Έδωσα ένα όνομα στον πόνο μου και τον φωνάζω σκύλο

The Age of Collage. Contemporary Collage in Modern Art – We Make ...

Έδωσα ένα όνομα στον πόνο μου και τον φωνάζω σκύλο
Πλήρως μασκαρεμένο ζωντανό-αυτός-
Τα γενετήσια στρείδια του φυτρώσανε παντού
Τα μάτια του βαριά χλομά λουλούδια
Αύριο θα νικήσω τους κακούς
κι ο πόνος μου θα’ ναι κι αυτός μαζί μου
ο σκύλος μου ο πιο πιστός
ο πιο πιστός μου φίλος

Οι εραστές συμφωνούν να κάτσουν ήσυχοι κοντά στο τέλμα

403 Best Collage images in 2020 | Collage, Photomontage, Art

Έγινα της φλοκάτης σου η ψείρα, πάντα
σεμνός και τρυφερός
πάντα αθόρυβος μες στο τρελόσπιτο του έρωτα
αφρίζω αγάλλομαι με ξέρουν και οι πέτρες
Λογαριασμοί απλήρωτοι, οι νόμοι όλο λέξεις
Το κρανίο, η τρυφερή καρδιά
η πεισματάρα μνήμη που θησαύρισε
απ’ το κώνειο του φιλιού
Ετούτες οι περήφανες οι ρόγες
το άφθονο απόλυτο σκοτάδι
και ο χαζός θεός των οργασμών
χωριάτης καζανόβας επιληπτικός
τα σπέρματα ατενίζει εις τους κολάφους

Φαλλού Μουνόλογος

20160604_asc 644_L'ectoplasme captif (Bound by terms of contract)_ ...

Να πως με θες τυφλό σαν αιμοβόρο άντρα
Να πως με θες τσιμπούρι στο βρεγμένο σου αγρό
Να πως με θες
νύχτα στη νύχτα των χωρίς έρωτα νυχτών σου
Να πως με θες
να αφρίζω σαν σαπούνι στα πνευμόνια των νεκρών σου ασπασμών
Να πως με θες
μνημείο ανατριχίλας και χυσιάς
την πρώτη νύχτα γάμου
Να πως με θες χωριάταρο επιβήτορα
Να πως με θες ωρομίσθιο κρετίνο οργασμών
Να πως με θες εσταυρωμένο να τινάζομαι
επάνω στους πιστούς λυγμούς
Να πως με θες
να σβήνω ο άπειρος στο τεντωμένο σου μηδέν

Is that the best you can do?

Apollonia Saintclair

Βακέτα σε είπανε κρυφά οι Ναζωραίοι
Γωνία εις την οδό αφροδισίας και λοιμωδών
Εις την οδό φλοκάτης και βακχών
Μάτωσες απ’ του εύζωνα την άπληστη γιρλάντα
Αχ
και τι ωραία κρέμονται τα εντόσθια του αιδοίου σου
οι φόλες που πετούσες στα σκυλιά της Λισσαβόνα!

Τώρα σε καταπίνω εγώ ο καταπιόνας
Ποδολαγνείες θρησκείες λυρισμούς
Χαϊδεύω στην κοιλιά μου παϊδάκια και επαρχίες
Μόνος βλαμμένος αφελής
Κουρδίζω τη σκληρή μελαγχολία της ψωλής μου

Λόγος πανηγυρικός περί αισθήσεων

ΕΡΕΥΝΩ!!! ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ !!! ( What the Bleep Do We Know? ): Η Μαγεία ...

Όλες αυτές οι αισθήσεις είναι που μας κάνουν καλούς ή κακούς. Όλα όσα γνωρίζουμε για τον κόσμο προέρχονται απ’ το διαλεκτικό οπλοστάσιο των οργάνων μας.

Τα μάτια μας μπορούν να διαβάσουν όλες τις λογομαχίες τού βλέμματος, μπορούν να δακρύσουν ή να καταδώσουν, να λύσουν γόρδιους δεσμούς καταπραΰνοντας τις ένοχες συνειδήσεις μας.

Κάθε εμπειρία μας περιστρέφεται μέσα στον κύκλο των προσωπικών μας αισθήσεων και ιδεών.

Έξω απ’ αυτή την φαινομενολογία κάθε άνθρωπος πιστεύει ότι ο εξωτερικός κόσμος είναι αυτό που νομίζει ο ίδιος.

Οι αισθήσεις μας πλάθουν τον κόσμο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των διεγέρσεων που μας προκαλεί η πραγματικότητα. Αν μιλήσουμε λοιπόν σχολαστικά δεν μπορούμε να αποδείξουμε ότι υπάρχει τίποτε άλλο εκτός απ’ τις δικές μας αισθήσεις και σκέψεις.

Κοιτάζουμε συνεχώς το είδωλό μας στη σφαίρα του γίγνεσθαι. Ο καθρέφτης αντανακλά το περιβάλλον, συμπιέζοντάς το στο εσωτερικό ενός τέλειου κύκλου.

Ανεξάρτητα από το πώς κινούμε ή περιστρέφουμε το κεφάλι, το σημείο που βρίσκεται μεταξύ των ματιών μας, παραμένει σταθερά στο κέντρο του κύκλου. Δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ το κεντρικό σημείο. Το Εγώ παραμένει αμετακίνητα το κέντρο του κόσμου.

Όλες οι φιλοσοφικές διαμάχες σπάνε τα γόνατά τους πάνω στην εγωκεντρική κατάντια του είδους μας. Αναζητώντας την ανάγκη του ανθρώπου για ανθρωπιά και αγιότητα. Αναζητώντας τη βαθιά ανάγκη εξόδου απ’ τον εαυτό και τη μεγαλόψυχη εισβολή στον άλλο.

Κοιτάζουμε στα μάτια τη σφαίρα που μας κοιτάζει. Πότε ρίχνοντας δαγκωματιές στο πεπρωμένο μας σαν στριμωγμένες οχιές και πότε παριστάνοντας τους Αγίους και τους ηθικούς. Μα Άγιος είσαι πάντα εις βάρος του άλλου.

Λίγο πριν ο όσιος Κορονοϊός εισβάλει στο διαμέρισμα

Αποτέλεσμα εικόνας για art kolaz sex in the hause

Η ατομική ευθύνη είναι το καύσιμο του εγκλεισμού.

Καμιά ατομική ευθύνη δεν επικαλείται κανείς για καταστροφές άλλων αλλού. Καμιά ατομική ευθύνη για τον πόλεμο και τη δυστυχία, τον πόνο των μισοπεθαμένων προσφύγων στα σύνορα και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Μέσα στο αστικό βοσκοτόπι, στη γούρνα αυτή των ψυχαναγκασμών, κανείς δεν αισθάνεται ως ατομική ευθύνη τον πόνο και τη φωτιά δίπλα του. Τα γκέτο της εξαθλίωσης και τα πηγάδια που κρύβουμε τις συλλογικές αμαρτίες. Το λιώσιμο των ανθρώπων μέσα στη φθονερή αθωότητα της αδιαφορίας του ατόμου, άρα και της ευθύνης του απέναντι στον κόσμο.

Η ατομική ευθύνη έρχεται ως το νερό του Καματερού για να θεραπεύσει μιαν αθεράπευτη κοινωνική νόσο. Τη νόσο του κτηνώδους ανταγωνισμού. Της ασύμμετρης απειλής του κατευνασμού των ενστίχτων έναντι της επιβίωσης που κλείστηκε ηθικά στο διαμέρισμα.

Στην κοιλιά του αρχιτέκτονα που θριάμβευσε σκαρφαλώνοντας στην κανονική κατανομή της ταξικής κατοικίας, αποθεώνοντας το μαντρί, αυτό το μεγάλο εργαλείο της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Το διαμέρισμα-μαντρί ως μικρογραφία του μεγάλου μαντριού δικαιώνει κάθε αστική υπεροψία, γλιστρώντας το μικροαστό κάτω απ’ το χαλάκι της τηλεόρασης ή της γλίτσας του ψυχολόγου.

Εκεί μέσα βράζουν τα χυμένα νεύρα στις χύτρες κάτω από ιπτάμενα γουάι φάι, οι υποψήφιοι αυτόχειρες εκεί μέσα ακονίζουν την πλάνη τους πάνω στην σιωπή των συνενόχων τους.

Εκεί μέσα μαγαρίζονται οι έρωτες, ανήσυχοι φοβικοί εκφυλισμένοι απ’ επανάληψη.

Εκεί μέσα ο δαιμονικός Τειρεσίας διαδίδει σπαρμένους νεκρούς μες στο λαβύρινθο του Μινώταυρου που γεύτηκε την παρθενική σάρκα.

Αυξάνεσθε και Πληθύνεσθε, και Γεμίσατε την Γην

αρχείο λήψης

Περιμένουν τα κορμάκια μέσα στο κλουβί της γυμνότητάς τους να σβήσουν τη δίψα τους ή να περάσουν απέναντι στον άλλο άγνωστο τόπο, να γίνουν δούλοι στην αγέλαστη Ευρώπη, να βάλουν κάτω απ’ το κρύο στρώμα εικόνες απ’ τα λιβάδια της πατρίδας.

Περιμένουν τα γλυκά μουνάκια την επιθυμία του φαλλού να γιορτάσει τον αισθησιακό πόθο, να ξεδιπλώσει τις νέες γέννες δίπλα στις πικρόχολες θεούσες και τον απολεσθέντα παράδεισο, χαμογελώντας μπροστά σε όλες τις θλίψεις του σατανά.

Ένας ιός αθόρυβος, με το διασκελισμό της ανάσας που γίνεται λαχάνιασμα, απλώνει τις λιτανείες του στο στείρο κρεβάτι των δυτικών, κάνοντας το πλεόνασμα δύναμης που άρμεξαν απ’ τις αποικίες θέαμα και αντισηπτικό της αγίας παρακμής.

Ο πατήρ πόλεμος με το ζήλο του μας φέρνει δώρα, νέα κορμιά που θα κλέψουν τα σκυλόδοντα της αγάπης απ’ τα στόματα ποιητών που εγίναν λαπάδες και αλκοολικοί.

Η συμπονετική αλλοίωση των γεγονότων είναι η μεγάλη ανάγκη για διασάλευση της τάξης.

Όπως οι πρώτοι χριστιανοί πετούσαν λυσσασμένοι στην ανθρωπότητα τα κομμάτια των αγίων τους που έκοβαν με το χασαπομάχαιρο για να λυτρώσουν τα χτυποκάρδια των ανθρώπων, έτσι και τώρα, οι μηχανές του πολέμου εκσφενδονίζουν τους νέους οιωνούς πάνω απ’ τα κλειστά σύνορα και τις ανοιχτές λοιμώξεις.

Χώρες που μεταχειρίζονται τον ζωντανό άνθρωπο σαν να ναι πτώμα, μια ιατρική των εργαστηρίων ανίκανη να διαισθανθεί την ευαίσθητη και πρόσκαιρη ψυχή των αρρώστων.

Μια θρησκεία κανιβάλων που καταβροχθίζουν μεταλαβιές καμωμένες απ’ την χολή του προφήτη τους που μαγειρεύουν οι τσαρλατάνοι.

Ένας αστικός σωβινισμός σαν κερασάκι στον καπιταλιστικό όλεθρο, πόλεις σαλεμένων, κλειδωμένων στα υπερώα κάθε φαντασίωσης που δεν μπορούν να νιώσουν τον ήλιο που κρατά στο χέρι του τη ζωή.

Τον ήλιο που καίει και διαπυρώνει.

Το άστρο αυτό που κονιορτοποιεί τα πεθαμένα πράγματα και χάρη σ’ αυτή την ίδια την καταστροφή, χειρίζεται την αιωνιότητα των δυνάμεων απ’ τις οποίες συντηρείται η ζωή.

Το να συνειδητοποιείς την υπεροχή του θανάτου σημαίνει πως βάζεις την παρούσα ζωή στη θέση της, την κάνεις μια μεγάλη ισορροπημένη δύναμη, δίνοντας αξία στην αρμονία του εμβληματικού πνεύματος της φωτιάς, στο μεγάλο καταβρωχθιστικό πνεύμα των άχρηστων μορφών που παράγει η εξουσία και η δύναμη.

Αν δεν υπάρχει σύγκρουση δεν υπάρχει υγεία.

Οι άνθρωποι που δεν έχουν πατρίδα αποδεικνύουν πως το κόκκινο πνεύμα της ζωής είναι ζωντανό.

Πως ο χυμός του αίματος βράζει με αυξημένη ένταση, νοστιμίζοντας το πεπρωμένο, κάνοντας τα πράγματα να μιλάνε και το φιμωμένο ζώο της συνείδησης να στέκεται ελεύθερο μπροστά στους διανοητικούς καταναγκασμούς και τις θεολογικές ατιμίες.

Οι παπάδες και οι θεοί τους αργοπεθαίνουν γιατί δεν μπορούν να γελάσουν.

Αργοπεθαίνουν γιατί κάναν το πένθος πολύτιμο πλεονέκτημα της ελπίδας.

Γιατί έδωσαν υποσχέσεις ανάστασης στη φαυλότητα των ανθρώπινων ροπών, δηλαδή της φύσης που δεν έχει αρχή και τέλος.

Αργοπεθαίνουν οι θείες ευχαριστίες μέσα στο δαρβινισμό του ανταγωνισμού. Μέσα στις υπερούσιες ράτσες που περνούν την κλιμακτήριο της υπεραξίας, το εμπόρευμα και η εργατική δύναμη γίνονται τα υλικά της ανθρωπολογικής οπισθοδρόμησης και της αποσύνθεσης.

Η ανάγκη για τάξη και ομοιομορφία είναι η αποδυνάμωση της υγείας της ανθρωπότητας.

Η συρρίκνωση του πλαστικού ολέθρου και του κλιματιζόμενου αμοραλισμού. Η πτώση του φιλελευθερισμού και της αγελαίας αποκτήνωσης που προκαλεί.

Τους λαούς που απέκτησαν κάποια αξία ο μεγάλος κίνδυνος τούς έκανε άξιους σεβασμού.

Η άρνηση κάθε αξίας που έγινε δηλητήριο, η αντίσταση σε κάθε παραμορφωτική εξουσία που διαλαλεί τον παράδεισό της με βόμβες.

Ναι, εμείς είμαστε το βούτυρο της θυσίας. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια που σερνόμαστε με την κοιλιά πίσω απ’ τους καλοθρεμμένους κώλους των σοφών.

Περιμένουμε σαν τα σκυλιά του Παβλώφ, το πρόσταγμα.

Το γιο του χασάπη των Πάτερ ημών, που φτύνει τις παλάμες του κλειδώνοντας μες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης τις κάβλες και τα ουρλιαχτά.

Ακούμε το δήμιο να παράγει λόγο εκλεπτυσμένης διαφθοράς, να μας γαργαλά και να μας πασπατεύει. Να μας βάζει στο μουνί τον καθετήρα, να μας χορταίνει με χάπια και εμβόλια, να μας φουσκώνει την κοιλιά με βλαστήμια. Έως το στενό μνήμα με τους στίλβοντες υπερόπτες συντρόφους να βγάζουν βλοσυρές φωτογραφίες πάνω στα ερείπια.

Ναι, περιμένουμε πανικόβλητοι τους νέους ιούς και τους πρόσφυγες απ’ τα σύνορα.

Την πηγή ζωής, τα πυρπολούντα χείλη.

Τους νέους που σκότωσαν τον Ιεχωβά, αυτόν τον άθλιο συλλέκτη περιτομημένων ψωλλών. Περιμένουμε την αφρογεννημένη Αφροδίτη. Τα χείλη αυτά τα οποία ουδέποτε παραμόρφωσε η προσευχή.