Αυτές

Αυτές, οι αρματωμένες απ’ την κορφή ως τα νύχια
οι όμορφες με τα σκοίνα τους
τα τραγανά λαγούμια τους που σκιάξαν
πορθητές. Αυτές που εδόθηκαν σε ίμερο
αναστάντα. Αυτές που αφάνισαν φαλλούς
οι σαρκοβόρες, με τα δρεπάνια τους
τις γλώσσες τους.
Αυτές που χώρεσαν στον κόρφο τους
τον ύστατο σπασμό.
Αυτές που καταβρόχθισαν αργά
τόσων ανδρών τη σάρκα στο σκοτάδι
τόσων ανδρών που ψάχναν
με τη γλώσσα τους εκεί στα σκοτεινά
του αιδοίου τη σκανδάλη.

Να βλέπεις

Να βλέπεις το Δεκέμβρη μπουκωμένο
εβραϊκή μυθολογία και καρτούλες της
unisef. Σιαγμένες ευχές και πατικωμένο
χιονάκι. Πόθους αχνιστούς των μισθωτών.
Προσφορές για ρέγγες που κρατήθηκαν
στο βαρέλι. Εφήμερα που περιέχουν τα
αιώνια. Λατρείες κι αγάπες για τα κοινά.
Τη ζοφερή παρθένο που δεν δοκίμασε
τις χαρές του σέξ. Ν’ ακούς τη βροχή στον
τσίγκο απ’ τον αρμόδιο στιχοπλόκο
τ’ ασπρουδερά βυζάκια να παίρνεις
μάτι στην πτώση τους να στέλνεις κάρτες
στο μέτωπο και ρουχαλάκια στα φτωχά.

Κουβέντες

Τις κουβέντες που πιάνω στον αέρα
και το πρώτο χνώτο που σουτάρει
το αίσθημα απ’ τη δωματίλα σου
καλλιτέχνη του τρέχοντος βίου που
διαδηλώνεις  μουρμούρα στο
μισοσκόταδο της κυράς. Αυτές
κάνω ποίηση αναλώσιμη στη
διάρκεια  μιας εργάσιμης
αβγατίζοντας το ειδεχθές
που μου αναλογεί.

Το χρώμα του σφαχτού

Έχεις πάρει το χρώμα του σφαχτού για
ν’ ανέβεις στην εκτίμηση αυτού που σε
καβαλάει. Θυμάσαι τη μαμά και το
μπαμπά που σε γαμούσαν διαρκώς.
Που σεβαστικό σε κάναν για ν’ αντέχεις
τις φάπες. Τα χαδάκια τους όταν έφερνες
το κόκκαλο. Τις συμβουλές που σου
δώσαν δάσκαλοι σοφοί για τη δουλειά
τις σπουδές και το σύμπαν. Τη νεότητα
που σου τάξανε στα γεράματα. Έχεις
πάρει το χρώμα του σφαχτού δια παντός.
Κάτι πήγε στραβά όλο λες μαγειρικές
κοιτάζοντας παίρνοντας μάτι βαμμένες
ξανθές που το παίζουν χαζές για να’ χεις
το πάνω χέρι εσύ στα λιπόσαρκα χειλάκια.
Πατώντας κουμπιά ασυμβίβαστος με
άποψη πάντα για τη βροχή και τα μελλούμενα.
Κατά φαντασίαν υγιής στα ζεστά σου
ντουβάρια τραυλίζοντας στύση σπιτίσια
ζωηρεύοντας δόξες παλιές στο βαθύτατο
ύπνο σου.

H κρίση είναι ευκαιρία

Τώρα που οι πασόκοι χλεχλέδες απαιτούν
πιστοποίηση ενέργειας, υποχρεωτική
θερμομόνωση και συντεταγμένες για GPS
κι ο Μίκης συγγράφει το μανιφέστο του
χωρίς να’ χει μέσα Μακρόνησο, Κέλυφο,
Χαμούκα, Άραδο, Πιτκαίρνη τώρα που
ο Ναμπόκωφ διαβάζεται στα κατηχητικά
που μετονομάστηκαν σε λέσχες ανάγνωσης
κι οι αριθμοί προκαλούνε στύσεις στην κόρη
του ματιού τώρα που ο Ασκητής θα
ονομαστεί πολιούχος της ηδονής κι οι
γόησσες της ΠΑΣΚΕ με τα βαθειά τους
λαρύγγια λειαίνουνε τη λαϊκή οργή  και
η κρίση είναι ευκαιρία καθώς λένε οι
σοφοί ω! ναι στη μούρη σας ρίξτε γροθιά
και πέστε ξεροί.

Ο εμφύλιος στα βλέμματα

Σαν νευρικά νεόπλουτα κορμάκια που
διάβασαν τα μυστικά του βάλτου εν μία
νυκτί χωρίς να μάθουνε πως παίζεται
ο εμφύλιος  στα βλέμματα στα ρίγη
της πωλήτριας του τζάμπο που εβλάστησε
δακρυάκι αληθινό ανάμεσα στα
πλαστικά κουφάρια. Αυτής που δεν
της έγραψε ο ποιητής στιχάκια
και δεν της έκανε πορτρέτο ο Κεσσανλής.

Δεν βγαίνει ο βίος δίχως βία

Δεν βγαίνει ο βίος δίχως βία καθότι
ο παλιός είν’ αλλιώς κι ο νέος κάργα
πυρομανής. Κι ο ήλιος είν’ προβλέψιμος
από πάντα. Και το φεγγαράκι το ορφικό
που σακάτεψε τόσες βεβαιότητες
τουρλώνοντας γλυκύτατες υπάρξεις
με τις πόζες του. Αυτά τα λίγα τρυφερά
θα ψιθυρίσω στους μηρούς σου εκφράζοντας
ταξίδια που δεν έκανα γενοκτονίες που
δεν έμαθα ποτέ.