνες. Καύλα ως τα έγκατα σε χόρτασα
ψυχή ξεροψημένη.

Ωδή για τη μπαλαρίνα Ζοζεφίν Βιτ

aktiv

Η γυναίκα θα σώσει τον κόσμο. Αυτή η γυναίκα που γιουχάρει τον έξω σάπιο κόσμο. Τους άντρες με τη σουβλισμένη καρδιά και το ειρωνικό γέλιο στις οδοντοστοιχίες. Τους ανθρώπους χωρίς φύλο που κάθε τους λέξη αντιλαλεί μια κραυγή μάχης. Η γυναίκα εκπληρώνει τις υποσχέσεις της. Επαναστατεί ενάντια στο θλιβερό κόσμο που τιμωρεί. Και η επανάστασή της δεν είναι οι έως απελπισίας παλινωδίες, οι γκρίνιες και ο καταναλωτικός οργασμός αλλά ο ερωτικός οίστρος. Η νεότητα που παίρνει φαλάγγι το γερασμένο κόσμο, που την παθολογική του μνησικακία την έκανε ιδεολογία και ακαδημαϊκό μάθημα. Η γυναίκα αυτή δε χρειάζεται την ελπίδα γιατί απ’ την κορφή ως τα νύχια είναι παντοδύναμη. Είναι το θηλυκό που εντελώς παραδομένο στη ζωή και την καύλα, απλά και οικεία, πυκνά και αδιάκοπα σε αγκαλιάζει σαν χιονοστιβάδα. Και το αγκάλιασμά της παρόλο τη φαινομενική ηδυπάθεια του ακτιβισμού, είναι τανάλια. Είναι τανάλια που σου σφίγγει τις ρόγες και σου τραβάει το πετσί. Είναι η θεϊκή παρέμβαση της μήτρας που δε την μαγάρισε ο Ντράγκι. Που δεν την κατούρησε ο Μοσχοβισί. Που δεν τη στρίμωξε στο λουτρό ο Στρός Καν για να τη γαμήσει. Τα όπλα της είναι τα υγρά της και το μυαλό της και η εργατική της δύναμη, που δεν την παζαρεύει με τους χίτες του ολοκληρωτισμού των αγορών. Ο διάφανος λόγος. Όχι οι φιοριτούρες, οι διαπραγματεύσεις και οι πουστιές. Η πόζα και η αμερικανιά. Είναι η παίχτρια που ολοένα στοχάζεται πάνω στη φιγούρα της, έχοντας για κέντρο βάρους όλων των πράξεων το κορμί της. Η σκέψη της αποποιείται κάθε φαινομενικότητα ασφαλείας και τίθεται στη διάθεση της κίνησης. Πόσοι ξέρουν στ’ αλήθεια τι σφαγείο είναι η ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα και τι δήμιοι είναι οι αξιοσέβαστοι τραπεζίτες! Πόσοι έχουν πάρει χαμπάρι πως το μεγάλο ευρωπαϊκό μαντρί ξεπλένει χρήμα και ξεπαστρεύει λαούς. Πόσοι νιώθουν την καύλα αυτής της κοπέλας που λέει την αλήθεια και δεν την νοιάζει να πάρει ένα όπλο για να ξεκάνει αυτό το χέστη που θέλει αίμα και ευρώ. Αλλά φωνάζει: θεριακλήδες μαλάκες ξεσηκωθείτε, δείτε πως μπορώ εγώ η αδύναμη ύπαρξη, το ασθενές φύλο να τα βάλω μ’ αυτόν εδώ τον ξεκολιάρη που φοβάται τον ίσκιο του κι εσείς του κάνετε τεμενάδες. Δείτε πως ρίχνω στη μούρη του κομφερί και πως μπορώ να βάλω στον κώλο του δυναμίτη. Χάνοι της ανθρωπότητας και χαμένοι μέσα σε ωράρια και καθήκοντα, εσείς αρχάγγελοι της μετριότητας με τις πατρίδες σας και τις θρησκείες, σας προσφέρω το χαμόγελό μου και την αδέσποτη καύλα μου, λίγο πριν κάνετε το τελευταίο βήμα προς το γκρεμό. Φάτε σκατά και χέστε ευρώ. Κερνάει ο Ντράγκι.

Εντόσθια και λοιπά και λοιπά

kail

Οι σφαγμένοι άνθρωποι και οι πνιγμένοι άνθρωποι-Κύριε Πόθε των Δυτικών για κυριαρχία και Κύριε εραστή του Φράχτη και της τιμωρίας-δεν είναι ούτε χριστιανοί ούτε μουσουλμάνοι, αλλά σφαγμένοι. Δεν έχουν ιδιοτροπίες, αδυναμίες, ταυτότητα. Δεν έχουν πάθη και δεν είναι ούτε ένοχοι ούτε αθώοι. Μονάχα πτώματα. Πτώματα, πτώματα, πτώματα που έλεγε κι ο μακαρίτης ο Ηλίας. Και δεν είναι φυσικά φαινόμενα οι δολοφονίες, Κύριε καπιταλισμέ που σε βάφτισαν Αγορά και Κύριε Ιμπεριαλισμέ που σε βάφτισαν παγκοσμιοποίηση, για να μην τρομάζουν οι μικροαστοί εν Χριστώ αδερφοί απ’ την ξύλινη γλώσσα.

Ο διάβολος μέσα μας

bok

Υπήρχαν αυτοί που κορόιδευαν το Βοκάκιο για το πάθος του για τις γυναίκες, συμβουλεύοντάς τον να φροντίσει να βρει ψωμί για να χορτάσει την πείνα του ψάχνοντάς το στα παραμύθια, δηλαδή στις ψευδαισθήσεις. Μα ο Βοκάκιος αφηγείται τις σαγηνευτικές κινήσεις ανάμεσα στα φύλα. Την ατέλειωτη επανάληψη του παιχνιδιού που είναι αποτέλεσμα της φυσιοκρατίας. Ο έρωτας είναι η τρέλα που σε οδηγεί να ακολουθείς την ανίκητη έλξη μέσα από τις σκιές της εξαπάτησης, αλλά αυτή η τρέλα συγχωνεύεται στη φύση και στο παιχνίδι του κόσμου. Χωρίς μύθο και διήγηση δεν υπάρχει καύλα. Και χωρίς καύλα δεν υπάρχει έρωτας. Υπάρχουν πλαστικά υποκατάστατα, δίκτυα και εξ αποστάσεως απολιθωμένη ηδονή. Εγωισμοί και πετσοκομμένα αιδοία. Μουχλιασμένες και μαραγκιασμένες ψωλές πεταμένες στη χωματερή του νοικοκυριού. Η φύση είναι πιο δυνατή από κάθε παπαδίστικο υπολογισμό. Από κάθε στέρηση κι από κάθε φίμωτρο. Ακόμα κι ο πιο ακραιφνής ζηλωτής του μοναχισμού θα τραβήξει τη μαλακία του. Θα κάνει κακούς λογισμούς, τουτέστιν θα καυλώσει. Η ηδονή των εραστών γίνεται ενδόμυχη ηγεμονία, που δεν υποβάλλεται στην αυστηρότητα της συνειδησιακής γνώσης και στους κανόνες και στις εντολές από άνωθεν. Δηλαδή απ’ την εξουσία που δένει τα κουτάβια της απ’ τα επαναστατημένα καυλιά. Το μέλημα όλων των ευσπλαχνικών θρησκειών είναι να τροχίσουν τον πούτσο των πιστών. Να τον κάνουν εργαλείο κυριαρχίας και επιβολής κι όχι όργανο ευχαρίστησης. Να τον κάνουν αφέντη και δικτάτορα και πάστορα και αρχιεπίσκοπο και πάτρωνα της επιθυμίας και αξιοσέβαστο νταβατζή. Οι βαρβάτοι ερωτικοί ποιητές και ερωτογράφοι χρησιμοποίησαν πάντα την ποίηση ως μυστική συμμαχία με τη γυναίκα. Ανοίγοντας πάντα με τον πλέον φυσικό τρόπο τα απόκρυφα δωμάτια της καρδιάς. Αυτά που καταδίκαζαν τα κατεστημένα στη μούχλα και την αγαμία. Τις μοναχές που μιλάνε για τον έρωτα με τον πιο συνωμοτικό τρόπο ξέροντας πως όλες οι άλλες γλύκες του κόσμου δεν είναι τίποτε σε σύγκριση μ’ αυτήν που νιώθει η γυναίκα μ’ έναν άντρα. Και η Madonna Filippa, που κατηγορείται για μοιχεία, πείθει τους δικαστές ότι δεν έχει διαπράξει τίποτε κακό βάσει του εγχειρήματος ότι ο έρωτας είναι νόμος της φύσης και δικαιολογεί το ορμέμφυτο και κατά συνέπεια δικαιολογεί τις συζύγους που ανακουφίζονται και εκτός συζυγικής κλίνης. Και είναι αυτή που, μη θέλοντας να πετάξει το σώμα της στα σκυλιά, της φάνηκε σωστό να έχει εραστή. Θα πρέπει κάποιος κάποτε στο μέλλον να γράψει για τις γυναίκες που κατέστρεψαν οι θεούσες, οι βδέλλες του εκδικητικού θεού και οι παράφρονες κατηχητές που την εφαρμοσμένη διαστροφή τους την εξαπέλυσαν σε άγουρα κορμάκια. Οι ερωτικοί ποιητές βρίσκονται πάντα εδώ για να διώξουν τη μελαγχολία απ’ τις γυναίκες. Για να ξεγελάσουν το χρόνο σε μια περίοδο σεξουαλικής πανούκλας που είτε σου στερεί το γαμήσι είτε σου πουλάει ακριβά τη μινιατούρα του.

Οδηγίες για το νεκροθάφτη μου

est

Ω νεκροθάφτη μου, εσύ
καθώς θα ισιάζεις τα παπάρια μου στην κάσα
Και θα μιλάς με το θεό στο κινητό
πρόσεξε
μην τσαλακώσεις το λευκό μου το πουκάμισο
μην πάει άκλαυτη η ματαιοδοξία τόσων συγγενών
τα έξοδα
οι λύπες
τα στεφάνια
η τρύπα από γαρούφαλλα
τα ήθη των νεκρόφιλων πιστών
η μέθη εμού που άφησα
την τελευταία μου πνοή στην πρωινή μου στύση
ω jesus christ με τη Μεγάλη έγειρα Αρκούδα
κι αποδήμησα εις τα χάη

Δεύτε λάβετε Φως

safe_image

διήγησις Αγίου Καλαβρύτων και Μουσουνίτσας δια τη Οδύσσειαν του Αγίου Φωτός 

Ήτο μέρα βαριάς μελαγχολίας και σκοτοδίνης. Η πτήσις από Αθήνα είχεν καθυστέρησιν διότι ο άτιμος πιλότος έκανε μαγκιές εις την αεροσυνοδό με στόχο να την γαμεύσει εις αέρος. Ήμασταν κουρνιασμένοι σαν τσόνια 27 Πατριάρχες και 40 διάκοι εις το αεροδρόμιον των Ιεροσολύμων περιμένοντας τον μαλάκα να γαμήσει και να δεήσει κατόπιν να παραλάβει εμάς και το Άγιον Φως για τους Εν Ελλάδι αδερφούς μας, που το περιμένουν με τις λαμπάδες των και τας οικογενείας των, δια να γεμίσουν φώτιση τας ψυχάς των και τα καντήλια των. Αφού εδέησε ο ιπτάμενος εραστής απ’ το Μπογιάτι να προσγειωθεί εις το διεθνές αεροδρόμιον των Ιεροσολύμων δια να μας γλυκάνει και να μετριάσει τα μπινελίκια μας εκέρασεν τουλούμπες απ’ τα χεράκια του εν Χριστώ αδερφού Παρλιάρου Στυλιανού και μας ησπάσθη την δεξιάν. Βεβαίως πολλοί εξ ημών τραβηχτήκαμεν διότι νιώσαμεν αηδίαν απ’ τους γλυκασμούς του που εμύριζαν μουνίλα και γαλοπούλα καπνιστή. Κι αντί να σπεύσει ο άτιμος δια να αναχωρήσωμεν για την πατρίδαν ήθελε να μας κεράσει σάντουιτς με ριζότο και γίδα βραστή. Ο Άγιος Καρπαθίων και Κάτω Μουχρίτσας του έριξε ένα ξεγυρισμένο καντήλι. Ο πιλότος συνετίσθει και απεφάσισε να αναχωρήσει αμέσως. Απογειωθήκαμεν συγκινημένοι απ’ τους Αγίους τόπους ύστερα απ’ την σοβαρήν περιπέτειαν της καθυστερήσεως. Τοποθετήσαμε την λαμπάδαν με το Άγιον φως εις την business class και εδέσαμε τις ζώνες μας. Αφού εκάμναμεν το σταυρό μας δια να έχομεν πτήσιν ασφαλή ανοίξαμε το μπολ με τα κεφτεδάκια που είχε ετοιμάσει ο άγιος Αντιοχείας μαζί με άρτο και κρασί Ρομπόλα. Κάποια στιγμή ηκούσθει σαματάς και χριστοπαναγίες εκ των τεσσάρων θεματοφυλάκων διάκων της αγίας φλογός. Η ατυχία μας ηκολούθει ακροποδητί. Ω τι είχεν διαμειφθεί! Ο Άγιος Στουτγάρδης και Μέσης Αφρικής έβαλεν πιστολάκι δια να στεγνώσει την κοτσίδα του που είχεν κρατήσει υγρασίες απ’ το πρωινό λούσιμο και έσβησεν ακαριαίως το Άγιον Φως. Πανικός και σκηνές αλλοφροσύνης. Τι θα πάμε τώρα πίσω εις την πατρίδαν μιαν σβηστή λαμπάδα με τον Γκούφη! οποίαν ντροπή! Ζόφος εκατέκλυσε την αεροκαμπίναν. Ο Άγιος Συμεών εκ Πάργας Θεσπρωτίας ενόμισεν πως πέφτωμεν διότι ο άτιμος πιλότος αερογαμεί και εβγήκεν αλλόφρων εκ της τουαλέτης με τα ράσα ως τον αφαλόν και τον κούραδον ετοιμοπόλεμον. Κοινώς τα κάμναμεν σκατά και αφού περιπαθώς επέσαμε εις δίνην μελαγχολίας ο Άγιος Περγάμου και Λιοσίων επέταξε μια μεγαλοφυή ιδέαν. Να ανάψωμεν τη λαμπάδα εκ νέου με αναπτήραν. Ακολούθησαν πανηγυρισμοί και ζητωκραυγαί δια την φαεινή ιδέα του. Ο Άγιος Ζωνιανών και Τήλου έβγαλε το τσακμάκι του και άναψε τη λαμπάδαν με σφοδρόν γέλωτα κάνοντας πλάκα αφού φύσαγε τη φλόγα και την ξανάναβε για να μας δείξει πως το πρόβλημα ελύθηκε και οι Έλληνες δεν θα μείνουν με τη λαμπάδα στο χέρι. Ακολούθησε πάρτυ με σιντί από λάιβ ολονυχτία στο Βατοπέδι. Ήτο μια αξέχαστη μεταφορά θείου φωτός εις την πατρίδα. Η ώρα έφτασεν. Το αερόπλοιον ετροχιοδρομούσε εις το Ελευθέριος Βενιζέλος και ένα σμάρι πιστών επλησίαζε το σκάφος με κατάνυξη προεξάρχοντος του πρωθυπουργού Αλεξίου Τσίπρα. Η πόρτα άνοιξεν και το Άγιον φως με τιμές αρχηγού κράτους έφτασε εις τα πάτρια Ελληνικά Εδάφη. Η μπάντα παιάνιζε. Η μυροβόλος Άνοιξις εσκόρπιζε το αεράκι της και οι πιστοί μετέδιδαν με θωπίαν το χαρμόσυνον μαντάτο. Ο Άγιος Ορχομενού και Οιχαλίας άναψε τη λαμπάδα του πρωθυπουργού και τον ησπάσθει τρις. Ο πρωθυπουργός κρατούσε τη λαμπάδα με το αριστερό του χέρι. Το πλήθος αλαλάζοντας εφώναξε: Θαύμα, θαύμα. Πρώτη φορά Αριστερά.

Η αιώνια σφαγή ή United Colors of Benetton

garisa_1

Όποιος νιώσει για λίγο στο πετσί του την Αφρική θα κλαίει με μαύρο δάκρυ για χίλια χρόνια. Την ώρα που οι ορθόδοξοι περιμένουν το άγιο φως, συνοδεία Ιερών Κουράδων εξ Ιεροσολύμων, με τιμές αρχηγού κράτους και την κατάνυξη να δουλεύει στο φουλ, η μισή Αφρική σφάζεται με τον πιο πούστικο τρόπο. Και είναι συνήθεια παλαιά των αποικιοκρατών να κρύβουν τα εγκλήματά τους κάτω απ’ το χαλάκι της ιστορίας, με ακόρεστη προπαγάνδα, πασπαλισμένη με κορώνες περί ελευθερίας και μπόλικη συνωμοσία σιωπής. Στο Κονγκό σφάξανε τον Πατρίς Λουμούμπα που αγωνίστηκε ενάντια στην ταπεινωτική σκλαβιά της αποικιοκρατίας. Οι σύντροφοί του βρέθηκαν δολοφονημένοι, φυλακισμένοι, εξόριστοι. Ο Αϊζενχάουερ έδωσε παραγγελία να βρεθεί ο Λουμούμπα σε ένα ποτάμι γεμάτο κροκόδειλους. Οι Βέλγοι τον εκτέλεσαν και τον πέταξαν σ’ ένα βαρέλι με θειικό οξύ για να σαπίσει. Χαλκός, κοβάλτιο, διαμάντια, χρυσός, ουράνιο, πετρέλαιο ήταν τα αγαθά που ήθελαν για να χορτάσουν τους χριστιανούς του πολιτισμένου κόσμου. Ο Λουμούμπα είχε πει πως κάποια μέρα η ιστορία θα πάρει το λόγο. Όχι η ιστορία που μας μαθαίνουν τα Ηνωμένα Έθνη, η Ουάσιγκτον, το Παρίσι ή οι Βρυξέλες. Στη Μοζαμβίκη οι Πορτογάλοι άφησαν αναλφάβητο για δεκαετίες ολόκληρες το ενενήντα εννέα τοις εκατό του πληθυσμού. Στην Μπουρκίνα Φάσο, τη γη των ενάρετων ανθρώπων-όπως την ονόμασε μετά τους Γάλλους αποικιοκράτες ο Τομά Σανκάρα-η παγκόσμια τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αρνούνταν τους πόρους για να βρούνε πόσιμο νερό στα εκατό μέτρα αλλά διέθεταν μυθικά ποσά για να σκάψουν πηγάδια τριών χιλιάδων μέτρων για πετρέλαιο. Οι κάτοικοι έπρεπε να διαλέξουν ανάμεσα στην κόλαση και το καθαρτήριο. Στη δεκαετία του πενήντα η παγκόσμια κοινή γνώμη πίστευε πως οι Μάου Μάου στην Κένυα χόρευαν αποκεφαλίζοντας Εγγλέζους, τους οποίους έκοβαν κομματάκια και τους έπιναν το αίμα σε σατανιστικές τελετές. Οι Δυτικοί έβρισκαν πάντα τρόπους για να βγάζουν λεφτά. Για να έχουν τη μπότα τους στο σβέρκο των λαών της Αφρικής. Μαζί με τους ιεραπόστολους, τους γιατρούς χωρίς σύνορα, τις ελεημοσύνες και την εκλεπτυσμένη υποκρισία για τα παιδάκια της Αφρικής έρχεται το απόλυτο κακό. Οι φανατικοί Ισλαμιστές, παιδιά των εργαστηρίων τρόμου της Δύσης. Σπουδαγμένοι εκεί που μαθαίνεις πώς να ρουφάς ανθρώπινο μεδούλι. Βιομηχανίες όπλων της πολιτισμένης Ευρώπης που κάνουν παιχνίδι. Που φτιάχνουν ωραία μωσαϊκά πτωμάτων για τους φωτογράφους. Για τη μπένετον, τους διαφημιστές, για τον παρδαλό Ευρωπαίο που γαμεί με κατάνυξη τον τρίτο Κόσμο. Αυτόν που έχτισε με τόσο τρόμο και τόσες σφαγές.

Οδηγίες για ένα ερωτικό τροπάριο της Κασσιανής

kas

Να πεις, αυτή, πως λάτρεψε φαλλούς,
κορμιά αμέσου δράσεως,
σβέρκο ανδρός που λύγισε το χνώτο του στ’ αυτί της.
Να πεις, πως είχε για χωράφι το κρεβάτι της.
Εκεί την έσπερναν οι εραστές.
Εκεί θηρία τρακτέρ όργωναν το κορμί της.
Εκεί κάτω απ’ του ήλιου τ’ αχαμνά
τη βόσκησαν ερωτικά βουβάλια.
Κάτι αρχηγοί λοκροί της κεντρικής Ασίας
εμάτωσαν τα σπλάχνα της με λύσσα.
Εκεί χορέψανε ζεϊμπέκικο στη μήτρα της οι Κύκλωπες.
Εκεί γαμήσαν φοιτητές επί πτυχίω.
Εκεί στον αφαλό της έπεφτε η ερωτική βροχή
και τα νερά της ξέχωναν τις μνήμες.
Ένα κουβάρι από λιοπύρια ανελέητα.
Οίστρος ακολασίας.
Ζοφώδης τε και ασέληνος, έρως της αμαρτίας.
Μα πάντα ευλαβώς κι αλάργα η μοιχεία.
Η αγία Σελεστίνα με το λαιμό της κάτεργο ανδρών.
Κοψίδι αλαφιασμένο έρωτος.

Ω φιλτάτη πατρίς, αιδοίον,
πηδάλιον εσύ της ιστορίας.
Μην ψάχνεις λύτρωση. Σωτήρες, ρητορείες.
Ω βγες απόψε, γοερή εσύ, με τα εσώρουχα στον άμβωνα
γδύσου εκεί μπροστά στα πετραχήλια
πρόσφερε το μουνί σου στους πιστούς
να δεις πως θα σχιστούν τα βάραθρα,
να δεις πως θα βγουν απ’ τον Άδη τους τόσοι νοικοκυραίοι.

Μεγαλοβδόμαδο

stratos-kalafaths

Ανεβήκαμε στην Αθήνα μ’ ένα παλαιότατο στέισον βάγκον. Οδηγούσε ο Ήβος. Θα διαβάζαμε ποιήματα στη φιλολογική λέσχη Παρνασσός. Στο δρόμο σταματήσαμε στον Ισθμό. Ανάψαμε τσιγάρο και ρίξαμε πέτρα απ’ τη γέφυρα στο χαντάκι. Φτάσαμε στη Αθήνα μεσημέρι. Κατηφορίζοντας στην 3ης Σεπτεμβρίου στρίψαμε στη Βερανζέρου και χωθήκαμε σ’ ένα οβελιστήριο του παλιού καιρού με το καμένο λίπος και τους υδρατμούς να’ χουν κάνει στα τζάμια ψυχεδελικά σχέδια. Στον τοίχο είχε σε περίοπτη θέση κρεμασμένη τη φωτογραφία ενός τύπου που έμοιαζε με διοικητή χωροφυλακής κι ένα ημερολόγιο με θερμόμετρο. Ο Ήβος μου έδειξε με τα μάτια ένα γέρο απέναντι που έξυνε τ’ αρχίδια του με μανία. Πάνω απ’ το κεφάλι του η τηλεόραση έδειχνε τον πατριάρχη Ιεροσολύμων να πλένει τα πόδια ενός παπά σε μια λεκάνη. Ο γέρος μας είδε που τον καρφώναμε κι ήρθε κάθισε δίπλα μας. Χαμογελάσαμε και τσουγκρίσαμε τα ποτήρια. «Σημαδεύω γλόμπους» μας είπε, «όταν τους σπάσω όλους θα πέσω να κοιμηθώ». Του είπαμε ένα ανέκδοτο που ακούσαμε στο ραδιόφωνο, τον κεράσαμε και φύγαμε. «Αυτός είναι ποιητής» λέω στον Ήβο φεύγοντας. «Παλαβός είναι» μου λέει.

Στην είσοδο του Παρνασσού μας περίμενε η κυρία Τασούλα Καραπάνου φιλόλογος και εκδότρια του περιοδικού Ασφόδελος. Μας είπε, θα διαβάστε το πολύ τρία ποιήματα ανέκδοτα και όχι πάνω από μια σελίδα άλφα τέσσερα. Ο Ήβος μου ψιθύρισε, «καλά ρε μαλάκα κάναμε εξακόσια χιλιόμετρα για τρία ποιήματα;». Καθίσαμε στην τρίτη σειρά εκεί που τέλειωνε το πλήθος. Οι ακροατές διάβασαν σχεδόν όλοι. Μια κοπελίτσα με ψιλή φωνή διάβαζε τα βιογραφικά των ποιητών. Φορούσε ένα κόκκινο παντελόνι και περπατούσε σα χήνα. Κάποια στιγμή σηκώθηκε ένας παππούς κι άνοιξε το παράθυρο. Τον κοιτάξαμε όλοι απότομα κι αυτός με στεντόρεια φωνή γύρισε και είπε, «μυρίζει ξινίλα διάολε».

Μετά κάνα τέταρτο άνοιξαν οι πόρτες και μπήκε στην αίθουσα υποβασταζόμενος από δυο κυρίες ένας παπούκας που είχε στο λάρυγγα ένα μηχανάκι. Τον προσφώνησαν ως επίτιμο. Χρύσανθος Καμχής, πρέσβης επί τιμή. Πατούσε το κουμπί και απήγγειλε σαν μέσα σε ντεπόζιτο. Μου θύμισε έναν ανάπηρο στην Αγία Ελεούσα που πουλάει λαμπάδες. Μετά σηκώθηκε έβγαλε έναν αναστεναγμό κι έφυγε απ’ την ίδια πόρτα. Σα να’ λεγε «άντε καλή αντάμωση στα θυμαράκια».

Ήρθε η σειρά μου. Η κυρία Τασούλα έκανε ειδική μνεία μιας κι ερχόμασταν απ’ την επαρχία ζητώντας απ’ τους παρευρισκόμενους να γίνει για μας μιαν εξαίρεση και να διαβάσουμε τέσσερα ποιήματα. Το πλήθος συναίνεσε με μιαν ελαφριά κλίση του κεφαλιού αλλά πετάχτηκε ο κύριος με το παπιγιόν λέγοντας «όχι, όχι τρία όπως και μείς, τι πάει να πει ήρθαν απ’ την επαρχία, κι εγώ απόδημος Έλλην είμαι». Ο κύριος κάθισε πάλι στη θέση του κι άρχισα τότε να διαβάζω τα τρία μου. Το δεύτερο ποίημα ελέγετο λαμπάδες για τάματα. Φάνηκε πως ο τίτλος ενθουσίασε το ακροατήριο. Άρχισα να διαβάζω.

Αλίμονο, θα’ ρθει καιρός, που
οι άνθρωποι θα χαίρονται τον έρωτα
και θα προσεύχονται μονάχα στα βυζιά και το φαλλό.
Οι κακογαμημένοι θα κλειστούν στα μοναστήρια τους
και θα τη βρίσκουν με νηστεία κι αυνανισμό.

Αλίμονο θα’ ρθει καιρός, που
οι άνθρωποι θα νιώσουνε βαθειά, πως
το μέγα θαύμα της ζωής
το ιερό αιδοίον το γεννά.

Τόποι λατρείας θα’ ναι τα κορμιά
και οι πιστοί για τάματα
θ’ αφήνουνε καυλιά
στο εικονοστάσι πάνω εκεί
στων γυναικών τα σκέλια τα γλυπτά
εκεί, που κατοικεί
η πάναγνη αγία ηδονή.

Πριν τελειώσω το διάβασμα καλά καλά μια κυρία που μισοκοιμότανε λίγο πριν πετάχτηκε σα να τη χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. «Ντροπή σας κύριε, μεγαλοβδόμαδο, ντροπή σας κι είστε κι από επαρχία».

Κρυφτό

krifto

Η λογοτεχνία είναι τα καλιαρντά των μηδαμινών, το απονενοημένο διάβημα της μονάδας προς το μεγάλο κοινό. Απελευθερώσου, λέει. Προστάζει με ηλίθιο ζήλο να φτάσεις εκεί που δε χρειάζεσαι τίποτε για να ζήσεις. Ούτε νίκες, ούτε ήττες, ούτε νικητές και μνημεία. Μονάχα γρύλλους και αραποσίτια και το ρεαλισμό του γαμησιού και μια διάθεση περιέργειας που θα κάνει το στεγνό βίο και τις αναποδιές ένα σπουδαίο ταξίδι στην κόλαση της ομορφιάς. Εκεί όπου θα εισχωρεί απ’ τα ανοιχτά παράθυρα και τις ανοιχτές πόρτες το ελκυστικό βοτανικό ιντερμέδιο της ζωής. Ρυθμικοί αρπισμοί με μυρουδιά λεβάντας, θηλυκά υγρά, δεντρολίβανο, βασιλικός, μυρτιά, κόπρανα γουρουνιού, μακρόσυρτες φράσεις, γυναικείες φωνές, μέλισσες, πεταλούδες και σιωπή. Μπαίνω στους διαδρόμους της μνήμης. Στα οιδήματα των ιδεών που σακάτεψαν τα χέρια, τις κλειδώσεις, τα μυαλά. Την υστερία για τον πλούτο και το αγνό πελώριο υστερόγραφο του θανάτου, τα αγαθά της συντριβής όταν η καρδιά αποζητά την ηδονή και το στομάχι ψωμί για να θρέψει το σώμα και το σώμα ζητά την εξαίρεση απ’ τον Πόνο, εκείνα τα μικρά αναλγητικά που νεκρώνουν το βάσανο και απαλύνουν την Οδύνη, όλα με πάθος στη χλοερή γη, στην Ανοιξιάτικη ειρωνεία του οργασμού, σε όλη την πολύχρωμη πλάση που σαγηνεύει. Νεύρα, αγωνία, λεφτά, παιδιά, εκτρώσεις, θάβονται και ξεχνιούνται και χάνονται και οδηγούνται στη φθορά αφήνοντας πίσω δυο βλαμμένα μάτια σφηνωμένα σε ρυτίδες και ένα στόμα που μασάει αργά και ήρεμα σαν μικρό ζώο που περιμένει το λιώσιμο. Η λογοτεχνία καταφεύγει στο έγκλημα για να γλιτώσει τη φθορά. Η λογοτεχνία είναι η εξουσία των μηδαμινών σε πολλές γλώσσες ανήξερες, αφήνει ίχνη πίσω της και πάθη. Όλη την ευφυΐα της ζωής την κάνει μια κεραυνοβόλα ριπή μέσα σε μια φράση αδέσποτη. Ερωτική αράχνη που υφαίνει τις φλύαρες βεβαιότητες όσων αυτομόλησαν στην υπερβολή. Όσων δεν έβαλαν το δάχτυλο αλλά ολόκληρο το χέρι τους κι ολόκληρο το κορμί τους μέσα στο βάζο με το μέλι της ζωής. Και το μέλι της αλητείας. Αναζητώντας ουσίες και νοήματα στα αγκαλιάσματα και τους οργασμούς. Στην απόλυτη ελευθερία της άγνοιας που εξαπολύει χυμούς μες τις αθάνατες ωοθήκες αυτού του κάλυκα από αιώνια σιωπή. Αυτού του αφανισμού των πάντων μέσα σε μια ελαχιστότατη μαύρη τρύπα και η γέννα ξανά και ξανά του ήλιου απ’ τον αφαλό του κοριτσιού. Απ’ τα έγκατα της παμφάγας έναστρης νύχτας. Το ιερό συμπαντικό μουνί. Το άφθαρτο γεννητικό όργανο της φθοράς.

Ξενύχτια

miror

1
Θα κάνουμε καθρέφτη στο τέλος
όπως κάνουμε ταμείο
κι εκεί να δεις ρυτίδα

2
Αχ! πονετικά γκαρσόνια
τροπαιοφόροι αγέρωχοι της συμπόνιας
κάντε μας την τελευταία αποκαθήλωση με ουίσκι
βότκα υποχθόνια και λαγνικό τζίν
μουδιάζοντας τις φλέβες και την ένδοξη ψωλή
πριχού λαλήσει τρείς ο πετεινός
πριχού μας αρνηθεί η νύχτα το ξημέρωμα

3
Δεν την αξίζουμε μπάρμαν την τρικυμία
που λέει κι ο ποιητής Βαρβέρης
ο νεκρός

Δήλωση ερωτικών φρονημάτων

Edgar_Germain_Hilaire_Degas_032

Αντίθετα απ’ τη λαμπρή κοινωνικότητα, βρίσκει κανείς εδώ στο ερωτικό του τσαρδί μια πεισματάρικη τεμπελιά, που αντιστέκεται χωρίς κανένα λόγο, μόνο για τη χαρά της αντίστασης. Αυτό το γλυκό μούδιασμα και η αποκαθήλωση κάθε έγνοιας στέκει απέναντι στο νου σαν εικόνα καλόκαρδης δικαιοσύνης. Γιατί δικαιοσύνη σημαίνει ισορροπία, εκεί που το υπαρξιακό μεθύσι συναντά τους ανδρείους της ηδονής. Τα δυνατά ποτά και τους δυνατούς εραστές που τα δοκίμασαν. Τα κορμιά που έρχονται να υψωθούν μέσα στη λάσπη. Νυσταλέα σα χελώνες και ευχαριστημένα σα γελάδες που γουργουρίζουν στο απέραντο λιβάδι τους. Κόρες που καθαγιάζουν το σώμα τους ετοιμάζοντας την ιερή υποδοχή. Τη διείσδυση που θα φέρει το σκόρπισμα. Τον άφθαρτο σαρκασμό του ερωτισμού.

Ποδολαγνεία

feet-in-water

Οι μοναδικοί άνθρωποι που βρίσκονται γύρω μου και με συγκινούν είναι οι γύφτοι. Λατρεύω τη γυφτιά και το βλέμμα των γύφτων. Αυτή την υγράδα από μισοσβησμένα μονοπάτια που προσπαθεί να ιχνηλατήσει τον κόσμο. Ο αστός και ο άνθρωπος της ευκολίας δεν μπορεί να καταλάβει την ψυχή του γύφτου. Την επίγνωση τού εαυτού του έξω από κανόνες και συμπεριφορές. Η αναρχία τού γύφτου είναι ουσιαστική. Θέλει απ’ την εξουσία των νοικοκυραίων το ελάχιστο περίσσευμα. Τίποτε άλλο. Γι’ αυτό η μεγαλύτερη τέχνη του είναι η ζητιανιά. Και το πλιάτσικο. Και το εμπόριο τιμαλφών. Και πολλές φορές η κλεψιά. Ο γύφτος είναι κοινωνικός επαναστάτης, ούτε μισθωτός, ούτε έμπορος, ούτε σκλάβος, ούτε αφέντης. Έξω απ’ τις κοινωνικές νόρμες. Ο γύφτος επινοεί ιστορίες, είναι μυθομανής και ψεύτης. Περνάει τη ζωή του στο τεράστιο σπίτι της φύσης. Χωρίς εμβόλια, χωρίς πόσιμο νερό, χωρίς εκπαίδευση. Στην καρότσα ενός φορτηγού ή σ’ ένα τσαντίρι. Οι γύφτοι προσεύχονται γονατιστοί μπροστά στην παναγία μα στην πραγματικότητα λατρεύουν το φίδι που πατά με το πόδι της. Κι όταν φιλούν το σταυρό, ευχαριστούν τη βροχή που ποτίζει τη γη. Οι γύφτοι τραγουδούν και χορεύουν, ως γνήσιοι σφετεριστές του Πλατωνικού αμοραλισμού, μακριά απ’ τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της εργασίας. Ο Χίτλερ τους τίμησε και με το παραπάνω. Το ίδιο και οι συμπατριώτες μου ελληναράδες που τους φτύνουν και τους κλωτσούν, πιστεύοντας πως αυτή η φυλή με το σκούρο δέρμα και το σκοτεινό παρελθόν έχει το έγκλημα μέσα στο αίμα της. Καταραμένοι και αιώνια περιπλανώμενοι, με μοναδικό σπίτι τους το δρόμο. Τον Αύγουστο του 1944, σχεδόν τρεις χιλιάδες Τσιγγάνοι, άντρες, γυναίκες και παιδιά, μέσα σε μια νύχτα, έγιναν στάχτη στις αίθουσες αερίου του Άουσβιτς. Το ένα τέταρτο των Τσιγγάνων της Ευρώπης χάθηκε εκείνα τα χρόνια της βαρβαρότητας. Ποιος αλήθεια ρώτησε να μάθει γι’ αυτούς; Σε ποια ιστορία πέρασε το δικό τους ολοκαύτωμα; Ποιος έστησε έστω και ένα μνημείο γι’ αυτούς; Ποιος ζήτησε αποζημιώσεις για τα δικά τους βασανιστήρια; Και ποιος προσπαθεί να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του Αδόλφου; Τώρα που εμείς οι ταχτοποιημένοι λευκοί ταμπουρωθήκαμε στις πατρίδες μας και στην φυλετική μας καθαρότητα αγναντεύουμε απ’ το παράθυρο του γιωταχή μέρη που έχει φιλήσει με το στόμα του ο Σατανάς. Ο Γύφτος, που πλένει τα πόδια της αγαπημένης του εκεί που θα φυτρώσει κάποτε ο ήλιος.

Βουκολικόν Ιντρερμέδιον

POP ASS-6

Οι κριτικοί δεν με συμπαθούν
και οι ομότεχνοι μ’ έχουν στη μπούκα
και οι εκδότες επίσης
που κρυφογράφουν φανερά
και εμπορεύονται
την οχτάωρη εργασία πεθαμένων
ή μισοπεθαμένων
που έβγαλαν στον κώλο τους σπυρί
και στα δάχτυλα καντήλες
και όσων είχαν σκουλήκια στον κώλο τους
και όσων λάτρεψαν τον κώλο της έμπνευσης
και όσων
δεν έβγαλαν μια όσο ήταν ζωντανοί
και πέθαναν απαρηγόρητοι και μόνοι
στην ψάθα, περήφανοι όμως
και καυλωμένοι αφού,
ποιος έχει να πει για την ύπαρξή του
κάτι παραπάνω, παρά πως πέρασε
μες απ’ τη ζωή δυο τριών ανθρώπων
τόσο τρυφερά και με τόση οικειότητα
όσο ένας ποιητής!
Ω, διάολε
οι κριτικοί δεν με συμπαθούν
και οι ομότεχνοι μ’ έχουν στη μπούκα
και οι εκδότες επίσης…

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 275 other followers