Το Δέλτα Της Αφροδίτης

Σχετική εικόνα

Όσοι διαθέτουν το χάρισμα της ονειροπόλησης δεν έχουν ανάγκη τα οπιούχα θεάματα. Μα, στην πραγματικότητα, η οχύρωση στη φαντασία είναι μιαν απερισκεψία.

Ο ερεβικός δράκος της αγιοσύνης μας αιμορραγεί και κάνει το πολυφωνικό του χνώτο βάλσαμο για τους κοριτσίστικους κόρφους.

Η μυλόπετρα του ερωτισμού σπάει αυτούς τους παγκόσμιους πάγους από όλμους και οβίδες.

Εκεί μέσα στο χαμό, το πανίσχυρο πλήθος πολεμά χωρίς να ψάχνει τα αίτια του πολέμου. Πολεμά, δηλαδή γαμεί, αλλά γαμεί μόνο με τα βαριά σφυριά της βιομηχανίας που κομματιάζουν τα ερωτικά όργανα. Διότι ο πόλεμος είναι έρωτας μέχρι θανάτου. Ο οργασμός είναι ο αφανισμός του Άλλου, αλλά και του Εαυτού, μέσα στο ντελικάτο χορό των νιφάδων και της τέφρας.

Ο πόλεμος αντιστρέφει το ένστικτο επιβίωσης σε αφανισμό γαρνιρισμένο με μιαν ένδοξη μελλοντική ουτοπία ιστορικής καύσιμης ύλης πάνω στο βελούδινο λαμπερό τάπητα της πατρίδας.

Η βία είναι το πιο τολμηρό πουλί που πετά απ’ τα χέρια του ιεροκύρηκα πάνω απ’ τις εμπορικές υποθέσεις, αφήνοντας λίγο λίπος ακόμη κάτω απ’ το χοντρό τομάρι των μπουρζουάδων.

Νιώθουμε σαν ανίσχυροι τυφλοπόντικες στο υπογάστριο του Κόσμου.

Αυτό που θα απομείνει από μας είναι αυτό που καταστρέψαμε.

Κοιτάζουμε τους κόρακες πάνω απ’ τα ψοφίμια να βγάζουν τα μάτια τους. Αιώνιοι θρησκευτικοί καυγάδες για τις υποθέσεις του χρυσού. Λάφυρα, μέχρι να σπάσει κι ο τελευταίος πέλεκυς πάνω στα κόκκαλα της αυτοκρατορικής μας ύπαρξης.

Με τη Βίβλο να μας γυρίζει βουβή τη δερματόδετη πλάτη της και τον θλιβερό απόγονο του θεού να μας κοιτάζει στα μάτια την ώρα της συνουσίας.

Χωνεμένος μέσα στη ζήλια του, αντικατοπτρίζοντας τη στέρηση όσων εν αγνοία και αρετή ατενίζουν τα νεανικά κόκκαλα που βρίσκονται γύρω τους. Αγέροχος μπάτσος και τοποτηρητής επιθυμιών σφραγισμένων στα ντουβάρια των κανόνων, όπως το βασίλειο των κυπρίνων κάτω απ’ τον χοντρό πάγο.

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 23-24

 

Σχετική εικόνα

23

Η τεχνική μου είναι η Τεχνική του Τσίρκου. Χωρίς περιττά στολίδια, εκζήτηση και λοιπά, αλλά με όλες εκείνες τις τεχνικές που χρειάζεται για να στηθεί ένα θέαμα του είδους. Διότι περί θεάματος πρόκειται κι όχι περί στοχασμού. Όλες οι φιλοσοφίες γίνονται περίτεχνες για να μην απαντήσουν στα ερωτήματα που θέτει η ποίηση. Η ποίηση είναι πάντα στο προσκήνιο. Η ποίηση είναι λαϊκή τέχνη υψηλής στάθμης. Αυτή μιλάει για τη γέννηση, τα γηρατειά, το θάνατο, το σεξ, τη λαγνεία, το φόβο, τη συστολή, τις αρρώστιες. Αυτή επιτίθεται λυσσασμένα στη μοναρχική και πυργοειδή ιεραρχία, μιας εξουσίας ευθυγραμμισμένης με το στενό λόγιο οικονομισμό. Το συμφέρον και την παπαδίστικη ιδιοτροπία. Τις απαγορεύσεις και τις γελοίες τελετές. Τους ψυχαναγκασμούς και την ομαδική μαλακία.

24

Η Ανθρωπική αρχή είναι μια φόλα. Η ύπαρξή μας δεν έχει κανένα νόημα. Καθήκον του ποιητή είναι να την εφοδιάσει με νόημα χρησιμοποιώντας μια τέχνη που δεν έχει νόημα. Απ’ τον προ-νεωτερικό μηδενισμό της αποτυχίας κατανόησης του κόσμου φτάσαμε εσχάτως στο μετα-νεωτερικό μηδενισμό της πλήρους κατανόησης. Κανένας μεγάλος αφηγητής και κανένας φωτισμένος δεσπότης. Η ανθρώπινη λογική εγκαταλείπει σταδιακά τη μυθολογία και τα παραμύθια. Ρέπει προς την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση. Το νοητό αποσπάστηκε απ’ το νόημα. Απογαλακτίστηκε από αφηγηματικές δομές Βιβλικού τύπου κι έπεσε στην αγκαλιά μιας πορνοστάρ. Της παναγίας των ηδονών, που πουλιέται κι αγοράζεται βεβαίως, μέσα στο εμπορικό κύκλωμα, απ’ τους νέο-παπάδες φεντεραλιστές των αγορών. Την αμόλυντη παρθένο που δεν διέθετε καν γεννητικά όργανα αλλά έτηκε, ήρθε να αντικαταστήσει το αιώνιο θηλυκό που είναι ολόκληρο ένα γεννητικό όργανο, το οποίο όμως δεν τήκει. Απλώς αναπαράγει την ηδονή μέσα στο χωροχρόνο έλλειψης του νοήματος. Απ’ την ακραία συντήρηση των ορμών οι φυσικές επιστήμες μας πέταξαν στο βάραθρο του άγχους της συνεχούς ευχαρίστησης. Μας πέταξαν στην ανάγκη της ποίησης για να μετριάσουμε τα βάρη. Να αντέξουμε το καινούργιο που καταπίνει το παλιό. Να μπορούμε να χαρούμε τη λιακάδα ως πρωτόπλαστοι ξανά. Να βγάλουμε τη γύμνια μας απ’ τη ζελατίνα.

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 19-22

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz german erotica

19
Υπάρχουν άραγε νοητικές εικόνες; Υπάρχουν φαρμακεία στον κάτω κόσμο; Για ποιους είναι ο παράδεισος αμνέ του θεού; Γιατί υπάρχει το οχτάωρο, οι συνταξιούχοι, τα πάρκα, γιατί η πουτανιά έχει εμπορική αξία και οι κατηχητές διπλαρώνουν δροσερές ψυχούλες; Γιατί οι εργάτες με προσήλωση κατασκευάζουν οβίδες και γιατί οι νεαρές κοπελίτσες χάνουν τις αισθήσεις τους μπροστά στον ορθωμένο φαλλό; Σπουδαία ποιητικά ερωτήματα. Αισίως αναπάντητα.

20
Είμαστε ποιητές απ’ τη στιγμή που θα βγάλουμε τη ζωή απ’ το λάκκο. Που θα δείξουμε με το δάχτυλο τους κακούς. Είμαστε οι καντηλανάφτες του συναισθήματος και οι ανάφτρες κάθε σκοτεινιάς που ροδίζει ασάλευτη στο βάραθρό της. Είμαστε οι προπαγανδιστές της χαράς που φέρνει υγεία και κοψίδια λυγερού μέλλοντος.

21
Αυλές, αυλικούς και αυλάρχες τους έχουμε στο ποιητικό μας ψυγείο. Στην κατάψυξη.

22
Πιστεύω στο ρεαλισμό. Βεβαίως ρεαλισμός στην ποίηση σημαίνει διακωμώδηση του ρεαλισμού. Τα ιερά και τα όσια μας περιμένουν για να τα κατουρήσουμε. Να, πως, η διακωμώδηση της ποίησης από την ποίηση είναι ένα καταφύγιο για όσους από μας δεν έχουν πατρίδα, σημαία, εθνική νοημοσύνη και λόγια συρσίματα. Για όσους από μας δείχνουμε στους ποιητές-προγόνους μας έναν παγερό σεβασμό αλλά και έναν καρναβαλικό ενθουσιασμό για το μακρινό ουτοπιστικό πρότυπο που μας προίκισαν.

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 16-18

Σχετική εικόνα

16
Αυτή η τύφλα των ενστίκτων. Αυτή η μουσταλευριά των ερμηνειών. Αυτό το χαρμάνι μυθοπλασίας και κουτσομπολιού. Αυτά τα παιδιά του σωλήνα. Αυτοί οι επαγγελματίες της ποίησης που κατασκευάζουν το μύθο τους μπροστά σε αλλαντικά και σε τραπεζώματα. Μπροστά στις δύστυχες κουλτουριάρες Μούσες. Αυτή η ποίηση της βαρεμάρας δεν έχει να πάει πουθενά.

 

17
Σκληρός και ωμός. Δύο σε ένα. Μια μηχανή που παράγει ξόανα από αγιασμένο ξύλο. Από λέξεις που χρησιμοποιεί ο ορειβάτης και ο επιστήμονας. Και ο τραβεστί που διασκεδάζει το νοικοκύρη. Και ο σατανάς που φαντασιώνεται τρύγο με αρχαγγέλους. Κι ο μασκαράς που θρηνεί μέσα στο οπλοστάσιο των προσωπείων. Σκληρός και ωμός. Ένα άκακο αρνί ντυμένο λύκος. Ντυμένο αεροπειρατής μέσα σε μαντριά τουριστών. Ντυμένο πορνογράφος μέσα στην προσευχή του μικροαστού. Ντυμένο τράγος μέσα στα καρναβάλια της ορθοδοξίας. Μέσα στα παραφερνάλεια της φτώχειας ενός κόσμου που αγοράζει την καύλα με λεφτά και ξεριζώνει τα μάτια των παιδιών για να τα φυτέψει στις κόγχες των γέρων.

 

18
Η ποίηση μπορεί να σώσει ζωές. Μπορεί να απορυθμίσει τις αισθήσεις. Δεν τετραγωνίζεται. Διαθέτει μια σφοδρή γεωμετρία εκεί που οι λέξεις καμπυλώνουν το νόημα και η ειρωνεία αφιερώνει ολοκληρωτικά το είναι της στο δήμιο της ερμηνείας. Στον παπά και στον χωροφύλακα της λογοτεχνίας. Στους καρναβαλιστές της. Τώρα θα γράψω ένα διαβολικό ποίημα. Θα συράψω αθυρόστομες φτερούγες πάνω στο κορμί ενός περιπτερά. Θα του βάλω φτερά και λοφίο.

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 14-15

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz france erotica scorpio

14
Δεν μπορεί το κομμένο δέντρο να στηθεί όρθιο ξανά ή όπως λέει ένα γερμανικό ποίημα να επιστρέψει το τραγούδι του ποιητή μέσα στο μελανοδοχείο. Δεν μπορεί ο ήλιος, η θάλασσα, τα ψάρια, οι άνθρωποι, τα σπίτια, τα βουνά, τα ποτάμια, οι έρωτες, να μείνουν ακίνητα μέσα στη γυάλα του σύμπαντος. Το πελώριο χέρι του χρόνου και της φθοράς τα ανακατεύει. Κι ας υπάρχουν άνθρωποι που δε ζουν κι απλώς κρύβονται απ’ το δρολάπι του χάρου και περιμένουν την κακιά στιγμή κι απλώς υπάρχουν, από μέρα σε μέρα. Κι απλώς ταΐζουν τα εντόσθια και τα νεφρά τους. Και παχαίνουν τα μαστάρια τους.

 

15

Η ποίηση δεν μπλέκεται με τους αρχαγγέλους της οικοκυρικής τέχνης. Με τους αρχιμανδρίτες της ακαδημίας. Με τους πλουμιστούς εμποροϋπάλληλους της αμφισβήτησης, που φόρεσαν στα γεράματα την τήβεννο. Συνήθως ορμάει ένας Καρυωτάκης και σπάει τις πόρτες και τα μάνταλα. Κρατάει έναν ασημένιο σκελετό, τόσο καλά μαστορεμένο, ώστε η ευλύγιστη ραχοκοκαλιά του και οι αρθρώσεις του βάζουν κάτω όλους τους ψωμωμένους κριτικούς της λογοτεχνίας. Όλους τους διευθυντές εκπαίδευσης και κακοποίησης των παίδων. Όλους τους πιστούς που μασκαρεύονται κατάνυξη. Όλους τους ήρωες που ταΐζουν πίτουρα τον αλλήθωρο πατριωτισμό και τα κυβερνητικά κοκόρια. Και τους αστούς με τα παραδοσιακά τους εδέσματα. Σπλήνες, καρδιές, πνευμόνια πεταμένα στα πεδία των μαχών. Στα ένδοξα σφαγεία όπου αλληλοσφάζονται τα σφαχτά. Στο πυρωμένο χώμα που λιάζονται τα βατράχια και μεγαλουργούν οι σκορπιοί.

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 10-13

Σχετική εικόνα

10

Μεγαλοϊδεατισμός, ελληνικότητα, ορθοδοξία. Η Παναγία δάκρυσε και Ζήτω το έθνος και Μη μιλάς και Δε βαριέσαι. Υπουργοί, παρα-υπουργοί, δεσποτάδες, αρχιμανδρίτες, νομάρχες, στρατηγοί, δήμαρχοι, πρόεδροι επιτροπών, σκουπίδια, ρύποι, θόρυβοι, κινητά, βλαχιά και μαλακία. Το καινούργιο πρόσωπο της εξουσίας μαζί με το παλιό της προσωπείο. Εδώ έχει ρόλο πάντα ο ποιητής. Ο αναποδογυριστής. Ο ανατροπέας. Ο αντιεξουσιαστής. Ο εχθρός του παπά και του μπακάλη. Ο εχθρός του εαυτού του. Ο άθεος που έχει στο εικόνισμα του μια γύφτισα κι ένα γύφτο. Ο δολοπλόκος της σεξουαλικής κουφαμάρας της μεσαίας τάξης που περνάει κρίση μα, όταν περνούσαν οι άλλοι κρίση τους έγραφε στ’ αρχίδια της. Εδώ έχει ρόλο ο ποιητής. Ίσως, ως τρελός του χωριού. Του χωριού που έχει για οικόσημο καυλωμένα γαϊδούρια.

11

Οι ποιητές που διαβάζονται και συγκρούονται με τις κατεστημένες ποιητικές βιτρίνες ανήκουν στην πρωτοπορία. Μια πρωτοπορία μακριά απ’ το άγχος της αναγνώρισης και της προσδοκίας του μέλλοντος. Ελεύθεροι σκοπευτές στις παρυφές της ειρωνείας και του σαρκασμού. Διάβολοι που έχουν για αντίλογο την ποιητική γλώσσα. Περίεργοι τύποι που ζουλάνε τις φράσεις να δουν αν βγάζουν ζουμιά. Που αφήνουν την ποιητική τους ιδέα μετέωρη, ανοιχτή, σαν τη σταχτοπούτα στο έλεος της μητριάς-ματιάς ενός κόσμου μπουκωμένου με έτοιμες ιδέες, προκαταλήψεις και πάθη σεμνά, εκφρασμένα απ’ τους αρμόδιους γραφειοκράτες της τέχνης. Σαλεμένοι τύποι που οδεύουν γυμνοί προς το σατανά, που όλα τα θέλει αλλιώτικα, στρεβλά, αλλαγμένα και καταδιωγμένα.

12

Η ποίηση κυκλοφορεί γραπτώς, προφορικώς, στον αέρα και στο νερό, στα μάτια, στα χείλη και στα υπόλοιπα όργανα του σώματος, στο χώμα και στους χυμούς των δέντρων, στα υγρά μας και στα στομάχια μας. Τολμώ να πω πως η ποίηση κυκλοφορεί και στο κορμάκι μιας υπαλλήλου τραπέζης που τη στέγνωσαν οι αναλήψεις, οι καταθέσεις, τα επιτόκια, τα φαλλοκεντρικά λεφτά. Ασφαλώς η ποίηση κυκλοφορεί και σε στεγνούς αντιποιητικούς χώρους. Εκεί όπου η έκφραση των ανθρώπων προδίδει μιαν αδέξια συγκαλυμμένη απογοήτευση, αφού δεν κρέμεται τίποτε άλλο πάνω απ’ τα κεφάλια τους εκτός από συναλλαγή. Όμως κι εκεί ένα ψίθυρος, μια χαραμάδα, ένα ανοιχτό μπλουζάκι ή ένα ανεξιχνίαστος σπασμός θα κάνει το θαύμα του.

13

Ο ποιητής παραβρίσκεται στις πορφυρές συνελεύσεις των κοριτσιών. Στους πόνους της γέννας. Στις εκτελέσεις. Στα βασανιστήρια. Στα όργια που γαρνίρουν τις νταντέλες της μιας και μοναδικής ζωής. Στο σώμα της θεούσας που δεν αγγίχτηκε κι έγινε βάναυσο, μπαταρισμένο από ορμόνες που δε βρήκαν το δρόμο τους. Ο ποιητής τρυπώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν. Στους γυναικωνίτες και στα επαναστατικά συμβούλια. Από περιέργεια μπορεί να φτάσει στην άβυσσο και να μην ξαναγυρίσει πίσω ποτέ. Ο ποιητής είναι θηλυκό και αρσενικό μαζί. Μεταβάλει την απειλή του ανεκπλήρωτου μέλλοντος σε εκπληρωμένο παρόν. Γιορτάζει το θρίαμβο της αποτυχίας του μέσα στο σεξουαλικό διάλειμμα της ανυπαρξίας. Του περάσματος στην αιώνια σκόνη και του περάσματος στο Μέγα Τίποτε και στο Μέγα Ποτέ Ξανά.

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 5-9

Σχετική εικόνα

5

Είναι μεγάλος καημός η γλώσσα και τον ξεπερνάς γράφοντας. Η ποίηση ακυρώνει τις περίτεχνες φιλοσοφικές μπούρδες και τα σόλοικα ξεσπάσματα ενός συστημικού στοχασμού που έχει χαλκά στη μύτη σαν μαστουρωμένη αρκούδα. Αυτούς που κρατιούνται απ’ τ’ αρχίδια του Ντεριντά και τους νέο-ορθόδοξους κομπογιαννίτες που μετά τις χορηγίες Φόρντ και τις γιορτές της ΕΣΑ κάνουν τώρα βαρύγδουπες αναλύσεις για την κρίση. Βλέπε Στέλιο Ράμφο και άλλους ευπώλητους. Σπουδαία γατοτροφή για το μικροαστό που ανακάλυψε στα πνευματικά του γεράματα τις ποιητικές Αντίλλες.

6

Πολλά βραβεία, πολλές επιτροπές, πολλά χαρμάνια θεωρίας και ολίγη ποίηση. Βεβαίως και πολύ σταθμάρχες ποίησης, καμωμένοι απ’ την κοπριά των κομμάτων και των ξεπουλημένων ΜΜΕ. Αν δεν τρυπώσεις στο κοινό χνώτο προκοπή δε βλέπεις. Αν δε βγεις έξω στο φυσικό φως θα σε καταπιούν οι γραφειοκράτες και οι σωματοφύλακες της επετηρίδας. Πρέπει ο ποιητής να καταλάβει πως αυτή η γη περπατιέται κι είναι σα να διαβάζει κανείς το τυφλό του σώμα, τις κοσμικές διαδρομές που οδηγούν σε μια λιγότερο αβάσταχτη τυραννία.

7

Να ζεις την αθανασία του τώρα. Να κάνεις δουλειές με τα χέρια και την καρδιά. Να βάζεις το χρόνο να κυλά σε ανθρώπινα μέτρα. Γιατί ο χρόνος δολοφονεί τους μικροκαμωμένους φαντασμένους νευρωτικούς. Τα ψαράκια στη γυάλα του ασυνάρτητου χαμαιλέοντα της πρωτευούσης. Το να συναντάς κάθε φορά τον αληθινό σου εαυτό είναι πραγματικά σπουδαίο και ολοκληρωτικά δημιουργικό.

8

Όπως κάποιος απελευθερώνεται στον έρωτα, έτσι και στην ποίηση, αν δεν αφήσεις τις ντροπές δεν πρόκειται να χαρείς τις περιούσιες διαστροφές που σου προσφέρει το άθλημα. Δεν πρόκειται να σου συμβεί τίποτε που θα σε κάνει ποιητή στα μάτια των άλλων. Να σε κάνει προφήτη, μάγο, σαμάνο ή ελάχιστα κεραυνοβολημένο θνητό στην αγκαλιά του θανάτου. Πρέπει ξεδιάντροπα να φωλιάσεις στο εφηβαίο ενός κοριτσιού μέχρι να σου δώσουν αύξηση. Και το επίδομα ομορφιάς που σου αναλογεί.

9

Να ονειρεύεσαι. Είναι σπουδαίο. Αλλά να έχεις κατά νου και την Απόδειξη. Αυτό το προικιό της αρχαίας σκέψης που σε βάζει μέσα στη μαγεία της ζωής από άλλη πόρτα. Είναι άχαρη και μίζερη η πραγματικότητα. Αλλά τι χαμένος χρόνος να την ανακυκλώνεις με γκρίνια! Ενώ μπορείς να γίνεις περδίκι μ’ ένα ποίημα. Και στις ψείρες του ανταγωνισμού να ρίξεις πετρέλαιο. Και στις κάργιες των δημοσίων σχέσεων μιαν ένδοξη κλανιά. Κι ο Αρχίλοχος έτσι τακτοποιούσε τους ενορίτες του. Κι ο Διογένης έτσι έγινε κυνικός, βλέποντας στο μέλλον την έκρηξη της ατομικής βόμβας εν μέσω Αυγουστιάτικης αιθρίας.