Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 101-106

Αποτέλεσμα εικόνας για art erotica kolaz

101
Πρέπει να βάλει το χεράκι της και η τύχη για να αποδράσεις απ’ το κάτεργο της κυριολεξίας. Να πετάξεις τόσα στάδια πολιτισμού. Να κάνεις το ποίημα συμμετοχή και έρωτα πάνω απ’ τις μελαγχολικές θλίψεις των τρεμάμενων παγωμένων πνευμάτων.

102
Το τεκμήριο εκτίμησης των κριτικών προς τη λογοτεχνία είναι η μεγάλη τους και σπουδαία κουράδα που αφήνουν στα ένθετα των εφημερίδων. Στέκονται ολόγυρα και παρακολουθούν αυτή τη ροή του κόσμου σαν μια μεγάλη όπερα του Βέρντι. Γράφουν για την περεστρόικα των ανθρώπων της κουλτούρας. Περιδινούνται ως χορωδοί οργίων ανάμεσα από τροχαλίες και κλύσματα. Κλείνουν δουλειές. Γράφουν κι αυτοί. Θαρρείς ακατανόητα. Αφιερώνουν ποιήματα με την οκά στις καταθλιπτικές κόρες εκδοτών που εσπούδασαν εις την αλλοδαπή λογοτεχνία γαλήνια των στρατώνων, αγορά, φονταμενταλισμό, ιδιοτροπία.

103
Την αφήνω να με πάει στα πεδία μάχης του μυαλού. Την αφήνω να λογαριάζει χωρίς εμένα. Να μη δίνει λογαριασμό στα λεξικά, τις σημασίες, στη βαρύτητα της μελωδίας ενός κόσμου που σκάρτεψε απ’ τα λεφτά. Την αφήνω αυθόρμητη και λυσσασμένη να με κρατάει άυπνο, να βγάζει απ’ τ’ ακροδάχτυλά μου πάνω στα φαγωμένα πλήκτρα ένα άρωμα για να απαλείψει τη μπόχα της ζωής.

104
Αν πήγαινα με όλα τα ποιήματα που λένε ότι έχω πάει δεν θα είχα καιρό για γράψιμο.

105
Η ποίηση δεν λύνει προβλήματα. Δεν έχει απαντήσεις. Κι ίσως αυτός ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός της είναι το πιο τρελό καρναβάλι της ανθρωπότητας. Μια φρέσκια και αγνή κοπέλα στο φέρσιμό της αλλά με το κεφάλι ενός γενειοφόρου. Αφιερωμένη στη μέτρηση του εμβαδού των πιο ανεκπλήρωτων ερώτων που ο ληξίαρχος της ειμαρμένης πρέπει να καταχωρήσει στο ανθρωπολογικό υπερπέραν.

106
Μου είπε κάποτε η μανούλα μου πως το ποίημα είναι η συντομότερη απόσταση μεταξύ δυο εραστών.

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 98-100

Σχετική εικόνα

98
Παίζω μαζί σου ποιητικό κρυφτό αναγνώστη. Κι εσύ κορμάκι που θα με διαβάζεις σε χίλια χρόνια και θα νιώθεις από μένα τον οίστρο του μηχανοδηγού που πάει καταπάνω στις γυμνές χαράδρες. Κι εσύ κορμάκι που θα με διαβάζεις θα με νιώσεις κι ας πέρασαν τόσες στιγμές και τόση ποίηση άλλων ανάμεσά μας. Και τόσοι πόλεμοι και τόσες φιλονικίες. Και τόσοι πρόστυχοι εμπειρογνώμονες ευχαρίστησης. Και τόσοι επιστήμονες-φλογοβόλα για να συγκολλήσουν τις στιγμές.

99
Διαδώστε το. Πως δεν υπάρχει ψυχή. Πως μονάχα τα κομμουνιστικά μανιφέστα μας ανοίγουν τις πόρτες. Πως μονάχα απ’ την μανούλα στην ερωμένη, κι απ’ την ερωμένη στο χάος. Από μήτρα σε μήτρα. Εμείς τα δυνατά μυαλά των σεισμικών δονήσεων. Οι καλλιτέχνες βίου ανθόσπαρτου από αποτυχίες.

100
Η ποίηση είναι γυμνή μπροστά μου και την τρώω με το βλέμμα.

Ο πατέρας μου ο Γκωγκέν

Σχετική εικόνα

Βάλτε φωτιά στις ποντικότρυπες. Στα έγγραφα που είναι οι πιο βαριές αλυσίδες. Στους τίτλους ιδιοκτησίας, στις δικαστικές αποφάσεις. Στις συλλογικές συμβάσεις της μισθωτής σκλαβιάς.

Κάντε τη γιορτή πλοκάμι της μανίας για ευχαρίστηση κι όχι ευκαιρία για λαιμαγία.

Είναι ωραίο να περιμένουμε με κομμένη την ανάσα το χαλασμό του παλιού κόσμου. Να ιδρύουμε καλοκαίρια μέσα στο χειμώνα και να κάνουμε αναφανδόν με τα σπέρματά μας ανδραγαθήματα.

Γέννες και περιπτύξεις, ιστογράμματα του κύκλου της ζωής και του θανάτου, όλες τις αυτοκρατορικές ηδονές οδηγώντας στο άγνωστο ουτοπικό μέλλον που διαθλά ο ερωτισμός απ’ τις ανήλιαγες ερωτικές σχισμές.

Αλλά η ομορφιά είναι κρυμμένη πίσω από κάτι θάμνους.

Λίγοι την ακούνε και λίγοι τη βλέπουν. Σε μια στιγμή η μια ομορφιά γλιστρά στην αγκαλιά της άλλης. Η μια ομορφιά πιάνει της άλλης το βυζί. Αναστενάζουν και ξαναφιλιούνται. Αφήνονται να πεταχτούν οι σπόροι τους. Οι λαχτάρες. Λιποθυμάει η μια ομορφιά μέσα στην άλλη. Οι χυμοί παχύρευστοι και γλιστεροί. Χύσια, ροδοπέταλα, λουλουδάκια, βατόμουρα και βροχή.

Ο πατέρας μου ο Γκωγκέν απαρνήθηκε τον πολιτισμό, έζησε ανάμεσα στους πρωτόγονους και βρήκε σ’ αυτούς μεγαλύτερη ελευθερία από εκείνη που υπήρχε στον ακαδημαϊσμό, παραμένοντας δέσμιος των παθών του και των ερωτικών του οργάνων.

Μιας διαισθητικής λογικής εμβαπτισμένης στο αγίασμα της σάρκας.

Δεν επεδίωξε να πασαλείψει το λατρεμένο μουνί της φύσης και της δημιουργίας με το μπαρόκ φορμαλισμό των δυστυχισμένων καλλιτεχνών της παρισινής μόδας.

Ο κολλητός του έκοψε το αυτί του για να το προσφέρει έδεσμα στην ανθρώπινη ματαιοδοξία.

Το χρώμα έγεινε το ευγενές σκουλήκι που κρατά στα χέρια της η γυμνή ανθρωπότητα.

Ο πατέρας μου ο Γκωγκέν, αναζήτησε κάτι απλό, τεθλασμένο και ακατέργαστο. Αναζήτησε τη δημιουργική θέληση.

Ανακάλυψε τα χρώματα δίχως να προδώσει τη μορφή, ρίχνοντάς τη στα δεσμά της χρηστικής λογικής.

Διακύρηξε με τον πιο ακραίο ερωτισμό της αποπλάνησης-την εποχή που η καθολική συνείδηση έβλεπε σ’ έναν πίνακα την αναπαράσταση από τοπία της φύσης, παναγίες και αδιάντροπες αφροδίτες-πως το να αντιγράφεις αντικείμενα και αγαπημένα τοπία της φύσης είναι σα να ενεργείς όπως ο κλέφτης που παρατηρεί με θαυμασμό τα αλυσσοδεμένα του πόδια.

Αποτέλεσμα εικόνας για γκωγκεν πινακεσ

 

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 95-97

Σχετική εικόνα

95
Φτερά της φαντασίας και σαντάλια έμπνευσης. Ο ποιητής δεν παραδίδει μαθήματα. Δεν κάνει ντελίβερι ονειρικών εικόνων. Βγάζει τα ρούχα του μονάχα και πέφτει γυμνός στη θάλασσα της ερμηνείας. Γράφει γιατί έχασε τ’ αυγά και τα πασχάλια. Γράφει γιατί του κλέβουν την ομορφιά και γράφει για να έχει κάτι να διαβάζει η Αυτού Υψηλότητα Αιωνιότητα. Για να έχουν μιαν αγκαλιά να κλάψουν τα άσκοπα πλάσματα. Για να τρυπώσει μες το τίποτε αυτό το κάτι που το περιγράφει.

96
Βρίσκομαι στον παράδεισο όταν είμαι κοντά σου. Τα ποιήματα μωρό μου είναι έργα του διαβόλου. Και το ταλέντο είναι η βραχνή φωνή των μηδαμινών. Των παιδιών που ξεχάστηκαν στο παιχνίδι τους. Των εραστών που ξεχάστηκαν στον έρωτά τους. Γράφουμε δια βίου επιστολές. Χωρίς ανταπόκριση και χωρίς ανάγκη για ανταπόκριση. Γράφουμε δια βίου επιστολές. Μπουκώνουμε το κενό με λέξεις. Κι ο λυρισμός υπόθετο στον κώλο του μικροαστού.

97
Σε ντάντεψαν Χάρε οι ντανταϊστές και σε χορέψαν στο ταψί οι λετριστές. Και είναι μια μετα- ειρωνεία η ειρωνεία μας για σε. Αφού ότι σπουδαίο έχουμε κάνει θα χωρέσει σε μια κάσα. Κι ότι σπουδαίο δεν προλάβαμε να κάνουμε θα το κάνουν άλλοι. Ένα σμάρι μηδενιστών υπήρξαμε. Μιαν αγωνία για το επιτύμβιο μαξιλαράκι μας. Η ματαιοδοξία που μας γέννησε και η ιδέα της κριτικής. Όσο μας κριτικάρεις θα υπάρχουμε. Όσο μας κρίνεις θα λιώνουμε. Πάντα πληρώνοντας τα γαμησιάτικα του Δημιουργού.

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 91-94

Αποτέλεσμα εικόνας για art arotica collage preete

91

Όλοι έχουν τον τρόπο τους και η ποίηση έχει τον δικό της ξεχωριστό τρόπο. Ξεροκέφαλη σα να ζωντανεύει η νεκρή φύση των πραγμάτων και να μας λέει τα μυστικά τους. Να μας λέει πως τρέφονται τα διαβολάκια με γλυκό του κουταλιού και με υποβρύχιο βανίλια οι πρόστυχες τσούπες. Οι θεραπαινίδες των παθών μας που δε βγάζουν λεφτά και δεν εργάζονται στο Υπουργείο Πολιτισμού και στο Υπουργείο Κακού Γούστου αλλά στο γραφείο του επουράνιου οργασμού. Εκεί που η βροχούλα δυναμώνει το ειδύλλιο των αδέσποτων σκύλων με τον Κάτω Κόσμο.

92

Με τον καιρό όλα επιδιορθώνονται. Οι εποχές, οι γλώσσες των ανθρώπων. Και οι συκοφάντες του γαμησιού παθαίνουν μέγα ταράκουλο. Και οι σεμνοί γίνονται άσεμνοι. Και οι νοικοκυραίοι αλήτες. Και οι έσχατοι έσονται πρώτοι. Κι όλα τα ανάποδα πράγματα παίρνουν εξουσία. Οι μανάδες θηλάζουν τα βρέφη τους. Τα βαφτιστήρια βαφτίζουν τις νονές τους. Οι μαθητές διδάσκουν τους δασκάλους. Και οι αναγνώστες γράφουν ποιήματα στους ποιητές. Και οι πουτάνες επισκέπτονται τους ευυπόληπτους πελάτες στο μπουρδέλο τους.

93

Ένας ποιητής αποφάσισε κάποτε να γίνει μέλος της ακαδημίας. Πήγε τότε σ’ έναν υπουργό της ποίησης για να πάρει συστατική επιστολή αλλά αυτός του είπε πως ακαδημία δεν υπάρχει. Πήγε σ’ έναν δικαστή της ποίησης αλλά κι αυτός του είπε πως ακαδημία δεν υπάρχει. Πήγε τότε σ’ έναν εκδότη της ποίησης, μα κι εκείνος του είπε τα ίδια. Έτσι ο ποιητής επέστρεψε στο χωριό των ποιητών, κι όταν οι άλλοι ποιητές τον ρώτησαν, αυτός απάντησε πως ακαδημία δεν υπάρχει. Τότε, όλοι οι ποιητές σκέφτηκαν πως είχε γίνει μέλος της ακαδημίας και τον φοβόντουσαν πολύ.

94

Απ’ τους ναούς βγάλαμε τις όμορφες θεές και βάλαμε τους ξερακιανούς στερημένους. Η στέρηση έγινε σπορ. Το Βυζάντιο ήρθε και έχεσε πάνω στον ερωτισμό των αρχαίων. Ασβέστωσε τις τοιχογραφίες και έσπασε τα αγάλματα. Οι πρώτοι τζιχαντιστές ήτο οι χριστιανοί της εκλογικής μου περιφέρειας. Και τ’ απολειφάδια τους μας σφίγγουν το φίμωτρο. Κάτι δεσποτάδες, συνταγματάρχες, ανθυπαστυνόμοι, σύλλογοι εκπολιτιστικοί κι άλλα μαλακιστήρια. Βεβαίως όμως κρατάμε άμυνα. Μουρμουρίζουμε εορτολόγια χαράς και καύλας. Μουρμουρίζουμε στα μπούτια μιανής τα κόλπα μας για ν’ ανοίξουν.

Οι Χίλιοι Οργασμοί Της Ποίησης, 86-90

Αποτέλεσμα εικόνας για art pop erotica kolaz

86
Η μανούλα μου τα ξέρει όλα για το παιδί της. Και πως το βάθος της σκέψεώς μου είναι ένα γερό τυπογραφείο. Και πως τις πρώτες λέξεις τις έμαθα στο βυζί της. Και πως ο Αντώνης που έγινα ήμουν. Και πως ο έρως μαθαίνεται στην κούνια υπό την κυριαρχία επιδημικών αξιών.

87
Κανείς δεν ακούει μόνο με τα αυτιά και δεν βλέπει μόνο με τα μάτια. Ακούνε και τα μάτια, βλέπουν και τ’ αυτιά. Κι αυτό σηκώνει πολλά ποιήματα. Είναι παροιμιώδεις εξάλλου οι ποιητικές εκφράσεις: τον παίρνει απ’ τ’ αυτιά ή θα σου γαμήσω τα μάτια.

88
Να απολαμβάνεις την ησυχία και τη μοναξιά. Και το θόρυβο και τα μελισσάκια της πόλης. Όσους τρέχουν να χωθούν στη φωλιά τους. Όσους επιστρέφουν σε μια πολυθρόνα στο σκοτάδι. Κυρίως να απολαμβάνεις τα λεωφορεία της γραμμής και τα λεωφορεία που δεν οδηγούν πουθενά και κάνουν κύκλους στο λούνα πάρκ της ζωής. Στο γύρω-γύρω όλοι. Να παρακολουθείς περιχαρής τις σχισμές, τις σπηλιές, τις κρύπτες, τις ρωγμές, που θάβουν οι άνθρωποι τα ποιήματα. Να παίρνεις μάτι κάτω απ’ τη φούστα της πραγματικότητας τους οπαδούς που παρελαύνουν άδοντας φαλλικά άσματα.

89
Βρέχει. Κι αυτός που δεν είναι εικόνα της βροχής δε σώζεται. Κι εκείνη η μελαγχολία στη μνήμη του ματιού, που δεν μπορεί να εκφραστεί με λέξεις γίνεται θλίψη και πόνος.

90
Ω ήλιε, κίτρινη συλλαβή της αιωνιότητας, πυρωμένο κάρβουνο κυκλωμένο από σκιά, η βία αρχίζει πάντα με τους θεούς.

Συριζαϊσμός Ή Γλείφοντας το πέος της Νίκης Γουλανδρή

Σχετική εικόνα

Ετούτοι εδώ οι αριστερόφωνοι της χθαμαλής
παρτούζας, τακτικισταί και μοιρολάτραι
-αφοδεύοντας γιασεμάκια ούζο βουλιμία-
των κάπιταλ κοντρόλς πασίγνωστοι μούτοι

ως το νεκροκρέβατο την πήγαν τη σολιασμένη
ψωλή παλαιών πασόκων χιονοδρόμων, της
μιας στιγμής λάφυρα με Τσουκάτους
ασώματους και γυρολόγους της κουλτούρας

και των συνειρμών σουλτάνους απ’ τη Βάρκιζα
στα αρχαία χοιροστάσια και στων Μεγάρων
τα κοτέτσια, μονόλογοι εντριβές ιστοσελίδες
κράτος που δίνει μποναμάδες και κλωτσές

φόννισες ποινικούς πουτάνες αλβανίδες με
το ανθηρό μεθάνιο, λαλήστατη η παραφύσιν
έδρα, τα ταραχώδη βλαστοκύτταρα της
λαίμαργης πληρότητας του πλούτου, θα βγεί

ξανά το ξύγκι απ’ τον κώλο της θανούσης
μας πατρίδος, συλλογισμοί όλο τυφλότητα
βαρειές ψυχώσεις των αθρόων υπουργών
teens pussys πακιστάνια ψηφοφόροι

κακορίζικοι, τσόλια της άσπλαχνης βροχάδας
επιδοματίες χουντικοί και μοσχοπαπαροθρεμένοι
Είναι αντιβιοτικό γλυκό η εξουσία, ευρέος
φάσματος, της Νίκης Γουλανδρή το ακαταπόνητο

πέος μαλακίζοντας, Νιάρχους Ωνάσηδες φιλεύ
σπλαχνους φιλάνθρωπους φιλότεχνους ιδρυματίες
λοκρούς, τα κόπρανα της μαύρης αίγας γλείφοντας
τη νύχτα που κλάνει το νερό στις υπναλέες βρύσες

έθνη της βίας και των σπασμένων κοθόρνων
μακεδόνες στα πόζαρ με ταρταρούγα σλάβικη
της μαθητιώσας νεολαίας τα ματωμένα ταμπόν
ελλάς ελλήνων χριστιανών και συριζαίων