Υγρά περιστατικά Ρομαντισμού και Θανάτου

Μακριά απ’ το βασίλειο του πειθήνιου οργασμού
Τρώνε μικρές μπουκιές τα σαρκοβόρα λουλούδια
Η Αμερική γυμνή στο βάθος του γκαράζ
Ο Ιησούς παζαρεύει μεσκαλίνη
Ανάβουν τα βυζάκια σου στο πρώτο άγγιγμα
Εγκώμια λιγνά σαν οχιές
Πουλάνε τις κλάψες τους
οι ποιητές του άστεως και της βαρεμάρας
μα δεν τις αγοράζει κανείς
Καθώς ο ήλιος μια νέα ρουτίνα
λίγο πριν ξυπνήσει μέσα μου ο κεραυνός
λίγο πριν ξεφλουδίσω την καρδιά απ’ αυτή την άγρια πέτσα
τα γερατειά το θάνατο και το ζεστό κακάο

Χάος

Η ζωή κι ο θάνατός μου πιστό σου αντίγραφο
Χάος εσύ, μυριάδων ασωμάτων
όλο εκρήξεις στείρας ευτυχίας και σκοτωμών


οι αρχαιολόγοι της ηδονής με είπαν άπληστο ζώο
χαμάλη νοημάτων μαμάκια σκατόψυχο


με είπαν παιδί σου
αχ!
και πως ορίζει την αγιότητα ο πόθος δεν έμαθα ποτέ
κι αυτά που μάτωσα για να τα μάθω
στην ησυχία της νεκρής καρδιάς μου θα χαθούν
δίπλα σε στομάχια που δίνουν μάχες
σε κωλοτρυπίδες δίπλα που αναφλέγονται
σε εκζέματα που τους γλυκομιλούν οι σκεβρωμένες γιατρίνες


όλοι για σένα γράφουνε
Χάος που σαπίζεις μεσ’ την ιλιγγιώδη ακινησία


όμως
μονάχα
ο έρως, σε γιγαντώνει
-των σπλάχνων σου ο πομπώδης αφρός-


να, λίγο-λίγο σε ξεφτουριάζουν τα ποιηματάκια μας
όπως τα δάχτυλα της μαμάς τη σφαγμένη κότα
στο νεροχύτη


Χάος που μας χόρτασες
μυστήρια και πηγαιμούς στην Ιθάκη
εσύ δεν είσαι θάνατος
μονάχα ρύζι άβραστο μες στο βρακί της νύφης


Χάος
και να σε φάμε θα μας φας

Γράφω χωρίς θέμα, για το παλαβό το αίμα

Γράφω χωρίς θέμα, το θέμα έρχεται-έλκεται απ’ τις αντιφάσεις, το ποίημα ως κίνημα των μηδαμινών που εδονούντο από ετούτο κι από κείνο, απ’ το ασήμαντο που γίνεται κέντρο της δράσης, της τάσης μας να θέλουμε να νοιώθουμε ζωντανοί ακόμα και μέσα στην ακινησία, της ιδιοτροπίας μας να αρέσουμε και της συνήθειάς μας να δείχνουμε τη φέτα ζωής που μόλις κόψαμε απ΄το καρβέλι της πραγματικότητας.

Ανάλαφρα, με τα μάτια ενός ζώου ψάχνω τα χρώματα πάνω στα φυτά, αγνοώντας ηθελημένα κάθε γεωμετρική κανονικότητα και κάθε συμμετρία.

Η εποχή μας έχει δράκους και αβάσταχτους πόνους, ταχύτητα που δεν σε αφήνει να χαθείς σε ονειροπολήσεις, κοιτώντας απ’ το παράθυρο του τρένου που πάει ντουγρού κατά πάνω στο αποχυμομένο κάλλος, στο τέλος, εκεί, σε μια λέξη που λέγεται θάνατος, σε μια αταξία που η εντροπία της σχεδιάζει μινιατούρες ακατάληπτων και γοητευτικών ιδεών και εικόνων σεξουαλικής πυγμής.

Γράφω, κάνω πράξη τις απορίες μου, σθεναρά υπερασπίζομαι το απρόσωπο της τέχνης, την ξαφνική έλευση της χαράς του ελέους και του φόβου.

Γράφω, σπάω τις αλυσίδες μου, ερεθίζομαι απ’ τη μελαγχολική κενοδοξία των πραγμάτων, επαληθεύω ανεξόφλητους λογαριασμούς, κρατώ πρακτικά έρωτος και υγρής καύσιμης ύλης, το σπίρτο μου είμαι εγώ.

Ποίημα εθνικόν και πατριωτικόν προς τέρψιν των ελληνόψυχων αδερφών

Ένας κατεστραμμένος φαντάρος, ένα μαλακισμένο ελληνάκι είμαι
Ω παιδιά σκατόψυχα του λαού κουρδισμένα αρχιδάκια
ντροπαλά νυμφίδια σε πανηγυρική μοναξιά,

χύσια χύσια χύσια εις το ναύσταθμο της Σαλαμίνος,
πασαλειμμένος ο στρατόκαβλος έλλην μαμά και πατρίδα
πούτσα και μπιμπερό

εγώ που θα έγραφα το ωραιότερο βιβλίο για το
δημόσιο ιδρώτα σας κορίτσια για το τρικυμισμένο σεξ το σώμα
που επιθυμεί αδιάκοπα να υποφέρει και να πονά γράφω τώρα
ρεπορτάζ για την εφημερίδα του Πρωκτού

ο τελευταίος μου λίβελος για τη θλίψη έγινε
βάιραλ στα καφενεία του Κολωνού εκεί
που κάνουν ουρές οι πεθαμένοι για ένα φρέντο
εκεί που άλειψαν
όλες τις γαλλικές κρέμες στο βυζαντινισμό τους
οι ανδρογυναίκες
κι η θλίψη τους για τα ερείπια ο μοναδικός
άπαιχτος γκόμενος που δεν θα αποχωριστούν ποτέ

ω πνεύμα αρχαίο ένδοξο πλυμένο στο αίμα του αμνού
που γέννησες αγίους τράγους με καισαρική το
δέσποτα με τη χρυσή την πούτσα

τις μοιχείες τις ακαδημίες το δοσίλογο φίλο
το θεό δήμιο τον κερατά και τον μαστρωπό

αφιερωμένα όλα σε αγόρια πολεμιστές ιερά μοντέλα του βόγκ
ξεσχισμένα πουστράκια από σκηνοθέτες που αγίασαν στο ξεκώλιασμα
υπέρ πίστεως και υπέρ πατρίδος

φάτε τους όλους τώρα
γαμήστε την Ανατολή και την τουρκιά με στόμφο
στη βροντερή ανέμελη λιακάδα της βλεννόρροιας που μας συντηρεί,

δακρύστε κάτω απ’ τη γαλανόλευκη κακία
κάτω απ’ το επίδομα θέρμανσης και το επίδομα λεύκανσης πρωκτού
υμνήστε τους βρικόλακες που σας μάθαν
παπαγαλία και εθνικισμό απ’ τα κάτω

ανακράξτε ζήτω ζήτω
ζήτω τα σκεύη ηδονής κι

είναι άραγε βιασμός η σεξεργασία
αμόλυντο μουνί της μάνας και της αδερφής μου!

ή προτιμάτε θάνατο σεφερικό με δόντια χρυσά και έμπλαστρα
νομπέλ βραχείες λίστες οργασμών ματαιοδοξίες μεταξύ κυρίων

Ω οι πυγολαμπίδες
μας φωτίζουν αγάπη μου
τα ζουμάκια μας ρουφάμε γλείφουμε
τα πιο σαρκώδη ζωάκια είμεθα
άτριχα σχεδόν παλαβά εμείς
εράσμιοι αποικιοκράτες μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης
μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής
-ω μια κωλομουνιάρα γίδα ο πλανήτης!-
βλοσυροί αφού γλιτώσαμε τους Καιάδες
μειλίχιοι σαν σχολικοί σύμβουλοι
-με τα παιδαριστικά τους όνειρα
κρυμμένα κάτω απ’ τα πλατωνικά χαλάκια-

όμως να, οι μπασκίνες έρχονται με το βήμα της χήνας
θέλουν να μας βάλουν στον κώλο σιδερένιες βέργες
μας ρίχνουν ξύλο σαν το μπαμπά μας αγαπούν τόσο
που θέλουν να γίνουμε σαν κι αυτούς
ρομπότ καθήκον γαμώ το χριστό σου
λυμένα ζωνάρια για καβγά

όμως η ποίησις είναι
ανάπτυξις στίλβοντος κιρσού μιανής μανούλας καθαρίστριας
η ποίησις, μουνόπανα, δεν είναι αυτή που γράφεται
αλλά αυτή που τρώγεται και χέζεται
αδιαλείπτως
εκ του σύμπαντος των οπών

Βροχούλα

Αλλά, αυτή η βροχούλα, μπορεί να γίνει ένας ωραίος πίνακας. Δεν θα βλέπεις την ώρα και τα δεσμά της στιγμής, τον περιλάλητο χρόνο να τη συντρίβει. Θα βλέπεις μόνο την απομίμηση της ομορφιάς, τη σαύρα στην απέραντη πεδιάδα να τρέχει και να γλιστρά προς το στομάχι του γερακιού, ψάχνοντας πόρτα για την κόλαση.

Η βροχή πεινά για όλα, ενώ το χώμα χορταίνει με όλα, το χώμα βγάζει αυτή τη μυρουδιά του ζευγαρώματος, όλα τα σαρδόνια λογοπαίγνια της κυκλικής φάρσας του νερού.

Η βροχή είναι μια θεότητα μια παρουσία μέσα στα βαθειά ταραγμένα και ανήσυχα σύμπαντα της φαντασίας.

Η μορφή της μεθυστική και δυναμική κάτω απ’ τα κυματιστά πέπλα, ίσως στα ειλικρινή λόγια μιας θρησκείας των πόθων να είναι η Αγία των πάντων, η προσταγή όλων των συμβάντων, αυτή που έρχεται κάθε φορά στην αεροκρέμαστη φάτνη μας να μάς βρει, που μας φιλά και μας γλείφει στη ροδοκόκκινη κι αχνιστή εκείνη περιοχή, την αρωματισμένη-θαρρείς-απ’ τα νάματα της θείας ευσπλαχνίας.

Η βροχούλα ετούτη που την κοιτώ σαν χαζός κι ακούω τα μηνύματά της και νοιώθω τη γεύση της μαζί με χώμα απ’ τον ουρανό και λιπάσματα απ’ τις ερήμους, η γεύση η αληθινή του υμένα όλων των πλασμάτων, οι μυστικές δονήσεις όλων των άστρων που ξεπετάχτηκαν απ’ τις σκοτεινές οπές, τις αειθαλείς σαν μαύρα κρίνα, που το μυστικό τους καλύπτουν καλύπτοντας άλλα μυστικά κι άλλες μορφές κι άλλες εξουσίες.

artwork: Marina Abramovic

Συμβουλές στο μαθητή μου το λύκο

ψάξε την καταγωγή σου στα μακρινά άστρα
στη Μονή του Υμένος
στο μέγα Σχίσμα
στο φαράγγι των μελισσών
στον άφθονο Σατανά
ψάξε την ουσία της ύπαρξης
στ’ αχαμνά
πενήντα οχτώ εκατομμυρίων γουρουνιών
που σφάζονται κάθε χρόνο στη Γερμανία
ψάξε για δουλειά
για έμπνευση
ψάξε για φίλους για εραστές
ψάξε κάτω απ’ τις πέτρες
να βρεις την τυχερή οχιά
το τυχερό δηλητήριο
ψάξε να βρεις τον τράγο
να του γράψεις μιαν ωδή
ψάξε τους Σιληνούς και τους Σάτυρους
ψάξε εκεί που δε φυτρώνει τίποτε
παρά μόνο
απολιθωμένη βροχή και σελήνες

artwork: Apollonia Saintclair

Μάρθα

Νόστιμο πτώμα
της ευρωπαϊκής μας κουλτούρας
Το ίδρυμα του Νιάρχου
κάθε τόσο
σε βγάζει απ’ τη λειψανοθήκη σου
Η ζωή είναι κώλος
Είμαστε ότι βιδώνουμε
Η Μάρθα ταμίας στου Σκλαβενίτη
μετρά φραγκοδίφραγκα και ταξικές ήττες
ρύζια μακαρόνια
χύμα άγρυπνες νύχτες
αλλαγμένες ζωές
θα ήθελε μόνο πούτσο και τρυφερά λόγια
σε τούτο τον εμφύλιο που σιγοβράζει

Προσευχούλες

Άλλο το να σε μάθει κάποιος να μιλάς κι άλλο να σου διδάξει τη γλώσσα. Υπάρχει για παράδειγμα η γλώσσα της προσευχής, που τη διδάσκει ο ιερέας, μια γλώσσα που απευθύνεται σ’ έναν ξένο, σ’ έναν άγνωστο, στο θεό, μια γλώσσα που αντιμετωπίζει τους πιστούς σαν παιδιά που δεν ξέρουν το νόημα των συναισθημάτων τους. Μια γλώσσα που τη χαρακτηρίζει η διαμεσολάβηση και η προφητική επιτακτικότητα, η ασυμφιλίωτη με τους φυσικούς νόμους. Μια γλώσσα με σημεία και σύμβολα, που αναφέρονται σ’ έναν δεδομένο κώδικα. Μια εύπλαστη μεταφυσική που προσδοκά τον οδυρμό της αγέλης μέσω της γοητείας μιας οραματικής υπέρβασης. Ο ιερέας πουλάει ελπίδα και παράδεισο αφού περάσει το μυαλό του πιστού μέσα απ’ τις αμαρτίες και τις τιμωρίες τη νηστεία και τις δοκιμασίες. Ο ιερέας είναι ο πατέρας ο βοσκός ο υπουργός ο πρόεδρος ο γαμιάς όλων μας. Είναι ο δάσκαλος που μας διδάσκει μια γλώσσα χωρίς να μας μαθαίνει να τη μιλάμε. Είναι ο μαέστρος της ανησυχίας μας, ο μετρ των αντιφάσεων που ξεδιπλώνει την αυθάδεια της κακότητάς του ανάλογα με τις περιστάσεις. Ένα φρικαλέο γεροντάκι που αγίασε ως Παΐσιος με τη γοητευτική αγραμματοσύνη του, σε αποχαιρετούσε κάποτε, εκεί, στο όρος το άγιον, λέγοντάς σου Σκότωσε έναν πούστη για χάρη του Χριστού.   

Περί Πτήσεων Ή Καλλιτέχνες Σε Φυγή

Για την πτήση, χρειάζονται τόσο ο άνεμος της φύσης όσο και ο άνεμος της ψυχής. Η πτήση είναι ενεργή ερωτική επιθυμία και πορεία προς τον οργασμό και τη σεξουαλική ολοκλήρωση.

Ο ονειροπόλος έχει τη συνήθεια να αγοράζει πουλιά και να τα λευτερώνει απ’ το κλουβί τους.

Ξοδεύει τις οικονομίες του χαρίζοντας μια διπλή ελευθερία. Ελευθερία απ’ τη φυλακή της επίγειας ζωής αλλά επίσης απελευθέρωση από τη βαρύτητα και κατάκτηση του κόσμου της πτήσης.

Η πολλαπλή επιμονή στο θέμα της πτήσης τείνει να γίνει το υποκατάστατο μιας ελπίδας στα θεία, από την οποία ο ονειροπόλος μοιάζει να έχει παραιτηθεί.

Ο ονειροπόλος διαθέτει έναν άγρυπνο σκεπτικισμό που μοιάζει με τη γαλήνια αποστασιοποίηση των πρωτόγονων συγγενών μας που κατοικούσαν σε έναν κόσμο θαυμάτων και θρεπτικών ουσιών.

Να λοιπόν η ελεύθερη φύση και η αστείρευτη δύναμή της, η ευκολία να περνά από τον πόνο, όχι στο σύμπτωμα, αλλά στη δημιουργία. Κι αυτό είναι μια καλή αρχή για τον μιμητή της. Τον καλλιτέχνη, αυτόν τον πρωτόγονο ονειροπόλο που κρατά το μικρό μαύρο κουτί του γεμάτο με τα υπολείμματα του παρελθόντος, ανακαλύπτοντας πως η πτήση απαιτεί μια γενναιότητα ανυπακοής, σπάζοντας τις αλυσίδες της μνήμης.

Γιατί αυτό θέλει να καταφέρει πανηγυρικά. Να ικανοποιηθεί με τον εαυτό του. Γιατί όποιος δεν είναι ικανοποιημένος με τον εαυτό του είναι συνεχώς έτοιμος για εκδίκηση κι εμείς οι άλλοι θα λογαριαζόμαστε για θύματά του.

Η επιθυμία για την πτήση, την αιώρηση δηλαδή πάνω απ’ τις νοστιμιές της ομορφιάς και του ερωτισμού, η θαυμαστή πανουργία της φαντασίας που θέλει να τα ξαναφτιάξει όλα απ’ την αρχή, κάνοντας για λίγο την ακόρεστη και μελαγχολική ψυχή να νοιώσει χορτάτη, αφήνοντας τους συκοφάντες της φύσης να βυζαίνουν τα μαστάρια του πρόστυχου θεού της πατριαρχίας και της εξουσιομανίας των όντων, του παπαεπιστήμονα που κάθε φυσική ανθρώπινη κλίση θα τη βαφτίσει αμαρτία ή αρρώστια.

Ας είναι ευλογημένα τα δαιμόνια

Έρχεται πάντα η κατάθλιψη να θρηνήσει την αλογάριαστη περιουσία της ηδονής. Τη συμμόρφωση των κορμιών στα προστάγματα της αυλής και των μυστηρίων της θανατοφορτωμένης μας ζωής.

Η αυλή των βασιλιάδων έγινε εκκλησία, ένα χάδι εξουσίας περίπλοκο, η αφέντρα των αστεριών που μας δείχνει με το δάχτυλο τον αμαρτωλό. Οι πιστοί με τον σεβασμό τους για καθετί που προέρχεται απ’ την αυλή γίνανε μιμητές της χροιάς της αυλής κι έτσι αυτή η προσποίηση κατέληξε να γίνει φύση.

Ο χριστιανισμός αντί να σβήσει το έγκλημα της λαιμαργίας έντυσε τη βαρβαρότητα με τον πιο ακραίο στόμφο φτιάχνοντας τον υπεράνθρωπο θαυματοποιό, τον φακίρη που αναστήθηκε για να περισώσει τη δική του ελευθερία απ’ τα δεσμά με τα οποία τον αλυσόδεσε η γέννησή του.

Σώσε τον εαυτό σου λοιπόν, σώσε το Εγώ σου, -λέει ο προφήτης- το μεγάλο αυτό αγκωνάρι που σου φράζει τη θέα προς τον παράδεισο. Όμως στ’ αλήθεια, η σωτηρία ετούτη είναι ένα ποδοβολητό προς το μηδέν, ένας Γολγοθάς προς την άγονη γραμμή της νηστείας και του μαζοχιστικού πόνου. Ένα ξερίζωμα της φύσης απ’ το σώμα που κακοποιείται και δέρνεται και υποφέρει για να κερδίσει το επουράνιο λόττο.  

Όλες οι περιώνυμες αυλές που βάλανε στο κέντρο τους τη διανοητική ατιμία της μεταφυσικής έχουν γίνει καρικατούρες του παρελθόντος και του παρόντος, φιλολογικά δείπνα με λιβάνια και επιχρυσωμένες μίτρες, όργανα μιας τελετής ευνουχισμού της παγανιστικής φωτιάς μες στην ισόβια ήττα της υποταγής και του πένθους.

Έτσι θα πρέπει να τρως κι έτσι θα πρέπει να γαμάς. Μην φθονείς τον πλούσιο αδερφό σου, αγαπάτε αλλήλους αλλά ευλογημένα τα όπλα που θα τους αφανίσουν.

Πίστη ενός μύθου ή ενός δόγματος σημαίνει ψυχική νόσος, σημαίνει νευρολογική διαταραχή, ασθένεια που έναν ειλικρινή και ευαίσθητο άνθρωπο τον οδηγεί αποκλειστικά και μόνο στον εγκλεισμό.

Τα μοναστήρια είναι οι ψυχιατρικές κλινικές που θα πας μόνος σου, ο τόπος που αρνείται την υγεία της αναπαραγωγής και της σύγκρουσης καλλιεργώντας μια υστερική γαλήνη μπροστά στις εσχατιές του πόνου.

Παρηγοριά ψυχρή η θεία κοκαΐνη, το λάβαρο που ανεμίζει τις απαγορεύσεις, η χαρά που σου δίνει το Τίποτα μέσα στον υπαρξιακό σου σπαραγμό.

Η αυλή της εκκλησίας είναι η αυλή της εργασίας και η αυλή της οικογένειας, η πίστη στο θεό είναι η πίστη στο αφεντικό και η πίστη στον πατέρα. Αν δεν σκοτώσω στο συμβολικό επίπεδο το θεό το αφεντικό τον πατέρα, αν δηλαδή δεν εξεγερθώ εναντίον της πίστης, της πλαστής δηλαδή νομοτέλειας, της αφοσίωσης στο ανώτερο ον, τότε, είμαι καταδικασμένος απ’ το δικαστήριο της ζωής.

Θα με δικάσει το νερό και ο αέρας, η πέτρα και το χώμα, τα λουλούδια και τα σύννεφα τα ζώα τα ψάρια και τα πουλιά. Θα με καταδικάσει ο ήλιος σ’ έναν απελπισμένο πυρετό αφού η θρεπτική του ουσία θα μαγαρίζεται κακοχωνεμένη κάτω απ’ το σκληρό κέλυφος των αιδοίων που γίνονται πανοπλίες της γελοίας ψυχής.

Αυτό που κάνουν οι αισχροί νόμοι των θρησκειών δεν είναι παρά η τιμωρία των παιδιών για τις αμαρτίες των γονέων τους, η εγκαθίδρυση δηλαδή μιας κληρονομικής ενοχής διαρκείας που γίνεται τελικά συστατικό στοιχείο της κοινωνικής ζωής.

Ο Μωυσής σύμφωνα με την παράδοση σκότωσε τρεις χιλιάδες Εβραίους που χόρευαν γυμνοί γύρω από τον χρυσό μόσχο.

Η γυναίκα έγινε το μιαρό ον που δεν μπορεί να μπει στο ιερό, να επισκεφτεί τόπους μαρκαρισμένους απ’ την χριστιανή αρρενωπότητα αφού η γύμνια της αιμορροεί ακαταπαύστως και ετούτο-δηλαδή η φύσις-δεν είναι παρά ύβρις και ανταρσία της κίνησης και της συμπαντικής μηχανικής εναντίον της σταθερότητας και της ακινησίας. Εναντίον της εξουσίας που για να εξουσιάζει χρειάζεται μια σταθερή δομή, ένα αφήγημα προσαρμοσμένο στην μεταφυσική.

Οι τελετουργίες ήταν είναι και θα είναι το χασίς των πιστών, αυτό το ευγενικό ναρκωτικό που θα κοιμίσει τις σκέψεις και τα πάθη, αφήνοντας ελεύθερη μόνο τη μέθη, να διακονεί τις υποθέσεις της ζωής μέσα στις πιο ζοφερές αντιφάσεις.

Η αισχρότητα πως το άυλο πνεύμα είναι η μοναδική και οριστική πραγματικότητα, η αναλλοίωτη σταθερή αρχή μπροστά στη φθαρτή και βρώμικη ύλη.

Όμως καμία προσευχή δεν μπορεί να κάνει να σωπάσουν τα μυδράλια που κατασκεύασε, κανένας μαυροφορεμένος στρατηγός δεν μπορεί να αναστήσει τη νιότη και την κάβλα πουλώντας στα παραμάγαζά του ναφθαλίνη για τα ακόρεστα πάθη και τις φλεβώδεις επιθυμίες.

Κι ο Χριστός θα γίνει ξανά ο ήλιος που χιμάει φρενιάζοντας στα ακρωτηριασμένα δειλινά του πολιτισμού. Θα γίνει πάλι το θολωμένο και γύφτικο μάτι της αλητείας, ο ίλιγγος του ανθού και η γλώσσα που χώνεται στο θαύμα κάθε τρύπας.

Ιδού λοιπόν το αξημέρωτο μεθύσι των οργίων, χωρίς σταυρούς και βασανιστήρια, χωρίς αμαρτία και κάθαρση, χωρίς αρρώστιες απ’ τη στέρηση του γαμησιού, χωρίς ανταμοιβές κι αθανασίες.   

Ευχέλαιο Για Τον πορνογράφο Ζαν Ζενέ

Οι πλασιέ δεν θα φορέσουν ποτέ τη στολή για να πολεμήσουν, θα πουλήσουν όμως όσο πόλεμο χρειάζεται ο τραπεζίτης για να διατηρεί το θεό όλων μας υγιή και ακμαίο. Ο κόσμος προχωρεί αξιοποιώντας κάθε μορφή καινούργιου τρόμου, τρέχει κατά πάνω στο μαχαίρι και τη φωτιά με βουλιμία, χωρίς στ’ αλήθεια να νοιώθει την ανάγκη να καταλάβει τι βρίσκεται κάτω απ’ το επίστρωμα της σάρκας του.

Ωστόσο υπάρχει πάντα ανάμεσά μας κάποιος μεγαλοφυής και ανήσυχος που προτιμά να αποφύγει τις αρρώστιες της συνήθειας και της ασφάλειας, που η μοναδική του έγνοια είναι η ποίηση και ο φαλλός. Μεγάλη βδομάδα των παθών και σκέφτομαι τον Ζενέ, τροπαιούχο, πέρα ακόμα κι απ’ τις νόμιμες εξαιρέσεις να ξεγυμνώνει τους εραστές του στην αγορά.

Σκέφτομαι αυτόν τον περισσότερο πορνογραφικό παρά ερωτικό συγγραφέα να μιλά φανερά και απροκάλυπτα για κώλους και πούτσες φτάνοντας στις πιο χυδαίες εκδοχές τον ερωτισμό, χωρίς αρχές και ποιητικές σάλτσες, φανερώνοντας μια σεξουαλικότητα που μπορεί να είναι πόλεμος και εκδίκηση και θάνατος και βία.

Τίποτε δεν αναπνέει χωρίς το αντίθετό του, καμιά αρετή δεν ανθίζει χωρίς το φόνο και καμιά χαρά δεν υπάρχει που να μην κρύβει μέσα της λύπη και σπαραγμό.

Να ιδού, η ροχάλα που πέφτει πάνω στην ψωλή του Νονό του φαλλοκράτη, λιπαίνοντάς την λίγο πριν την χώσει στον κώλο του ναύτη καβγατζή, στον Καβγατζή της Βρέστης.

Να ιδού, στις Επιτάφιες Σπονδές το γαμήσι του νεαρού γάλλου ονόματι Ριτόν που πρόδωσε το λαό του για υπηρετήσει τους γερμανούς και τον οποίο ξεκολιάζει μια ομάδα αξιωματικών των Ες-Ες που έχουν καταφύγει σε διαμέρισμα του Παρισιού, αποκαμωμένοι απ’ την προοπτική της ήττας που πλησιάζει.

Ο Ζενέ στρατεύτηκε δίπλα στους μαύρους πάνθηρες και τους παλαιστίνιους με μοναδικό επιχείρημα τη σεξουαλική ευρωστία. Ο Ζενέ ευλογεί ότι τον καβλώνει. Το έργο του είναι πορνογραφικό, αφού διαπνέεται ολόκληρο από τον πόθο και τη σεξουαλική διέγερση. Αφού οι παράδεισοι όλων των λαών είναι γεμάτοι απαγορεύσεις ο Ζενέ ιδρύει μια κόλαση όπου όλα επιτρέπονται.

Δεν κρύβει τίποτε. Ούτε τα ίχνη από σκατά πάνω στον σκληρό μυώδη πούτσο έπειτα από το σοδομισμό, ούτε τη βία της σεξουαλικής πράξης, ούτε τις εγγενείς με αυτή σχέσεις εξουσίας, ούτε τον ερωτισμό στα βρωμερά ουρητήρια, ούτε αυτή την οσμή που φωλιάζει ανάμεσα στα μπούτια των αγοριών, κάτι ανάμεσα σε κατουρίλα, σκατίλα και ιδρώτα, ούτε τα αφροδίσια ή τις μουνόψειρες.

Δίνεται ολοκληρωτικά στη σεξουαλική πράξη που περιγράφει, αφού η γραφή του αγγίζει τα όρια της αυνανιστικής εκτόνωσης επιδιώκοντας κάθε άλλο παρά να εξιδανικεύσει ή να φτιασιδώσει.

Στην μικρού μήκους ταινία του Ένα Ερωτικό Τραγούδι, μας δείχνει σε μια εποχή που απαγορεύεται κάθε κινηματογραφική σεξουαλική αναπαράσταση, μια τριαδική παρτούζα ανάμεσα σε έναν δεσμοφύλακα και δυο κρατούμενους, τρία κτήνη με όψη αγγέλων. Η ηδονοβλεψία συναγωνίζεται τον σεξουαλικό πόθο με όλη του τη βία και τη λεπτότητα, περνώντας όλο τον πορνογραφικό συμβολισμό μέσα από μια τρύπα ανοιγμένη-όπως ανάμεσα σε δυο κελιά-απ’ την οποία οι δυο εραστές μοιράζονται το κάπνισμα ενός τσιγάρου.

Ο Ζενέ αντιμετωπίζει την αντρική σεξουαλικότητα με ότι πιο σχιζοφρενικό τη χαρακτηρίζει, διχασμένη ανάμεσα στον ανδρισμό της και τη θηλυκότητά της ανάμεσα στη βία της και το φαλλοκρατικό της δεσποτισμό αλλά και την άκρα επιτήδευσή της, την αβρότητα και τη γενναιοδωρία της.

Το έργο του Ζενέ υπέστη την πιο διεστραμμένη λογοκρισία, υπενθυμίζοντάς μας τι εστί συμμόρφωση και αβρότητα στον ηθικό κόσμο των τεχνών και των γραμμάτων.

Ο Ζαν Ζενέ μιλάει για πράγματα που γνωρίζει. Γράφει για ότι έχει βιώσει διότι τον συγκινεί αυτό που τον καβλώνει. Καμιά αυταπάτη όμως δεν τον παρασύρει σε μιαν άσκοπη μανιέρα-όσον αφορά τα φαντασιωτικά κίνητρα που χρησιμοποιεί η λίμπιντό του-, όπως το γράφει στον Καυγατζή της Βρέστης: αυτός που γαμάει τον άλλο είναι πιο πούστης από εκείνον που γαμιέται, αφού για να γαμήσεις πρέπει να καβλώσεις, άρα να ποθήσεις.

Ο Ζενέ ιδρύει μια νέα θεολογία, ένα δόγμα αιχμηρής στράτευσης σ’ αυτό που μπορούμε να βαφτίσουμε ως δίκαιο της φύσης.

Μπορεί να ρίξει ένα γερό χεσίδι πάνω στη σημαία της Γαλλίας ή να τραβήξει μια μαλακία μπροστά στην παναγία και το θείο βρέφος, υπογραμμίζοντας πως καμιά επιβολή δεν βρίσκεται πέρα και πάνω απ’ τις εκκρίσεις μας την ώρα που ο αλλοτριωμένος κόσμος το πρώτο πράγμα που θα σε ρωτήσει είναι Πόσα χρήματα βγάζεις.

Κι αν δεν βγάζεις χρήματα, αν το μόνο που διαθέτεις είναι η αγάπη για την ελευθερία, τότε είσαι εξόριστος απ’ όλες τις αξιολύπητες κοινωνίες που έχουν υψώσει οι υπεροπτικοί και μισαλλόδοξοι ιδιοκτήτες.

Μεγάλη βδομάδα και οι θύελλες νέμονται τα ανοιξιάτικα ζουμιά και οι πόλεμοι σωρεύουν τα υπέρογκα κέρδη τους για την αγορά καινούργιων στιλπνών εμβλημάτων ειρήνης και ελευθερίας.

Ένα απέραντο πεδίο υποκρισίας του πολιτισμού με θύματα τον άντρα και τη γυναίκα. Το μουνί και τον πούτσο. Οι επιτάφιοι που περιφέρουν την πεθαμένη ψωλή, ο κανιβαλισμός της σεξουαλικότητας απ’ τον αρπαχτικό λαίμαργο θεό, τα δηλητήρια κάθε κυριαρχίας πάνω στο κορμί του άλλου, ο βόθρος των συμβόλων που έπνιξαν το ελεύθερο πνεύμα σε υποχρεώνουν κάθε φορά να γυρνάς στο σφαγείο, να αγαπάς τη φυλακή σου, να γράφεις ύμνους στα δεσμά σου, να συμπεριφέρεσαι σαν ακούραστη ψύχραιμη παραδουλεύτρα πετώντας μέσα στα σύννεφα της προόδου, διεκπεραιώνοντας της παράστασή σου σαν καλογυμνασμένη φώκια.

Μεγάλη βδομάδα. Μεγάλη Τετάρτη. Πιάνω τον πούτσο μου, τον μόνο ευλογημένο Χριστό και κάνω ετούτο το ευχέλαιο για σένα Ζαν Ζενέ, πορνογράφε κάθε αντινομίας, ανατόμε κάθε αυτολύπησης, επίσκοπε των ουρητηρίων και των μπουρδέλων, λυτρωτή του ψυχορραγήματος των αφανών. Σπέρμα κι εσύ απ’ το σπέρμα των γελοίων αποτριχωμένων πιθήκων.  

Περί του μαύρου ουρανού και της λευκής νόσου

artwork: Man Ray | Arm | The Metropolitan Museum of Art

Είναι τα νεύρα του θεού που αποτελούν την ουσία του, άπειρα και αιώνια, δεν έχει χείλη ο θεός που στάζουν μέλι, δεν έχει σώμα παρά μόνο νεύρα. Η δημιουργία δεν είναι παρά το αποτέλεσμα μιας θεϊκής νευροπάθειας, μιας διαδικασίας μεταμόρφωσης. Μεταμορφώνομαι άρα υπάρχω.

*

Ο θεός πήρε κομμάτια απ’ τα νεύρα του, αφαίρεσε, δίνοντας άλλες μορφές, ψυχρά, χειρουργικά φροντίζοντας να παραμείνει σκοτεινός και ασυνάρτητος, στην πραγματικότητα εξίσου παρεξηγημένος όσο η αναζήτηση της ενότητας.

*

Ο θεός δεν γνωρίζει τον ζωντανό άνθρωπο, αφού, συναναστρέφεται με πτώματα.

*

Ο Δίας με τη μορφή χρυσής βροχής(χύσια) γονιμοποίησε τη Δανάη στη σπηλιά που την είχε κλείσει ο πατέρας της για να μην γαμηθεί. Ο ίδιος ο Δίας γράφει στ’ απομνημονεύματά του: Ήταν ξαπλωμένη, ολότελα γυμνή, το δέρμα της ανατριχιασμένο από έξαψη, τα χείλη της υγρά, δαγκώνοντας τη γλώσσα της πότε-πότε, μια γλώσσα που θαρρείς προσπαθούσε να ξεφύγει απ’ το στόμα της μ’ αιφνίδιες εξωθήσεις. Νόμιζα πως το κρανίο μου έσπαγε καθώς με δύναμη προσπαθούσε να χωρέσει δυο φλογισμένους εγκεφάλους. Ένιωθα την ανατομία μας να συνταυτίζεται, τα μυαλά μας να συντήκονται σαν δυο αυγά ώσπου γίναμε μια γλοιώδη κι αφηρημένη μάζα.

*

Είναι ύβρις η γυναίκα όταν θεογαμιέται να νιώθει ηδονή. Έτσι και η παρθένος Μαρία θα γονιμοποιηθεί από το θεϊκό σπέρμα με τη μορφή των θεϊκών ακτίνων.

*

Η ηδονή της γυναίκας ήταν το μεγάλο πρόβλημα του θεού. Τα μεγάλα λαχταριστά κομμάτια του τα έδωσε στη γυναίκα. Η γυναίκα έχει παντού στο σώμα της νεύρα ηδονής, νιώθει περισσότερη κάβλα απ’ τον άντρα, στον οποίο τα αντίστοιχα νεύρα εντοπίζονται αποκλειστικά στην περιοχή της ψωλής.

*

Ο πάσχων άνθρωπος βιώνει το θεϊκό δράμα. Νοιώθει οτι διαιρείται αλλά και αποσυντίθεται σε τέτοιο βαθμό που θεωρεί πως ζει χωρίς στομάχι και χωρίς έντερα και σχεδόν χωρίς πνεύμονες με ξεσχισμένο οισοφάγο με τσακισμένα πλευρά, χωρίς κύστη. Σάρκα εκ της σαρκός του.

*

Είναι όμως η παράνοια που αποσυνθέτει και η Υστερία που συμπυκνώνει.

*

Τα παιχνίδια του θεού είναι τα παιχνίδια του πατέρα που εύκολα γίνονται καταπιεστικό υπερεγώ, πρόσφορα στη σύγκρουση και το παραλήρημα.

*

Οι δυνάμεις του μύθου και της θρησκείας παραμένουν ζωντανές στις νευρώσεις. Οι πιστοί ασθενούν, οι πιστοί διαμελίζονται γίνονται οι ίδιοι θεοί όταν παραληρούν. Αυτοευνουχίζονται. Δεν γαμούν και δεν γαμιούνται.

*

Η εξαφάνιση των γεννητικών οργάνων του καλόγερου στο εσωτερικό του κορμιού του μπορεί να είναι ένα είδος φυγής μπροστά στον κίνδυνο που χρωματίζεται από τις παραμορφώσεις του παραληρήματος, αλλά ο οποίος πέρα από τη συμβολική και φανταστική πλευρά του, γειτονεύει εφιαλτικά με την πραγματικότητα της καταστολής της επιθυμίας που εμφανίζεται με το προσωπείο της γαλήνης και της πραότητας.

Ζήτω το έθνος ρε μουνιά Ή 200 χρόνια σαπίλας

εγώ ο ακλόνητα κλωνοποιημένος Έλλην
δηλώνω ευθαρσώς πως τριγυρίζω τον
κόσμο ζητιανεύοντας κέρματα για το μεγάλο
τζούκ μποξ της αγάπης για να βράσω


τη γίδα για τους τουρίστες αφήνοντας
αμέτρητους μύθους να γλιστρήσουν στα
ζεστά μου εντόσθια να χέσω εν τιμή το μέγα
ιερό μουνόπανο της σημαίας μας να


γαμήσω ξανά της παναγίας το στερημένο
στόμα όλα τα ιερά και τα όσια που με κάνουν
φονιά γλείφτη και βιοπαλαιστή λίγο να
σηκωθώ ψηλότερα πατώντας πτώματα


πτώματα πτώματα γράφοντας ύμνους
απαγγέλοντας ωδές ξορκίζοντας όλα τα
κακά δαιμόνια φορώντας του νοικοκύρη
την καπότα μνημονεύοντας ένδοξα


παρελθόντα σφαγές τραπεζικές επιταγές
έξοδα παραστάσεως υπέρ βωμών υπέρ
ηρώων υπέρ αγίων εταιριών εκλαμπροτάτων
χορηγών ευεργετών ηδονιστών πατριαρχών


νατοϊκών και ορθοδόξων ευσεβών νεο
μαρτύρων δεξιών δημοκρατών και μαχητών
και πουτσαράδων ποιητών. Των ελπίδων
δικαιούχοι αριστεροί ανανεωτές αναρχικοί


ευνούχοι εραστές του Αιγαίου με ξοχικό
στο Πήλιο λεφτά της διαλεκτικής δημόσια
φαγοπότια επετείων και καταχνιά σπαραχτική
μαγκάλια αναθυμιάσεις επιδόματα χορο


στατούντος του αγίου παϊσίου του σαπι
σμένου πούτσου του θεού του σαπισμένου
έθνους που βρωμά της σαπισμένης θέας
της ψεύτικης ζωής των σαπισμένων μας


παιδιών που πίνουν Hell κι ακούνε τράπ
πουτάνες ντράγκς μονόφθαλμη αυπνία
μοναχικές φιγούρες μ’ αγριεμένες μούρες
φαρμακωμένα φανταράκια εν δυο εν δυο


πατρίς θρησκεία γραφειοκρατία και
λόατκι σωφρονισμός

Περί Ωραίου Ή Αυτοανάφλεξις Του Σώματος

ωραία η λέξη όπλο στα χείλη σου
ωραία η λέξη χείλος πάνω στο όπλο μου
ωραία η φιλαρέσκεια του επεκτατισμού σου
-η πάλη των τάξεων στις κλειδαρότρυπές σου-
ωραίο το ψωμάκι του σοδομισμού σου
μέσα στους ανατριχιασμένους σπασμούς
ωραίο που δεν σε ξέρει η ομορφιά κι ο θάνατος
να σου δαγκώσουν τη ρόγα να γαρνίρουν
το αίμα της ζεστής γης με των υγρών σου τον τάραχο
ωραίος ο μικρός έμπειρος μπούφος που είμαι
το άγριο ζωάκι το άνανδρο από αστικές πολιορκίες
ωραίο το κουστούμι μου απ’ της δίψας σου την πασχαλίτσα
ωραίο το σακάτεμα απ’ τα δόντια του ήλιου
απ’ την αρπαχτική σου δίνη που τη λένε γονιμότητα
και ξεχαρβάλωμα
και Οσία Οργασμία
και Αγία Ανθέμιδα των χειμάρρων μου

Περικοπές απ’ τα ημερολόγια του μαθητευόμενου τέρατος

Ως όντα ζωντανά και πάσχοντα οριζόμαστε απ’ τους Άλλους, απ’ το βλέμμα τους που φανερώνει την ασχήμια μας ή τις ντροπές μας, μπορούμε ωστόσο να διατηρούμε την ψευδαίσθηση ότι οι Άλλοι δεν μας βλέπουν αληθινά όπως είμαστε.

***

Την κόλασή μας τη συντηρούμε με τη βοήθεια των Άλλων. Και τι άλλο μπορεί να είναι η κόλαση εκτός απ’ τις σκέψεις που σκουληκιάζουν μέσα στο κεφάλι μας, εκτός απ’ τις λέξεις δηλαδή που λιμνάζουν ή σαπίζουν απρόφερτες κάνοντας το κρανίο να μοιάζει με χαλασμένη κονσέρβα, όσο, αυτές οι λέξεις πήζουν εκεί, μες στο μυαλό και μοιάζουν νεκρές από γεννησιμιού τους. Κι αντί να γίνουν βροντές αστραπές καταιγίδες γίνονται σκληρότητες κατά του εαυτού.

**

Οι λέξεις στριμωγμένες βαλτωμένες πολτοποιημένες δεν μπορούν να κρατηθούν μέσα στο μυαλό και γυρνούν και συστρέφονται σε όλο το κορμί γυρεύοντας άλλες διεξόδους. Πολλές φορές τις κατουρώ ή τις βγάζω στα κόπρανα σαν παράσιτα κι άλλες πάλι τις μυρίζω στο σπέρμα μου, στη μύξα ή το σάλιο μου.

**

Πως γεννιέται όμως η λέξη; Πως προετοιμάζεται ή πως εκμαιεύεται μέσα από τις απειράριθμες εγχαράξεις; Πως εμείς τα βρέφη συνδεόμαστε με τις δονήσεις των ζωικών μας προγόνων βγάζοντας ήχους ακατάληπτους και τρομερές κραυγές;

**

Μόνο αν πάμε ξανά στη φύση, πριν απ’ τη λέξη, μόνο αν αφεθούμε στις κυματοειδείς αναπνοές του βρέφους, στο κλάμα και τις πρώτες κραυγές, ακούγοντας εκεί, μέχρι και τον στεντόρειο λυπητερό βρυχηθμό των λεόντων, μπαίνοντας στο πετσί του ταύρου και της σαύρας, της μύγας και του φιδιού. Εκεί που μπορείς να μιλήσεις τη γλώσσα όλων των πλασμάτων. Εκεί που θα νιώσεις πως η αναπνοή είναι το πρώτο και το τελευταίο άνοιγμά μας στον κόσμο. Και είναι αυτό που μας κάνει το ίδιο ζώα με όλα τα ζώα.

**

Ακόμα και η άδηλη αναπνοή της αμοιβάδας ή των ψαριών, οι βρόγχοι και τα βράγχια, είναι το ζωτικό μας άνοιγμα στον κόσμο.

**

Είναι αλήθεια, πως, ο λόγος εκδηλώνεται σαν μια αναπνευστική εμπειρία, ξεκινώντας ουσιαστικά απ’ την ωκεάνια σιωπή του ιχθύος, ευθέως ανάλογη σιωπή με τις προγεννητικές μας εμπειρίες όταν βρισκόμαστε βυθισμένοι στην αμνιακή μας άγνοια εντός της μήτρας.

**

Ο πύργος κάθε ατομικότητας απαιτεί πρώτα απ’ όλα επιβεβαίωση των ορίων μας. Κάθε παρέκκλιση απ’ αυτά τα όρια μπορεί να είναι καταστροφική.

**

Οι άλλοι μας συστήνουν την κόλαση και οι λέξεις μας βοηθούν να την αντέξουμε. Κι αυτή η κόλαση που αντέχεται με τις λέξεις βγάζει αυτό το παραδεισένιο νέκταρ, αυτό το μοίρασμα των σωματικών υγρών, την κραυγή του γάτου και το κελάηδισμα του πουλιού, την κιβωτό της επιθυμίας, την αδιανόητη ηδονή που ένιωσαν οι μακρινοί μας πρόγονοι-βυθίζοντας ο ένας τον εαυτό του μέσα στον Άλλο-για να προστατευτούν απ’ την τρομερή παγωνιά της άγνοιας.

**

Οι λέξεις γεννήματα των κολάσεων που φέρνει ο τρόμος της αναπνοής και η ανάγκη της συνύπαρξης. Κι αυτές εκεί ακολουθώντας το σβήσιμο του μεγάλου ήλιου, τις τροχιές των άστρων και του μηδενός που όλο συμφιλιώνεται με το παν και το τίποτε, δαγκώνοντας την ουρά του όπως δαγκώνουν οι εραστές τις σκληρές ρόγες για να κλείσει ο κύκλος, να συμβεί η τέλεια ένωση για μια στιγμή, βγάζοντας τη γλώσσα στη φθονερή και πληκτική αιωνιότητα.

Ασύμμετροι έρωτες σε καιρό πολέμου  

μνήμη Χρόνη Μπότσογλου

Ετούτο το κορίτσι που χαρίζει απλόχερα τον εαυτό της στο λαίμαργο βλέμμα των αρσενικών ακούει ένα αηδόνι, το δυνατό της σώμα δεν την αφήνει να βουλιάξει μήτε στη γη μήτε στον ουρανό. Η ονειροπόληση δεν την κατέχει αλλά την πλημυρίζει με κείνα τα υγρά της σιγουριάς και της νύχτας, μετά μανίας ανακατεύοντας φωνές αγαπημένες και προστυχιές αχαρτογράφητες. Οι φλέβες του λαιμού πορευόμενες προς τα ακατάγραπτα σύμπαντα δίνουν στον αόρατο ξένο εραστή τα κλειδιά μιας καρδιάς που παλεύει να ξεστρατίσει απ’ το βιβλίο ύλης των τραυμάτων, απ’ τη συνθήκη του χιμερικού μπαμπά, απ’ τη μούχλα των εγχειριδίων εξήγησης της ζωής. Θέλει να αγαπήσει ένα σώμα κι όχι ένα πρόσωπο. Θέλει να δει πως είναι η ζάλη που τη γέννησε, Να βρει την κάβλα τόσο αιφνίδια νοιώθοντας αυτό το παραστράτημα στη χαρά εν φαντασία και λόγω.

Αδούλωτη από βαριές σκέψεις και ταραχές, αντίδρομη της πατριαρχίας που τη συντηρεί, αγκαλιάζει το φαλλό για να τον βυθίσει στο κάλος του εαυτού της, στη σάρκα που είναι η αρχή και το τέλος, αμφίστομη, ζωώδης, βασανισμένη.

Ο χορός της μπροστά στα σκάγια των στρατηγών μια προεόρτια συνέργεια όσων θα ακολουθήσουν, όσων θα διαμειφθούν απ’ τη φτωχή ανημποριά των λέξεων που βγάζει ο στόμας όταν ανθεί.

Ο φόβος θα βγει απ’ τα ρουθούνια, οι κακοδικίες και οι θυμοί θα εξατμίζονται όσο τα χέρια και τα πόδια θα πλέκουν την πιο αδιανόητη πάλη, το σβήσιμο κάθε ντροπής ανάμεσα στους μετέωρους τοκετούς του έρωτα και του θανάτου.

Ετούτος ο εφελκυσμός προς τη συνουσία, το μάγγωμα των χειλιών στο ξένο στόμα, η δράση της εμπλοκής και της συμπίεσης, ο πόνος ως αυτοάνοσο της διείσδυσης, η τρέλα κάθε άσκοπης ώσης, η φαντασμαγορία της θέας της σχισμής, η έλξη προς εκείνο το κέντρο συνάντησης των αιδοίων είναι οι μόνες πατρίδες που δεν θα πυρποληθούν.

Τα κορίτσια λατρεύουν με τα μάτια, την καρδιά και το ήπαρ, πολλές φορές στην κοιλάδα αυτή των δακρύων τους τυλίγονται στον άξονά τους, έχουν ζαλάδα πονοκέφαλο περίοδο, μυρίζουν όπως τα κωνοφόρα σε καιρό πολέμου, χαρίζοντας αστόχαστα κάθε λύπη τους στον αναιδή θρίαμβο της ζωής.

Η άκακη φλυαρία τους ένα φωτεινό ποίημα μέσα στο σκοτεινό δάσος, η γλυκιά τους σαχλαμάρα ως σοφή επίδειξη της άσκοπης περιφοράς μας κάτω από άστρα που πρόκειται να καούν κι αυτά μες στις σπειροειδής τους παραφωνίες, αγιάτρευτα θνητά σαν κολλιτσίδες πάνω στη μαύρη αρχή του παντός. Στη νύχτα που είναι το μέλλον μας.

Τα κορίτσια πολεμούν τη συμβιβασμένη μας αξιοπρέπεια, λύνουν τους γόρδιους δεσμούς που θρέφουν τις αρρώστιες, προσφέρουν ανάλγητους ερεθισμούς στην πολεμική ηλιθιότητα της αντρικής κυριαρχίας, ηλιόλουστες πάντα μας παρασύρουν στις νίκες τους.

Αντιπροσωπογραφία του Νίκου Ή Τα Καρουζέλ των Εξαρχείων

Εγκλωβισμένοι στα ιστορικά κέντρα των Αθηνών, εκεί που ο Σαρωνικός κι ο Θερμαϊκός γίνονται μια δαχτυλήθρα νερό, και τα κορίτσια αγοράζουν ποντικοφάρμακα απ’ τους λογοτέχνες, γράφοντας τη δική τους ξινή ιστορία τους μύθους που εξέπεσαν.

Συνδρομητής ο ευσπλαχνικός αλκοολισμός, ο ρομαντισμός οι αγγλογάλλοι, ο Ντεμπόρ, η Ντέμπορα, οι μπίτνικς σα λούτρινα φιλαράκια των νέων που τραγούδησαν το φευγιό απ’ το σπίτι μα βρέθηκαν αγκαλιά μ’ έναν καινούργιο μπαμπά.

Λυγμοί φωτογραφίες χειρόγραφα στο φως μιας νύχτας με Σελήνη, χαρτοπετσέτες του Καρούζου και φανέλες του Κατσαρού, λύπες του Γκόρπα και οχληρά διαβήματα.

Άλλοι γίναν εκδότες των εραστών τους, άλλοι αποκτήσαν δια βίου φήμη ποιητού κάνοντας παρέα με αγίους, περιμένοντας τις αυτοκτονικές τάσεις της ομορφιάς να σώσει τον κόσμο.

Άλλοι ανοίξανε περίπτερα, καβαλήσαν καλάμια, φιλοτέχνησαν το μύθο τους με όση καλλιτεχνική απελπισία κατάφεραν να κλέψουν απ’ τον αντιγραφέα τους.

Όσα παιδιά κατέβηκαν απ’ τις εύπορες συνοικίες στο κέντρο θέλοντας να γίνουν κάτι, παρέα με τους φαντασμένους επαρχιώτες των αυστριακών Άλπεων, έσμιξαν με τους παλαβούς στρατηγούς, τις φίρμες που δεν ξέπεσαν στο υπαλληλίκι αλλά στη γλυκιά τρελή αλητεία.

Εγγράψαν τα διπλά τους ονόματα δίπλα στο Ελύτης και δίπλα στο Καρούζος και δίπλα στη ζεστή μουσταλευριά, φτιάχνοντας απ’ το τίποτα μια αδικαιολόγητη σκληρότητα ένα περίβλημα αυτολύπησης και αντιδραστικού ρομαντισμού, νομίζοντας πως αν αμολήσουν τις καλοθρεμμένες τους μουνόψειρες στα μούτρα μας θα κερδίσουν βραβείο ρετιρέ ή μια θέση στη μακάβρια επετηρίδα.

Μια αναρχία τόσο μικροαστική και μίζερη, τόσο θλιβερά πομπώδης εργαλειοποιημένη σαν εξόγκωμα ή σαν κακό σπυρί, όλο ιδιαίτερα γούστα, πιστοποιημένα λογοτεχνικά φρονήματα και σκυλίσιες χαρούλες πριν τις άγονες συντριβές.

Πίσω απ’ τα ωραία εξώφυλλα των Εξαρχείων η οσία Ματαιοδοξία μνημειωμένη γριά της αποτυχίας μας να γκρεμίσουμε το παλιό, της ανάγκης μας να διατηρήσουμε τα κληρονομημένα κουσούρια των ινδαλμάτων μας.

Άλλος κυκλοφορεί με τη χαρτοπετσέτα του Καρούζου ανεμίζοντας μεθυσμένα κολλυβογράμματα, άλλος με μπιλιετάκια του Ελύτη, πιστοποιητικά αριστείας υπογεγραμμένα απ’ τις αυθεντίες, απ’ τις περιώνυμες αυλές και τις σφιχτοκούραδες κολάσεις.

Γέροι πια, δυστυχείς και διάσημοι, μακριά απ’ τις λίμνες και τα ποτάμια, μακριά απ’ τη ζωή και την πέτρα, γέροι στο θρόνο τους και στα Εξάρχειά τους, ανθολόγοι της μούχλας, ανθολόγοι του μοναδικού τους εαυτού, χωρίς γνώση και έλεος.

Άδεια κιβώτια γεμάτα πόζες, συνδρομητές νοσταλγίας με τάσεις κανιβαλικές, Οφθαλμός αντί οδόντος, νοσταλγία δωράκια και αλλαξοκολιές.

Εργαλεία Μέθης Ή Τα Καλά Κακά

Ετούτα όλα, που τα λέμε τέχνες και γράμματα, δεν είναι παρά μια πλήρης άγνοια των νόμων της φύσης, μιαν άγνοια που εφευρίσκει το παιχνίδι για να μας κάνει να ξεφύγουμε απ’ την αμηχανία μας αφού, το τέρας δεν είμαστε εμείς, αλλά οι πατέρες του τέρατος, οι δημιουργοί μιας κερδοφόρας πλάνης, το μέλι της αναίδειας αλειμμένο στα πονεμένα κορμάκια που περιμένουν να ριχτούν στον Άδη κάτω βαθειά μιας και η μόνη συνειδητή εμπεδωμένη γνώση του θανάτου είναι αυτή που μας κατατρέχει, αυτή που μας διαπαιδαγωγεί ατελείωτα και μας κάνει όσο ανόητους χρειάζεται πριν πέσουμε στην αγκαλιά του τάφου, του μόνου εραστή, εκεί όπου η γαλήνη υπάρχει αλλά δεν νιώθεται, κάνοντας τα σπλάχνα να βλασταίνουν ετοιμάζοντας μια νέα συντέλεια, ένα νέο δρακόντειο πέλμα ματαιόδοξων απογόνων που θα κάνουν τις τέχνες τους όπως κι εμείς, σαν μικρά παιδιά θαυμάζοντας το δημιούργημά τους, το καλλιτεχνικό τους σκατό, συνεπαρμένοι και μεγαλειωδώς άναυδοι.

Να είμαι κάτω απ΄τα δάχτυλά σου ονειρεύομαι

Μπορεί να είναι ασπρόμαυρη εικόνα

Οι βάτραχοι διψούν και τα κοράκια πεινούν, και είναι αυτή η φωνή του φόβου που με συγκινεί και με ανατριχιάζει.

Νιώθω το υποσυνείδητό μου να καταβροχθίζει τις θρεπτικές ουσίες των μυστικών του.

Νιώθω τον αξιέπαινο οίστρο της μνήμης μου που ξέρει πως η σιωπή κερδίζει πάντα το παιχνίδι.

Κάνει κρύο και το κρύο φέρνει τεμπελιά.

Κάθε ενδοσκόπηση μοιάζει φυματική, καταρρέουσα, μια φθίνουσα ακολουθία επιθυμιών έτοιμη να τυλιχτεί στις εύγευστες λιποθυμίες του πνεύματος. Να γίνει ο σκόρος που θα βλάψει τα όνειρα, οι αγέλες των μέσα ζώων που ετοιμάζονται να ποδοπατήσουν κάθε ελεύθερο συνειρμό.

Καμιά ψυχή και κανένα βάθος ανεξάντλητο, παρά μόνο μια άδεια στέρνα που αντιλαλεί το στεναγμό και την τραγωδία.

Γουστάρουμε να γράφουμε για το τέλος της ιστορίας ή έστω γι΄αυτό το παρατεταμένο και ανησυχητικό λυκόφως.

Γουστάρουμε την καταχνιά, την έξωσή μας απ΄τη μήτρα, ξαναπαίζοντας το ίδιο έργο, αφημένοι σε μια ψυχική παλινδρόμηση, παραστρατημένοι μέσα στις ανεξάντλητες φαντασιώσεις των ονείρων και των συνειρμών, εκεί όπου υπάρχουν οι περισσότερες πιθανότητες για τις πιο αρχέγονες καταδύσεις.

Αναζητούμε αυτό το άγνωστο που υπάρχει μετά τη μήτρα, αυτό το κενό που περιέχει τα πάντα, ακόμα και την ίδια αυτή μήτρα απ΄την οποία ξεγλιστρήσαμε με πάταγο.

Αυτό το ιερό μουνί μέσα στο οποίο θέλουμε να εισβάλουμε ξανά και ξανά, αφού μας καλεί για να μας ευχαριστήσει, να μας βγάλει για λίγο απ΄το άγχος της γέννησης, απ΄τις προαιώνιες παγίδες της σκέψης, απ΄τη μαύρη μαγεία κάθε θεολογίας και κάθε φιλοσοφικής τύψης.

Αλλά, πως θα ξεφύγουμε απ΄τη σαγήνη της δαιμονολογίας όταν ο χρόνος ποτίζει διαρκώς την ανησυχία μας μέσα σ΄ένα παράξενο και τερατώδες τοπίο που δεν παύει να τροφοδοτεί με χίλιους τρόπους την φαντασία μας;

Πως θα ξεφύγουμε απ΄αυτό το φαουστικό εργαστήρι όπου κόλαση και παράδεισος συνυπάρχουν ως εξίσωση θανάτου;

Ποιά φόρμουλα θα κάνει τον χρυσό παλαιότερων εποχών να λιώσει στα χέρια μας αφήνοντας αυτή την εύπλαστη πολύτιμη σοφία να γίνει οδοντόκρεμα ή εξαφανισμένες ακροπόλεις μέσα στην καταχνιά;

Ονειρεύομαι αποκλειστικά εσένα ιερό μουνί. Να είμαι κάτω απ΄ τα δάχτυλά σου ονειρεύομαι. Να παλινδρομώ μέσα σ΄αυτή την ηδονιστική αποσύνθεση του Είναι, ζητώντας ολοένα νέες μορφές ύπαρξης μέχρι την τελική καθήλωση στον τάφο σου.

Η πρώτη μου αναπνοή ήταν αναπνοή χαράς, μιαν έκσταση απ΄ τη στατικότητα της μήτρας. Ήταν μια καλή ανάσα. Και η ανάμνηση μιας καλής ανάσας μπορεί να κάνει τη δυστυχία να μοιάζει σαν αυταπάτη.

Παραλία Λούρου και Γυμνών ποδιών

Ο παρατηρητής είναι ένας περιφερόμενος πρίγκηπας, βρίσκει απόλαυση σε κάθε τι ταραγμένο κινούμενο και άπειρο, παίρνει απόλαυση από παντού σουλατσάροντας σε μιαν απέραντη δεξαμενή ηλεκτρισμού και θαυμάτων που δεν καταδέχονται θεούς και δαίμονες παρά μόνο έναν αστόχαστο ορμητικό ερωτισμό…

Μπορεί να είναι εικόνα ουρανός, δέντρο και φύση

Διπλός Δεσμός

Μπορεί να είναι εικόνα εξωτερικοί χώροι

Ο Νίτσε ήταν ο πρώτος που σκότωσε το θεό. Τις πεθαμένες του λέξεις και τη φθονερή του μαγεία, τα θαύματα που ανακάτευε στο γκουβά με τους πεθαμένους. Κι ίσως μόνο εδώ σε τούτα τα όρια μπορούμε να αναπνεύσουμε χωρίς να σκάσουμε απ’ την αποφορά του θανάτου του Θεού και των στενών χώρων, αποταμιεύοντας τη γύμνια και τις οσμές στους ανοιχτούς τόπους της αποδημίας μας.

Αδάμ και Εύα Ή Ελεγείο για την ερωτική ασυδοσία

Μπορεί να είναι εικαστικό

Ψάχνω τέχνασμα για να σε συγκινήσω
μα είσαι αρπαχτικό
-ψέμα κόπωση ευθύνη συγκατάνευση-
Κάθε αγγλοσαξονική νόσο που με συνεπήρε σου την επιστρέφω
Όπως άλλα αρσενικά ύμνησαν την καβλοσύνη σου
εγώ ύμνησα τα ζουμερά μπιφτέκια σου
Έγραψα ιδιότροπες ελεγείες για τη γενναιοδωρία σου
Εκεί που οι άλλοι έβλεπαν έναν αμετανόητο πορνογράφο
εσύ έβλεπες ένα ζηλιάρη θεό
Υπήρξες η έσχατη νύφη της μεγαλοσύνης μου
-μια μορφή πολέμου μέσα μου-
Υπνοκάπηλη
Ερεθισμένη
Ένα νόστιμο μείγμα από ζεστά υγρά
Η πλέον ικανή να καταναλώσει
όλη αυτή την αφύσικη σπατάλη των λέξεων
Η πλέον ικανή να θρηνήσει
οσμές από γλυκά γαμήσια
να καταλάβει τις χυμώδης αϋπνίες μου
τα ξενύχτια
τις γιορτές της αβύσσου
τα σκιάχτρα στους ελαιώνες
Με το μέλι σου έδωσες ζωή στα άρρωστα φίδια
Εγώ Ειμί ο θεός, σου ψιθύρισα
κι ήρθα εδώ για να σε γεννήσω
Σε τούτο το μαλλιαρό κιλίμι της φιλοδοξίας
που κυλιστήκαμε
αφήνοντας πίσω μας άυλη ματαιοδοξία
απογόνους αναμνήσεις καταθέσεις και
κάτι ξενέρωτους στίχους
κάτι φασματικές ζωγραφιές
απ’ την άγαρμπη σεξουαλικότητα των αχάιδευτων κοριτσιών

Περί Αγάπης Ή καταβροχθίζοντας το ανίερο μήλο

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Ω η αγάπη, αυτή η θεά που μεταμορφώνεται σε διάβολο με κόκαλα και κρέας, και πολλές φορές χωρίζεται απ’ τον άνθρωπο σαν ένα πλάσμα ιδιόρρυθμο, σαν ένα αφηρημένο τέρας μέσα στη μεγάλη ζεστή κοιλιά του συμφέροντος και της επιβίωσης.

Πάντα είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους, το μπόλιασμα με τον έρωτα, την απώλεια και την τρέλα, η κούνια που νανουρίζει το Μωρό Θάνατο, αυτό το μωρό που εγκυμονούμε υποχρεωτικώς απ’ τη στιγμή που γεννιόμαστε.

Δεν είναι θανατοκάπηλη η αγάπη, αλλά οιστρηλατημένη από τον φόβο του θανάτου, δόλια και μεγαλόστομη τσαχπίνα, ποιήτρια ανυπακοής και βίας.

Η αγάπη είναι το μεγάλο σφαγείο, ψάχνει την ευτυχία στην απουσία, παραμένει το άπειρο υγρό δάσος για κείνα τα πουλιά που δραπετεύουν απ’ τους κυνηγούς τους.

Η αληθινή της νίκη να πολεμά συνέχεια τους θριάμβους, να κοιτάζεται σε ραγισμένους καθρέφτες βλέποντας την κοινή απεραντοσύνη μας χωρίς εξουσία, χωρίς την κόλαση του πόνου που γίνεται φαρμακερή σφήκα.

Η αγάπη αυτό το δαρμένο σκυλί, αυτό το καταφύγιο της θλίψης, η παιδική μας ζωή, εκεί που πηγαίνουμε ξανά και ξανά για να βρεθούμε αληθινά με τους άλλους. Για να χαϊδέψουμε και να χαϊδευτούμε, για να φωλιάσουμε σε μια μαμά, σε έναν επινοημένο χρόνο του παρόντος, σε μια κόγχη στοργής, αρσενικά και θηλυκά με τη διπλή μας πείνα, έτοιμα πλάσματα πια να ξεφορτωθούμε τις προσευχές και τα ρούχα, τα χαλινάρια, τις παρεξηγήσεις, τις ευχετήριες κάρτες, τις θεομηνίες που πρόβλεψαν το χαμό μας.

Σχόλιο για τη γένεση των λυγμών

Μπορεί να είναι κοντινή λήψη

Αυτό, το να παραιτηθείς απ’ τη γνώση για να τη νοιώσεις-αφού δεν έχεις νιάτα και η ποίηση είναι τα νιάτα σου-διαβαίνοντας το δύσκολο δρόμο, θυσιάζοντας καθ’ οδόν αυτό που δεν πρέπει να λησμονήσεις ποτέ μέσα στην πολυμαθή άγνοιά σου.

Ακούγοντας το δαίμονα της μνήμης και της καρδιάς να ψιθυρίζει τον βακχικό ύμνο σε όλα τα όντα που χάθηκαν μες στην ανωνυμία, μεταξύ πόλης και φύσης, μεταξύ πλήξης και φθοράς.

Ονομάζω ποίημα λοιπόν αυτό που εκπαιδεύει την καρδιά, αυτό που επινοεί τον έρωτα για να κρατήσει ζωντανή τη ζωή, το καμίνι που φλογίζει την αδέσμευτη αυθορμησία, την ελευθερία να πάσχεις ενεργητικά αναπαράγοντας το προσφιλές ίχνος, αυτό το ίχνος που μνημονεύει εορταστικά την αμνησία και τον πρωτογονισμό, τη ζωώδη βλακεία και το σφαγείο του έναστρου ουρανού, εκεί που η υπαρξιακή μας χαύνωση βλέπει αρμονία και αγγέλους, φυσικούς νόμους και δυνάμεις θριαμβικές.

Να η πατρίδα μας το χώμα. Να η γη που μας κοιτάζει με τα δόντια της. Να ο ποιητής, ο θεός των μάταιων περιπλανήσεων, ο ματαιόδοξος που περνά λούστρο το μικρό του ανάστημα, ο πυρομανής που καίει βιβλιοθήκες.

Να η ποιήτρια σάρκα που προτιμά το γαμήσι απ΄το θεοσεβή φόβο, που περιφέρει το μέγα ερώτημα προσπαθώντας να μας μάθει πως να ξυπνήσουμε τη φύση που κοιμάται ανάμεσα στα λόγια μας.

Ωδή στα Ναυάγια Ή Το πνιγμένο ανίερο βρέφος σας εύχεται καλό ρέψιμο και έτη πολλά

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο

Ετούτη η είδηση δεν έχει πια καμιά σημασία. Οι φάτνες στις πλατείες με τον πλαστικό Ιησού μονάχα , τα λαμπερά αρχιδάκια των δημάρχων, οι μάσκες οι διπλές και οι μασκαράδες οι διπλωμάτες ωραίοι αποτρόπαιοι μάγοι εξοφλούν το αντίτιμο της δημόσιας ευτυχίας που είναι ακριβώς η ατομική ήττα και η προσωπική συμφορά.

Ναυάγια του μικροαστικού ολέθρου, γιορτές με νεκρούς, με κόβιντ, με εμβόλια, όλα μέσα στον ταξικό κουβά, και τα πραγματικά ναυάγια που δεν είναι ναυάγια αλλά εγκλήματα, στο Αιγαίο πέλαγος και σε όλα τα πελάγη, αδέκαστα από την κρίση του νοικοκύρη που γεμίζει το μουνί της γαλοπούλας του.

Αδέκαστα απ΄τους υπερόπτες με τη θετική σκέψη, τους φεντεραλιστές της καλοζωίας και της αγάπης που χαρίζεται ως χαρτονόμισμα στο χαμόγελο του παιδιού.

Δεν είναι ναυάγια απελπισμένων αγγλογάλλων συνταξιούχων που κάνουν την τελευταία τους βόλτα στις αποικίες, φωτογραφίζοντας το γραφικό έρεβος των ιθαγενών. Απολαμβάνοντας την καλή κουζίνα που κρύβει πίσω της πακιστανούς σύριους αφγανούς που γλίτωσαν τον πνιγμό και κατάφεραν να βρουν μια θέση στο ευαγές κάτεργο.

Δεν είναι ναυάγια λογοτεχνικά της νηφάλιας λογικής. Είναι δολοφονίες. Είναι εκτελέσεις. Τέτοιες που όταν συμβαίνουν μας εκπαίδευσαν να κοιτάμε αλλού. Τέτοιες που ορίζουν την κοινωνική ευημερία ως αχώριστη συντρόφισσα των πολέμων, της τεχνολογίας, του ρομποτισμού του ανθρώπου, του ήπιου ολοκληρωτισμού που φουσκώνει σαν μπαλόνι μέχρι να σκάσει και να μας αποτελειώσει αφού όλοι μαζί μπορούμε.

Να ιδού πάλι και ξανά, σκάφος με 88 πρόσφυγες από την Συρία και την Παλαιστίνη βυθίστηκε 5 μίλια βόρεια της Πάρου και όλοι οι άνθρωποι έπεσαν στο νερό.

Μην απορήσουμε πάλι που δεν είχαμε live ανταπόκριση στα δελτία και δακρύβρεχτες ανακοινώσεις. Που δεν το κάλυψε ο σκάι και δεν το σχολίασε ο μπογδάνος. Απλώς δεν ήταν λευκοί ευρωπαίοι τουρίστες με ζεστά ευρά αλλά ταλαίπωροι μελαψοί μελλοθάνατοι.

Μέχρι στιγμής, 16 νεκροί (12 άνδρες, 3 γυναίκες και ένα βρέφος), 63 διασωθέντες, ενώ 9 άνθρωποι αγνοούνται ακόμα.

Αυτή ήταν η πιο αιματηρή εβδομάδα στο Αιγαίο εδώ και χρόνια. Αυτά ήταν τα φετινά άγια Χριστούγεννα που προσμέναν με χαρά οι χριστιανοί.

Συνολικά, 3 ναυάγια σε 3 μέρες. 31 νεκροί ~45 αγνοούμενοι.
Αυτό σημαίνει «μείωση των αφίξεων» και «αποτελεσματική μεταναστευτική πολιτική».

Αυτό σημαίνει μαστουρωμένη ελληνική κοινωνία, εκφυλισμένη, δεξιοκρατούμενη, ψευδοεξεγερμένη, έρμαιο της παπαδοκρατίας και των κηφήνων ευεργετών της, έρμαιο μιας τσογλανοπαρέας εφοπλιστών βιομηχάνων και κακούργων, υπέρμαχων του ανταγωνισμού, του πλέον νόμιμου βιασμού.

Εμείς τα πιθηκάκια

Μπορεί να είναι εικαστικό

Στην καλύτερη περίπτωση, προχωρούμε δοκιμαστικά.

Η ποίηση, ο ερωτισμός, το κοινόβιο, οι σεξουαλικές απευθύνσεις, οι ανθισμένοι κήποι, οι χορταριασμένοι τάφοι, τα λαμπερά νεκρά άστρα μάς συγκινούν και μας εξελίσσουν, μας οδηγούν στους αδιαπέραστους τρεμουλιαστούς βάλτους, στη σιωπή όπου η κόλαση οι παράδεισοι και τα καθαρτήρια δεν είναι παρά αιμομιξίες της φαντασίας και της συνείδησης.

Είναι η στιγμή που ο καθένας αρχίζει να παίζει το δικό του κομμάτι, η στιγμή που διώχνουμε μακριά τους δύσοσμους νεκρούς, που στήνουμε στον τοίχο τους διευθυντές ορχήστρας και την τυραννία της παρτιτούρας.

Και ετούτη η χαρά της δοκιμής, να βάζεις δηλαδή σε τροχιά ένα δικό σου δορυφόρο, αφήνοντας την τέχνη να ανθίσει στους δρόμους και να χαθεί με την επόμενη βροχή, μόνο και μόνο για να ανανεωθεί σαν μια διαρκής αναπαράσταση της Εδέμ.

Αρκετό καιρό τώρα τα βιβλία, οι πίνακες, οι μουσικές, οι ταινίες, σκέφτονται, βλέπουν, αφουγκράζονται, ζουν δηλαδή για λογαριασμό μας, επιβάλλοντας μιαν εξουσία από δεύτερο χέρι ανάμεσα σε μας και την αθωότητα της άμεσης ύπαρξης.

Μουσεία, ακαδημίες, αλυσίδες πολιτισμού, δεν είναι παρά νεκροτομία της επιβεβλημένης δόξας, μιας δόξας που μας φυλακίζει μέσα στη μικρότητά μας, κάνοντας μας ταπεινούς και απίθανα μικροσκοπικούς, σχεδόν νάνους φυλακισμένους σε ένα άσυλο εγωκεντρισμού, όπου η ψευτοζωή γίνεται ο χρυσός κανόνας και η εκφυλισμένη ανθρώπινη ανάγκη το εύφλεκτο καύσιμο της τραγωδίας.

Αυτί και Γλώσσα

Μπορεί να είναι καρτούν ένα ή περισσότερα άτομα

Η ιστορία μιας πλάνης είναι η πραγματική μας ιστορία.

Οι πλάνες μας, δηλαδή οι ιστορίες μας είναι φανερό πως μας ανακουφίζουν όσο τις διηγούμαστε, έστω κι αν δεν βγαίνει τίποτε απ’ αυτό, το γεγονός και μόνο πως μας ακούνε με συμπάθεια και κατανόηση μας φτάνει.

Αν ζεις την πλάνη σου με φυσικό τρόπο ακούγοντας πουλιά και μυρίζοντας ηδονές μπροστά σε καθετί αμφίβολο και φοβερό είσαι διονυσιακός, αντιπεσιμιστής, τραγικός καλλιτέχνης.

Θες να μεταδώσεις την αισθησιακή φαντασμαγορία μιας άλλης ζωής, μιας επιστροφής στο χορό της τύχης και της αναρχίας αβάπτιστος από εξουσίες, πλάθοντας μύθους δηλαδή αλλοιώνοντας τη στυφή γεύση των άγουρων χυμών με την προϋπόθεση οτι δεν κυριαρχεί μέσα σου ένα ένστιχτο συκοφαντίας, υποτίμησης, ενοχοποίησης της ζωής.

Εκδικούμαστε λοιπόν τη ζωή που δεν είναι ζωή, παίζοντας με τη ζωτική μας πλάνη, φτιάχνοντας νέες μορφές μπροστά στο γκρίζο πρωινό, μπροστά στα χασμουρητά της λογικής το ξυράφι της φαντασίας.

Πως αγάπησα την Ιλιάδα

Μπορεί να είναι καρτούν

Η ευφυΐα της φύσης κάνει το σπάσιμο της φόρμας λαμπερό καρναβάλι, λιβιδικό καθρεφτάκι επιθυμιών άμυνας και αντίστασης, ευαγγέλιο σαρκασμού οσμών, συνειρμών κυριευμένων απ’ τον ίλιγγο μιας απίθανης αλαζονικής συμμετρίας, αέναα θηλυκής, αφού μπορεί να σπάει τα δεσμά του αναπαραγωγικού βιασμού-τέμνοντας το άγρυπνο σπλάχνο με τα σαλιωμένα δάχτυλα της χαρούμενης επιστροφής στο διονυσιακό παλμό της άσκοπης φύσης

Μουνί καπέλο

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο

Ο Μητσοτάκης ήξερε απ’ την αρχή τι τον περίμενε. Τι μηχανή του στήσαν οι φίλοι μας οι Ολλανδοί, οι οποίοι ως πρώην μεταμελημένοι αποικιοκράτες έχουν ευαισθησίαι δια τα ανθρώπινα δικαιώματα.


Μάθαμε τι βρακί φοράει η κυρία Ολλανδέζα με το κόκκινο καπέλο, πόσο δύσκολη κλιμακτήριο περνάει και πως τρελαίνεται για τζατζίκι με σοκολάτα.


Είδαμε επίσης το ακραία νεοφιλελεύθερο κέντρο να συσπειρώνεται πίσω απ’ το πρωθυπουργικό κοστούμ, όλα τα άθενς μπόιζ και τα ριβιούζ οφ μπούκς να ξεπληρώνουν στα μητσοτάκια τις γάστρες και τα τεπαγιάκια της ζίμενς που εδαψίλεψαν ως δωράκια για τις διευκολύνσεις.


Λίγοι όμως απ’ τις γραφικές διαμάχες για το νευρόσπαστο μένος του κούλ Κούλη μπορούν να καταλάβουν γιατί εκνευρίστηκε ο ποιμήν.


Διαχρονικά λοιπόν ας πούμε πως απ’ τη δεκαετία του ενενήντα οι επαναπροωθήσεις -τουλάχιστον στον Έβρο-ήταν καθημερινή ρουτίνα εκ μέρους της πολιτείας, διότι αυτή διέταζε τους άβουλους στρατηγούς να ξαναστέλνουν πίσω τα γυναικόπαιδα και τους αιτούντες ασύλου.


Το ενενηνταεφτά έφαγα σαράντα μέρες φυλακή και άγρια κατσάδα μαζί με απειλές για στρατοδικείο διότι έβαλα μέσα στο φυλάκιο δίπλα στη σόμπα έναν μισοπεθαμένο Κούρδο-που πέρασε κολυμπώντας- το ποτάμι, δίνοντάς του κουβέρτες και φαγητό.


Είναι η πρώτη φορά που τόσο έντονα και τόσο κραυγαλέα μέσα στο πρωθυπουργικό μπουρδελάκι ακούγεται η λέξη ψεύτης.


Βέβαια δύσκολα θα ακουστούν λέξεις όπως πατριδοκάπηλος ή έμπορος όπλων

Γράμματα και αριθμοί Ή Τα βέλη των μοχθηρών αρχαγγέλων

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Δέκα αριθμοί, εικοσιτέσσερα γράμματα, ένα τρίγωνο, ένα τετράγωνο κι ένας κύκλος παλεύουν να λύσουν το μεγάλο αίνιγμα του κόσμου.

Οι θρησκείες θα πεθαίνουν και θα παρακμάζουν μαζί με τους πολιτισμούς που τις γέννησαν, θα εκφυλιστούν σε σχηματικές τελετές και σε κοροϊδία λόγων δίχως νόημα.

Όμως τα Σύμβολα, οι λέξεις και οι αριθμοί, που γίνανε τα σφοδρά της εργαλεία, θα ζουν αιώνια, αφού η ομορφιά και η κομψότητά τους αντανακλά την αρχετυπική συνθήκη της θέλησης για ζωή, δηλαδή τη θέλησης για αθανασία.

Εμείς οι τρομαγμένοι πρίγκιπες ερχόμαστε πάντα αργοπορημένοι, βγάζοντας ήχους αμφιβολίας, δυσθυμίας και κόπωσης, φτάνοντας πολλές φορές να διαδίδουμε πως το να ζεις δεν σημαίνει τίποτε άλλο από μια μακρόχρονη αρρώστια.

Όμως οι αριθμοί, τα γράμματα και τα σχήματα στήνουν κάθε φορά τον πόλεμο εναντίον της παρακμής.

Γίνονται οι χτίστες και οι γκρεμιστές μαζί. Γίνονται οι νόμοι της διαλεκτικής που διαφθείρουν κάθε πλάνη, με όση ποιητική ασέλγεια επιτρέπουν στην τόλμη μας οι γκαστρωμένοι καιροί.

Μακριά απ’ την περιοχή της ηθικής και της θρησκείας, δηλαδή μακριά από κάθε κυριαρχικό σύστημα της συνείδησης οι λέξεις και οι αριθμοί αφήνουν στο κορμί του κοριτσιού τον έρωτα κι όχι την αμαρτία.

Μόνο οι λέξεις και οι αριθμοί μπορούν να ξεμπερδέψουν την αιτία απ’ το αποτέλεσμα, γελοιοποιώντας τα τεχνάσματα των θεολόγων και των υπασπιστών τους.

Μόνο οι λέξεις και οι αριθμοί μπορούν να κάνουν τη μεγάλη ανταρσία κι από φανταράκια της εξουσίας να γίνουν πυροδότες της επιθυμίας για ζωή, καρφώνοντας στην καρδιά το θρησκευόμενο δύσπιστο κτήνος που μας κληροδότησε ο αρχέγονος φόβος, η λάμψη του μαχαιριού και η πρώτη αστραπή.

Μόνο οι λέξεις και οι αριθμοί, ως διαλεκτικά συμφραζόμενα του αιωνίου και αδιάσπαστου χάους μπορούν να μας λύσουν τα χέρια απ’ τα δεσμά του Σκοπού.

Γιατί Σκοπός δεν υπάρχει, αφού όλοι είμαστε αναγκαίοι, κομμάτια του πεπρωμένου, όλοι ανήκουμε στο Όλον, είμαστε μέσα στο Όλον και δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να κρίνει, να μετρήσει, να συγκρίνει, να καταδικάσει το Είναι μας, γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως θα έκρινε, θα μετρούσε, θα σύγκρινε, θα καταδίκαζε το Όλον.

Καμιά πρώτη αιτία και καμιά εξουσία. Η απάντηση όλων των αινιγμάτων είναι ο άνθρωπος, απέναντι σε κάθε προσταγή της ηθικής και της θρησκείας.

Απέναντι στην πλάνη της ψευδούς αιτιότητας, ένα λουλούδι σκορπά το άρωμά του, τόσο άσκοπα όσο οι έρωτες σκορπούν τα ανθρώπινα πλήθη στο συμπαντικό καρναβάλι της γέννησης και του θανάτου. Εκεί που το τραγικό και το γελοίο τα συντροφεύει η λογική στην αποκαθήλωση τους. 

Εκεί όπου τα βέλη των μοχθηρών αρχαγγέλων σκοτώνουν την πνευματικότητα του γορίλα και της εξελιγμένης μαϊμούς, ανάμεσα σε λαίμαργους ανθρώπους, ανάμεσα σε τέρατα που κυνηγούν την επιτυχία και τη δόξα, ανάμεσα σε εφευρέτες μπιχλιμπιδιών και εραστές αστυνομικών σκύλων.

Ο ναζιστής και ο φασίστας καταδικάζουν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται

Μπορεί να είναι εικόνα 5 άτομα και άτομα που στέκονται

Ο ένας κύριος κυκλοφορεί με τσεκούρι λέγοντας πως πρέπει να κρατήσουμε τις αυλές του Άουσβιτς καθαρές, ο άλλος κύριος καίει τούρκικες σημαίες και φωνάζει φασιστικά συνθήματα.

Ο ένας γίνεται υπουργός εσωτερικών και ο άλλος υπουργός υγείας.

Οι δυο κύριοι είναι οι ναζιστικοί θύλακες της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αν δει κάποιος τις υποθέσεις των δικηγορικών τους γραφείων θα καταλάβει πολλά.

Η σπέκουλα των δυνάμεων καταστολής με τις φασιστικές οργανώσεις προστατεύεται θεσμικά.

Η μπατσοδιανόηση ξέρει πολύ καλά πως τα πρώτα δοντάκια που θα βγάλει η τανάλια σε μια λαϊκή μαζική εξέγερση, αύριο μεθαύριο παραμεθαύριο, θα είναι των αξιωματούχων και των πραιτοριανών.

Η φλώρικη δεξιά του Μητσοτάκη αγκαζέ με το ακραίο νεοφιλελεύθερο κέντρο έχει ανάγκη τους σκληρούς μπράβους ώστε το μαγαζί να λειτουργεί απρόσκοπτα και αποτελεσματικά.   

Οι ηλίθιοι φασίστες της πλέμπας δεν μπορούν να καταλάβουν-απ’ τα ισχυρά δηλητήρια που έχουν καταναλώσει-πόσο αναλώσιμοι είναι.

Η μισή κυβέρνηση άλλωστε είναι φιλοναζιστική. Η άλλη μισή κλείνει δουλειές με αμερικανογάλλους εμπόρους όπλων.

Η αντιπολίτευση περιμένει το σήμα του Βαρδή και του Βαγγέλα για να κάνει ντου στα χειμερινά ανάκτορα, δίνοντας καμιά δουλειά και στους δικούς της,-που παίζουν την μπαλάντα του τρίτου δρόμου-, περιμένοντας τον καπιταλισμό με το ανθρώπινο πρόσωπο να κάνει το θαύμα του.

Η αγορά αδιανόητων όπλων εν μέσω σαρωτικής πανδημίας θέλει πατρίδα θρησκεία οικογένεια να δουλεύει στο φουλ.

Χωρίς εθνικισμό και πατριδοκαπηλία οι έμποροι όπλων δεν σπάνε αυγά.

Τα παιδιά του λαού ήταν και θα είναι για την εξουσία φανταράκια που γαμούν χανουμάκια.

Όταν ένα διαχρονικό έγκλημα εις βάρος των δυο λαών, της Ελλάδας και της Τουρκίας, ονομάζεται αμυντική συμφωνία, δίνοντας το μεγαλύτερο κεφάλαιο του παραγόμενου πλούτου για μαχητικά αεροπλάνα που θα δολοφονήσουν αμάχους αν χρειαστεί, κάνοντας ήρωες δέκα μαλακισμένα που παίζουν βίντεογκέιμ με το τζόιστικ που τους χρυσοπλήρωσε ο χεσμένος κοσμάκης.

Η χούντα εκτός απ’ την αμερικανοκίνητη ζωτική πνοή-σχέδια Μάρσαλ και δε συμμαζεύεται-που νομιμοποίησε στον σβέρκο μας τον αμερικάνικο παράγοντα, ήρθε στην πραγματικότητα να πάρει τη ρεβάνς. Να εξοντώσει κάθε επαναστατικό στοιχείο που μιλούσε για ριζική αλλαγή του συστήματος.

Οι αγωνιστές πέθαιναν στα ξερονήσια και τις φυλακές και οι δεξιοί κάναν το σταυρό τους μην έρθει ο κομουνισμός.

Οι παπάδες αποδείχτηκαν πιο καπάτσοι αφού συνεργάζονταν με όλους.

Το Άγιο Όρος είχε ανοίξει τις αγκάλες του στο Χίτλερ με εμετικές επιστολές αγάπης προς τον φύρερ. Τον σωτήρα της ανθρωπότητας όπως τον αποκαλούσαν, αφού, θα καθάριζε τον πλανήτη απ’ τους κομμουνιστές και τους Εβραίους.

Το θεάρεστο ετούτο έργο το συνεχίζουν με σπουδή τα παιδιά και τα εγγόνια του ταγματασφαλίτη, αφού, οι φασίστες πλασάρονται ως ιδεολόγοι και η σαρωτική-μέχρις εξοντώσεως του διαφορετικού-βία που ευαγγελίζονται, πλασάρεται ως ιδέα και όχι ως εγκληματική πρακτική. 

Το ξέπλυμα του φασισμού και του ναζισμού, για να μπορούν να λειτουργούν ανενόχλητα και ανεμπόδιστα ετούτα τα σκιάχτρα, το έχει εργολαβία η λεγόμενη συστημική δημοσιογραφία.

Δεν υπάρχει συστημικός δημοσιογράφος που δεν έχει χαϊδέψει τ’ αρχίδια του Κασιδιάρη και του Μιχαλολιάκου.

Απ’ τον ευτυχισμένο γεροντόπουστα Πρετεντέρη, γνωστή κοκότα της ομαδούλας Λαμπράκη, που κάθε Κυριακή στην ελεύθερη τηλεόραση-έτσι τη λέγαν τότε-είχε τη μισή ΕΠΕΝ στο πάνελ, έτσι για να ακουστεί και η άποψη των άλλων βρε αδερφέ, μέχρι τον Θεοδωράκη και το μνησίκακο πρόταγκον που ήταν τρέντι το κωλοχάιδεμα και η πλακίτσα με το γκρικ-φύρερ Μιχαλολιάκο λίγο πριν τις εκλογές.

Οι ναζί και οι φασίστες δεν πέταξαν ούτε ένα ευρώ για διαφήμιση. Η διαφήμιση ήταν τζάμπα. Προσφορά της επιχείρησης.

Οι καπιταλιστές σιχαίνονται τους φασίστες αλλά όταν τους χρειάζονται τους πληρώνουν καλά.

Μπορεί να είναι εικόνα 2 άτομα και άτομα που στέκονται

Φωτορομάντζο Σαρκαστικών Οδών

Η νεογέννητη λίμπιντο ξεπερνά όλες τις πιθανές καταστροφές. Όλοι όσοι αγαπούμε τους δρόμους και τη σατανική τους ομορφιά γεννάμε ευτελείς συνειρμούς, ημερολόγια, σημειώσεις κι άλλα ασυνήθιστα θαρραλέα ντοκουμέντα. Η θύελλα του δρόμου έχει ήδη εγκαθιδρύσει τους σπόρους της μέσα στο μυαλό μας. Ο δρόμος μας γλιτώνει απ’ τις υστερίες των κλειστών χώρων. Κι όπως μεγαλώνοντας αποκτάμε την υγιή και μετριοπαθή επίγνωση ότι ο γενετήσιος μηχανισμός συγγενεύει με τον οχετό, έτσι κι εδώ, στα απατηλά ρείθρα των δρόμων αποκτάμε τη βεβαιότητα πως η ζωή συγγενεύει με τον πόνο.

Όταν βγεις στο δρόμο διαπιστώνεις πως ο χείμαρρος των παράλογων εικόνων είναι τεράστιος. Πίσω απ’ τις λάσπες και τις εικόνες οι λέξεις. Πίσω απ’ τις λέξεις μια αριθμομηχανή γεγονότων, πραγμάτων και καταστάσεων. Ένας κλόουν, μια γάτα, ένα τροχόσπιτο. Η θέση και η άρνησή της, μαζί, σε πρώτο πλάνο. Ένα βάθρο γεμάτο φως και σκοτάδια, έτοιμο να σε καταπιεί και να το καταπιείς.

Ετούτα τα θέματα του δρόμου είναι θέματα διατριβής για ψωροφαντασμένους. Η αλήθεια τού δρόμου είναι ένας αλεξανδρινός στίχος, ένας ρυθμός που σηματοδοτεί την πρόσβαση στις νοστιμιές και τα πλοκάμια του βλέμματος.

***

Εδώ, οι άλλοι γύρω μου είναι παιδιά. Τώρα χαϊδολογούν τα τραύματά τους, αφήνουν το εφηβικό τους κάτουρο πίσω απ’ τους θάμνους ή στον τούρκικο καμπινέ ή στους άλλους τρομερούς βωμούς που θα συλήσουν οι διευθυντές λυκείου και οι δεσποτάδες.

Αυτός ο δρόμος δεν θα με κουράσει. Σίγουρα θα με αφήσει ευτυχισμένο, εξεγερμένο και συνεπαρμένο.

**

Ιδού η γοητεία του δρόμου. Μόνο ο τρελός, ο εραστής και ο ποιητής μπορούν να τον διασχίσουν.

**

Στο δρόμο είμαστε πάντα εξόριστοι δίπλα στους εξόριστους. Καθόμαστε δίπλα στα ποτάμια της Βαβυλώνας και θρηνούμε.

**

Τόσες παράξενες μυστικές επιθυμίες, κληρονομημένες ίσως απ’ τους προγόνους μου-όπως οι φτωχογειτονιές, οι στρατώνες και οι αντρικές λέσχες- ξυπνούν μέσα μου παιδικά όνειρα που παραπέμπουν στη νοσταλγία μιας χαμένης πατρίδας, τραγικής και ενθουσιαστικής, την οποία διαμόρφωσαν οι παράξενες ιερότητες της σεξουαλικότητας και της συνείδησης του θανάτου.

**

Αυτός ο δρόμος είναι πολύ γνωστός, έχω ξανάρθει εδώ. Αυτός ο δρόμος είναι τα γεννητικά όργανα και το σώμα της μητέρας μου. Είναι ένας τόπος χωρίς αμαρτία, χωρίς τύψεις. Μιλά τη γλώσσα των λουλουδιών, των οσμών και των γεύσεων.

Νέες προσφωνήσεις για τον σκληρό Ήλιο της αττικής

Οι καπνοί από τη φωτιά στη Βαρυμπόμπη «έπνιξαν» τις Καρυάτιδες  -Συγκλονιστικές εικόνες | ΕΛΛΑΔΑ | iefimerida.gr

Ω σκληρέ ήλιε της αττικής
δεν είσαι ακριβώς αυτό που επιθυμώ
ούτε η γιορτή των ματιών μου
Τριγυρνάς σαν φιλόδοξος πράκτορας
Οι εμπρηστές τρίβουν τα χέρια τους
Η κυβέρνηση ποστάρει Οδυσσέα Ελύτη
Τρελαμένοι ρεπόρτερ σαν ιδρωμένοι κολίγοι
γράφουν ύμνους για τη γραμμή εκκένωσης
εμβατήρια για το πυροσβεστικό σώμα
Κουνέλια τρέχουν να κρυφτούν
κάτω απ’ τη χαρά του βάρβαρου οίστρου σου
Ήλιε σκληρέ της αττικής
κάψε το καζίνο της Πάρνηθας
κάψε τα μαγιό και τις πετσέτες
πυρπόλησε τις αβέβαιες λαθροχειρίες της νιότης μου
ακόμα και την ποίηση που ανακάλυψα πάνω στην τύφλα μου
Τ’ αστέρι εκείνο αυτό το σκότος προμηνούσε
Εκατομμύρια πίτσες καταναλώθηκαν απόψε στην αττική
Οι πυροσβέστες ξέρουν πως η σιωπή κερδίζει το παιχνίδι
Πως το Ισραήλ θα κόψει το λαρύγγι του καύσωνα
γιατί ο θεός αργεί και το Ισραήλ ξέρει να βοηθά το θεό
όταν τα πάντα γύρω είναι φωτεινά
και η γη μαλακή για το φτυάρι
Άλλα ζώα θα γεννηθούν
Νέες ιδέες θα γκρεμίσουν την πόλη
Νέρωνες οικοδομικοί συνεταιρισμοί
Κι άλλα παιδιά που φεύγουν κυνηγημένα απ’ την επαρχία
ψάχνουν τα ενοικιαστήρια
για να βρουν μια τρύπα να ξεψυχήσουν
κρατώντας στο χέρι το μεγάλο πτυχίο
το φευγιό απ’ το σπίτι
Ήλιε της Αττικής πάνω από τουριστικά σχέδια
από βιοτεχνίες και σπιρτόκουτα
από ασθένειες φόνους καυγάδες για το σεξ
δίκες πρώην ευτυχισμένων ζευγαριών
που τώρα κόβουν τα παιδιά τους στα δυο
κάνοντας πικνίκ δίπλα σε νεκρές χελώνες
πνίγοντας ζεστές σφήκες μες στις παγωμένες γκαζόζες
Τι νόημα θα είχε ο θάνατος αν δεν ήταν οικείος
Η τέφρα και ο άνεμος
Τι νόημα θα είχε η ψυχανάλυση δίχως δράματα
Ναι ήλιε σκληρέ της αττικής
ήμασταν συνεταίροι σε μια επιχείρηση που δεν πήγε καλά
Μικρά κοπάδια πάνε τώρα για προσκύνημα
Η άγρια φύση θα ημερέψει κι άλλο
Και τούτα τα παραπήγματα της κόλασης
θα γίνουν παιδικές χαρές κι εκπτωτικά χωριά
οι τελευταίοι δρόμοι της αγάπης και του κέρδους
Ήλιε με τη λάμψη της ποίησης και της σκληρής σήψης
Είμαι ο πρόσφυγας του στρατού της μοχθηρίας
Είμαι ο πρόσφυγας του πολέμου και των ανέμων
ο πρόσφυγας του μεγάλου έρωτα
Το θύμα περιμένει το θεό η γη περιμένει βροχή
Πάρε μια πέτρα και βάλτην εδώ
Όπου τόπος και τάφος
Ήλιε οι φτωχοί σβήνουν με κουβάδες τη φωτιά
όμως καμιά φωτιά δεν σβήνει με κουβάδες
Οι μεγάλες φωτιές σβήνουν μόνο με περίστροφα
Ήλιε που ξυπνάς γυμνός και ανήθικος
βγάζουν λεφτά από σένα οι βιομηχανίες
σε γιορτάζουν οι καπιταλιστές και σε παντρεύονται
Ήλιε η φήμη σου μόνο κυβερνά
Το φεγγάρι και τά έμμηνα έρχονται δεύτερα
οι κύκλοι όλοι που σε μιμούνται
Ήλιε σκληρέ της Αττικής
σκλάβοι από άλλες χώρες θα έρθουν να σιδερώσουν μπετά
Νυφούλες θα’ ρθουν να σου χαϊδέψουν το δέρμα
Χωρίς εσένα ούτε πόνος ούτε πάρτι στην παραλία

Λέσχη Ανωνύμων Σκακιστών και άλλα βλέμματα

έργο της Μαργαρίτας Βασιλάκου

Δοκίμασα απαγορευμένους καρπούς, στρυχνίνη που με κερνούσαν απρόοπτα κορίτσια, κοινωνικά δράματα και μακρινοί αντίλαλοι.

Δοκίμασα τη σκακιστική άμυνα που δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από μια σφοδρή επίθεση. Κι αντί για τη λέξη έρωτας θα μπορούσε να υπάρχει η λέξη πλεκτάνη. Αφού η θεμελιώδης του έρωτα αρχή είναι ο τρόμος. Ο αστυνόμος που διορίζουμε εμείς για να συλλαμβάνει κάθε τόσο τις σκέψεις που θέλουν να γίνουν ύλη και σπαραγμός και χυσίδι.

Ο τρόμος δεν είναι καν ερώτημα ή απορία, αρχή η θεμέλιο, πόνος ή τύχη. Μια δόνηση είναι που δεν διαφέρει από τον τρόμο ενός πουλιού ενός σκορπιού ή μιας κότας. Δόνηση της σκέψης, αγωνία ή άγχος, καρποί της ρίζας που αναρριπίζει ο φόβος του θανάτου.

Ο τρόμος είναι σταματημένος χρόνος, η θανατόπληκτη στιγμή, που πηγάζει από τις μαύρες τρύπες, μέσα στους άπειρους κτηνώδης γαλαξίες, σ’ αυτά τα γιγάντια συμπλέγματα που δεν τα ενώνει τίποτε, καμιά αιτία μα η καγχαστική σύμπτωση.

Ακόμα χειρότερα η έλλειψη τρόμου θα μπορούσε να σημάνει μια χειρότερη καταστροφή. Αφού, αυτή η καρφίτσα του εντομολόγου μας τρυπά την καρδιά για να μας αφοπλίσει απ’ την κίνηση, απ’ το περιττό, αφήνοντάς μας έκπαγλα όμορφους ακίνητους σταθερούς σαν αγάλματα στο μουσείο της σαγήνης.

Ο τρόμος μάς κάνει και μοιάζουμε, μας κάνει και ζευγαρώνουμε. Νοιώθουμε περίφημα όταν ξυπνάμε στο κοινό κρεβάτι μας, όταν ο ένας ξυπνά δίπλα στην παρουσία του άλλου σε μια αδιάκοπη επαναλαμβανόμενη γέννα που συμβαίνει κάθε πρωί και μας κάνει να αισθανόμαστε τόσο οικεία, να έχουμε σχεδόν την ίδια ηλικία, περίπου δίδυμοι, να κάνουμε έρωτα σαν δυο παιδιά γλυκύτατα κι αιμομικτικά.

Ο λίγος τρόμος είναι έρωτας ο πολύς είναι πόλεμος. Οι αναλογίες υφαίνονται απ’ τη φύση μας που δεν εκτιμούμε και που όλο τη θάβουμε σαν να την προκαλούμε να βρικολακιάσει αφού σε κάθε θανατολάγνο πείσμα μας αυτή ξετρυπώνει μιαν άνοιξη ή έναν οργασμό.

Η αγάπη και ο έρωτας σαν μπλεγμένες ορολογίες, σαν ρίζες που στριμώχτηκαν μέσα στην ανυπόμονη καρδιά που για να ζήσει θέλει τροφή από όργιο, που θέλει ακόμα και τον περίλυπο όχλο των ζωντανών νεκρών να παίζει κρυφτό με τη σταύρωσή του.

Κανένα μυστήριο αφού, μόνο δια της υπερβολής μπορείς να κερδίσεις, όταν βγεις απ’ το παιχνίδι των συμβόλων, ανακαλύπτοντας τον πανικόβλητο εαυτό, το ποντίκι που κατανάλωσε όλο το ποντικοφάρμακο.

Να τι θέλω να πω ακριβώς. Ο έρωτας στην πραγματικότητα είναι μια πόλη μεταμφιεσμένων τεράτων που την κατοικούν όσοι δεν αντέχουν να κοιτάζονται στον καθρέφτη,  να επενδύουν εικόνες στο ναρκισσισμό που στειρώνει, ποιος άλλος εκτός από ετούτα τα τέρατα αγαπούν τον κώλο και το μουνί σας κυρίες μου;

Κι εσείς αντράκια με τους σκληρούς πούτσους τι ποιητικά εικονοστάσια ξεχαρβαλώνετε τόσο επίμονα! Αχ ο πούτσος, το τρίτο πόδι και το πιο χοντρό δάχτυλο. Το στυλό που αδιάκοπα γράφει και μόλις τελειώσει συνεχίζει πάλι και δεν μπορεί ετούτη τη γραφή να τη δελεάσει-για να ακυρώσει έστω και μισή γραμμή-ούτε η ευσέβεια ούτε η γνώση όλη, μα ούτε κι όλα μας τα δάκρυα μπορούν να σβήσουν έστω και μια λέξη απ’ αυτά που έχουν γραφτεί.

Ο έρωτας, ο τρόμος, η αγάπη, το ανακάτωμα ακόμα και το αυγουστιάτικο καμίνι, υπονομευμένο κι αυτό απ’ τις απεριόριστες υποδιαιρέσεις του χρόνου.

Όλα τα πολλά που γίνονται ένα, μιαν αδιαίρετη μάζα βιβλική, ερωτογενής, ένας κόσμος που τελειώνει κι ένας κόσμος που αρχίζει.

Μια μεγάλη έκρηξη νέα που κυοφορείται, ένας υποχθόνιος πανζουρλισμός που δεν τον παίρνουμε χαμπάρι, μεσ’ στο μεθύσι της νωθρής λαχτάρας μας για αθανασία.

Ο έρωτας, η αγάπη, ο τρόμος, μας κρατούν αιχμάλωτους και σχεδόν θλιμμένους, μα αναπάντεχα ζωντανούς, προσφέροντας από μόνοι μας σουβενίρ τα παράσημά μας στους ερασιτέχνες συνανθρώπους μας.

Ποιήματα, αγκαλιές, ιερές αγελάδες και χωραφίσιους ψύλλους. Αφού, η ποίηση, δεν είναι ένας ήχος η ένας ενιαίος ρυθμός, αλλά ένας δαιδαλώδης λαβύρινθος όπου μοιραία πρέπει να νικήσουμε τον εαυτό μας.    

Καύσωνες χωρίς air condition

Andy Warhol and his early homo-erotic drawings

Ήταν νύχτα και ήταν μέρα. Ήμασταν οι τελευταίοι αλχημιστές. Δεν είχαμε ούτε τιμή ούτε λεφτά. Δίναμε τις μάχες διαβάζοντας φωναχτά το ποίημα και βάζαμε στη φαντασία φωτιά ξυπνώντας την ένταση και την παράνοια, τις ιδέες που ξέθαβε ο δούρειος ίππος της περιέργειας, αφήνοντας, όλες τις λεπτές αποφάσεις στην τύχη.

Οργισμένες γενιές σκόρπιες κι ασυνάρτητες μέσα στις μεταφυσικές βεντέτες του αμερικάνικου ονείρου, που έβαζε το φασισμό κρυφά απ’ το φωταγωγό, γιατί απ’ την πόρτα ίσα-ίσα που χωρούσε το χοντρό παιδί της Αμερικής, μπουκωμένο χάμπουργκερ και βιντεογκέιμ.

Οι μπαμπάδες του πωλητές αυτοκινήτων, τάπερ, βαρβιτουρικών, πρώην χίπηδες, μάγοι, εξορκιστές, πρώην κουλτουριάρηδες, πρώην επαναστάτες εκφυλισμένοι τώρα, καρκινώματα πρώτου μεγέθους, απορροφημένοι απ’ το κατεστημένο όπως η μελάνι απ’ το στυπόχαρτο.

Ανελέητη φαλλοκρατία με σημαία το δολάριο, ταξικές μηχανές ευνουχισμού του ορίζοντα, με την ελπίδα σαν παράξενο έκκριμα που αφήνουν οι μεταμφιεσμένοι χοίροι λίγο πριν ευνουχιστούν απ’ τη διοίκηση επιχειρήσεων και τη χαρούμενη επιστήμη του πλαστικού.

Κι άλλοι, αθώοι μέσα στη μπετονιέρα, αλεσμένοι με δολοφονίες προέδρων, Βιετνάμ, αντικομουνισμό και ψυχεδελικά ταξίδια.

Κι ένας σατανικός ρομαντισμός μαζί, ρετάλι της αγοράς που έκοβε το μουνί με το ψαλίδι για να το κολλήσει χαλκομανία στα καθρεφτάκια των ιθαγενών που πίστευαν στην πολλή δουλειά και την αδίστακτη προκοπή.

Το είδωλο του ιππότη των περασμένων εποχών που μαγάρισε ο Θερβάντες στέλνοντας τον Δον Κιχώτη να πολεμήσει την απελπισία τώρα γινόταν το προσωπείο του πολεμάρχη, του πολιτικού, του δήμιου, του παπά και του δικαστή.

Καρικατούρες της θεσμισμένης αλλοτρίωσης, θαμπωμένες απ’ το χνώτο της καστοριαδικής αυταπάτης και της ελευθεριακής φλυαρίας που το μόνο που τραγουδούσε ήταν ο αφοπλισμός και η ήττα του προλεταριάτου.

Άντρες που θέλαν να μοιάσουν στον πατέρα που γαμούσε κι έδερνε και κοιμόνταν δίπλα στο Νίτσε περιμένοντας το θάνατο του θεού απ’ τα πάνω.

Άντρες εθισμένοι στον ψυχολογικό πριαπισμό του πολεμιστή, ο καθένας μόνος του κι όλοι εναντίον όλων, αντίπαλοι με τη γυναίκα, αφού, μπορούσαν να την έχουν επί πληρωμή, καταλήγοντας σε θλιβερές παρτούζες και πολύμορφους βιασμούς κατακτώντας την καλύτερη μέθοδο αλληλοεξόντωσης των δύο φύλλων.

Η γυναίκα ήταν μια κόνιδα, μια ανεγκέφαλη κατσίκα, που γινόταν κι αυτή άντρας σιγά-σιγά για να επιβιώσει. Οι κώλοι, τα βυζιά, οι καμπύλες μεσ’ στην αποσβολωτική υπερβολή της ακατάσχετης προσφοράς, έγιναν ο έρωτας που προσφέρεται ως διαμελισμός.

Θυμάμαι τις σακούλες με την τεμαχισμένη Ζωή Φραντζή, την αντρική τιμή που σχετίζεται με το φόνο και λέει πως όσο κι αν σ’ αγάπησα καλή μου πιο πολύ την τιμή αγάπησα. Την ηδονή περί του να πηγαίνεις στον πόλεμο με το φίδι της ζήλειας στον κόρφο ταϊσμένο πλαστή ηθική και οδυνηρές απαγορεύσεις.

Μια μάζα από εικόνες εξωφρενικές, ένας θυμός για τις κάβλες που φύτρωναν κάνοντας τις στύσεις βασανιστικές, αφού ήτο αυτές οι δαντέλες κάθε περίλαμπρης αμαρτίας που με τραβούσε σε μια σπηλιά, όπου όλες οι φαντασιώσεις προβάλλονταν σαν σκιές.

Ο Αυγουστιάτικος ήλιος , ο ίδιος ήλιος που μας πετούσε τις καραμέλες του όταν ήμασταν άγουρα αντράκια, αθώα σαν υπνωτισμένα κουνούπια που ψάχνουν το αίμα, που οσμίζονται τον ερωτικό λήθαργο και την περίοδο. Αποβλακωμένα αρσενικά μες στο φύλο μας, αφού ξέραμε πως η Αθηνά γεννήθηκε απ’ το κεφάλι του Δία κι ο Χριστός απ’ το μουνί μιας παρθένας. Όλα γύρω διακόσμηση του μεσημεριανού γεύματος με θέα τη φωσφορίζουσα πηγή εικόνων και δακρύων.

Γυναικοκτονίες, παιδοκτονίες, κλειτοριδεκτομή, πνιγμοί, σφαγμοί, καταποντισμοί. Κι έπειτα ακούς να χτυπά στ’ αυτιά σου το ξυπνητήρι του ηθικολόγου πριν ο ένας φάει τον άλλον, πριν πεθάνει από ντροπή με μια πούτσα στο στόμα η Ιουλία Αλεξανδράτου, αλειμμένη σαν βούτυρο πάνω στα κότερα των μπαμπάδων της, σ’ αυτό το κατάσπαρτο με αιχμηρά διαμάντια φιστ φάκινγκ που λέγεται ζωή.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΖΕΙ ή ΣΥΚΩΤΑΡΙΑ

Μπορεί να είναι εικαστικό

χάρισμα Έλλης Γρίβα

Η Έλλη διαθέτει γυμνή ωμοπλάτη
Κρακεράκια και ποπ κόρν για τις μπαλαρίνες
Σαλιαρίζει όπως τα τρυφερούδια
Θα ψοφήσετε εν κόλποις θεού, μαλάκες, λέει
Δίχως να δοκιμάσετε συκωταριά
γοφούς υγρούς και γύρους του θανάτου
Ω! ιδιοκτήτες φεγγαριών μαστιγώστε με
Λύσσα της δαρμένης σκύλας πότισέ με
αφρισμένο σάλιο μέχρι σκασμού
Είμαι η μούσα της μούσας μου
Είμαι η καρδιά της καρδιάς μου
Είμαι η λαχτάρα της λαχτάρας μου
Ο κόσμος όλο χέζει και γαμεί
Αλχημιστές αγαπούληδες και παλιάτσοι
Ίλιγγοι στης Αττικής το μηλίγγι
Τις νύχτες ξαγρυπνώ και κλαίω τους ήλιους
Τη λαγνεία την άλειψα βούτυρο στην κόμη μου
Γνώρισα γαμιάδες από σπίτι
Κοριτσάκια χεσμένα απ’ την πρέζα
να στέλνουν καρδούλες στον εσταυρωμένο Φαλλό
Ζωγράφισα πληγές που κέρδισα με το σπαθί μου
Όλους τους γκρεμούς και τα μανάβικα
Όλα τα σφαγεία και τους εκδοτικούς οίκους
Όλες τις γκαλερί όλα τα ουρητήρια
των κτελ την αυγή όλους τους αστυνόμους
που πασάλειψαν αίμα το καλοκαίρι
Έφτιαξα ένα πολεμικό τραγούδι για τον έρωτα
Έγραφα μια μπαλάντα για το πήδημα
Για τον ασάλιωτο ρομαντισμό των αστών
Έκανα λογοπαίγνια σκέφτηκα πως
όσο με σκέφτονται θα υπάρχω κι όσο
θα υπάρχω θα σε σκέφτομαι
Έτσι μονάχα ζω μονάχη, ω ποίηση
που με δίδαξες την απορύθμιση
Λαδομπογιές εσείς των ερωτιάρικων χεριών
πινέλα λαίμαργα καταπάνω
σε βομβαρδισμένα χαδάκια. Γεννήματα
της πρώτης μέθης, θρεφτάρια τώρα
που σας πάω στα κοιμητήρια
στους τοίχους των αστών

Έλλη Γρίβα έκθεση O KOΣΜΟΣ ΜΑΖΕΙ ή ΣΥΚΩΤΑΡΙΑ - Εικόνα 3

Ευσεβές άσμα του Έρωτος

Μπορεί να είναι απεικόνιση
Hans Bellmer (1902-1975) ~ untitled study for de Sade’s Philosophy in the Boudoir,

Σας λέει ο ποιητής, Τρελαθείτε δειλοί!
Γιατί ετούτο είναι ο έρωτας
να θρησκεύεσαι στην ανταρσία
να τρέφεις την ασίγαστη ταραχή
να μη λες υπάρχει ελπίδα
αλλά μακελειό των σφαγμένων Ήλιων
Εκεί στα θερινά χωράφια της νύχτας
να βλέπεις το θάνατο παντού μακριά
να τραβά τους σύρτες
για να διαβούν τα κουρασμένα κοπάδια
Άπειρος μέσα στο άπειρο
απόλαυση να ζητάς
γιατί ετούτο είναι ο έρωτας
να γυμνώνεις τα νεύρα
να παίζεις με τα κόκαλα
να κλέβεις τη φωτιά για να βάλεις φωτιά

Ιστορίες του καύσωνος

Αυνανισμός: Μια... δημιουργική απασχόληση! (ΦΩΤΟ)

Τα χείλη μου έκαιγαν και συχνά δάγκωναν τη γλώσσα μου. Ο καύσων με είχε σταυρώσει σε μιαν απόλυτα παθητική και μουρμουρίζουσα στάση.

Όντας ετοιμοπόλεμος ονειροπόλος ετοίμαζα εφόδια, σχεδίαζα επιθέσεις και αποβάσεις.

Τα αιδοία ήταν ακόμα θεάρεστες εικόνες κρυμμένες στα άδυτα των περιπτέρων κι η ματιά μου κολλούσε εκεί στο μέλι, δήθεν αδιάφορη αλλά τόσο λαίμαργη και νευρική, που μ’ έκανε να φαίνομαι σαν κάποιος αιμοσταγής ασύδοτος που περιμένει το σκοτάδι για να συλήσει τον πάνσεπτο τάφο.

Στα φιλολογικά καφενεία των μεγαλύτερων ερπετών, μάθαινα για το κυρίως ψητό, το κυνήγι της γκόμενας και τις επαφές με τις μυξοπαρθένες αλλά και τον οραματισμό της χήρας και της παντρεμένης, που θ’ άνοιγαν ξαφνικά τις μυστικές πτυχές τους σε μας τους νεαρούς καυλιάρηδες.

Το αιδοίο, εκτός σπανίων εξαιρέσεων, παρέμενε ο χιμαιρικός και απαγορευμένος χώρος.

Σχεδόν σαν να ήταν ιερή νομοτέλεια, η μαλακία και ο ανθός της, συντρόφευαν την καθημερινή ικανοποίηση δια της τριβής, πρωτίστως εν φαντασία σκεπτόμενοι γαμικές κινήσεις κατά τις οδηγίες του παρασημοφορημένου αρχιμαλάκα της γειτονιάς.

Έτσι λοιπόν εν μέσω καύσωνος και καμπίσιας υγρασίας άρχισε η επίσημη σεξουαλική μου ιστορία.

Ποτάμια από σκέψεις και εικόνες. Ερεθισμοί και παλαβομάρες. Έξω απ’ τα χαμηλά παράθυρα που μύριζαν κρεμμύδια και μπάμιες, μελιτζάνες και ομελέτες, με την άκρη του ματιού ένα κρυφό και έντονο αίσθημα φούντωνε, βλέποντας το γυμνό κορίτσι πάνω στο μεγάλο κρεβάτι να χαϊδεύει την κοιλιά και τις τριχούλες του.

Ένας βωμός σαν πρόσφορο οίστρου στο δρόμο προς την μαλακία.

Αφού η μαλακία υπήρξε φυσικό επακόλουθο του παιδικού ερωτισμού, η προσευχή των εφήβων από όλους τους καμπινέδες της οικούμενης, πάντα με το άγχος του μαλάκα μαζί, με τη ντροπή και το φόβο, αφού το γλοιώδες τούτο υγρό, το περίφημο ψωλόχυμα έβγαινε απ’ το μεδούλι  της σπονδυλικής στήλης ακολουθώντας την παλιά ιπποκρατική άποψη, φοβούμενος ότι θα πάθαινα φυματίωση, αδενοπάθεια ή σπασμούς, ότι θα καμπούριαζα και θα ξεκούτιανα μα ιδίως πως θα μου ερχόταν μανιακή τρέλα.

Δεν ήξερα κι εγώ όπως και οι άλλοι έφηβοι πως η μαλακία συχνότατα συνοδεύει το ανθρώπινο γένος έως βαθυτάτου γήρατος, κι όπως μ’ αυτήν αρχίζει ο έρως, έτσι και τελειώνει.

Με τη χαρά της αφθαρσίας λοιπόν μεσ’ στα μάτια σαν μεθυσμένοι έφηβοι και ειλικρινώς παρθένοι φαντασιωνόμασταν με ανάμικτα συναισθήματα φρίκης και ηδονής τις συνοικίες που τη νύχτα μονάχα ζουν με όργια και κραιπάλες.

Βλέπαμε οράματα όπως τα ζουλάπια βλέπουν τις λάμψεις μακριά στον ορίζοντα και τις καταιγίδες. Σκεπτόμασταν κορίτσια ν’ ανοιγοκλείνουν τα σκέλια τους μπροστά στις πόρτες των σπιτιών σαν μαστουρωμένες σειρήνες που προσπαθούσαν να μα πιάσουν απ’ τ’ αρχίδια.

Το σεξ τότε το χώριζε απ’ τον έρωτα ένα σκληρό παραπέτασμα.

Το σεξ ήτο μπορντέλο, βλεννόρροια, σύφιλη, βρωμιά και όλες οι πληγές του Φαραώ. Ο έρως απεναντίας ανήκε στις ουρανομήκεις εξιδανικεύσεις. Ασπασμός αγγέλων προς τ’ άστρα.

Αυτή του την πνευματική υφή μας ανέλυε ο κύριος Κασβίκης ο θεολόγος μας που εκτελούσε ακουσίως χρέη σεξουαλικού παιδαγωγού ξεπεταγμένος κι αυτός απ’ την τρυφή των κατηχητικών.

Την τελευταία σχολική μέρα του Ιουνίου έβγαλε τα κορίτσια το τελευταίο πεντάλεπτο απ’ την τάξη και αιφνιδίως κρέμασε στον πίνακα ένα μεγάλο χαρτί πάνω στο οποίο ήταν κολλημένες δυο φωτογραφίες.

Η επικεφαλίδα έγραφε με κεφαλαία Αυνανισμός ενώ ο υπότιτλος έγραφε Προ και μετά την Μαλακίαν.

Στην πρώτη φωτογραφία ένας νέος ωραίος, σφριγηλός και περίλαμπρος, ενώ στη δεύτερη ο ίδιος νέος αδυνατισμένος και καμπουριασμένος, με τα περίφημα καυλόσπυρα και τα μαλλιά ανασηκωμένα κατά τρόπο ανατριχιαστικό.

Η αναπαράστασις του κακού κούμπωνε τώρα πάνω στις αυτοερωτικές μας ασκήσεις.

Ο κύριος θεολόγος απεδείχθει πως ήξερε τι κάναμε όλοι στον καμπινέ. Ήξερε πως το καλοκαίρι θα προχωρούσε νωθρά για τις διαθέσεις της ηλικίας μας, γλυφό, περίεργο και ερωτικά κακοφορμισμένο.

Lovers

Ο κύριος Λύκος από άχυρο και τσόχα
Η κυρία Βιργινίου Λύκου από ζάναξ
Τρελό ελάφι στα χείλη τους η ευτυχία
Ο γάμος τους μπακλαβάς με σιρόπι
Ο ένας βουνό κι ο άλλος ποτάμι
Ο ένας νερό κι ο άλλος αέρας
Δεν έχουν δόντια δεν καπνίζουν τσιγάρα
Γράφουν ωδές στην ηλεκτροπληξία
Χορεύουν πάντα γυμνοί στην κουζίνα
Στους ατμούς μέσα ανακατεύουν
Τους γκαστρωμένους καιρούς
Ο κύριος Λύκος από άχυρο και τσόχα
Η κυρία Βιργινίου Λύκου από ζάναξ

Ο σφουγγοκωλάριος, κύριος Στέλιος Ράμφος

Ο Στέλιος Ράμφος από τον Αλέκο Παπαδάτο.

Αιώνια ζωή ή αιώνια ζωτικότητα; Το να διαλέξεις ανάμεσα στον ουρανό και σε μια γελοία πίστη, το να παραιτηθείς απ’ την αιωνιότητα ή το να αφοσιωθείς στο θεό είναι η παντοτινή τραγωδία όπου πρέπει να πάρεις κάποια θέση.

Ο παραλογισμός και το μεγαλείο συμπίπτουν, αφού η υποταγή στο καθημερινό γίνεται μια ηθική. Και η μεταφυσική, μπερδεμένη πια με τη φαντασία, ορίζει όλες τις όψεις, το μειλίχιο και φιλλαλόδοξο τρόμο, τον εφιάλτη και την αγωνία, την ξεφτισμένη άκρη των ανέμων της αγάπης.

Μόνο η μεταφυσική μπορεί να βάλει στη θέση του πάθους την αμαρτία, μετατρέποντας κατά σειρά τον αμαρτωλό σε μεγάλο αθάνατο εγκληματία.

Μόνο η μεταφυσική μπορεί να βάλει τον εργάτη να δουλεύει για τον καπιταλιστή.

Αυτή η εκλεπτυσμένη ρουφιάνα χρειάζεται υπαλλήλους, μα κυρίως πίστη. Η καλλιέργεια της ανάγκης για πίστη είναι η εξοικείωση με μια ψυχρή και δηκτική κακία που γιγαντώνεται , αφού, για να υπάρχει πρέπει να πολεμά την άλλη πίστη όπως κι εκείνη με τη σειρά της πολεμά αυτή την πίστη.

Η νεοορθόδοξη μαλακία ήρθε ασφαλώς να περισώσει τα τελευταία ξεφτίδια της λεγόμενης πίστης.

Ο διορισμένος και πολλά υποσχόμενος σημαιοφόρος της, ο φιλόσοφος και δημοφιλής σφουγγοκωλάριος Στέλιος Ράμφος, αμολιέται κάθε τόσο σαν σκυλάκι του καναπέ για να πείσει τους συγκαμένους αστούς να δουν την πίστη με άλλα μάτια.

Ένας ανατολίτικος προτεσταντισμός που μιλά για μιαν αόριστη αγάπη και μια εσωτερική πίστη που στο τέλος γίνεται εργαλείο θυσίας και αυτομαστιγώματος.

Απ’ τον τσελεμεντέ του βιβλικού λόγου ο πονηρός κύριος Ράμφος κρατά τα φρονήματα που χρησιμοποιεί ως υποπόδια η εξουσία για να οργανώσει το μαντρί.

Ο Ράμφος είναι πάντα έτοιμος ως ντενεκές να κάνει θόρυβο αρκεί να του το ζητήσουν. Είναι έτοιμος πάντα, μαζί με τις φιλοδοξίες του, να χαϊδέψει πατρικά το κατεστημένο, την κυβέρνηση, την αγορά, την αστυνομία.

Ο Ράμφος μιλά πάντα για τις χαμένες αρετές. Η αρετή της υπακοής, της ευσέβειας, της δικαιοσύνης.

Κάθε άνθρωπος λοιπόν για τον Ράμφο αποφασίζει να είναι καλός ή κακός. Είναι μια απόφαση αν θα είσαι ενάρετος ή όχι. Και για να πάρεις αυτή την απόφαση θα πρέπει να πιστέψεις. Μόνο αν πιστέψεις θα βρεις το νόημα. Η πίστη θα σε οδηγήσει στην αρετή.

Όμως η αρετή για τον Ράμφο είναι αδελφούλα του ιδιωτικού συμφέροντος, του ύψιστου ιδιωτικού σκοπού.

Αρετή διαθέτουν λοιπόν μόνο οι εφοπλιστές και οι πετυχημένοι, αφού η πίστη τους είναι αυτή που δημιουργεί τον πλούτο, αφού η πίστη είναι η προϋπόθεση να μετατρέψεις τα αναρίθμητα ιδιωτικά πάθη σε ζωτικό σκοπό.

Αρετή όμως διαθέτουν μόνο οι άνθρωποι της διαφθοράς. Διότι εξ ορισμού οι άνθρωποι της εξουσίας είναι διεφθαρμένοι. Και η διαφθορά είναι απλώς μιαν άσχημη λέξη για το φθινόπωρο ενός λαού.

Η πίστη για τον Ράμφο είναι σώσιμο του εαυτού, ενός εαυτού που βλέπει τη δωροδοκία και την προδοσία να φτάνουν στο απόγειό τους, επειδή η αγάπη για το Εγώ είναι τώρα πολύ ισχυρότερη απ’ την αγάπη για την κοινωνία.

Ο μισανθρωπισμός της νεορθοδοξίας καλλιεργήθηκε απ’ το σύμφωνο συνεργασίας που υπέγραφαν τα συμβαλλόμενα μέλη.

Οι λεγόμενοι οργανικοί διανοούμενοι και το σπουδαγμένο παπαδαριό.

Οι Σαββόπουλος Ράμφος Δοξιάδης και Σια, πήραν καλά λεφτά για τη δουλειά που έκαναν.

Έφτιαξαν σπίτια, αποκατέστησαν εγγόνια, πήραν παράσημα και χώρο στη λάιφο και την άθενς βόιζ. Σιγούρεψαν το λήμμα τους στη βικιπίδια εν ζωή και κοίμισαν ζεστά στην κούνια του το λαό ώστε να ονειρεύεται μόνο το υπερφίαλα γερασμένο εθνοτόπι, νοιώθοντας αυτή την ανάταση κι αυτή την περηφάνια που δεν σε αφήνει να ρίξεις ούτε μια μπουνιά σε τούτες τις υποκρισίες του εσταυρωμένου Εγώ.

Το ίδρυμα Θεοχαράκη να είν΄καλά. Και τα άλλα ιδρύματα, φυσικά.

Ας ανάψουμε λοιπόν ένα κεράκι και στους παλιούς. Τον Ωνάση, το Νιάρχο, τον Μπενάκη, τον Αβέρωφ, τον Παπαστράτο και πάει λέγοντας.

Μόνο εσείς Στέλιο Ράμφο, τα λέτε χύμα, αποδεικνύοντας πόσο σκατόψυχος είναι ο λαός και πόσο μεγαλόψυχοι οι ευεργέτες του.

Ω γυναικεία ποίηση, ας είναι ελαφριά η ανθολογία που σε σκεπάζει

Black & White – Scene360

Πάλι θα φάμε έρωτα για πρωινό
Οι ανθολόγοι θα βράσουν τα κόλλυβα
Οι κυρίες ποιήτριες θα πάρουν θέση
πόζα αριθμό πρωτοκόλλου
Θα σου διαβάσω γυναικεία σκουριασμένη ποίηση
θα σου διαβάσω ανδρών επιφανών και κακιασμένων
τα σουρωμένα ποιήματα
Τα τζόνυ που χύθηκαν στα πόδια μιανής ξεβράκωτης
Τα μπακάρντι των λαοπλάνων που πνίγηκαν στα σάλια
Ράτσες της κραιπάλης
όλο ανέκδοτα και ζεστές αγκαλίτσες
μα το ποίημα σοβαρό σαν την πούτσα του πατριάρχη
Όλοι να θέλουν σεξ και να μην έχουν τίποτα
Να, ιδού οι έρωτες
λιμοκτονούσες πανστρατιές
Δαγκώματα πορδούλες και μουνοκλανιές τα έσβησε η ορθότης
Κυρίες μου ο έρωτας είναι βρωμιά
κομμάτια απ’ τις καρδιές μας πεταμένες στα σκυλιά
Ο έρως είναι κλονισμός και μπαλταδιά
σκατωμένα πουλάκια έρπητες μελανοπληξίες
Τα κρέατά μας είναι πριν πάνε στο σφαγείο
Να γράφετε λοιπόν κυρίες μου αλήθειες
Ο έρωτας δεν είναι τσιμπουκάκια με την έμπνευση
στιχάκια σοφιστείες μπάφος αλβανικός πλατείας Εξαρχείων
μεζέδες ούζα χίπηδες μικροαστοί και συγκαμένοι σύζυγοι
Να ξέρετε κυρίες μου ποιήτριες
οι άντρες ψάχνουνε μανούλα κι όχι έρωτες
οι άντρες εις τον καπιταλισμό είναι επαγγελματίες άντρες
και ο φαλλός δουλεύει μόνο για λεφτά και για ξεκάβλωμα
ωσάν χασαπομάχαιρο του έρωτος
ωσάν οσφυαλγία δουλεμπόρου
Και μη νομίσετε, ετούτοι εδώ οι ευαίσθητοι ανθολόγοι
να σας γαμήσουν θέλουνε
Κι όταν σας λένε ωραία λόγια για τους στίχους σας
μυρίζουν το μουνί σας και γκαβλώνουν
μυρίζουν τη σπιτονοικοκυρά
μυρίζουν την παιδούλα
μυρίζουν της Κικίτσας Δημουλά την γλαύκα αϋπνία
το δέρμα σας τις κλειδαριές τις χούφτες σας
μυρίζουν τη στηθάγχη σας και τη γαστρίτιδά σας
μυρίζουν τα σπυράκια σας τα πιο κρυφά και διαφθείρονται
Δεν σας χορταίνουν θέλουν να σας φάνε
σαν τράγοι μανιασμένοι εισβάλουν στις ωδές σας
πεντακόσιες ποιήτριες γράφουνε για τον έρωτα
εφτακόσιες ποιήτριες γράφουνε για το σύμπαν
καμιά δεν γράφει για τον εντεροσπασμό
τη μαλακία
την τρέλα δίχως έλεος
Καμιά δεν γράφει πια για το βαθύ λαρύγγι της
Καμιά δεν γράφει πια
Αχ! Πόσο γλυκά είναι τα τρυφερά μουνιά μας

Η σοβαρή Χρυσή Αυγή της επαρχίας

Νεκρά σπάνια αρπακτικά από πρόσκρουση σε ανεμογεννήτριες | Pentapostagma

Η τοπική δημοσιογραφία εκτός ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων που πατικώνονται μεταξύ σφύρας και άκμονος, είναι ένα γραφικό χουντικό κατάλοιπο.

Ανάμεσα στα ξενότιτλα επαρχιακά σάιτ όπου στο φόντο κυματίζουν αστερόεσσες και δαντέλες από αέρινα κιλοτάκια της τοπικής κινεζοποιημένης οικονομίας, βρίσκεται όλος ο πολτός της καθημερινής προπαγάνδας.

Ουρά της κεντρικής δημοσιογραφίας, ουραγός της πολιτικής υποκρισίας και ξεσκονίστρα των ντόπιων βλαχοδημάρχων και εκλεκτών.

Το ρεπορτάζ είναι πλεξούδα με το συμφέρον φίλου ή κολλητού ή γνωστού της γυναίκας του μπατζανάκη, αφήνοντας την τοπική μικροδιαπλοκή αγέρωχα προστατευμένη από ένα μικροσυμφέρον που σκαρφαλώνει κι αυτό στην πυραμίδα της κεντρικής εξουσίας.

Η βλαχογκλαμουριά, το ποδόσφαιρο και η εκκλησία είναι τα μόνιμα ενδιαφέροντα των τοπικών αυτοκρατόρων του ρεπορτάζ. Τα εγκλήματα που γίνονται στο όνομα της ανάπτυξης και της προόδου ούτε καν ξώφαλτσα δεν περνάνε απ’ τους δαιμόνιους ρεπόρτερ.

Οι περισσότεροι, αγορασμένοι από ψιλικατζήδες επιχειρηματίες οι οποίοι όμως διαθέτουν ευσεβή ερείσματα στην τοπική εκκλησία και αγορά.

Αντί για μαγαζάκια που θα μπορούσαν να δουλέψουν αξιοπρεπώς, γίνονται παραμάγαζα κάθε δολοφονικής πολιτικής του τόπου.

Τα γκεσέμια της κεντρικής εξουσίας ξέρουν να πουλάνε αριστεία, καλές πρακτικές, ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά, νεράκι του Καματερού και σώσε μ’ ένα ευρώ τον πεινασμένο.

Η μυρουδιά όμως γίνεται ανυπόφορη. Οι κάμποι και τα βουνά ξεσχίζονται με λύσσα για να μπούν σε τροχιά κερδοφορίας, αφού πριν έχουν ξεσχιστεί οι άνθρωποι για να βγάλουν ζουμί.

Οι φωνές διαμαρτυρίας πνίγονται, οι απόψεις λογοκρίνονται με αριστοτεχνική υποκρισία.

Πολλοί ονομάζουν αυτή την ατιμία δουλειά, θεωρώντας πως δημόσιο συμφέρον είναι μόνο το συμφέρον του καπιταλιστή, φοβούμενοι μη τυχόν χάσουν τη θέση τους σε τούτο τον ζεστό, ένδοξο, κυψελωτό σκουπιδοτενεκέ.

Τα λεφτά έρχονται ζεστά απ’ τις ευρωπαϊκές τράπεζες.

Πράσινη ανάπτυξη και γαλάζια δαπίτικη ομοιομορφία.

Σε πενήντα χρόνια οι καρακάξες θα κάνουν τσουλήθρα στα λαμπόγυαλα του κάμπου. Όλοι θα παράγουν ενέργεια, όλοι θα καταναλώνουν.

Η τοπική δημοσιογραφία θα είναι περήφανη για το λιθάρι που έβαλε ώστε οι άνθρωποι και τα ποντίκια να έχουν ενέργεια. Πολύ ενέργεια, στον οικογενειακό τους τάφο.

Αφού λοιπόν τα τζίνια της τοπικής δημοσιογραφίας φρεσκάρουν κάθε τόσο την ταφόπλακα που έθαψαν τους κομουνισμούς και τις επαναστάσεις, δηλαδή τα κοινωνικά συστήματα, ζητούν τώρα μια σοβαρή Χρυσή Αυγή να τους προστατέψει απ’ από όλους εμάς τους κακούς που δεν θέλουμε ανεμογεννήτριες και λαμπόγυαλα, που δεν θέλουμε μαγαρισμένο νερό και ισοπεδωμένα χιλιάδες δάση να βγάζουν το χρυσό σκατό για τους πλούσιους μεγιστάνες και τους χωριάτες νεόπλουτους που θα ξεπουλήσουν στους κερατάδες ακόμα και το μουνί της μάνας τους.  

Ιδού οι σουρεαλιστές, μηδέν προσποίηση μηδέν παρηγοριά

Man Ray – Archive
Man Ray

Οι σουρεαλιστές εμβολίασαν τη μοντέρνα τέχνη με τα σκοτεινά τους νοήματα. Χαρίσανε στα μάτια μας την αχειροποίητη μαγεία, άνοιξαν δηλαδή μια τρύπα στο κρανίο μας για να μπορεί η φαντασία να ξεμπουκάρει δίχως ενοχές.

Έκαναν πολλές φορές το θάνατο τελετάρχη του τάγματος χωρίς όμως να του δίνουν ρόλο στρατηγού. Ο έρως ήτο ο στρατηγός και το στρατήγημα. Γι’ αυτόν έγινε το ανακάτωμα της τράπουλας, για να κερδίσει η μέθη μια ντουφεκιά στο παγκόσμιο βασίλειο των θνητών. Για να κερδίσει η μάνα του διαβόλου ένα μονοπάτι που οδηγεί σε όλα τα μονοπάτια.

Η αλήθεια δεν είναι μια και μοναδική, αλλά ακούγεται το χτυποκάρδι της να χτυπά πάντα δίπλα σε κάποιο συμφέρον.

Η αλήθεια για τους σουρεαλιστές είναι η λαίμαργη ζωή και η απέραντη δροσιά. Τα πλάσματα που ξεγεννά το υποσυνείδητο. Το τυχαίο που μετατρέπει τις μικροσκοπικές σκέψεις σε αυθεντικά πεδία μάχης. Η λατρεία της ερωτικής διάθεσης και του ονείρου.

Αντίθετα με τον επιστήμονα ο οποίος ελέγχει απόλυτα κάθε στοιχείο της έρευνάς του ώστε να μπορεί να την επαναλάβει, οι σουρεαλιστές ρίχνονταν στα δικά τους πειράματα ξέροντας ότι δεν θα μπορέσουν ποτέ να τα επαναλάβουν με τον ίδιο ακριβό τρόπο.

Με τις απροσδιόριστες φόρμες τους οι σουρεαλιστές καλούσαν το θεατή να μπει νοερά στην εικόνα όπως μπαίνουμε “σωματικά” στον καθρέφτη, ολοκληρώνοντας τον πίνακα στο μάτι του νου.

Άντρες και γυναίκες λοιπόν, ανάμεσα στη γοητεία των ήχων που βγάζουν οι λέξεις από μόνες τους κι ανάμεσα στη γοητεία των υπαινιγμών, αδιάφοροι για τη δυσανάγνωστη αιτία, γράφουν ζωγραφίσουν και χορεύουν θυμίζοντας τους μεθυσμένους κότσυφες που μπλέκονται στα πόδια των γυμνών κοριτσιών που παίρνουν το λουτρό τους σε μια μικρή παραδεισένια κόγχη του παγκόσμιου σφαγείου.

Man Ray | Man ray, Man, Online art

Πεταλούδα στο στήθος

Butterfly Color Meanings and Symbolism

Έκανα τη σκέψη μου πεταλούδα
Για να φτάσει μέχρι το στήθος σου
Έγινα βάτραχος θρίαμβος τέρας
Η γη δεν είναι γη αλλά μια πέτρα
Κάθομαι πάνω της κι αγναντεύω τη νύχτα
Για να φέρω το τέρας στα μέτρα μου
Για να κερδίσω την τελευταία μου ήττα
Γράφοντας και ξεγράφοντας τη σκέψη
που έκανα πεταλούδα για να φτάσει
μέχρι το στήθος σου, γράφοντας και
ξεγράφοντας το ωραίο μου ποίημα
Αλλάζοντας κάθε τόσο στις λέξεις σειρά
Στήνοντας αυτή την χαλασμένη παγίδα
Στα βάθη της πεισματάρικης λάσπης

Της πατρίδος μου η σημαία Ή Η σοβαρή Χρυσή Αυγή είναι εδώ

Συλλεκτικά δώρα από τη Citi για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση |  Liberal.gr

Ο όσιος προτζέκτορας υπήρξε προστάτης των φωτορεαλιστών. Η τεχνολογία υποβοήθησε το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα και μάζεψε λεφτά για το αφεντικό, που ήθελε νοηματική ακρίβεια για τη διακόσμηση των καθιστικών.

Κάθε εθνική επέτειος για να δείχνει νέα και δροσερή μακιγιάρεται με όση τεχνολογία της επιτρέπει να κρύψει τη μούχλα της.

Οι σημαίες και τα πρόσωπα των ηρώων της επανάστασης έγιναν το καθημερινό ψωμοτύρι του βλέμματός μας, αφού κάθε σελίδα και κάθε οθόνη έγινε όχημα μιας ανταγωνιστικής προπαγάνδας.

Ο φωτοαντιγραφικός ρεαλισμός εκβιάζει συναίσθημα και λογική, αφού, με όρους καλλιτεχνικής ευπρέπειας πάντα αναπαριστά αυτό που ήδη έχει μιμηθεί.

Ιδεολογικά ζητούμενα δεν υπάρχουν μιας και ο μεγαλοϊδεατισμός του εμπορικού κυκλώματος επιτάσσει την ανάγκη της εκτόνωσης απ’ την ανάγκη του προβληματισμού.

Η επέτειος είναι το μεγάλο εμπορικό κόλπο. Μια ευκαιρία για νέα γύρα του χρήματος με προστάτη τα ιδρύματα πολιτισμού και τις στέγες γραμμάτων και τεχνών.

Η ελληνική σημαία είχε και έχει την τιμητική της. Η τοποθέτηση της σε τελάρα και παραθύρια, σε τοίχους και στοκαρισμένες τάβλες απογείωσε τον εθνικιστικό μιθριδατισμό των καλλιτεχνών.

Ο λευκός σταυρός πότε παχύς γεμάτος πάστα και γρέζια και πότε λεπτεπίλεπτος φανερώνει τις λιβιδικές αναφορές και τα συμπλέγματα της παιδείας που κανοναρχείτε απ’ το βαθύ εθνικισμό της ελληνοχριστιανικής μπότας.

Οι καλλιτέχνες γίνονται οι τεχνίτες που μεταχειρίζονται αποκλειστικά και μόνο άριστα τα υλικά, αφού η διανοητική τους ακεραιότητα έχει εκχωρηθεί στην πατριδοκάπηλη προπαγάνδα. Καμιά κριτική μονάχα συναίσθημα. Κεράκια, λουλουδάκια, άνθη και μουστάκια τσιγκελωτά.

Εδώ η τέχνη κραυγάζει την αδυναμία πραγμάτωσής της, την αλλήθωρη στάση της απέναντι σε μιαν απάνθρωπη καθημερινότητα και σ’ έναν εμφιλιοπολεμικό βίο.

Οι μεγάλοι καλλιτέχνες υπήρξαν και μεγάλοι διανοητές. Το κυρίαρχο στοίχημα δεν είναι η αληθοφάνεια του συμβόλου αλλά η κριτική της πράξης.

Πόσο δύσκολο είναι άραγε να καταλάβουμε πως διακόσια χρόνια τώρα συμβαίνουν ιστορικά γεγονότα που αλλάζουν το κοίταγμά μας στα τότε πεπραγμένα; Πόσο δύσκολο είναι να θέσουμε ερωτήματα; Να τα φωτίσουμε πάνω σε έναν καμβά διαλεκτικής σχέσης με το μέλλον αφήνοντας τη συναισθηματική γλίτσα του στυλ: δεν θα υπήρχαμε δίχως αυτούς, δηλαδή του ήρωες.

Η άρχουσα τάξη ξέρει πως το σκατό του καλλιτέχνη θα καταλήξει στον τοίχο του σαλονιού της. Είτε ως σημαία σε κόντρα πλακέ θαλάσσης είτε ως ηρωική μουτσούνα φέρουσα περιπαθώς γυαλιστερό μύστακα.

Η τέχνη, η πατρίδα, ο άνθρωπος ως και το ευαίσθητο μάτι ακόμα, έγιναν εμπορεύματα.

Το κακό όμως δεν είναι αυτό. Το κακό είναι πως οι καλλιτέχνες καμώνονται πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Κι αυτό τους κάνει αποκλειστικά και μόνο διακοσμητές, που βαθμολογεί το κοινό τη διακοσμητική τους αξία.

Η τάξη των τσιφλικάδων και των τοποτηρητών των Οθωμανών γιορτάζει την επανάσταση του εικοσιένα. Αύριο θα γιορτάσει το κιλελέρ και την αντίσταση.

Οι διακοσμητές και οι μπογιατζήδες είναι αυτοί που θα φρεσκάρουν την πρόσοψη της ερειπωμένης μας χώρας της εξαρτημένης απ’ τον αμερικάνικο παράγοντα και τον ανθρωποφάγο ιμπεριαλισμό.

Πόσο βρικολακιασμένες είναι άραγε ετούτες οι εκθέσεις, με την πλούσια καραγκούνα ως εθνική τελετάρχη, να ευλογεί και να ραίνει με δημόσιο χρήμα τα καρναβάλια μιας αδίστακτης τάξης.

Μετά τις σημαίες, τα κεράκια και τα μουστάκια σηκώστε τις φουστανέλες σας πατριώτες. Μπαίνουμε στην κόλαση.  

Γονιμοποιήσου μωρή τι σου ζητάνε;

Nun Tube Videos - PornPoly.net
Ο Διοικητής του Αγίου Όρους διενεργεί αυτοψία κατά το πρώτο συνέδριο γονιμότητος εις το Hotel Du Lac Ιωαννίνων

Η μέρα ήταν ζεστή και γλυκιά. Ο Ιούλης είχε τρυπώσει για τα καλά στο λόμπι του Hotel Du Lac του ευλογημένου ξενοδοχείου των Ιωαννίνων όπου γυναικολόγοι και ιεράρχες θα μας μιλούσαν για τη γονιμότητα και την αναπαραγωγική αυτονομία στο συνέδριο με τίτλο: Γονιμοποιήσου μωρή τι σου ζητάνε;

Η λέξη αυτονομία βεβαίως εμπέρδεψε πολλούς από μας, αφού πιστέψαμε πως σε παγκόσμια πρώτη, εδώ στην χώρα μας θα διατυπωθεί μια επαναστατική μέθοδος γονιμοποίησης αποκλειστικά και μόνο με αβνανισμό.

Όμως η παρεξήγησις ελύθη ταχέως. Και για του λόγου το αληθές στο τέλος του συνεδρίου έγινε κλήρωση κατά την οποία οι άνδραι κοσμικοί θα εκέρδιζαν από μια μοναχή που αποφάσισε να θυσιαστεί για την πατρίδα κάνοντας δωρεά το αιδοίον της στο έθνος.

Με τη σύμφωνη πάντα γνώμη του κ.κ Ιησού του πρώτου νομίμου εραστού, ώστε να λυθεί εξ’ άπαντος και δια παντός το μέγα μαρτύριον της πατρίδος μας. Η υπογεννητικότις.

Για μια ακόμα φορά ο κλήρος αποφάσισε να πάρει τις τύχες της Ελλάδος στα χέρια του, βάζοντας στην υπηρεσία της γονιμοποίησης τις άγαμες έως τότε μοναχές.  

Τα μοναστήρια μας θα γίνουν ερωτικά εργοστάσια, οι αγιογραφίες μας θα αντικατασταθούν από σκηνές κάμα σούτρα, ενώ στο Άγιον Όρος θα  μεταφερθούν άπασα τα μπουρδέλα της επικράτειας δια τεχνογνωσία.

Δεν κρύβω λοιπόν τη χαρά μου όταν άκουσα το όνομά μου να συνηχεί με αυτό της μοναχής Ευλαμπίας ψυχοκόρης του πατρός Γιοκαρίνη, προστάτη των ορνιθοτροφείων και του ροκ.

Η αδερφή Ευλαμπία που της έπεσε ο κλήρος έτρεξε γρήγορα να με ασπαστεί με ένα πλατύ χαμόγελο.

Κατά τη διάρκεια της τελετής, αφού εγώ θα ήμουν ο πρώτος εραστής ελληνίδος μοναχής, άρχισαν οι ευλογίες της θρησκευτικής και πολιτειακής ηγεσίας.

Μας ευλόγησαν με χαρά και ορθόδοξην ρώμη,  ο κ.κ. Αναστάσιος Αρχιεπίσκοπος Τυράν(ν)ων, Δυρραχίου και Πάσης Αλβανίας, ηλικιωμένος μεν γεροντοκαβλιάρης δε, ο κ.κ. Βαρθολομαίος, Οικουμενικός Πατριάρχης, λάτρης του κουραδοκόφτη και της κλασικής μουσικής, ο κ.κ Ιερόθεος Βλάχος, Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, ευλογημένος φοροεισπράκτωρ και επίτιμο μέλος των Αιτωλών Λόατκι ιερέων,  ο κ.κ Μάκης Βορίδης γνωστός αντιφασίστας, προστάτης του ανασκολοπισμού με λοστό και  Υπουργός Εσωτερικών, ο κ.κ Άδωνις Γεωργιάδης Υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων, αρχαιολάτρης και πλασιέ αγιασμένων προφυλακτικών με τρύπα, η κ.κ Αγγελική Γκερέκου, Πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού και αντεπιστέλλον μέλος της ακαδημίας του Τσιμπουκτού,  ο κ.κ Χάρης Θεοχάρης, Υπουργός Τουρισμού και πρόεδρος των απανταχού μπανιστηρτζήδων, ο κ.κ. Ιερώνυμος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, ο επονομαζόμενος  Τέλυ Σταλόνε, ο κ.κ  Αθανάσιος Μαρτίνος, Διοικητής Αγίου Όρους και συλλέκτης βυζαντινών κλειτορίδων αλλά και ο κ.κ  Θάνος Πλεύρης Δικηγόρος, Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Χαϊδεμβέργης – Βουλευτής Ελληνικού Κοινοβουλίου και  συλλέκτης αγκυλωτών σταυρών.

Αφού έλαβε τέλος η τελετή ανεβήκαμε εις το δωμάτιο 333 χορηγία του γυναικολόγου κ.κ Πάντου  και της ευσεβούς του κλινικής.

Σμίξαμε ξαπλωμένοι, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο στα μάτια, μη μπορώντας να πιστέψουμε το θείο δώρο.

Η μοναχή Ευλαμπία θέλησε να αποδείξει πως με αγαπάει πιο πολύ απ’ τον πρώην εραστή της τον Ιησού με τον οποίο όμως δεν μπορούσε να κάνει παιδιά μιας και ο θεός είχε απαγορεύσει ρητώς τη θεογαμία.

Η μοναχή Ευλαμπία, έκανε τότε κάτι ασυνήθιστο για μοναχή. Πήρε το πέος μου στο στόμα της. Νοιώθοντας τρομερά άνετα όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με τον φουσκωμένο βολβό, σαν της τουλίπας, μ’ αυτό το αχνιστό υγρό θηρίο.

Της ήταν αδιανόητο πως θα το βάλει στο στόμα της όσο και το να βάλει το πέος ενός ταύρου.

Έκλεισε όμως τα μάτια και το πήρε, γεμάτη φόβο, για να μου αποδείξει πως με αγαπούσε πιο πολύ απ’ τον πρώην εραστή της με τον οποίο δυστυχώς δεν μπορούσε να κάνει παιδιά.

Δεν ήταν διόλου δυσάρεστο. Κάθε άλλο της κέντρισε την περιέργεια. Ζουλούσε, χάιδευε και βύζαινε τον καβλό κι αυτός φούσκωνε κι άλλο μες στο στόμα της κι άδειαζε στο λαρύγγι της ζεστό ευλογημένο σπέρμα.

Μέσα στη ζήλια μου όμως για τον αιώνιο πλην άτεκνο  εραστή της την έλουζα με χυδαίες βρισιές κι αυτό την ερέθιζε παράξενα.

Ήταν μια νέα συγκίνηση, μια καινοτομία, η συνεργασία κράτους θεού και ιδιωτών μαιευτήρων.

Τότε, ω! του θαύματος, από μια περίεργη μετουσίωση, το στήθος της άρχιζε να βγάζει γάλα έπειτα απ’ τα ατελείωτα βυζάγματα.

Και τότε έγινα μέσ’ την ερωτική παραζάλη το βρέφος της κι αυτή η βρεφοκρατούσα.

Τότε ως έξαλλη μαινάδα έτρεξε γυμνή εις το λόμπι του Hotel Du Lac φωνάζοντας, θαύμα, θαύμα, έχω κι εγώ μουνί!

Σαπούνι και νερό αντί για χημικό

Άλλο οι νόμοι άλλο οι κανόνες. Οι νόμοι είναι επιβολή οι κανόνες ανάγκη. Και επειδή η ανάγκη είναι ισχυρή, οι κανόνες είναι αυτοί που θα επιβάλουν την κατάργηση των νόμων. Την κατάλυση του κράτους και του άρχειν.

Τα φανάρια ρύθμισης της κυκλοφορίας είναι ένας κανόνας. Μια σύμβαση, μια συμφωνία την οποία αν δεν τηρήσουμε θα σκοτωθούμε και θα σκοτώσουμε, άρα θα σκοτωθούμε δυο φορές.

Κανένας δεν περνάει με κόκκινο για να μην πληρώσει πρόστιμο, αλλά γιατί κινδυνεύει. Ο κίνδυνος μας βάζει σε σειρά μας μετράει καμιά φορά με τα δάχτυλα τα παίδια κάνοντάς μας συνεργάτες για να τον ημερώσουμε.

Ένας κανόνας μας βοηθάει να επιβιώσουμε και να μη φτάσουμε στο κομφούζιο της αντιδραστικής βίας. Της φασιστικής μπότας που για να σε κάνει καλά πρέπει πρώτα να σε σκοτώσει.

Οι αστικές δικτατορίες επιβάλλονται και εξουσιάζουν μέσω των νόμων. Ο νόμος είναι το οξυγόνο τους. Άπειροι νόμοι περισσότερο ως σκιάχτρα μιας ανθρώπινης ανάγκης για χρήση των ενστίκτων έξω απ’ τη χαρτογραφημένη δυναμική των νόμων αυτών που δημιουργούν ηθική και ηθικολόγους.

Οι ηθικολόγοι, που είναι οι μεγαλύτεροι φασίστες, ηθικολογούν πάντα στο όνομα του νόμου αφήνοντας τον ίδιο τους τον εαυτό ως θλιβερό κριτή να συναρμολογήσει όλες τις κοινωνικές αρρώστιες που το εμπόριο ελπίδας ονομάζει ψυχολογικές.

Ο ηθικολόγος παραβιάζει τους κανόνες αλλά επικαλείται τους νόμους. Πιστεύει στον κτηνώδη ανταγωνισμό χωρίς κανόνες αλλά με νόμους. Γνωρίζοντας βεβαίως, πως, αυτός που κατασκευάζει τους νόμους αυτός μπορεί και να τους καταργεί.

Ο νόμος είναι δημιούργημα της ιστορικής στιγμής, κομμάτι της ταξικής διαιτησίας, ο κανόνας είναι συνεργασία και η τήρησή του θεμέλιο εμπιστοσύνης.

Μόνο στις συνελεύσεις και τα κοινόβια που δεν πουλάνε βιτρίνα λειτουργούν οι κανόνες.

Λίγοι πήραν χαμπάρι πως το Σάμερχιλ το σχολείο που ίδρυσε στην Αγγλία ο Νηλ είχε κανόνες αλλά όχι νόμους άρα και τιμωρίες.

Η αυξανόμενη δυσαρέσκειά του μπορεί να εντοπιστεί στις προσωπικές του σημειώσεις. Σε αυτές, περιέγραφε τον εαυτό του ως «τόσο Νιτσεϊκό ώστε να αισθάνεται υποχρεωμένος να διαμαρτύρεται ενάντια στο να διδάσκονται τα παιδιά να είναι ταπεινά και υποτακτικά.»και έγραφε ότι «προσπαθούσε να σχηματίσει μυαλά που θα αμφισβητούσαν, θα κατέστρεφαν και θα ξανάχτιζαν».

Και γι’ αυτό πολεμήθηκε λυσσαλέα απ’ το συντηρητικό αγγλικό κατεστημένο, αφού αναδείκνυε επιθυμίες προστατευμένες από κανόνες και όχι ανταγωνισμούς επιβεβλημένους απ’ τους νόμους που ράβονται μαζί με τα φουστάνια της βασίλισσας.

Οι μεγάλες κοινότητες που συμβιώνουν ελεύθερα στη φύση έχουν κανόνες.

Οι παστωμένοι στις μεγάλες πόλεις τρέχουν πίσω απ’ τους νόμους. Το τηλέφωνο του δικηγόρου είναι το φυλακτό στη φανέλα του θλιβερού αστού, που κάθε φορά που παραβιάζει έναν κανόνα ανάβει ένα χρυσό κεράκι στο ναό του νομικού μπολιτιζμού.

Ευσεβείς και βολεμένοι Ή όταν ο παπάς ευλογεί τις ετοιμόγεννες γουρούνες

Κυρία Κεραμέως είστε υπουργός ενός κοσμικού κράτους

Κάποιοι, λένε πως οι άνθρωποι είναι άσχημοι και κακοί. Συνήθως οι χριστιανοί κηδεύουν διακριτικά την ανθρώπινη φύση πνίγοντάς τη μέσα στην αυτολύπηση της προσευχής.

Φτιάχνουν έναν κόσμο άσχημο και κακό, γιατί πιστεύουν πως ο κόσμος είναι άσχημος και κακός αφού έτσι δίδαξε ο προφήτης, αυτός ο νεκρόφιλος σολίστας που νοσταλγεί μιαν άλλη ζωή.

Η λέξη πνεύμα όπως και η λέξη ψυχή μοιάζουν με βουρδουλιές πάνω στα χαζοπρόβατα, αφού με ποινική ακρίβεια ο ουράνιος εντολέας οδηγεί τους αμνούς του στην ιερή άγνοια.

Όπως όμως ηθικολογεί ο παπάς ηθικολογεί κι ο βολεμένος. Τι είναι άραγε το Σώμα μπροστά στην ψυχή; Αναρωτιέται ο πάτερ. Αυτό που παραγεμίζουμε απ’ τη μια τρύπα με τροφή βγάζοντάς τη από πίσω; Χυλός, αίμα και κόπρανα.

Τι είναι άραγε η ανάγκη των άλλων; αναρωτιέται ο βολεμένος. Όταν τα ρυθμίζει όλα το συμφέρον ο άνθρωπος καταντά μικρογραφία ανθρώπου, γελοιογραφία του εαυτού του.

Αρχίζει να υπερασπίζεται την αστική αρλούμπα που λίγο τον κολακεύει, λίγο τον προωθεί, λίγο τον αφήνει να αρέσει στον εαυτό του.  Είσαι σπουδαίος μαλάκα μου, του λέει. Είσαι επιστήμων, καλλιτέχνης, έμπορος, εργολάβος, μηχανικός. Ο καθείς στο είδος του και με τις μικρές του φιλοδοξίες. Με τη δική του παρακμή αλλά κυρίως με τα δικά του λεφτά και τη δική του περιουσία.

Έτσι ο βολεμένος γίνεται εξουσιαστικός μαϊμουδίζοντας την εξουσία. Γίνεται κυνικός, αφού καταντά ένα ταξικό γομάρι. Όμως, στην ουσία του, δεν είναι ικανοποιημένος με τον εαυτό του, κι όποιος δεν είναι ικανοποιημένος απ’ τον εαυτό του, είναι συνεχώς έτοιμος για εκδίκηση κι εμείς οι άλλοι είμαστε τα θύματά του. Γιατί η θέα του άσχημου σε κάνει κακό.

Όσοι τα κατάφεραν ή όσοι νόμισαν πως τα κατάφεραν, εξεγείρονται εναντίον του αδύναμου, βρίσκοντας έναν τρόπο να εκφράσουν την ανωτερότητά τους, βάζοντας ανάμεσα στον εαυτό τους και στον άλλο την προσωπική τους μίζερη απεραντοσύνη.